Το Υπουργείο Παιδείας και Θρησκευμάτων, με νόμο (Ν4692/2020) και ύστερα από πιλοτική εφαρμογή, εντάσσει στο ωρολόγιο πρόγραμμα της υποχρεωτικής εκπαίδευσης (νηπιαγωγείο, δημοτικό και γυμνάσιο) τα εργαστήρια δεξιοτήτων και την θεματική της σεξουαλικής αγωγής. H σεξουαλική αγωγή εμφανίζεται ως επιμέρους θεματική στο θεματικό κύκλο «Ευ ζην», ενώ αξίες όπως ο αλληλοσεβασμός, ο σεβασμός στη διαφορετικότητα, η προστασία των ανθρώπινων δικαιωμάτων που την αφορούν υπάρχουν και στο θεματικό κύκλο «Κοινωνική ενσυναίσθηση και ευθύνη».

Το "προοδευτικό" κράτος, όπως δηλώνει και η κ. Κεραμέως, θεωρεί τη θεματική της σεξουαλικής διαπαιδαγώγησης μείζονος σημασίας, με τα ελληνικά Πανεπιστημιακά ιδρύματα να τρέχουν να εξασφαλίσουν επιμορφώσεις και μόρια με το αζημίωτο φυσικά. Στον αντίποδα, Χριστιανοφασίστες που δεν τους φτάνουν οι καμπάνιες για το αγέννητο παιδί και άλλοι μορφωμένοι, πολιτικοί και επιστήμονες με τα περί δημογραφικού και υπογεννητικότητας -επιστρατεύοντας μάλιστα στατιστικές και επιστημονικά στοιχεία- στέκουν αντίθετοι ως θεματοφύλακες της παράδοσης και της οικογένειας και του έθνους. Με εκτενές κείμενο το «αφήστε με να ζήσω» προτάσσει προγράμματα σεξουαλικής διαπαιδαγώγησης με στόχο την εγκράτεια- ως το γάμο- και τάσσεται ενάντια στην συμπεριληπτική σεξουαλική διαπαιδαγώγηση.

Η κυβέρνηση ηγείται του εκσυγχρονισμού και εξευρωπαϊσμού της εκπαίδευσης και το ελληνικό πανεπιστήμιο εμφανίζεται έτοιμο να επιμορφώσει μόνο με 400Ε, 2μορια και τα υπερσύγχρονα μέσα της τηλεκπαίδευσης. Το ΑΕΙ Αιγαίου και Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών παρέχουν μοριοδοτούμενα προγράμματα, με το πρώτο να περιλαμβάνει αναφορές σε λαϊκά παραμύθια, «στις θέσεις των θρησκειών για τις έμφυλες ταυτότητες, στις κυριότερες θρησκευτικές αντιλήψεις για τον έρωτα και τη σεξουαλικότητα, στη σημασία της οικογένειας και της σεξουαλικής αγωγής στον θρησκευτικό κόσμο» …., ενώ το δεύτερο αναφέρεται χαρακτηριστικά στις «διαφορές μεταξύ των δύο φύλων» και τη «δυσφορία φύλου» εισάγοντας την φυσικοποίηση της δυαδικότητας του φύλου και την παθολογικοποίηση της διαφορετικότητας με την δυσφορία φύλου διάγνωση που αντικαθιστά τη διαταραχή ταυτότητας φύλου στο DSM-5 της Αμερικανικής Ψυχιατρικής Εταιρείας. Ας αναφερθούμε και στο σεμινάριο από το Ανοικτό Ίδρυμα Εκπαίδευσης που καταπιάνεται με θεματικές όπως διαφορές ανάµεσα στα δυο φύλα, σύλληψη- γονιμοποίηση-εγκυμοσύνη, σεξουαλικά νοσήµατα, σεξουαλικές ΔΙΑΤΑΡΑΧΕΣ!

