Κείμενο του πολιτικού κρατούμενου Π. Γεωργιάδη: "Ο καπιταλισμός ως εστία υπερμετάδοσης μιλιταρισμού και κρατικού αυταρχισμού"

Η ειρήνη τους είναι ανάπαυλα του πολέμου τους, είναι ειρήνη με το πιστόλι στον κρόταφο. Η δημοκρατία τους διαρκεί όσο δεν απειλούνται τα ταξικά τους συμφέροντα. Η εναλλαγή της δημοκρατικής μορφής διακυβέρνησης με αυταρχικές ή δικτατορικές μορφές γίνεται ανάλογα με το επίπεδο της ταξικής πάλης, ώστε να διασφαλιστεί η εδραίωση και η διαιώνιση της κυριαρχίας της αστικής τάξης. Οι αστικές τάξεις και το κράτος τους ανταγωνίζονται μεταξύ τους, ωστόσο έχουν εάν κοινό εχθρό: τους λαούς που οφείλουν να αντισταθούν στη βαρβαρότητα και να εμποδίσουν ένα νέο γενικευμένο αιματοκύλισμα. Να αντιταχθούμε χτίζοντας από τη μια πλευρά ένα αντιπολεμικό διεθνιστικό ανάχωμα και από την άλλη ένα μέτωπο αντίστασης ενάντια στην επέλαση της κρατικής καταστολής και του αυταρχισμού. Ο δρόμος είναι δύσκολος και δύσβατος, αλλά άλλος δρόμος δεν υπάρχει…

Ο καπιταλισμός ως εστία υπερμετάδοσης μιλιταρισμού και κρατικού αυταρχισμού

 

“Όποιος διψά για εξουσία, πίνει νερό αλμυρό

και τίποτα δεν ξεδιψάει τη λύσσα του”

Μπέρτολτ Μπρεχτ

I

Όλο και πιο συχνά γινόμαστε μάρτυρες της εντεινόμενης αυταρχικοποίησης των αστικών καθεστώτων σε ολόκληρο τον πλανήτη, με πρόσχημα την καταπολέμηση της πανδημίας. Πολλοί “ανεξάρτητοι” φορείς, από τον Ο.Η.Ε. μέχρι τις συστημικές δεξαμενές σκέψης, εκφράζουν την ανησυχία τους για τη ραγδαία αύξηση της αστυνομικής βίας και των αυταρχικών μέτρων που λαμβάνουν οι κυβερνήσεις. Μια έρευνα του Economist έδειξε πως κατά τη διάρκεια του 2020 παρατηρήθηκε περιορισμός των δημοκρατικών ελευθεριών στον πλανήτη κατά 70%. Από την πλευρά μας οφείλουμε να εκφράσουμε επιφυλάξεις σχετικά με τη μεθοδολογία τέτοιων “ερευνών”, οι οποίες συνήθως κατευθύνονται με τέτοιο τρόπο με σκοπό το ιδεολογικό ντύσιμο των επιχειρήσεων αλλαγής καθεστώτων από τον δυτικό επεμβατισμό. Οφείλουμε να εκφράσουμε επιφυλάξεις σχετικά και με την ειλικρίνεια της “ανησυχίας” των φιλελεύθερων think tanks. Και πάνω απ’ όλα οφείλουμε να αμφιβάλλουμε για το κατά πόσο είναι δόκιμη αυτή η ποσοτικοποίηση και ποσοστικοποίηση των δημοκρατικών ελευθεριών, που βλέπει την έξαρση του αυταρχισμού ως μια απλή τεχνοκρατική δυσλειτουργία. Ωστόσο, οφείλουμε να λάβουμε υπ’ όψιν αυτές τις “ανησυχίες” (όσο υποκριτικές κι αν είναι) γιατί φανερώνουν την παγκόσμια τάση αυταρχικής εκτροπής της αστικής δημοκρατίας.

Την καταστολή δεν πρέπει να τη βλέπουμε σε ένα περιορισμένο και στενό πλαίσιο ενός “ιδιωτικού πολέμου” μεταξύ κράτους και επαναστατών. Για να κατανοήσουμε το νέο πολύπλευρο κατασταλτικό πογκρόμ και την αυταρχική επέλαση της νεοφιλελεύθερης/ακροδεξιάς κυβέρνησης Μητσοτάκη, θα πρέπει να εξετάσουμε πρώτα το ευρύτερο πλαίσιο μέσα στο οποίο εμφανίζονται τα φαινόμενα αυτά. Δηλαδή, το πλαίσιο της παγκόσμιας καπιταλιστικής κρίσης και της όξυνσης των αστικών και ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών.

