Τεχνολογία , επιστήμη και επανάσταση

Είναι η τεχνολογία συμβατή με την επαναστατική (και ιδιαίτερα την αναρχική) ιδέα και διαδικασία ή είναι καθαρά αστικό-εξουσιαστικό εργαλείο και άρα ασύμβατο ή και ανταγωνιστικό με την ολική απελευθέρωση; Η επιστήμη μπορεί να βοηθήσει στην επανάσταση ή έχει αλωθεί και ελέγχεται από την αστική τάξη και την εκπαίδευσή της, σε σημείο τέτοιο, ώστε να χειραγωγεί και να καταστέλλει την όποια αυθεντική επαναστατική διαδικασία;

Μερικά καίρια ερωτήματα, για συζήτηση και προβληματισμό (θεωρώ ότι είναι πιο εποικοδομητικό από την κατάθεση έτοιμων θέσεων)

Είναι η τεχνολογία συμβατή με την επαναστατική (και ιδιαίτερα την αναρχική) ιδέα και διαδικασία ή είναι καθαρά αστικό-εξουσιαστικό εργαλείο και άρα ασύμβατο ή και ανταγωνιστικό με την ολική απελευθέρωση; Η επιστήμη μπορεί να βοηθήσει στην επανάσταση ή έχει αλωθεί και ελέγχεται από την αστική τάξη και την εκπαίδευσή της, σε σημείο τέτοιο, ώστε να χειραγωγεί και να καταστέλλει την όποια αυθεντική επαναστατική διαδικασία; Μπορεί είτε η επιστήμη είτε η τεχνολογία να χρησιμοποιηθούν από τα κάτω, να βοηθήσουν στον σκοπό της επανάστασης, να έχουν ταξικό πρόσημο υπέρ της ολικής απελευθέρωσης; Να υπηρετήσουν με άλλα λόγια την επανάσταση, και να οδηγήσουν στην άναρχη κατάσταση του μέλλοντος; Και αν ναι, μπορούν μήπως (ακόμη περαιτέρω) να νοηματοδοτήσουν την επανάσταση αλλά και την Αναρχία, μέσα από την ερμηνεία αυτού που λέμε φύση, ζωή, πραγματικότητα, αλλά και συμβάλουν στην κατανόηση σε βάθος του τι είναι εξουσία, ιεραρχία , ελευθερία; Μπορούν να συμβάλλουν στην καθολική επανάσταση και ενότητα των πάντων σε μια εξισωτική, απελευθερωτική, αναρχική συνθήκη; Σε συνάρτηση των παραπάνω: είναι αναγκαίο για τη γνήσια-καθολική αναρχική επανάσταση να οριστούν εκ νέου, σε βάθος, και να ξεκαθαριστούν ζητήματα όπως τι είναι η φύση, η ζωή, τα μη ανθρώπινα ζώα, η κοινωνία, τι είναι αυτό που λέμε πραγματικότητα, τι είναι ο πολιτισμός, η ιδεολογία και τελικά η ίδια η ανθρώπινη ψυχολογία; Πώς αυτά διαμορφώνονται από την εξουσία και δη την αστική-καπιταλιστική, δηλαδή το κράτος και την καπιταλιστική οικονομία και ιδεολογία; Είναι οντότητες-ουσίες αυθύπαρκτες, φυσικές, αυτονόητες και αντικειμενικές, οπότε η επαναστατική θεωρία και πράξη πρέπει να τα θεωρεί ως δεδομένα ή κάτω από μια νέα επιστημονική και επαναστατική, άναρχη, θεωρία αποκτούν νέο περιεχόμενο και νόημα; Περιεχόμενο και νόημα αναγκαίο και καθοριστικό για την άναρχη ελευθερία-ιδέα-ύπαρξη και πώς αυτό επηρεάζει την αναρχία ως προοπτική και κατάσταση του μέλλοντος; Και, τέλος, τεχνολογία και επιστήμη (ιδιαίτερα οι θετικές επιστήμες) ταυτίζονται ή πρόκειται για διαφορετικές διαδικασίες και άρα έννοιες με διαφορετικό περιεχόμενο , μεθόδους, σκοπούς;