Τα συντηρητικά κομμάτια της κοινωνίας, επικαλούμενα την ιερότητα και την αγνότητα της παιδικής ηλικίας, αντιπροτείνουν κάποιο 2ήμερο συνέδριο για τα θέματα της μητρότητας, της γονιμότητας και του δημογραφικού προβλήματος. Θεωρούν ότι οι γονείς είναι οι απολύτως αρμόδιοι για την παροχή της σεξουαλικής διαπαιδαγώγησης, όπως και όποτε εκείνοι νομίζουν, προασπίζοντας την παντοδυναμία της οικογένειας και την ηγεμονία των γονέων πάνω στα παιδιά τους που προφανώς οφείλουν να μην έχουν άποψη και υπόσταση μέχρι τα 18. Επίσης, δεν διστάζουν να επικαλεστούν την ανάγκη για παρέμβαση από παιδοψυχιάτρους και άλλους επιστήμονες σε περίπτωση απόκλισης από την νόρμα -προς συμμόρφωση και παραδειγματισμό.

Παράλληλα με την πολιτική ανάλυση επί της πόλωση των απόψεων υπερ-κατά του μαθήματος της σεξουαλικής αγωγής που εντοπίζεται στο κοινωνικό πεδίο, η διερεύνηση της έννοιας της σεξουαλικής αγωγής, όπως αυτή εισάγεται από τα διεθνή και εθνικά εκπαιδευτικά προγράμματα, καθώς και εντός της σχολικής συνθήκης, δύναται να συμβάλλει στην περαιτέρω κατανόηση των κοινωνικοπολιτικών δυναμικών και συμφερόντων. Σημαντική είναι και η ανάλυση αυτή σε επίπεδο ενημερότητας, είτε από την θέση του εκπαιδευτικού, είτε του πολιτικού υποκειμένου που στέκεται κριτικά απέναντι στο κράτος, τους νόμους και τους μηχανισμούς του. Μια κριτική στάση απέναντι στην σχολική παροχή της Σεξουαλικής Αγωγής μπορεί να βασιστεί στο ποιος έχει την εξουσία κατά την παιδαγωγική πράξη, αλλά και ως προς επιλογή της γνώσης.

Η Σεξουαλική Αγωγή, λοιπόν, με βάσει τους γνωστικούς και ψυχοκοινωνικούς στόχους, το περιεχόμενο και τη διδακτική μέθοδο που επιλέγεται μπορεί να χαρακτηριστεί ως προς τη συντηρητική, την φιλελεύθερη, την κριτική ή/και τη μεταμοντέρνα προσέγγιση που φέρει. Οι θεωρητικές αυτές προσεγγίσεις παρουσιάζουν αντικρουόμενα, αλλά και αλληλοσυμπληρούμενα στοιχεία. Ο χαρακτηρισμός της παρεχόμενης Σεξουαλικής Αγωγής ως προς την προσέγγιση της, παράλληλα με την αναγνώριση των σχέσεων εξουσίας που προωθούνται κατά την μαθησιακή διαδικασία, κάνει πιο ευδιάκριτη την πολιτική διάσταση του θέματος της Σεξουαλικής Διαπαιδαγώγισης, όχι μόνο στο εκπαιδευτικό αλλά και στο κοινωνικοπολιτικό φάσμα.

Πιο συγκεκριμένα, μια συντηρητική προσέγγιση της σεξουαλικής αγωγής βασίζεται στην ηθικολογία, αποσιώπηση και λογοκρισία καθώς έχει ως κύριο στόχο τη διαφύλαξη και την αναπαραγωγή του υπάρχοντος συστήματος αξιών, της κυρίαρχης ηθικής, των πολιτικών- θρησκευτικών πεποιθήσεων και πρακτικών. Το φύλο, η σεξουαλικότητα και οι σχέσεις διαμορφώνονται πάνω στην έννοια της ετεροκανονικότητας, στο πλαίσιο του γάμου και της τεκνοποίησης, ενώ το παιδί παρουσιάζεται ως «αθώο» και «ασεξουαλικό», που χρήζει προστασίας υπό την εξουσία ενηλίκων (ιερέων, γονέων, δασκάλων κ.α.). Μέσω αφηγήσεων και διαλέξεων, το σώμα και τη σεξουαλικότητα παρουσιάζονται με μια φανταστική εκδοχή τους βασισμένη σε παραμύθια και μεταφορές ή ως κάτι το τρομακτικό, απόκρυφο και μιαρό. Κυριαρχεί ένας ουσιοκρατικός βιολογικός προσανατολισμός με κεντρικά θέματα την αποχή, την σεξουαλική υγιεινή και την αναπαραγωγή. Βασίζεται σε μια δασκαλοκεντρική προσέγγιση διδασκαλίας από τα πάνω που δεν προϋποθέτει την ενεργή συμμετοχή των μαθητών.