Αν η πτώση του λεγόμενου “Ανατολικού Μπλοκ” έδωσε το σύνθημα για το “τέλος της ιστορίας” τη δεκαετία του 1990, η αμέσως επόμενη δεκαετία επιφύλαξε μεγάλες εκπλήξεις. Η PAX AMERICANA και η απόπειρα δημιουργίας ενός μονοπολικού (ή ενός “μονο-πολυπολικού”) κόσμου, στον οποίον ο παγκόσμιος χωροφύλακας (Η.Π.Α.) και οι σύμμαχοί του θα έπαιζαν μονότερμα, αποδείχθηκαν απλά ευσεβής πόθοι, καθώς ούτε η ταξική πάλη, ούτε οι δομικές αντιφάσεις του καπιταλισμού, ούτε οι ανταγωνισμοί που γεννιούνται αναπόφευκτα καταργούνται με ένα απλό διάταγμα. Η κρίση του 2008 αποτέλεσε το τέλος των αυταπατών για το τέλος της ιστορίας. Από τότε, η καπιταλιστική κρίση δεν έχει ξεπεραστεί. Οι απόπειρες εξισορρόπησης που ακολούθησαν δεν είχαν την αναμενόμενη επιτυχία: Η ανάκαμψη της παγκόσμιας οικονομίας παρέμεινε αναιμική. Η όξυνση των ανταγωνισμών δημιούργησε ένα ασταθές διεθνές περιβάλλον. Η διατλαντική ενότητα δοκιμάζεται συνεχώς. Η Κίνα μπήκε σε τροχιά αμφισβήτησης της αμερικάνικης πλανητικής πρωτοκαθεδρίας. Το παγκόσμιο χρέος συσσωρεύτηκε και εκτοξεύτηκε σε δυσθεώρητα ύψη, ενώ οι διαμάχες για τον έλεγχο των εμπορικών και ενεργειακών οδών δημιούργησαν συνθήκες έρποντος παγκοσμίου πολέμου με συνεχείς εναλλαγές θερμών και ψυχρών συγκρούσεων. Ο κόσμος βρισκόταν ήδη σε αναμονή ξεσπάσματος νέας μείζονος καπιταλιστικής κρίσης. Τελικά, σημείο έκρηξης αποτέλεσε το ξέσπασμα της πανδημίας το 2020. Οι συνθήκες συνδυασμένης οικονομικής/υγειονομικής κρίσης έκαναν βαθύτερη την παγκόσμια καπιταλιστική κρίση, επιτάχυναν προϋπάρχουσες τάσεις (όπως η εκτόξευση του παγκόσμιου χρέους και η μιλιταριστική/κατασταλτική οχύρωση της καπιταλιστικής κερδοφορίας) και πρόσθεσαν νέα πεδία ανταγωνισμού ανάμεσα στις μεγάλες δυνάμεις.

Στο πεδίο αυτό έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον ο υγειονομικός/εμβολιαστικός ανταγωνισμός που από τη μία έκανε ακόμα φανερότερη την αδηφαγία του κεφαλαίου και από την άλλη αποκάλυψε τα προβλήματα συνοχής στην Ε.Ε. και την ενδυνάμωση της Κίνας και της Ρωσίας έναντι των Η.Π.Α. και της Ε.Ε. Παράλληλα η τεράστια εμπορική συμφωνία της Ε.Ε. με την Κίνα –εν μέσω πανδημίας- αποκαλύπτει και τις τάσεις ευρωπαϊκού απογαλακτισμού από τον σφιχτό αμερικανικό εναγκαλισμό, την ώρα που η διοίκηση Μπάιντεν οξύνει τη ρητορική της έναντι της Κίνας και της Ρωσίας. Όσοι έχουν αυταπάτες πως η αντικατάσταση του ακροδεξιού Τραμπ από τον “δημοκρατικό” Μπάιντεν θα φέρει έναν πιο ειρηνικό κόσμο διαψεύδονται πανηγυρικά. Αντιθέτως, η εξωτερική πολιτική των Η.Π.Α. θα γίνει ακόμα πιο επιθετική. Κι όπως μας διδάσκει η ιστορία, ο γόρδιος δεσμός των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών λύνεται μόνο με το σπαθί του πολέμου…