Τα παραπάνω ερωτήματα, από τη μια, ίσως μέχρι πρόσφατα να αντιμετωπίζονταν ως ασήμαντα, στριφνά ή άσχετα με το επαναστατικό κίνημα και όραμα, αν και τελευταία αποτελούν αντικείμενο συζήτησης από όλο και διευρυνόμενο κύκλο ατόμων ή ομάδων. Από την άλλη, τίθενται από την ίδια την εμπειρία και τις πρακτικές αλλά και τα προτάγματα ομάδων ή ατόμων, τάσεων και κινήσεων στον λεγόμενο αναρχικό χώρο. Η κριτική για παράδειγμα στον πολιτισμό (είτε αυτή είναι μερική εναντίωση σε αυτόν ως εξουσιαστικό παράγωγο της ταξικής κοινωνίας είτε είναι ριζική-ολική άρνησή του ως ανθρωποκεντρικό-σπισιστικό και εξουσιαστικό οικοδόμημα που πρέπει να ανατραπεί για το προχώρημα στην αναρχία) θέτει καίρια φιλοσοφικά και θεωρητικά ζητήματα: τι είναι πολιτισμός, τι είναι φύση, ηθικά ζητήματα για τη σχέση ανθρώπου και μη ανθρώπινων ζώων, ακόμη και για το τι είναι ζωή, «φυσική ζωή ή πολιτισμένη ζωή, άγρια και ελεύθερη ζωή» κλπ.

Η άρνηση του πολιτισμού: και μετά τι;

Ορισμένα από αυτά τα κινήματα ή ομάδες και άτομα αρνούνται ριζικά τον πολιτισμό, την τεχνολογία, ακόμη και τον ηλεκτρισμό, το αστικό περιβάλλον, τον ορθολογισμό, την επιστήμη και πρεσβεύουν την επιστροφή στη φύση, σε έναν τρόπο ζωής χωρίς τις ανέσεις και τα μέσα του τεχνολογικού βιομηχανικού πολιτισμού. Και το ζήτημα που ανακύπτει εδώ είναι: η επιστήμη, π.χ. η ιατρική, είναι γενικά άχρηστη και επιζήμια, είναι εξουσιαστική και ελέγχει τους ανθρώπους ή υπάρχουν εκδοχές της που μπορούν να λειτουργήσουν σε μια ελεύθερη κοινωνία ή κοινότητα ανθρώπων; Η τεχνολογία είναι μόνο εξουσιαστική ή υπάρχουν μορφές παλαιότερες και σύγχρονες που μπορούν να ενσωματωθούν σε ένα επαναστατικό κίνημα ή κοινωνία; Ή υπάρχει η προοπτική να αναπτυχθούν νέα τεχνολογικά μέσα που να ταιριάζουν σε μια αναρχική νέα πραγματικότητα και ακόμη πιο σημαντικό να συμβάλλουν στην ολοένα πιο διευρυμένη και ολοκληρωμένη ελευθερία; Σε μια νέα συνειδητότητα και τρόπο αντίληψης των πραγμάτων, σκέψης, νοοτροπίας και νέες συμπεριφορές και σχέσεις;

Να διευκρινίσω εδώ ότι μιλώντας για ελευθερία, εννοώ ελευθερία σε επίπεδο πλανητικής βιόσφαιρας, ισότητας και ενότητας όλων των πλασμάτων και όχι μόνο μεταξύ των ανθρώπων. Άρα μιλάμε όχι για μια ανθρωποκεντρική-εγωιστική-εξουσιαστική ελευθερία που μας έχει κληρονομήσει η αστική δημοκρατία στο καταπιεστικό καπιταλιστικό σύστημα αλλά για μια πραγματική ελευθερία από την αλλοτρίωση, την ηθική και πνευματική χειραγώγηση και τον καταναγκασμό της εξουσίας που στη δημοκρατία μεταμφιέζεται με το προσωπείο της ατομικής ελευθερίας και των δικαιωμάτων (δηλαδή ο καθένας νομίζει ότι μπορεί να κάνει ό,τι του καπνίσει, χωρίς συνείδηση για τις συνέπειες των πράξεών του σε άλλα πλάσματα, ανθρώπινα και μη ή στο φυσικό περιβάλλον).