Η φιλελεύθερη ατζέντα προωθεί μια σεξουαλική αγωγή που έχει στόχο τη σωματική, κοινωνική και συναισθηματική ευζωία/ ευ ζην του μαθητή μέσω του σεξουαλικού εγγραμματισμού, της απόκτησης των απαραίτητων γνώσεων και δεξιοτήτων, ώστε να αποτελέσει τον αυριανό υπεύθυνο πολίτη. Παρέχει πρόσβαση σε πληροφορίες που ορίζει ως ηλικιακά κατάλληλες και ακριβείς σχετικά με θέματα φύλου, δικαιωμάτων, ψυχικής και σωματικής υγείας, ασφάλειας, προστασίας, σεβασμού της γενετήσιας αξιοπρέπειας και ισότητας (ΙΕΠ). Αναφορά γίνεται και στο φάσμα διαφορετικών έμφυλων ταυτοτήτων και σεξουαλικών σχέσεων, χωρίς όμως να αμφισβητείται το κυρίαρχο μοντέλο. Βάσει αυτών των γνώσεων θα μειωθεί η άγνοια και θα αναπτυχθούν ανεκτικές συμπεριφορές. Παροτρύνονται μαθητοκεντρικές, δημοκρατικές μέθοδοι μάθησης με τον εκπαιδευτικό στο ρόλο του καθοδηγητή. Γενικά διατηρείται μια μετριοπαθής στάση σε αμφιλεγόμενα ζητήματα, ενώ κοινωνικά κατασκευασμένες ιδέες φαίνεται να παραμένουν εν μέρει μη αμφισβητήσιμες.

Η σεξουαλική αγωγή που φέρει μια κριτική προσέγγιση εστιάζει στην κριτική των υφιστάμενων ιεραρχικών κοινωνικών δομών, στο κοινωνικό φύλο και τα έμφυλα στερεότυπα ενεργώντας προς μια κατεύθυνση κοινωνικής δικαιοσύνης. Στόχος είναι οι μαθητές να κατορθώσουν να αμφισβητήσουν τις προνομιούχες ταυτότητες και σεξουαλικοτήτες, να αντιληφθούν και να αντιμάχονται τα καταπιεστικά πρότυπα και αξίες που δημιουργούν ανισότητες. Επικαλείται μια διαθεματική προσέγγιση, η οποία εξετάζει τη σεξουαλικότητα σε σύνδεση με την τάξη, την φυλή, την εθνικότητα, την αναπηρία, της σχέσεις εξουσίας και καταπίεσης. Αναδεικνύει φαινόμενα όπως ο σεξισμός και η ομοφοβία και εναντιώνεται στην πατριαρχία ως μορφή καταπίεσης ατόμων και κοινωνικών ομάδων. Ενθαρρύνεται η κριτική και βιωματική διαδικασία μάθησης, η συλλογική δράση της σχολικής κοινότητας και η εμπλοκή των μαθητών με την τοπική κοινωνία.