Η απάντηση του κεφαλαίου στην κρίση είναι γνωστή: μονοπωλιακή συγκέντρωση της παραγωγής, ένταση της εκμετάλλευσης, καταστροφή των πιο ευάλωτων και τεχνολογικά καθυστερημένων κεφαλαίων, συγκέντρωση και συγκεντροποίηση του πλούτου. Έτσι, σύμφωνα με τη λίστα Forbes κατά τη διάρκεια της πανδημίας οι δισεκατομμυριούχοι του πλανήτη αύξησαν την περιουσία τους κατά 20%, ενώ το 1% των πλουσιότερων ανθρώπων κατέχει το 44% του παγκόσμιου πλούτου, την ώρα από το αντίστοιχο 53,6% των φτωχότερων ανθρώπων κατέχουν μόλις το 1,4% του παγκόσμιου πλούτου. Οι δισεκατομμυριούχοι αυξάνονται και στη “σοσιαλιστική” Κίνα, καθώς κατά τη διάρκεια του 2020 πρόσθεσαν επιπλέον 750 δισεκατομμύρια στις τσέπες τους, ενώ οι 400 πλουσιότεροι Κινέζοι (κάποιοι εκ των οποίων είναι μέλη του “Κομμουνιστικού” Κόμματος) διαθέτουν περιουσία ύψους 2 τρισεκατομμυρίων δολαρίων!

Ταυτόχρονα, οι κυβερνήσεις των ανεπτυγμένων καπιταλιστικών κρατών ακολουθούν την τακτική του “πολεμικού” κεϋνσιανισμού, εμβολιάζοντας τις οικονομίες τους με φθηνό χρήμα και συσσωρεύοντας νέα χρέη που προαναγγέλλουν έναν νέο κύκλο επίθεσης εναντίον των λαών, με μοχλό πίεσης τη φούσκα χρέους. Η σπουδαιότητα του ζητήματος αυτού πολλές φορές αγνοείται ή υποτιμάται από μεγάλο κομμάτι του κινήματος. Κακώς, αφού: “Το χρέος είναι κάτι παραπάνω από οικονομικό εργαλείο μακροοικονομικής διαχείρισης και λεηλασίας του εργαζόμενου λαού. Είναι ταυτόχρονα και μηχανισμός “διακυβερνησιμότητας” και πειθάρχησης τόσο σε εθνοκρατικό όσο και σε κοινωνικό επίπεδο. Στο πρώτο επίπεδο, η “πιστωτική ισχύς” λειτουργεί πλάθοντας ένα εξαρτησιακό περιβάλλον, όπου ο τυπικά “ελεύθερος” οφειλέτης, δεν οφείλει μονάχα χρήματα στον τυπικά ισότιμο πιστωτή του. Του οφείλει και πλήρη υπακοή και υποταγή, οφείλει την εναρμόνιση της οικονομικής του (και όχι μόνο) λειτουργίας με τα νεοφιλελεύθερα πρότυπα της “προτεσταντικής αυστηρότητας”, της δημοσιονομικής πειθαρχίας και της διαρκούς συντονισμένης λιτότητας […] Κεντρική στρατηγική κατεύθυνση των ιμπεριαλιστών δανειστών και των ισχυρότερων μερίδων του κεφαλαίου είναι ο μετασχηματισμός των πιο αδύναμων κρατών σε οικονομικές Μπανανίες, σε ειδικές ζώνες υπερεκμετάλλευσης της εργασιακής δύναμης και λειτουργίας ενός μοντέλου καπιταλιστικής συσσώρευσης που θα λειτουργεί παραδειγματικά […] Ταυτόχρονα, στο εσωτερικό κοινωνικό πεδίο, μέσω του χρέους δοκιμάζεται ένα νέο είδος “διακυβερνησιμότητας” των φτωχότερων λαϊκών τάξεων, που συνδυάζει την απόσυρση του κρατικού μηχανισμού από βασικές οικονομικές λειτουργίες (κομμάτι της οποίας είναι και η συρρίκνωση του λεγόμενου κράτους πρόνοιας) με τη διόγκωση του καπιταλιστικού τομέα (ιδεολογικού ή βίαιου)ο οικονομικός νεοφιλελευθερισμός προϋποθέτει και τον οικονομικό και στρατιωτικό κεϋνσιανισμό, τον αυταρχισμό τον συγκεντρωτισμό της εκτελεστικής εξουσίας, τη μεταφορά αρμοδιοτήτων σε θεσμούς απρόσβλητους από οποιοδήποτε λαϊκό έλεγχο (έστω και στην ατελή και κουτσουρεμένη μορφή που εμφανίζεται στην αστική δημοκρατία). Η βίαιη αναδιανομή του εισοδήματος από τα κάτω προς τα πάνω γίνεται με δακρυγόνα, σφαίρες και δημιουργία κλίματος ηθικού πανικού. Το κράτος διαιτητής που επιδιώκει την εξισορροπητική λείανση των ταξικών ανισοτήτων, αντικαθίσταται από το κράτος-χωροφύλακα που βάζει στο κέντρο τη μεταβολή του ταξικού συσχετισμού ισχύος και τη μεταφορά του πλούτου, υλικής δύναμης και δικαιωμάτων από τα κάτω προς τα πάνω. Και οι δυο μορφές του κράτους, φυσικά, ποτέ δεν εμφανίζονται στην απόλυτη και καθαρή μορφή τους και αποτελούν επάλληλα είδωλα έχοντας σαν απώτερο στόχο τη μακροπρόθεσμη αναπαραγωγή του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής”.1