Τι είναι η πραγματικότητα; Τι μας λένε οι σύγχρονες επιστημονικές θεωρίες

Καταρχάς όταν μιλάμε για επανάσταση και ανατροπή του πραγματικού, της πραγματικότητας, πρέπει να ορίσουμε τι είναι αυτή η πραγματικότητα, τι εννοούμε δηλαδή. Όταν θέλεις να ανατρέψεις την πραγματικότητα πρέπει να γνωρίζεις ότι σύμφωνα με τη θεωρία σχετικότητας και τη κβαντική μηχανική, η πραγματικότητα που εννοεί ο περισσότερος κόσμος διαφέρει από την πραγματικότητα που μας φανερώνει η φυσική του 20ού αιώνα και έπειτα. Αυτό που θεωρούμε οι συνηθισμένοι άνθρωποι, η κοινή γνώμη, πραγματικότητα δεν είναι παρά ένας απομονωμένος κοσμικός χώρος που δημιουργεί η συνείδηση και ο εγκέφαλός μας, γιατί είναι «κατασκευασμένος» με κάποιες προδιαγραφές. Ουσιαστικά πρόκειται για μια μόνιμη ψευδαίσθηση, μια δήθεν πραγματικότητας. Η πραγματική πραγματικότητα της φυσικής και των μαθηματικών είναι πολύ πιο αλλόκοτη, αβέβαια και απροσδιόριστη από ό,τι νομίζουμε.

Αυτό άραγε γιατί έχει σημασία για μια επαναστατική και αναρχική προοπτική και πρακτική; Πρώτα απ’ όλα γιατί μας οδηγεί στη λογική σκέψη ότι οι θεωρίες μας και οι ιδέες μας για την κοινωνία, τη φύση, τον πολιτισμό, την επανάσταση την αναρχική κοινωνία είναι επηρεασμένες ή και καθορισμένες από προκαταλήψεις και ιδεολογήματα που αφορούν στην κυρίαρχη αντίληψη περί πραγματικότητας. Τα πράγματα είναι ακριβώς έτσι όπως τα βλέπουμε και όχι αλλιώς, λέει η καθημερινή , κοινή λογική. Τα πράγματα, δηλαδή η φύση των πραγμάτων. Κι εδώ ερχόμαστε στο τι είναι φύση. Εξιδανίκευση της άγριας φύσης και ζωής, ενώ και αυτές οι αντιλήψεις βασίζονται σε προκαταλήψεις. Η φύση είναι ελευθερία, λέμε. Είναι όμως έτσι; Μάλλον όχι, ή καλύτερα όχι μόνο έτσι, γιατί στη φύση κυριαρχεί επίσης η αναγκαιότητα, ο περιορισμός, ο αγώνας για επιβίωση, για εξεύρεση ενέργειας (τροφής), για παραγωγή και για αναπαραγωγή της ζωής.

Ακόμη παραπέρα, οι μελέτες και οι γνωσιακές επιστήμες μας έχουν δείξει ότι δεν αντιλαμβανόμαστε άμεσα την πραγματικότητα αλλά την ερμηνεύει ο εγκέφαλός μας, μέσα από πρότυπα αντίληψης-αποκωδικοποίσης των εξωτερικών ερεθισμάτων και από εννοιολογικά που ερμηνεύουν στη συνέχεια αυτές τις αποκωδικοποιήσεις. Μιλάμε δηλαδή για ερμηνεία πάνω στην ερμηνεία, διαμεσολάβηση πάνω στη διαμεσολάβηση. Κλασικό παράδειγμα είναι αυτό της όρασης, όπου ενώ στη φύση, στην πραγματικότητα δεν υπάρχουν χρώματα, ο εγκέφαλός μας επιμένει να βλέπει παντού χρώματα. Απαξιώνουμε ίσως τη φιλοσοφία αλλά πολλοί αναρχικοί ήταν στοχαστές με βαθιά φιλοσοφική παιδεία και σκέψη, αναπτύσσοντας το δικό τους φιλοσοφικό πρόταγμα που συνάδει με την αναρχία.

