Ύστερα από 4,5 χρόνια σοσιαλδημοκρατικής διακυβέρνησης από τους ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ (που ακολούθησε μια περίοδο οικονομικής αποσταθεροποίησης, κοινωνικής πόλωσης και έντονης κινηματικής συσπείρωσης) και διαχείρισης του κοινωνικοπολιτικού γίγνεσθαι με όρους φαινομενικά πιο ανθρωπιστικούς και μετριοπαθείς απέναντι στις όποιες κοινωνικές αντιστάσεις, το κίνημα και ο κόσμος του αγώνα βρέθηκε αποδιοργανωμένος σε μια προσπάθεια να επανεξετάσει τα εργαλεία του και να επανασυνταχθεί. Η συγκυρία αυτή είχε σαν αποτέλεσμα την αδρανοποίηση των κινηματικών αντανακλαστικών και σηματοδότησε μια περίοδο εσωτερικής διάσπασης και αποσυσπείρωσης, αφού ο κρατικός μηχανισμός μέσα από τον μανδύα του προοδευτισμού και της δημοκρατίας κατάφερε να αποκλιμακώσει τη σημασιολογία του ρόλου του από κυρίαρχο εχθρό σε αναγκαίο κακό. Έτσι πέτυχε τον αποπροσανατολισμό του κινήματος όσον αφορά την ιεράρχηση των αγώνων του, καταφέρνοντας να πλήξει την όξυνση του κοινωνικού πολέμου.

Η μετάβαση στην φιλελεύθερη διακυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας βρήκε τις κινηματικές δυνάμεις ανέτοιμες να διαχειριστούν την απότομη εναλλαγή των όρων της κοινωνικοπολιτικής ζωής, όπως περιγράφηκαν παραπάνω, στο νέο μοντέλο εκτεταμένης καταστολής με το δόγμα "τάξης και ασφάλειας" να αποτελεί βασικό πυλώνα της δεξιάς ατζέντας. Σε αυτή τη συγκυρία ήρθε να προστεθεί και το ξέσπασμα της πανδημίας του covid-19 με τη κυβέρνηση να θέτει τη χώρα σε συνθήκη "έκτακτης ανάγκης" υιοθετώντας δηλαδή μια διεθνώς επιτυχημένη συνταγή για την διαχείριση της κρίσης, η οποία δίνει τις απαραίτητες αφορμές ώστε να νομοθετηθούν στο όνομα του κοινού καλού μέτρα που προβλέπουν επί της ουσίας στην αυστηροποίηση της καταστολής των από των κάτω και στην καταστρατήγηση θεμελιωδών κεκτημένων τους.

Η Νέα Δημοκρατία δεν επιδιώκει απλώς την διάλυση των αντιστάσεων των καταπιεσμένων και την εξόντωση του εσωτερικού εχθρού, αλλά επί της ουσίας επιζητεί τον πλήρη μετασχηματισμό των κοινωνικών συσχετισμών και την αναχρονιστική μεταβολή σε συνθήκες προ-μεταπολιτευτικές. Αυτοί οι πολιτικοί σχεδιασμοί αναδεικνύουν ακόμη περισσότερο την αναγκαιότητα δημιουργίας ενός πολύμορφου πλέγματος αντίστασης και διεκδίκησης του δημόσιου πεδίου μέσα από τα αξιακά της αυτοοργάνωσης και της ακηδεμόνευτης δράσης.

Η ίδρυση της συλλογικότητας μας δεν αποτελεί το πρώτο σημείο ενασχόλησης μας με το αναρχικό και το ευρύτερο ριζοσπαστικό κίνημα. Προερχόμαστε από διάφορες και ετερόκλητες εμπειρίες αγώνα, κάθε μία με τη δική της ιστορία, και ακόμα και τώρα στηρίζουμε και συμμετέχουμε σε διάφορες πρωτοβουλίες αγώνα. Η νέα μας συλλογικοποίηση μέσα από την Αναρχική Ομάδα Ενέδρα, φιλοδοξεί να συνθέσει τα θετικότερα κομμάτια των εμπειριών και βιωμάτων μας αλλά και να τα αξιοποιήσει για την αποφυγή παθογενειών που συνηθίζουν να αποτελούν σκοπέλους στην ευρύτερη κινηματική ενότητα και συμπόρευση αγωνιστικών δυνάμεων που ανήκουν στον ευρύτερο αναρχικό/αντιεξουσιαστικό χώρο.