Το αίτημα της διαγραφής του χρέους λοιπόν, συγκρούεται άμεσα με τις στρατηγικές, πολιτικές και οικονομικές επιλογές του ελληνικού κράτους, πατάει στο σταθερό έδαφος της ταξικής πάλης και αμφισβητεί: “με τρόπο γειωμένο στην κοινωνική πραγματικότητα, την ίδια τη λειτουργία της παγκόσμιας καπιταλιστικής μηχανής”.

ΙΙ

Μέσα στο πλαίσιο της κρίσης και των ανταγωνισμών που περιγράψαμε παραπάνω, το ελληνικό κράτος παίρνει θέση μάχης και οχυρώνεται διπλά: μιλιταριστικά απέναντι στον εξωτερικό εχθρό και κατασταλτικά απέναντι στον εσωτερικό εχθρό.

Τα αστικά κράτη οξύνουν τους ανταγωνισμούς τους, αναζητώντας ζωτικό χώρο για τα κεφάλαια που αντιπροσωπεύουν. Ταυτόχρονα, εξερευνούν σημεία ισορροπίας με τους ανταγωνιστές τους. Παρατηρούμε δηλαδή μια διαρκή εναλλαγή διαλόγου – σύγκρουσης ως αέναη διαπραγμάτευση μεταξύ των ανταγωνιζόμενων κρατών, κάτι που οδηγεί στη ραγδαία αύξηση των εξοπλισμών με σκοπό τη στρατιωτική περιφρούρηση των συμφερόντων του κεφαλαίου. Ήδη από το 2019 οι παγκόσμιες στρατιωτικές δαπάνες ανήλθαν στο υψηλότερο επίπεδο των τελευταίων 30 ετών, γεγονός που φανερώνει το επίπεδο στο οποίο έχει φτάσει η καπιταλιστική κρίση και η όξυνση των διακρατικών ανταγωνισμών.

Το ελληνικό αστικό κράτος από τη μια οικοδομεί “ειρηνόφιλο” προφίλ και εμφανίζει τον εαυτό του ως “όαση σταθερότητας σε ένα τόξο αστάθειας” και από την άλλη βρίσκεται σε διαδικασία πολεμικής προπαρασκευής και εξοπλίζεται, σκορπώντας – εν μέσω πανδημίας – δισεκατομμύρια στις αμερικανικές και γαλλικές πολεμικές βιομηχανίες.2 Με τον τρόπο αυτό προσπαθεί να αλλάξει την ισορροπία στρατιωτικής ισχύος στη σχέση ανταγωνισμού – διαλόγου με το τουρκικό αστικό κράτος. Κεντρικό ρόλο στους σχεδιασμούς γεωστρατηγικής αναβάθμισης του ελληνικού κράτους παίζει η στρατηγική συμμαχία με το Ισραήλ και η οικοδόμηση ενός φιλοδυτικού άξονα, με αντιδραστικά αραβικά καθεστώτα3, ο οποίος, υπό την ηγεμονία των Η.Π.Α., θα αποτελεί ανάχωμα για τη ρωσοκινέζικη διείσδυση, θα περιορίζει την περιφερειακή δύναμη του Ιράν και θα πιέζει την απείθαρχη αλλά ΝΑΤΟϊκή Τουρκία. Στη δίνει αυτών των τυχοδιωκτικών παιχνιδιών, η Ελλάδα θα πρέπει να είναι έτοιμη για πόλεμο, προετοιμάζοντας κατάλληλα την “κοινή γνώμη”, καλλιεργώντας τον εθνικισμό και πουλώντας παραμύθια “εθνικής ενότητας” (δηλαδή στοίχισης των προλεταρίων πίσω από τα συμφέροντα του κεφαλαίου).

