Ενάντια στην οργάνωση των αποκλεισμών και των διακρίσεων, ενάντια στον υποχρεωτικό εμβολιασμό

Ο πόλεμος που ζούμε δεν είναι μόνο υπόθεση των κυρίαρχων. Και δεν είναι πόλεμος ενάντια σε αόρατους εχθρούς. Είναι δικός μας πόλεμος, ταξικός και κοινωνικός. Γι αυτό ας γίνουμε συνειδητά το λάθος στην κυριαρχική εξίσωση πειθάρχησης και υποταγής. Ας υπονομεύσουμε με κάθε τρόπο την επιβολή της νέας κανονικότητας. Γιατί είναι η ευφυία και φαντασία των εκμεταλλευόμενων και καταπιεσμένων, η αντιιεραρχική λογική, η άρση των επίπλαστων διαχωρισμών, η αμοιβαιότητα και η αλληλοβοήθεια, οι ακηδεμόνευτοι αγώνες και οι ρηξικέλευθες επιλογές, που εισηγούνται τη δυνατότητα για την «έφοδο στον ουρανό». Ως δημιουργική καταστροφή του εξουσιαστικού πλέγματος, ως διαδικασία χειραφέτησης, ως επινόηση νέου τύπου κοινωνικών σχέσεων και συλλογικών μορφών ζωής, ελευθεριακών και εξισωτικών.

Ενάντια στην οργάνωση των αποκλεισμών και των διακρίσεων,ενάντια στον υποχρεωτικό εμβολιασμό

Να στήσουμε αναχώματαστη δυστοπία κράτους και αφεντικών

H υγειoνομική κρίση ήρθε να προσδεθεί σε μια αλληλουχία αλληλοτροφοδοτούμενων κρίσεων, ως μέρος μιας ευρύτερης συστημικής κρίσης με την κήρυξη μιας μόνιμης κατάστασης έκτακτης ανάγκης να ορίζει τις νέες μορφές διακυβέρνησης και με το κράτος να επιχειρεί να (αυτο)ανακηρύσσεται ο απόλυτος εγγυητής όχι μόνο της κοινωνικής ασφάλειας και συνοχής αλλά της ίδιας της ζωής και της ελευθερίας. Τι ειρωνεία!

Η επιβολή καραντίνας κατέστη το τέλειο μέτρο κοινωνικής πειθάρχησης υποδεικνύοντας ότι ο κοινωνικός έλεγχος δεν φοράει μόνο τις στολές της αστυνομίας και του στρατού αλλά εξίσου αυτές της επιστήμης και της τεχνολογίας, επεμβαίνοντας με νέους όρους και τρόπους στο χώρο, τον χρόνο, τα σώματα και τις σχέσεις μας, διαμορφώνοντας νέες διαμεσολαβήσεις και περιφράξεις. Η κρατική διαχείριση της λεγόμενης πανδημίας δεν είναι τελικά παρά ένα εργαστήριο κοινωνικού ελέγχου, επιτήρησης, καθυπόταξης και αντιεξέγερσης με σκοπό το βάθεμα των κοινωνικών διαχωρισμών και της ταξικής εκμετάλλευσης. Στις λεγόμενες υγειονομικές κρίσεις το ζήτημα των κρατών δεν είναι να διασώσουν τους πληθυσμούς τους αλλά να μην κατηγορηθούν ότι τους εγκατέλειψαν, ότι δεν μπορούν να εγγυηθούν τη διαχείριση των κοινωνικών προβλημάτων και την Τάξη, την ομαλή ροή των διαδικασιών παραγωγής-κυκλοφορίας εμπορευμάτων όπως και το βασικότερο εμπόρευμα: την ανθρώπινη εργασία. Γι αυτό και είναι στόχος πάση θυσία το περιβόητο «άνοιγμα» τουρισμού και εστίασης την ίδια στιγμή, που συνεχίζουν να μπαίνουν ακόμα στο στόχαστρο της καταστολής συναθροίσεις σε δημόσιους χώρους και πλατείες.

Τελικά, την επιστροφή σε ποϊα κανονικότητα περιμένουμε;

Αν σήμερα οι κρατούντες διατυμπανίζουν την «επιχείρηση ελευθερίας» ως ελπίδα και νίκη για την «επιστροφή στην κανονικότητα» ας θυμίσουμε ο,τι γράφανε οι τοίχοι στους δρόμους της Χιλής κατά την εξέγερση του 2019: Το ζήτημα δεν είναι η επιστροφή στην κανονικότητα, γιατί η κανονικότητα είναι το πρόβλημα. Γιατίδεκαετίες τώρα η επιβολή κάθε «νέας κανονικότητας» ενσωματώνει και ομαλοποιεί όλες τις αλλαγές που επέφερε η «κατάσταση έκτακτης ανάγκης», επιχειρώντας να κανονικοποιήσει την διαρκή επέκταση και το βάθεμα της κοινωνικής ερημοποίησης από το κράτος και το κεφάλαιο. Κι αυτή η διαπίστωση δεν είναι …θεωρίες.