Η προοπτική υπέρβασης του εξαναγκασμού και της βιολογικής αναγκαιότητας (το παράδοξο από τη φυσική στη φυσική και κοινωνική πραγματικότητα)

Όσο η φύση και άρα η κοινωνία και ο πολιτισμός στηρίζονται στην σκληρή αναγκαιότητα, στους υλικούς περιορισμούς της παραγωγής και αναπαραγωγής για τη διατήρηση της ζωής, μια γνήσια ολιστική, αναρχική επανάσταση είναι μάλλον αδύνατη. Το ένστικτό της επιβίωσης θα κυριαρχεί στο τέλος στην πλειοψηφία της κοινωνίας και η αναβίωση της εξουσίας θα είναι πάντα έτσι ορατή ή και αναπόφευκτη. Από την άλλη, στο βαθμό που η αναρχία είναι μια ολιστική συνθήκη απελευθέρωσης, όλων των πλασμάτων, είναι αντιφατικό να μιλάμε για ελευθερία στη φύση, όταν το ζώο τρώει το άλλο για να επιβιώσει.

Σε μια αναρχική κατάσταση σε μια πνευματικά και συνειδησιακά αναβαθμισμένη-απελευθερωμένη «κοινωνία – ή καλύτερα κοινότητα» (σε εισαγωγικά γιατί δεν πρόκειται να μοιάζει σε τίποτα με τις ως τώρα γνωστές ιστορικές κοινωνίες ή κοινότητες, αλλά θα πρόκειται για ρευστές αδόμητες ή ημιδομημένες κοινωνίες, ουσιαστικά για συντονισμό ατόμων όπως στον μικρόκοσμο), η φυσική αναγκαιότητα και η επιβίωση δε νοείται. Μόνο με ένα κβαντικό άλμα της κοινωνικής συνείδησης θα μπορούσε η ανθρωπότητα να περάσει σε αυτό το στάδιο ύπαρξης. Βέβαια εδώ μπαίνουμε στα χωράφια της μεταφυσικής (με λογικό όμως και μεθοδικό τρόπο), καθώς μας το επιτρέπει η κβαντική θεωρία και οι ερμηνείες της κβαντικής μηχανικής. Δηλαδή με την ολική αναρχική απελευθέρωση, την νέα κοινωνική συνείδηση, αλλάζει και η φύση, εμφανίζεται-εκδηλώνεται μια άλλη εκδοχή της, άγνωστη και αδιανόητη ως τώρα. Σταματάει ο φαύλος κύκλος της επιβίωσης, της τυφλής αναγκαιότητας, το κυνήγι και η τροφή και ανταλλαγή ενέργειας όπως την ξέρουμε ως τώρα. Σε αυτή την εξέλιξη καθοριστικό ρόλο παίζει φυσικά η εξελιγμένη, αναβαθμισμένη και ελεύθερη, αταξική, αναρχική συλλογική συνείδηση. Αλλάζει όλη την περιρρέουσα ατμόσφαιρα, την οπτική και προοπτική που το ένα πλάσμα βλέπει το άλλο, αυτά τη φύση και η φύση αυτά. Η αλληλεπίδραση αλλάζει, η σκοπιά των παρατηρητών αλλάζει, κάτι πολύ σημαντικό σύμφωνα με τη νέα φυσική. Άρα αλλάζει και η πραγματικότητα, η φύση, το σύμπαν.

Πιο διεξοδικά μιλώντας, μια επαναστατική-αναρχική θεωρία και πρακτική, αλλά και γενικότερα νοοτροπία και συμπεριφορά, έχει συγκεκριμένα όρια, όταν θεωρεί ως δεδομένη τη φύση και την πραγματικότητα, έτσι όπως τη βλέπουμε εμπειρικά ή μέσα από τα ντοκιμαντέρ και τα συμβατικά επιστημονικά βιβλία. Αυτοαναιρείται ως τέτοια δηλαδή. Αν θεωρούμε δηλαδή ότι η φύση και η πραγματικότητα είναι μία, σταθερή, αντικειμενική και ότι δεν αλλάζει. Ότι πάντα θα υπάρχει ο αγώνας για επιβίωση, το κυνήγι για τροφή, η ζωή όπως την ξέρουμε και ο θάνατος, ο πόνος, η αρρώστια, η φθορά, η ιεραρχία της τροφικής αλυσίδας στη φύση και η καταπίεση-εξουσία των ανθρώπων στην κοινωνία, ο χώρος και ο χρόνος, όπως το ξέρουμε ως τώρα, εμπειρικά.