Στο όνομα της “εθνικής ενότητας” θα πρέπει ο εσωτερικός εχθρός να παταχθεί για να νικηθεί ο διπλός εχθρός: η πανδημία στο εσωτερικό και η Τουρκία στο εξωτερικό της χώρας. Και όταν εκλείψει ο κίνδυνος της πανδημίας θα έρθει η νέα προσπάθεια να χτιστεί η “εθνική ενότητα” για την “κοινή” προσπάθεια ανάκαμψης της καπιταλιστικής οικονομίας. Η κυβέρνηση ζητά από την κοινωνία ταξική ανακωχή για την πάταξη των “κοινών εχθρών”, ενώ την ίδια ώρα περνάει αντεργατικά και κατασταλτικά μέτρα που στοχεύουν τόσο στους πολιτικούς αντιπάλους του καθεστώτος όσο και στις εργατικές και λαϊκές διεκδικήσεις. Στην προσπάθεια για παύση της ταξικής πάλης με ένα νεύμα του Κ. Μητσοτάκη, η κυβέρνηση είναι αποφασισμένη να τσακίσει κάθε απόπειρα αντίστασης και απειθαρχίας ενάντια στη βάρβαρη πολιτική της. Για το σκοπό αυτό είναι έτοιμη να μετατρέψει σε κουρελόχαρτο ακόμα και τους νόμους που η ίδια ψηφίζει, όπως έγινε με την περίπτωση της εκδικητικής μεταχείρισης του κομμουνιστή πολιτικού κρατούμενου Δημήτρη Κουφοντίνα. Είναι έτοιμη ακόμα και να αναστείλει το αστικό σύνταγμα για να απαγορεύσει σε όλη την επικράτεια της χώρα τις επετειακές διαδηλώσεις για την εξέγερση της 17ης Νοεμβρίου. Φοβάται τις εξεγέρσεις του παρελθόντος γιατί τρέμει μπροστά στις εξεγέρσεις του μέλλοντος…

Όπως συμβαίνει και με τη στρατιωτική θωράκιση του κεφαλαίου ενάντια στον εξωτερικό εχθρό, έτσι παρατηρούμε και μια αντίστοιχη κατασταλτική θωράκιση απέναντι στον εσωτερικό εχθρό. Την ώρα που τα νοσοκομεία και τα σχολεία είναι υποστελεχωμένα, η κυβέρνηση αποφασίζει να προσλάβει χιλιάδες μπάτσους από την πίσω πόρτα, με fast track διαδικασίες παρακάμπτοντας επιδεικτικά τις τυπικές διαδικασίες που προβλέπονται. Η πρόσληψη χιλιάδων μπάτσων ξεκίνησε από την πρώτη ημέρα της ανέλιξης του Κ. Μητσοτάκη στον πρωθυπουργικό θώκο, πολύ πριν το ξέσπασμα της πανδημίας, δείχνοντας πως η Νέα Δημοκρατία θα κεντροβαρίσει στο Δόγμα Νόμος και Τάξη, που είναι ουσιαστικά το μόνο πεδίο ανταγωνισμού ανάμεσα σ’ αυτήν και τον ΣΥΡΙΖΑ, καθώς, κατά τ’ άλλα, συμφωνούν σε όλες τις στρατηγικές επιλογές και στοχεύσεις του ελληνικού κράτους. Την ίδια ώρα, όπως συμβαίνει με την αύξηση των στρατιωτικών δαπανών, παρατηρούμε και ραγδαία αύξηση των δαπανών για την αστυνομική καταστολή. Είναι χαρακτηριστικό πως παρουσιάζοντας το εξοπλιστικό πρόγραμμα της Αστυνομίας για το 2021 ο γενικός γραμματέας Δημόσιας Τάξης Κ. Τσουβαλάς ανέφερε: ”Ικανοποιήθηκαν όλα τα αιτήματα των αστυνομικών και των συνδικαλιστικών του φορέων. Τους τελευταίους 18 μήνες το υπουργείο “Προστασίας του Πολίτη” και η Ελληνική Αστυνομία υλοποιούν ένα εξαιρετικά μεγάλο και φιλόδοξο σχέδιο για τον εξοπλισμό των αστυνομικών υπηρεσιών. Μέσα σε 18 μήνες έγιναν όσα δεν έγιναν σε 18 χρόνια”. Άλλωστε ήταν προεκλογική δέσμευση της Ν.Δ., διά στόματος του Κ. Μητσοτάκη: “θα λύσουμε τα χέρια της αστυνομίας”…