Μια σειρά διακηρυγμένων πριν από την «κρίση της COVID-19» μεταρρυθμίσεων επιταχύνθηκαν κατά τη διάρκεια του πολύμηνου lock down. Το αντιπεριβαλλοντικό-αναπτυξιακό νομοσχέδιο, ο πτωχευτικός κώδικας και ο νόμος περιορισμού-απαγόρευσης διαδηλώσεων ήρθαν ξεκάθαρα για να μείνουν. Η εκπαιδευτική αναδιάρθρωση στην κατεύθυνση της περαιτέρω σύνδεσής με την αγορά με την θέσμιση ταγμάτων μπάτσων στις σχολές ήρθε όσο αυτές παραμένουν κλειστές. Η ψήφιση του νόμου για τα εργασιακά έφερε τη θεσμική κατάργηση του 8ωρου, τη θεσμοποίηση των απλήρωτων υπερωριών, την πλήρη κατάργηση της κυριακάτικης αργίας, τον ψηφιακό έλεγχο του χώρου και του χρόνου μέσω της θέσμισης της τηλεργασίας και την παρανομοποίηση των απεργιών με ταυτόχρονη νομιμοποίηση απεργοσπασίας και χτύπημα της συνδικαλιστικής δράσης. Η παροχή των ασφαλιστικών εισφορών των εργαζομένων σε ιδιωτικές εταιρείες χρηματοπιστωτικών επενδύσεων είναι το επόμενο στιγμιότυπο αυτής της διαδικασίας αναδιάρθρωσης. Ταυτόχρονα, οι μετανάστ(ρι)ες έχουν εξαφανιστεί από τη δημόσια συζήτηση και αορατοποιούνται μέσα από τον αέναο εγκλεισμό τους σε κέντρα κράτησης. Ο ελληνοτουρκικός ανταγωνισμός για τις ΑΟΖ συνεχίζει σε απευθείας τηλεοπτική αναμετάδοση. Η αύξηση των περιστατικών έμφυλης και ενδοοικογενειακής βίας έρχεται να επιβεβαιώσει τη βαθιά πατριαρχική δόμηση της κοινωνίας, κάτι που αποτυπώθηκε θεσμικά μέσω της ψήφισης του νόμου για τη συνεπιμέλεια που διευρύνει την αντρική πατριαρχική εξουσία. Η πατριαρχία, ο εθνικισμός και ο ρατσισμός εκφράζονται με ολοένα και πιο επιθετικούς όρους. Οι νέες τεχνολογίες ψηφιοποίησης των δεδομένων και του κοινωνικού ελέγχου επιστρατεύονται και θεσμοποιούνται με ταχείς ρυθμούς.

Και μέσα από ποιά ακόμα «μοναδική λύση»;

Η διαφημιζόμενη εμβολιαστική καμπάνια με το καθόλου τυχαίο όνομα «επιχείρηση ελευθερία» έρχεται σε συνέχεια της καμπάνιας περί ατομικής «ευθύνης» αλλά και της «κοινωνικής αποστασιοποίησης», εννοούμενης ως πρακτικής κοινωνικής αλληλεγγύης! Πέρα από τις όποιες αμφιβολίες σχετικά με τα εμβόλια κατά του κορωνοιού (παρενέργειες, αποτελεσματικότητά, επαναληψιμότητά, εισαγωγή τεχνητού mRNA στον ανθρώπινο οργανισμό - λύση που παρακάμπτει ακόμα και τα δικά τους στάδια και πρωτόκολλα πειραματικών δοκιμών) και πέρα από το πάρτυ δισεκατομμυρίων για τις φαρμακοβιομηχανίες το ζήτημα της υποχρεωτικότητας μιας ιατρικής πράξης, έμμεσα ή και άμεσα εισάγουν νέες μορφές κοινωνικών διακρίσεων, οργανώνουν νέες περιφράξεις για τα σώματα μας και για την ίδια τη συμμετοχή μας στο κοινωνικό σώμα. Τα υγειονομικά πιστοποιητικά όπως με άλλο τρόπο τα υποχρεωτικά self test και η δήλωση τους σε ψηφιακές πλατφόρμες, ορατά σε αφεντικά και υπουργείο εργασίας συνιστούν νέα διαβατήρια δυνατότητας μετακίνησης - πρόσβασης ή ελέγχου-αποκλεισμού και μέσου πίεσης και τιμωρίας.