Και πάλι η ανάγκη να ορίσουμε την πραγματικότητα, ενάντια στην εξουσιαστική ψευδαίσθηση

Όλα αυτά όμως συνιστούν μια ψευδαίσθηση, επίμονη βέβαια, κραταιά και αυτονόητη, μια ιδεολογία της εξουσίας ουσιαστικά. Από τη στιγμή που τα θεωρούμε φυσικά και δεδομένα, ακόμη και ο πιο αποφασισμένος και ο πιο αγωνιστής επαναστάτης-αναρχικός να είσαι, κάποια στιγμή θα φτάσεις στα όριά σου. Δε θα προχωρήσεις παραπέρα από τις συντεταγμένες και την οπτική της πραγματικότητας που έχει ορίσει η εξουσία, βασισμένη βέβαια στη μαζική ψευδαίσθηση που παράγει ο εγκέφαλος. Αυτή η μαζική ψευδαίσθηση είναι πολύ δύσκολο να ξεπεραστεί, όχι όμως αδύνατο. Μόνο αν απελευθερωθεί πραγματικά ο νους και η συνείδηση προς μια ολιστική, άναρχη, επαναστατική κατάσταση μπορεί να δει τα πράγματα (την πραγματικότητα, την ύπαρξη) αλλιώς. Ότι η φύση, η πραγματικότητα, δεν είναι σταθερές και αναλλοίωτες, ότι μπορούν να αλλάξουν, αρκεί να το δουν αυτό συλλογικά οι εγκέφαλοι των ανθρώπων, και πρώτα απ’ όλα των επαναστατών. Ότι είναι δυνατό η φύση και η πραγματικότητα να γίνουν πραγματικά συνθήκες και καταστάσεις ελευθερίας, να περάσουν σε μια νέα φάση. Όπου αυτή η νέα φάση θα είναι πια η φυσική πραγματικότητα, η αληθινή πραγματικότητα και ύπαρξη, όπου όλα θα είναι ελεύθερα, δε θα υπάρχει εξουσία, ιεραρχία, καταπίεση, κράτος, εγωιστικό γονίδιο, επιβίωση, κυνήγι για τροφή, αρρώστια και πόνος. Κάτι άλλο, πρωτόγνωρο, αδιανόητο, ωστόσο αληθινό και πραγματικό. Η μετουσίωση της αναρχίας σε «φύση» και «πραγματικότητα», μια νέα ύπαρξη και ζωή, γνήσια και αληθινή, όχι ψεύτικη όπως είναι μέχρι τώρα, στον γνωστό, εξουσιαστικό χώρο και χρόνο, στην (προ-) ιστορία των νικητών και των εξουσιαστών.

Κάτω από αυτήν την οπτική, να είμαστε υποψιασμένοι ότι παραδοσιακές διεκδικήσεις, κινήματα και αγώνες ίσως να είναι ξεπερασμένα και ότι δε βοηθούν προς τη γενικευμένη, ολιστική επανάσταση και αναρχία. Αυτό δε σημαίνει ότι δεν πρέπει να κάνουμε πράγματα έστω και παραδοσιακά, μέχρι να επινοήσουμε το καινούριο, αλλά να έχουμε υπόψη μας τα όριά μας και την αναγκαιότητα για υπέρβαση-ανατροπή των παραδεδομένων. Το να υπερασπιζόμαστε π.χ. κάποια δικαιώματα που έχουν γίνει άλλοθι για τον μικροαστισμό που σαπίζει τη συνείδηση, πρέπει να το σκεφτόμαστε με κριτική στάση. Είναι γνωστό ότι η συνεχόμενη άμυνα απέναντι στις κινήσεις του κράτους, σε καθιστά ακόλουθο και δέσμιο των πρωτοβουλιών των εξουσιαστών. Θα πρέπει να μετακινηθείς πιο πέρα, να αλλάξεις χώρο, οπτική και προοπτική, να δεις τα πράγματα με άλλο μάτι. Να δημιουργήσεις τον δικό σου χωρόχρονο. Το κυρίαρχο πρόβλημα και στόχος είναι πώς μπορεί να αλλάξει η συνείδηση, ο προγραμματισμός του εγκεφάλου, το λογισμικό του, οι συντεταγμένες του, δηλαδή οι παραδοχές του, τα αυτονόητα, τα θέσφατα και τελικά η εξουσιαστική ιδεολογία του. Και υπόψιν, σε αυτό μπορεί να βοηθήσει η νέα επιστήμη και η τεχνολογία, με βάση βέβαια κάποια φίλτρα, κάποια κριτήρια και πάντα έξω από τον έλεγχο της εξουσίας.