ΙΙΙ

Συμπερασματικά, να αναφέρουμε πως τόσο η στρατιωτική οχύρωση της καπιταλιστικής κερδοφορίας με τη συνακόλουθη αμοιβαία στρατιωτικοποίηση των αστικών κρατών όσο και η κατασταλτική της περιφρούρηση, αποτελούν τις αναγκαίες συνθήκες για τη διαιώνιση του καπιταλιστικού – ιμπεριαλιστικού συστήματος. Γι’ αυτό δεν μπορούμε να δούμε, ούτε τον μιλιταρισμό, ούτε την ένταση της κρατικής καταστολής έξω από τη διαρκή καπιταλιστική κρίση και την όξυνση των αστικών και ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών. Όπως έγραφε ο Λένιν κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, όταν το μεγαλύτερο κομμάτι του σοσιαλιστικού κινήματος αποστάτησε από τα ταξικά του καθήκοντα και συντάχθηκε με τις αστικές τάξεις που αιματοκύλησαν τον πλανήτη: “Οι καπιταλιστές μοιράζουν τον κόσμο, όχι από κάποια ιδιαίτερη κακία τους, αλλά γιατί ο βαθμός συγκέντρωσης που επιτεύχθηκε τους αναγκάζει να πάρουν αυτόν τον δρόμο για να βγάλουν κέρδος. Συγκεκριμένα, τον μοιράζουν, ανάλογα με τα “κεφάλαιά τους”, ανάλογα με τη “δύναμή τους” – άλλος τρόπος μοιράσματος δεν υπάρχει μέσα στο σύστημα της εμπορευματικής παραγωγής και τους καπιταλισμού. Η δύναμη όμως αλλάζει ανάλογα με την οικονομική και πολιτική ανάπτυξη (…) το ζήτημα αν αυτές οι αλλαγές είναι “καθαρά” οικονομικές ή εξωοικονομικές (πολεμικές) είναι δευτερεύον ζήτημα και δεν μπορεί να αλλάξει καθόλου τις απόψεις για τη νεότατη εποχή του καπιταλισμού (…) Όταν υποκαθιστά κανείς το ζήτημα του περιεχομένου της πάλης και των συναλλαγών ανάμεσα στις ενώσεις των καπιταλιστών με το ζήτημα της μορφής πάλης και των συναλλαγών (σήμερα ειρηνικής, αύριο όχι ειρηνικής) σημαίνει ότι ξεπέφτει στο ρόλο του σοφιστή”.

Η ειρήνη τους είναι ανάπαυλα του πολέμου τους, είναι ειρήνη με το πιστόλι στον κρόταφο. Η δημοκρατία τους διαρκεί όσο δεν απειλούνται τα ταξικά τους συμφέροντα. Η εναλλαγή της δημοκρατικής μορφής διακυβέρνησης με αυταρχικές ή δικτατορικές μορφές γίνεται ανάλογα με το επίπεδο της ταξικής πάλης, ώστε να διασφαλιστεί η εδραίωση και η διαιώνιση της κυριαρχίας της αστικής τάξης. Οι αστικές τάξεις και το κράτος τους ανταγωνίζονται μεταξύ τους, ωστόσο έχουν εάν κοινό εχθρό: τους λαούς που οφείλουν να αντισταθούν στη βαρβαρότητα και να εμποδίσουν ένα νέο γενικευμένο αιματοκύλισμα. Να αντιταχθούμε χτίζοντας από τη μια πλευρά ένα αντιπολεμικό/διεθνιστικό ανάχωμα και από την άλλη ένα μέτωπο αντίστασης ενάντια στην επέλαση της κρατικής καταστολής και του αυταρχισμού. Ο δρόμος είναι δύσκολος και δύσβατος, αλλά άλλος δρόμος δεν υπάρχει…