Οι εκβιασμοί και οι περιφράξεις του «ανοίγματος» τίθενται ξανά από τα κρατικά επιτελεία, τις επιτροπές ειδικών και τα media ως η μοναδική αλήθεια, όπως συνέβη και κατά την περίοδο των lock-down. Ακόμα και όταν οι ατομικές επιλογές πάνω στα τρέχοντα διλήμματα δεν εκκινούν από μια συνειδητή συστράτευση με τις κρατικές επιταγές, ακόμη κι αν εκκινούν από διαφορετικές αφετηρίες ή συνθήκες, η κυριαρχία θα επιχειρήσει να τις ομογενοποιήσει και να τις ιδεολογικοποιήσει, ώστε να κατοχυρώσει τα αναγκαία εχέγγυα κοινωνικής συναίνεσης και να συνεχίσει την επέλαση της εκμετάλλευσης ανθρώπου και φύσης σφίγγοντας πρώτα κι άλλο την μέγγενη της κρατικής προστασίας και εποπτείας αλλά και καταστολής. Ο σύγχρονος ολοκληρωτισμός ορθώνεται, ενώ ο υποχρεωτικός εμβολιασμός επεμβαίνει ξακάθαρα στην αυτοδιάθεση του σώματος, την ίδια στιγμή που θεσμίζονται και οργανώνονται οι διακρίσεις και οι αποκλεισμοί, για όσους και όσες δεν επιλέγουν να εμβολιαστούν.

Αντίσταση στο νέο ολοκληρωτισμό

Την ίδια στιγμή που απλώνεται ο ζόφος και η δυστοπία στις ζωές μας σαν σε μια προδιαγεγραμμένη τροχιά, ταυτόχρονα όλα τα παραπάνω πυροδοτούν την αμφισβήτηση. Από τις μοριακές αρνήσεις γιατί «απλά δεν την παλεύουμε» μέχρι τις συλλογικές αντιστάσεις των κοινωνικών/ταξικών αγώνων, των φοιτητικών κινητοποιήσεων, των διαληλώσεων αλληλεγγύης για τον απεργό πείνας Δ.Κουφοντίνα, και τα εξεγερτικά γεγονότα της διαδήλωσης οργής (στις 9/3) στη Νέα Σμύρνη, στιγμές αγώνα που ανάγκασαν το κράτος σε αναδίπλωση για την πρόληψη μιας γενικευμένης κοινωνικής σύγκρουσης που θα μπορούσε να ξεσπάσει ως απότοκο των κοινωνικών δυναμικών μετά από ένα χρόνο ασφυκτικών απαγορεύσεων.

Ο πόλεμος που ζούμε δεν είναι μόνο υπόθεση των κυρίαρχων. Και δεν είναι πόλεμος ενάντια σε αόρατους εχθρούς. Είναι δικός μας πόλεμος, ταξικός και κοινωνικός. Γι αυτό ας γίνουμε συνειδητά το λάθος στην κυριαρχική εξίσωση πειθάρχησης και υποταγής. Ας υπονομεύσουμε με κάθε τρόπο την επιβολή της νέας κανονικότητας. Γιατί είναι η ευφυία και φαντασία των εκμεταλλευόμενων και καταπιεσμένων, η αντιιεραρχική λογική, η άρση των επίπλαστων διαχωρισμών, η αμοιβαιότητα και η αλληλοβοήθεια, οι ακηδεμόνευτοι αγώνες και οι ρηξικέλευθες επιλογές, που εισηγούνται τη δυνατότητα για την «έφοδο στον ουρανό». Ως δημιουργική καταστροφή του εξουσιαστικού πλέγματος, ως διαδικασία χειραφέτησης, ως επινόηση νέου τύπου κοινωνικών σχέσεων και συλλογικών μορφών ζωής, ελευθεριακών και εξισωτικών.

Να αντισταθούμε στην επιβολή του υποχρεωτικού εμβολιασμού και στον γενικευμένο έλεγχο.

Να συγκρουστούμε με το καθεστώς οργάνωσης των διακρίσεων, των περιφράξεων και των αποκλεισμών

Να υπονομεύσουμε με κάθε τρόπο την επιβολή της νέας κρατικής, καπιταλιστικής, πατριαρχικής, εθνικιστικής, ρατσιστικής, τεχνοκυβερνητικής κανονικότητας

Να επιχειρήσουμε τον αυτοκαθορισμό του χώρου, του χρόνου, των σωμάτων μας, της ζωής μας ολόκληρης.

Συνέλευση ενάντια στην κρατική καταστολή και για την αλληλεγγύη στις καταλήψεις

Αρχεία:

O σχολιασμός έχει απενεργοποιηθεί.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License