Τεχνητή νοημοσύνη και συνείδηση, επιστήμη και εξουσία, καθεστωτικοί επιστήμονες και επαναστατική θεωρία (μη ολοκληρωμένες προτάσεις, για παραπέρα επεξεργασία).

Η ιδέα και η θεωρία αποκτά σχετική αυτονομία από τις παραγωγικές-κοινωνικές σχέσεις, άλλο η πολιτική τοποθέτηση ενός επιστήμονα, μπορεί να διαφωνούμε , και άλλο η θεωρία του γιατί αφορά τον δημιουργικό εαυτό του και τη φαντασία του, που υπερβαίνουν την επιμέρους υλική συνθήκη της κοινωνικής πραγματικότητας ή της πολιτικής ιδεολογίας. Άρα πρέπει να επαναπροσδιορίσουμε τι είναι επαναστατικό και τι όχι, τη βοηθάει την επανάσταση και τι όχι.

Μέσω των μαθηματικών, της φυσικής και της φιλοσοφίας επικεντρωνόμαστε στη συνείδηση, στο τι είναι ζωή, φύση, σύμπαν υπολογιστής, αλλάζει η νοοτροπία, ο πολιτισμός, γιατί αν η συνείδηση και η ζωή υπάρχει και πέραν της γνωστής βιολογίας του άνθρακα , του αίματος και της σάρκας, τι συνέπειες έχει αυτό για την αναρχία ως φιλοσοφία, θεωρία και ως ανθρώπινη-ιστορική κατάσταση και συνθήκη; Θέλουμε τον μετα-άνθρωπο που θα ελέγχεται και θα έχει αλλοτριωθεί ολοκληρωτικά από την τεχνολογία, ένα ζόμπι-σάιμποργκ που θα νομίζει ότι είναι ελεύθερο; Ή έναν μετα-άνθρωπο που θα απελευθερωθεί σταδιακά από τους περιορισμούς της ύλης, της βιολογίας, της φύσης , την αναγκαιότητα, την κυριαρχία του αρπαχτικού που εξουσιάζει και εξοντώνει το θύμα του, την καταπίεση κάθε είδους; Η τεχνητή νοημοσύνη έχει πολλούς κινδύνους σαν τους παραπάνω αλλά μπορεί να ανοίξει νέους δρόμους για μια ανώτερη νοημοσύνη , που δεν αλλοιώνεται από το εγωιστικό συναίσθημα, την μαζική ψυχολογία του υποταγμένου υπάκουου ατόμου, τις φοβίες (αποτέλεσμα του φόβου του θανάτου), την ιδιοκτησία, την αποξένωση από το όλον. Αν μπορεί να υπάρξουν μηχανές με συνείδηση και ευφυή νόηση τότε αποκτούν και αυτοσυνείδηση, άρα έχουν δικαιώματα ίσα με όλα τα άλλα όντα. Αυτό ανοίγει εκπληκτικούς ορίζοντες για τη συνείδηση, την ελευθερία, την αλληλεγγύη, ισότητα για μια κοινότητα που ενοποιεί τα πάντα σε μια άναρχη ενότητα-ολότητα, χωρίς διακρίσεις και διαχωρισμούς.