 

Πολύκαρπος Γεωργιάδης

Φυλακές Λάρισας

23 Μαρτίου 2021

 

Σημειώσεις

1. “Η ειδική μνημονιακή έκφραση της καπιταλιστικής αναδιάρθρωσης στην Ελλάδα και τα σύγχρονα επαναστατικά καθήκοντα” (πολιτική επιθεώρηση ΜΟΛΟΤ, τεύχος 3 – Νοέμβριος 2016)

2. Σχετικά με το ρόλο των πολεμικών δαπανών στη διόγκωση του ελληνικού χρέους, υπάρχουν ενδιαφέροντα στοιχεία στο βιβλίο του αναπληρωτή εκτελεστικού διευθυντή του Δ.Ν.Τ., Μιχάλη Ψαλιδόπουλου: “Τα δάνεια της Ελλάδας”(εκδ. Παπαδόπουλος). Ιδού ένα δείγμα: “[…] Η ελληνική οικονομία, για λόγους διεθνείς και εσωτερικούς, λόγω της γεωγραφικής της θέσης και των συμβατικών της υποχρεώσεων, διοχέτευσε, όλη την πρώτη μεταπολεμική περίοδο, σημαντικούς οικονομικούς πόρους σε αμυντικές δαπάνες, περιορίζοντας έτσι δυνατότητες μακροπρόθεσμων παραγωγικών επενδύσεων στον πρωτογενή και δευτερογενή τομέα. Θα πρέπει επίσης να επισημανθεί ότι βασικός περιοριστικός παράγοντας για τη χρηματοδότηση της οικονομικής ανάπτυξης της χώρας ήταν το ισοζύγιο πληρωμών. Οι εισαγωγές πολεμικού υλικού επιβάρυναν το έλλειμα του εμπορικού ισοζυγίου της χώρας και στερούσαν την οικονομία από πολύτιμους συναλλαγματικούς πόρους. Με άλλα λόγια, οι δαπάνες εξοπλισμού της χώρας αντιστρατευόταν τον στόχο της οικονομικής ανάπτυξης που έθεταν οι μεταπολεμικές κυβερνήσεις”. Και παρακάτω: ”Οι ελληνικές κυβερνήσεις προχώρησαν σε επανειλημμένες “αγορές του αιώνα”. Τα τρία όπλα εκσυγχρονίστηκαν σε εποχή στασιμοπληθωρισμού μέσω αυξημένου δημόσιου δανεισμού”. Ενδεικτικό για την επιβάρυνση του χρέους από πολεμικές δαπάνες είναι το γεγονός πως από το 1995 ως το 2000 το ελληνικό κράτος ξόδεψε 14 δισεκατομμύρια δολάρια για “αγορές του αιώνα”!

3. Κατά τη διάρκεια κοινής στρατιωτικής άσκησης Ελλάδας και Σαουδικής Αραβίας που πραγματοποιήθηκε τον Μάρτιο του 2021, ο Αρχηγός ΓΕΕΘΑ Κ. Φλώρος δήλωσε γεμάτος καμάρι πως οι δυο χώρες μοιράζονται τις ίδιες αξίες της ειρήνης και της σταθερότητας! Προφανώς ο Οίκος των Μητσοτάκηδων θα ήθελε να κυβερνά όπως ο Οίκος των Σαούντ, που αιματοκυλά την Υεμένη, αλυσοδένει τον σαουδαραβικό λαό, φιμώνει κάθε αντιπολιτευόμενη φωνή (όπως τον δημοσιογράφο Κασόγκι, τον οποίο δολοφόνησε και τεμάχισε το πτώμα του) και αντιμετωπίζει τις γυναίκες ως κάτι λιγότερο από ανθρώπους, κάτι περισσότερο από ζώα.

O σχολιασμός έχει απενεργοποιηθεί.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License