Η Σεξουαλική Αγωγή που εφορμάτε από μια μεταμοντέρνα προσέγγιση βασίζεται σε μια πολυδιάστατη εννοιολογική κατανόηση που αντιλαμβάνεται τα φύλα και τις σεξουαλικότητες εντός ενός διευρυμένου φάσματος και αναδεικνύει την ποικιλομορφία. Στόχος είναι η αποδόμηση των κυρίαρχων ερμηνειών ως προς το φύλο, την σεξουαλικότητα, την επιθυμία, το σώμα, την έκφραση και την σχεσιακότητα, οι οποίες γίνονται αντιληπτές ως πολιτιστικές, ιστορικές και επιστημονικές κατασκευές της περιόδου. Η κανονικότητα αμφισβητείται σε όλες της τις εκφράσεις και οι ταυτότητες εμφανίζονται ως κατασκευασμένες, δυναμικές, μεταβαλλόμενες. Στοιχεία που χαρακτηρίζουν τη μαθησιακή διαδικασία είναι η εξερεύνηση πολλαπλών ταυτοτήτων και πολιτιστικών πραγματικοτήτων, η επινόηση λεξιλογίου και εννοιών, η αναδόμηση της γνώσης ως μη απόλυτης αλήθειας.

Έννοιες που εντοπίζονται συχνά σε κείμενα εκπαιδευτικής πολιτικής δίπλα στην σεξουαλική διαπαιδαγώγηση είναι η ανεκτικότητα, η διαφορετικότητα και η ποικιλομορφία-πλουραλισμός. Η προκατάληψη προς τη σεξουαλική και έμφυλη διαφορετικότητα εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από την ψυχιατρική, την ιατρική επιστήμη, τη θρησκευτική κατήχηση, την κανονικοποίηση των ετερόφυλων, μονογαμικών οικογενειών και τα συνακόλουθα προνόμια μέσω του θεσμού του γάμου. Η σύγχρονη παιδαγωγική ακολουθώντας τις κοινωνικές αλλαγές τείνει προς την ανεκτικότητα, αντιτίθεται δηλαδή στον αποκλεισμό του διαφορετικού. Συνεχίζει, ωστόσο, να αναπαράγει κανόνες «κανονικότητας» και αποτυγχάνει να αμφισβητήσει τις υπάρχουσες καταπιεστικές δομές μέσα και έξω από το σχολικό περιβάλλον. Με αυτόν τον τρόπο διαιωνίζεται ο διαχωρισμός ανάμεσα στο «κανονικό» και το διαφορετικό, το «άλλο», με αποτέλεσμα το δεύτερο να συμμορφώνεται στο κυρίαρχο μοντέλο. Ως συνέπεια αυτό που παρατηρείται είναι η αφομοίωση του «αποκλίνοντα» ατόμου από την κυρίαρχη ομάδα. Αντίθετα, αντιμετωπίζοντας την ποικιλομορφία ως δομικό στοιχείο ενός ευρύτερου συνόλου και αναγκαία συνθήκη, η διαφορετικότητα παίρνει τη έκφανση της μοναδικότητας και προάγει ενέργειες απελευθερωτικές και όχι υπάκουες και πειθήνιες σε μια κυρίαρχη νόρμα.

Συνεπώς, η έννοια της σεξουαλικής αγωγής μπορεί να αναφέρεται σε μια διαρκή διαδικασία μάθησης, ανακάλυψης και διαμόρφωσης απόψεων, στάσεων και αξιών αναφορικά με το φύλο, τη σεξουαλικότητα και τις συντροφικές σχέσεις. Σε αυτό το πλαίσιο μπορεί να περιλαμβάνει εκτός από θέματα αγωγής υγείας, κοινωνικο-πολιτισμικές προσεγγίσεις, ζητήματα αυτοπροσδιορισμού, αυτοδιάθεσης και αυτενέργειας. Μεταβαίνει από τον απλό σεξουαλικό γραμματισμό στον ενεργό και εις βάθος προβληματισμό για έννοιες όπως το φύλο, η σεξουαλικότητα, η συναίνεση και το σώμα, για τις σχέσεις εξουσίας, τις κοινωνικές κατασκευές, την ουδετερότητα της επιστήμης. Προφανώς μια τέτοια απελευθερωτική διαδικασία προϋποθέτει και την ανάλογη συνθήκη. Καμία ψευδαίσθηση δεν έχουμε για τους στόχους και τα όρια της στο ελληνικό σχολείο και καμία εμπιστοσύνη στους φορείς που το αναλαμβάνουν.