Κατανοώ ότι κάποιες από τις παραπάνω σκέψεις και προτάσεις ίσως φάνηκαν σε κάποιους παράξενες και άκαιρες, αλλά σκοπός μου ήταν ο προβληματισμός και το άνοιγμα του νου, η αποφυγή των καθιερωμένων και η όξυνση της επαναστατικής φαντασίας, μέσα βέβαια από παραδοχές ή ερμηνείες ορισμένων επιστημονικών θεωριών.


1) Ο τρόπος που λειτουργει η εκπαίδευση/επιστημη ειναι καθαρά εξουσιαστικός γιατι στηριζεται στην ιεραρχια, στην αξιολογηση μεσω της ιεραρχιας, και στον ελεγχο της αστικης εξουσιας μεσω της νομοθεσιας και των ελεγχομενων ερευνητικων προγραμματων.

Προταση:

Σε μια αταξικη κοινωνια, επειτα απο την εκμαθηση καποιων βασικων γνωσεων θα πρεπει να δινεται η επιλογη στο ατομο να επιλεγει κλαδο αναλογα με αυτο που του αρεσει. Η συγκροτηση των επιστημονικων ομαδων θα πρεπει να στηριζεται σε αμεσοδημοκρατικες διαδικασιες και με βαση παντα τον ορθολογισμο. Επισης, αναλογα με τις αναγκες συνολικα της κοινωνιας, θα πρεπει αυτοι που μπορουν να προσφερουν λιγοτερο σε ενα τομεα να επανατοποθουνται σε τομεις που υπαρχει μεγαλυτερη αναγκη , λαμβανοντας παντα υποψιν τις συνθηκες της κοινωνιας. Ο τροπος επιλογης θα πρεπει να ειναι ορθολογικός , σε περιπτωσεις περισσοτερων επιλογων θα μπορουσαν να χρησιμοποιηθουν υπολογιστες για τυχαια διανομη των θεσεων εκ περιτροπης ‘η μονιμα για την αποφυγη αδικης μεταχειρισης.

2) Η τεχνολογια μπορει να ειναι συμβατη με την αναρχικη ιδεα υπο προυποθεσεις.

Προταση:

Οι προυποθεσεις σε μια αταξικη κοινωνια ειναι να μην δημιουργουνται οπλα οποιουδηποτε ειδους καθως ειναι εργαλεια εξουσιαστικης δομης, οποιαδηποτε τεχνολογια μαζικου ελεγχου και επισης θα επρεπε να αποκλειστουν τεχνολογικα projects τα οποια θα μπορουσαν να προκαλεσουν μαζικη καταστροφη στο περιβαλλον για λογους δολιοφθορας ή κακης συντηρησης.

3) Η επιστημη μπορει να βοηθησει την επανασταση υπο προυποθεσεις.

Προταση:

Δυο χαρακτηριστικα παραδειγματα ειναι: Α) Τεχνολογιες οπως οι τρισδιαστατοι εκτυπωτες οι οποιοι θα μπορουσαν να αυτονομησουν κομματια της κοινωνιας απο την παραγωγικη διαδικασια του καπιταλισμου. Αλλη μελλοντικη τεχνολογια ειναι η τεχνητη νοϋμοσυνη η οποια πολυ πιθανο να αποτελεσει κρισιμο παραγοντα για τη μελλοντικη κοινωνια, θα ειναι πολυ σημαντικο για το ποιος θα εχει τον ελεγχο της.

Β) Η κοινωνια στηριζεται στην ενεργεια , αρα ο ελεγχος του κλαδου της ενεργειας ειναι ο πιο κρισιμος απο ολους. Επισης επειδη θα δημιουργηθει τεραστια κριση στο θεμα της ενεργειας, θα υπαρχει ανασυσταση η οποια νομοτελειακα θα επιφερει μεγαλες αλλαγες στο συνολο της κοινωνιας.

4) Τοποθετηση για το φιλοσοφικο ερωτημα στο θεμα της φυσης και των μη-ανθρωπινων ζωων στον πλανητη Γη.