Αναγνωρίζοντας ότι, λιγότερο ή περισσότερο, μπορεί να έχουμε υπάρξει κι εμείς κοινωνοί παρόμοιων παθογενειών που λειτουργούν αποσυσπειρωτικά και σαμποταριστικά ως προς τον ίδιο τον αγώνα ενάντια στην εξουσία, επιθυμούμε μέσα από το νέο μας σχήμα, να συμβάλουμε όσο αναλογεί στις δυνάμεις μας, σε μια κουλτούρα ενότητας και συμπόρευσης. Όχι γιατί στο σημείο που είμαστε έχουμε ξεπεράσει κάθε είδους παθογένεια που μπορεί να συμβάλει στην αλλοίωση των όρων αγωνιστικής ενότητας, αλλά γιατί έχουμε τη θέληση και την επιμονή, ώστε να τις αντιμετωπίζουμε όσο το δυνατόν καλύτερα, προκειμένου να εξασφαλίσουμε τον επιθυμητό για μας στόχο.

Αντιλαμβανόμαστε την εποχή που εισερχόμαστε ως κρίσιμη για το μέλλον συνολικά των προοδευτικών και ριζοσπαστικών δυνάμεων. Αυτή η πραγματικότητα, έχει επηρεάσει άμεσα τους συσχετισμούς και τις αντιστάσεις του ευρύτερου Α/Α χώρου. Απαιτούνται συλλογικά αντανακλαστικά που κατανοούμε ότι δεν κατέχουμε συνολικά σα χώρος ή σαν κίνημα, αλλά που είναι πλέον μονόδρομος να διεκδικήσουμε και να αποκτήσουμε, αν θέλουμε τουλάχιστον να επιβιώσουμε και να είμαστε ταυτόχρονα σε θέση να χαράξουμε ορίζοντες ανατροπής της κυριαρχίας.

Η διαπίστωση αυτή δεν είναι ακαδημαϊκού χαρακτήρα ωστόσο. Κρίνουμε ότι εμφανίζει ενώπιον μας τις προκλήσεις των δικών μας καιρών, που είναι να καταφέρουμε όλοι και όλες, να παραμερίσουμε αντιπαλότητες ή ακόμα και εχθρότητες, εντός του αναρχικού/αντιεξουσιαστικού κινήματος, στο βαθμό βέβαια που αυτό μπορεί να συμβεί αμοιβαία και χωρίς εργαλειακούς χειρισμούς και κρυμμένες ατζέντες. Επιδιώκουμε την ενότητα με όρους συντροφικούς, μαχητικούς και ριζοσπαστικούς, για να καταφέρουμε να υπερασπιστούμε και να επεκτείνουμε το πολιτικό μας έδαφος. Στόχος που θεωρούμε ότι μπορεί να εξασφαλιστεί μέσω μιας σταθερής παρουσίας στα κοινωνικά πεδία, στους χώρους συστηματικής εκπαίδευσης και εργασίας, στις γειτονιές, στα μητροπολιτικά κέντρα και τις επαρχιακές περιφέρειες τους.

Σε κάθε μικρό ή μεγάλο αγώνα, που διεκδικεί πίσω χαμένο έδαφος στον κοινωνικό ανταγωνισμό. Σε κινητοποιήσεις ενάντια στην υποβάθμιση των ζωών μας, όπως κι αν αυτή μεθοδεύεται. Επιδιώκουμε να συμβάλουμε στη διαμόρφωση ενός πνεύματος ανυποχώρητης αντίστασης που θα διεκδικεί νίκες απτές, νίκες πολιτικές και νίκες που θα επηρεάζουν τους όρους των ζωών μας προς το καλύτερο, ακόμα και στη σκιά του Κράτους και του Κεφαλαίου.

Στην προσπάθεια δημιουργίας ενός πόλου αντίστασης στις πολεμικές επιχειρήσεις της Δύσης στα διάφορα μέτωπα όπου διακυβεύονται τα γεωπολιτικά της συμφέροντα, αλλά και σε κάθε άλλη ιμπεριαλιστική επέμβαση, μικρή ή μεγάλη, με την οποία πλήττονται πληθυσμοί σε περιφέρειες και ζώνες του πλανήτη, υποτιμημένες και καταδικασμένες στην κόλαση της πιο άγριας εκμετάλλευσης.