Τόσο η διεθνής, όσο και η εθνική εκπαιδευτική πολιτική συνδέουν τη Σεξουαλική Αγωγή με το σχολείο με προμετωπίδα τα ανθρώπινα δικαιώματα και την υγεία. Αρμόδιοι για να εκπονήσουν εκπαιδευτικά προγράμματα -ορισμένα με την συγχρηματοδότηση της ΕΕ- είναι το υπουργείο υγείας, ΜΚΟ και άλλοι εξωσχολικοί φορείς και μάλιστα κάποια μέσω εξειδικευμένων εκπροσώπων τους και όχι των εκπαιδευτικών. Παρά τις φιλελεύθερες υποδείξεις για προώθηση δεξιοτήτων ζωής «στο πνεύμα της σύγχρονης κοινωνίας του 21ου αιώνα» παρατηρείται ο κίνδυνος εξίσωσης της σεξουαλικής αγωγής αποκλειστικά με θέματα βίας, κακοποίησης και ασθένειας δίνοντας της αρνητικό πρόσημο και με τη γνώση ως φόβητρο, ενώ το υλικό του Ινστιτούτου Εκπαιδευτικής Πολιτικής που επικαλείται την συμπεριληπτικής εκπαίδευσης δεν ξεπερνά τα όρια της φιλελεύθερης προσέγγισης και του δικαιωματισμού.

Άλλωστε η Σεξουαλική Αγωγή λανθασμένα γίνεται αντιληπτή ως εκλιπούσα, καθώς παρέχεται ήδη με άτυπο τρόπο δια της συντηρητικότητας του σχολικού θεσμού και τον εθνοθρησκευτικών στοιχείων. Προωθείται μέσα από το «κρυφό αναλυτικό πρόγραμμα», μέσα από αξίες, στάσεις, νόρμες και πρότυπα συμπεριφοράς εντός της σχολικής κοινότητας. Μέσω της αποσιώπησης ζητημάτων, των κανόνων ηθικής και του ελέγχου της έκφρασης, της γλώσσας, του ορισμού δραστηριοτήτων ως ακατάλληλες, μέσω της λογοκρισίας του εκπαιδευτικού υλικού και της αορατικοποίησης εναλλακτικών μοντέλων και ταυτοτήτων. Επιπλέον, ενδεικτική είναι και η μη επιλογής της Σεξουαλικής αγωγή, ενώ υπήρχε ως προαιρετική θεματική στα πλαίσια της ευέλικτης ζώνης -και με προτεινόμενο το στερεοτυπικότατο εγχειρίδιο του κ.Ασκητή από το 2008-, συχνά κατ’ υπόδειξη συμβούλων, διευθυντών και προς αποφυγήν αντιδράσεων.

Εκτός από την αναπαραγωγή του έμφυλου διαχωρισμού δραστηριοτήτων και ρόλων που αναπαράγουν τα επίσημα εγχειρίδια από το μάθημα των θρησκευτικών και της γλώσσας μέχρι εκείνο της γυμναστικής και των μαθηματικών, το ελληνικό σχολείο χαρακτηρίζεται από πλήθος συντηρητικών στοιχείων. Η εξύψωση του θεσμού της πυρηνικής ετεροκανονικής οικογένειας (τεκνοποίηση- στρατιώτες κ εργάτες για το έθνος + το κράτος) και της παράδοση, ο κυρίαρχος ρόλο της θρησκείας της εκκλησίας και των παπάδων σε γιορτές, τελετές και σχολικά εγχειρίδια, το σφιχτό ωρολόγιο πρόγραμμα, οι αυλές κελιά. Η εξουσιαστικότητα πάνω στα νεαρά άτομα, καθώς διαχρονικά κλέβουμε από το παιδί την ελευθερία πειραματισμού, αυτοπροσδιορισμού και άποψης, αντιμετωπίζοντας το όχι ως άτομο αλλά ως κάτι ημιτελές και κατώτερο. Τα παιδιά δεν είναι tabula rasa. Παρουσιάζουν προβληματισμούς και αναζητήσεις, εκφράσεις που συνδέονται με τη σεξουαλικότητα, όπως ο αυνανισμός και το άγγιγμα μεταξύ τους, συζητήσεις για γάμους, για μωρά και αυτό είναι μια αναφορά στον κόσμο γύρω τους, και τον κοινωνικό σύστημα αξιών.