Η φυση ειναι απολυτα αναγκαιο να προστατευτει γιατι εχει αμεση σχεση με την επιβιωση του ανθρωπινου ειδους. Τα μη-ανθρωπινα ζωα στον πλανητη Γη ισως σε πρωτο βαθμο δεν θα μπορουσαν να προστατευτουν ως ισοτιμα μελη, επειδη για την διατηρηση τους χρειαζεται ενεργεια. Με την βοηθεια της τεχνολογιας θα μπορουσε να δημιουργηθει ενεργειακο πλεονασμα ωστε να προστατευτουν και αυτα εστω και σε μεταγενεστερο χρονο. Να μην ξεχναμε, οτι πληθος τεχνολογιων πριν δημιουργηθουν και εφαρμοστουν φανταζαν επιστημονικη φαντασια. Αρα δεν μπορουμε να αποκλεισουμε οτι στο μελλον οτι δεν θα δημιουργηθουν τεχνολογιες οπως το Terraforming.

5) Τοποθετηση για το τι ειναι επαναστατικο.

Επαναστατικο ειναι οποιοδηποτε εργαλειο ή θεωρια μπορει να μας βοηθησει για την επανασταση. Δεν πρεπει να μας απασχολει η ιδεολογικη προελευση του εργαλειου ή της θεωριας αν θελουμε να λειτουργησουμε ορθολογιστικα. Εννοειται οτι μπορει να χρειαστει να γινουν οι καταλληλες προσαρμογες στο εκαστοτε εργαλειο/θεωρια με βαση τις ιδεολογικες μας αξιες.

6) Τοποθετηση για την τεχνητη νούμοσυνη.

Η τεχνητη νοϋμοσυνη θα μπορουσε να επιτραπει υπο συγκεκριμενες προύποθεσεις. Μια καλη προταση ειναι να εφαρμοστουν οι 3 κανονες του Isaac Asimov ή μια βελτιωμενη εκδοχη τους.

7) Τοποθετηση για το θεμα των μη-ανθρωπινων μορφων ζωης στο συμπαν.

Υπαρχει μεγαλη πιθανοτητα αλλες μορφες ζωης στο συμπαν να ειναι επιθετικες προς το ανθρωπινο ειδος. Το ζητημα πρεπει να μεταφερθει σε πολυ μελλοντικο χρονο, ωστε να υπαρχει η καταλληλη τεχνολογια για να μπορουμε να αμυνθουμε, αν χρειαστει, σε περιπτωση εισβολης, χωρις να χρειαστει να μετατραπει ο τροπος οργανωσης της κοινωνιας σε εξουσιαστικη δομη.

8) Φιλοσοφικη τοποθετηση για τον μετα-ανθρωπο.

Πρεπει να αποκλειστει η επιλογη των ανθρωπων cyborg καθως δεν μπορει να ελεγχθει το οτι η συνειδηση του ανθρωπου θα παραμεινει ιδια στη μεταφορα της απο οργανικη υλη σε αλλου ειδους υλη. Επισης πρεπει να αποκλειστει η ευγονικη με τεχνολογικα μεσα καθως ειναι φασιστικο/ναζιστικο ιδεολογημα. Αν προκυψει καποια μορφη μετα-ανθρωπου θα ειναι στο πολυ μακρινο μελλον και δεν εχει νοημα να το συζηταμε απο τωρα, καποιες ιδεες εχουν δωθει στο διηγημα του Isaac Asimov “The Last Question” και o χαρακτηρας “ David Bowman” στα σειρα βιβλιων του Arthur Clarke “οδυσσεια του διαστηματος” .


Οσοι προβληματιζονται για το πως θα μπορουσε πρακτικα να ειναι ενας καθολικος κοσμος αναρχιας, η τοποθετηση που εκανα αφορα τις καταλληλες αναρχικες προσαρμογες (με βαση τον ορθολογισμο) πανω στο βιβλιο της Ursula K. Le Guin " The Dispossessed".

Υπαρχει και στα ελληνικα το βιβλιο για οποιον θελει να το διαβασει.

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

To μέγιστο μέγεθος των αρχείων είναι 16ΜΒ. Επιτρέπονται όλες οι γνωστές καταλήξεις αρχείων εικόνας,ήχου, βίντεο. ΠΡΟΣΟΧΗ! Για να υπάρχει η δυνατότα embed ενός video πρέπει να είναι της μορφής mp4 ή ogg.

Νέο! Επιλέξτε ποιά εικόνα θα απεικονίζεται στην αρχή του σχόλιου.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License