Σε έναν έτσι κι αλλιώς πολύπλοκο και πολυπολικό κόσμο, στον οποίο η ιστορία δείχνει ότι ανά πενήντα με εβδομήντα χρόνια, η παγκόσμια ισορροπία τείνει να επανακαθορίζεται, αντιλαμβανόμαστε ότι ο εχθρός δεν είναι ένας και μοναδικός, αλλά παντού όπου οι συσχετισμοί δυνάμεων το επιτρέψουν, χωρίς να παραβλέπουμε την υφιστάμενη κατανομή ισχύος στο διεθνές περιβάλλον και τις κρατικές οντότητες που ξεχωρίζουν ως υπερδυνάμεις.

Στην επίμονη και αταλάντευτη αντιμετώπιση των φασιστικών και παρακρατικών συμμοριών, όπου αυτές τολμούν να σηκώνουν κεφάλι και να επανεμφανίζονται.

Στη συνεχή και αστείρευτη αλληλεγγύη στους πολιτικούς κρατούμενους και στις αιχμάλωτες του επαναστατικού πολέμου που βρίσκονται σε ομηρία στα χέρια του κράτους.

Στην οργάνωση μας στο δρόμο, όπου χρειάζεται και όπου επιβάλει η συγκυρία και στην συμμετοχή στη συνδιαμόρφωση όρων μιας συλλογικής μαχητικής περιφρούρησης απέναντι στα όργανα καταστολής και τους ένστολους βασανιστές.

Αναγνωρίζουμε λοιπόν ότι ως συλλογικότητα θα είμαστε πιθανότατα σε καλύτερη θέση να δουλέψουμε προς αυτήν την κατεύθυνση, από ότι μεμονωμένα και ατομικά, κι αυτός είναι ένας λόγος, μεταξύ άλλων, που ισχυροποιεί τη θέληση μας για συλλογικοποίηση.Αυτοπροσδιοριζόμαστε ως αναρχική ομάδα κι αυτό γιατί παρά τις μεταξύ μας ετερογενείς θεωρητικές και πολιτικές καταβολές, εκεί που συγκλίνουμε όσον αφορά τον αξιακό μας προσανατολισμό, πέρα από την εχθρική μας στάση απέναντι σε έναν κόσμο καπιταλιστικής εκμετάλλευσης, είναι και σε ένα μοντέλο κοινοτικής οργάνωσης των ζωών μας που δεν υπάγεται σε κανενός είδος κεντρική εξουσία. Αυτό που τροφοδοτεί τον αξιακό μας προσανατολισμό δεν είναι τόσο η πεποίθηση ότι ένα τέτοιο μοντέλο είναι πιο ρεαλιστικό ή εφικτό, όσο το ότι είναι το μόνο που μπορεί να εξασφαλίσει τους όρους μιας ελεύθερης ζωής χωρίς διακρίσεις ανάμεσα στους ανθρώπους μιας ορισμένης κοινότητας, μικρής ή μεγάλης.

Στο δικό μας μυαλό δεν υφίσταται «καλή» και «κακή» κεντρική εξουσία. Δεν αντιλαμβανόμαστε το κράτος ως έναν ουδέτερο θεσμό, ως ένα εργαλείο που ανάλογα την κυριότητα πίσω από αυτό, μπορεί να έχει καλή ή κακή χρήση. Για μας οι διαμεσολαβήσεις που παράγονται μέσω της υπαγωγής των ζωών μας σε καθεστώς κεντρικής διοίκησης, νομοτελειακά οδηγούν σε όρους που εσωκλείουν αλλοτρίωση, καταπίεση, καταστολή και εκμετάλλευση. Κοινή μας πεποίθηση εξάλλου είναι ότι κανένα μοντέλο κρατικής διοίκησης δεν έχει καταφέρει να εξασφαλίσει πραγματικούς όρους ισότητας και ελευθερίας για το κομμάτι του πληθυσμού που διοικούσε, ανεξάρτητα από το ποιο μοντέλο οικονομικής οργάνωσης ακολουθούσε και σε ποιο ιδεολογικό σύστημα είχε αναφορές.Αντιλαμβανόμαστε αναπόφευκτα, λοιπόν, πως ο αγώνας ενάντια στην καπιταλιστική βαρβαρότητα δε μπορεί παρά να είναι και αντικρατικός αγώνας, κι αυτό γιατί πέρα όλων των άλλων, οραματιζόμαστε την οργάνωση των ζωών μας με έναν τρόπο που θα εξασφαλίζει την ελευθερία μας.

 

Αναρχική Ομάδα Ενέδρα

O σχολιασμός έχει απενεργοποιηθεί.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License