Μια κλειστού, λοιπόν, τύπου ερώτηση του ‘ναι ή όχι’ όσον αφορά την εισαγωγή του συγκεκριμένου μαθήματος στην κρατική υποχρεωτική εκπαίδευση, είναι ένα ακόμη ψευδοδίλλημα που ίσως να μην μας αφορά περισσότερο από το ποια είναι η θέση μας ως προς τον θεσμό της εκπαίδευσης, της εκκλησίας και τις κρατικές μεθοδεύσεις ευρύτερα. Στόχοι και σκοποί της εκπαίδευσης; Η διαιώνιση του συστήματος, η πειθάρχηση, η αποδοχή της ιεραρχίας, η αναπαραγωγή των κοινωνικών ρόλων.. Ποιοι εμφανίζονται ως αρωγοί σε αυτή την πορεία; Η εκκλησία και κράτος; Είτε με μια συντηρητική ατζέντα που διαιωνίζεται μέχρι και σήμερα, είτε με μια φιλελεύθερη πολιτική παίρνοντας γραμμή από τους διεθνείς οργανισμούς και χρηματοδότηση. Οι φορείς, οι στόχοι και τα μέσα, οι εκπαιδευτικές μεταρρυθμίσεις, η κατανομή και οργάνωση της εξουσίας και του πλούτου σε κρατικό και διακρατικό επίπεδο χρήζουν ανάδειξης όταν μιλάμε για το εκπαιδευτικό σύστημα. Η εκπαιδευτική πολιτική οφείλει να αναλυθεί πολιτικά.

Η υποχρεωτική εκπαίδευση στην ελλάδα είναι κεντροποιημένη με ένα ενιαίο αναλυτικό πρόγραμμα που εισάγεται από την εκάστοτε κυβέρνηση και υπουργείο Παιδείας. Το Υπουργείου παιδείας και Θρησκευμάτων (!) επιλέγει το υλικό και τους φορείς, ενώ τα αντίστοιχα πανεπιστημιακά ιδρύματα επιμορφώνουν κατά το δοκούν. Η ΕΕ μέσω των αρμόδιων διεθνών οργανισμών παρέχει κονδύλια και κατευθυντήριες γραμμές για την εκπαίδευση από τις χώρες της Αφρικής μέχρι την Ελλάδα, οι οποίες δεν είναι υποχρεωτικής εφαρμογής από το κάθε κράτος αλλά προάγουν μια πρότυπη φιλελεύθερη ατζέντα για τον δυτικό καπιταλιστικό κόσμο. Για την διατήρηση της κυριαρχίας πέραν του μηχανισμού της εκπαίδευσης, δημιουργήθηκε ένα πλέγμα θεσμών και νόμων, ένα δίκτυο ιδρυμάτων, διεθνών οργανισμών, ερευνητικών κέντρων, ακαδημαϊκών. Σε μια κατεύθυνση νεοφιλελεύθερη, υποστηρίζεται η αναγκαιότητα ανάπτυξης συγκεκριμένων δεξιοτήτων, η συμμετοχή επιχειρήσεων στη λειτουργία και τον προσανατολισμό των σχολείων και η ιδιωτικοποίηση.

Αναγνωρίζουμε το ρόλο της επίσημης εκπαίδευσης στην αναπαραγωγή του συστήματος, τη παραγωγή φθηνού εργατικού δυναμικού, τη μετατροπή των ατόμων σε πειθήνιες μάζες, καθώς και αυτόν της εκκλησίας που με τον θρησκόληπτο σκοταδισμό διακηρύσσει την υπομονή, την υπακοή, την μοιρολατρία και την μετάνοια, πλάι στην αγνότητα και την τυφλή πίστη στην αγία οικογένεια. Ευλογεί την εθνική μήτρα και το δόγμα πατρίς, θρησκεία, οικογένεια. Παράλληλα εντοπίζουμε την πάγια τακτική της κυριαρχίας να επιδιώκει να αφομοιώσει αγώνες και αντιστάσεις ενσωματώνοντας τους σε μια προοδευτική ατζέντα. Δεν λείπουν και τα κομματικά παιχνίδια που στηρίζονται στην πόλωση της κοινωνίας με τα συντηρητικά μορφώματα να αντιδρούν και να διαμαρτύρονται στο πλάι φασιστών παρέχοντας τους και την κατάλληλη νομιμοποίηση και το φιλελεύθερο κομμάτι των πανεπιστημιακών, επιστημόνων και πολιτικών να προσπαθεί να ηγηθεί εξασφαλίζοντας κονδύλια, μίζες και ψήφους.

Με την παραδοχή ότι δεν μπορεί να υπάρξει σύνδεση οργανωμένης συστηματικής εκπαίδευσης με την αναρχία και το ελεύθερο άτομο, δεν θα υποπέσουμε στην παροχή ρεφορμιζουσων λύσεων για το πως η σεξουαλική αγωγή θα έπρεπε να υλοποιηθεί εντός της σχολικής τάξης και μιας κρατικής δομής. Σε ένα εκπαιδευτικό σύστημα βασισμένο σε τεχνικές πειθάρχησης, επιτήρησης και ελέγχου, από το απουσιολόγιο μέχρι την διαρκή βαθμολόγηση, δεν μπορούμε να θεωρήσουμε ότι στόχος δεν θα είναι και ο έλεγχος του ατόμου και κατ’ επέκταση της σεξουαλικότητας, των επιλογών και αντιστάσεων του. Με την ηγεμονική παρουσία της θρησκείας (θρησκευτικά, προσευχή, εκκλησιασμός, εικόνες) και του έθνους (μάθημα ιστορίας, παρελάσεις, εθνικές γιορτές, σημαίες), αλλά και με το σχολικό μοντέλο να μιμείται το επιχειρηματικό και να ενθαρρύνονται ως αξίες η υπακοή, η ανταγωνιστικότητα και η αποδοχή της ιεραρχίας, δεν μπορούμε να μιλάμε για ελευθερία. Όλα αυτά που έχουμε αποδεχτεί άκριτα, ως φυσικούς νόμους σχεδόν, είναι τρόποι διαχείρισης του πληθυσμού με όρους ηλικίας, ένας μαζικός υποχρεωτικός ιδρυματισμός σε κρατικές δομές διατηρώντας τις δικλίδες για την σχολική διαρροή και τον κοινωνικό αποκλεισμό και εγκαθιδρύοντας μια μικροαστική φιλελεύθερη νοοτροπία.

Στόχος είναι η απελευθέρωση της σεξουαλικότητας από τα δεσμά της κυριαρχίας, η δημιουργία σημείων ρήξης με το υπάρχον καθώς και η αμφίδρομη ικανοποίηση αναγκών και επιθυμιών μεταξύ ανεξάρτητων ατόμων. Με όπλα μας την κριτική, την αυτομόρφωση και την συντροφικότητα.

Το μόνο που χρειαζόμαστε είναι να ξεμάθουμε. Να ξεμάθουμε την καταπίεση και την εκμετάλλευση κάθε πτυχής της ζωής, του σώματος και των σχέσεων μας.

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

To μέγιστο μέγεθος των αρχείων είναι 16ΜΒ. Επιτρέπονται όλες οι γνωστές καταλήξεις αρχείων εικόνας,ήχου, βίντεο. ΠΡΟΣΟΧΗ! Για να υπάρχει η δυνατότα embed ενός video πρέπει να είναι της μορφής mp4 ή ogg.

Νέο! Επιλέξτε ποιά εικόνα θα απεικονίζεται στην αρχή του σχόλιου.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License