Κανονικότητα είναι τα μελανιασμένα άκρα από τους ιμάντες στα κελιά των ψυχιατρείων και η χημική επίθεση στα κορμιά μας από την κυρίαρχη ψυχιατρική. Κανονικότητα είναι τα χαχανητά των μπάτσων στις άδειες γειτονιές. Κανονικότητα είναι τα ανδρικά μας βλέμματα, οι παραβιαστικές συμπεριφορές και η σεξουαλικοποιημένη βία. Κανονικότητα είναι οι πνιγμένες μετανάστριες και τα pushbacks στο Aιγαίο. Κανονικότητα είναι οι ζωές μας τεμαχισμένες σε ωράρια καταστημάτων. Κανονικότητα είναι οι απειλές των αφεντικών, οι απλήρωτες υπερωρίες και τα εργατικά ατυχήματα. Κανονικότητα είναι τα ανοιγμένα κεφάλια διαδηλωτριών, οι βασανισμοί, τα σεξιστικά σχόλια και οι απειλές βιασμού συλληφθέντων ατόμων στη ΓΑΔΑ.

Το Σάββατο 10-04-2021 υπήρξε κάλεσμα από την Πρωτοβουλία για ένα Πολύμορφο Κίνημα στην Ψυχική Υγεία σε παρέμβαση & συγκέντρωση διαμαρτυρίας έξω από την πύλη του Δρομοκαϊτείου. Η συγκέντρωση ήταν μία ακόμη ψηφίδα στο πολύπλοκο ψηφιδωτό της εναντίωσης στην κυρίαρχη ψυχιατρική, τον τρόπο που αυτή επιβάλλεται, αναπαράγεται και δολοφονεί. Με κεντρικό σύνθημα “Ο εγκλεισμός δεν είναι προστασία-Δεν υπάρχει υγεία χωρίς ελευθερία” και με την στήριξη από συλλογικότητες, ομάδες, άτομα και συνελεύσεις, περίπου 130 άτομα πλαισιώσαμε το κάλεσμα και βρεθήκαμε έξω από την περίφραξη που χωρίζει -σύμφωνα με τους τσελεμεντέδες της κανονικότητας- τους “υγιείς” απ τους “αρρώστους”. Μόνο που όσοι και όσες βρεθήκαμε εκεί έχουμε φροντίσει από καιρό να πηδήξουμε αυτά τα κάγκελα, μεταφορικά ή/και κυριολεκτικά.

Μετά την συγκέντρωση προέκυψε αυθόρμητη πορεία στον κεντρικό δρόμο του Χαϊδαρίου (οδός Καραΐσκάκη) η οποία κατέληξε στο Δημαρχείο της περιοχής. Μόλις η πορεία έφτασε έξω από το εν λόγω κτήριο αναγράφτηκαν με σπρέι τα εξής: “Η αλληλεγγύη το όπλο των τρελών, πόλεμο στο πόλεμο των κανονικών”, “δεν είναι θεραπεία είναι καταστολή”, “NO ΨYs NO PEACE FIGHT THE POLICE”, “να επιτεθούμε στην κανονικότητα”.

Λίγο αργότερα και αφού φωνάχθηκαν συνθήματα ενάντια στον εγκλεισμό, την καθήλωση, την βία της ψυχιατρικής, την περιθωριοποίηση, την αορατοποίηση, τον στιγματισμό, την υποστελέχωση και τις συνθήκες που επικρατούν εντός των ψυχοκελιών, ο κόσμος επέστρεψε μαζικά προς το Δρομοκαΐτειο όπου και θα διαλυόταν. Εγώ μαζί με μία ακόμα συντρόφισσα στρίψαμε στην οδό Θερμοπυλών με σκοπό να προσεγγίσουμε το όχημα μας. Λίγα μέτρα παρακάτω βλέπουμε αντίθετα απ’ την κατεύθυνση μας να έρχεται ένα περιπολικό το οποίο μας προσπερνάει. Ωστόσο κάνει αναστροφή και έρχεται κατά πάνω μας με μεγάλη ταχύτητα και όταν πλέον φτάνει δίπλα μας ξανά, ο οδηγός τραβάει χειρόφρενο ενώ ο συνοδηγός βγαίνει σχεδόν εν κινήσει και έρχεται τρέχοντας κατά πάνω μου. Μπροστά στην εικόνα δύο τραμπούκων καουμπόηδων που μου επιτείθονται χωρίς καμία ενημέρωση αυθόρμητα προσπαθώ να απεμπλακώ από τα χέρια τους. Δυστυχώς, μετά από δύο αποτυχημένες προσπάθειες αρπαγής μου, καταφέρνουν να με ρίξουν στο έδαφος και μετέπειτα να με εγκλωβίσουν βίαια κάτω από τα μίζερα κορμιά τους, με αποτέλεσμα τον τραυματισμό μου σε κεφάλι, πόδια, χέρια και πλευρά.

Για περίπου 4 λεπτά, δύο εκπαιδευμένα ένστολα σκουπίδια, έχουν πέσει πάνω μου και προσπαθούν να μου περάσουν χειροπέδες, ενώ παράλληλα ζητούν ενισχύσεις στους ασυρμάτους. Η αντίσταση και η προσπάθεια αποδέσμευσης μου από τα χέρια τους είναι η αυτονόητη αντίδραση κάθε ζώου(ανθρώπινου και μη) μπροστά στο ενδεχόμενο να στερηθεί την ελευθερία του. Τα καθάρματα της ΕΛ.ΑΣ. θα πρέπει να βάλλουν καλά στο κεφάλι τους πως δε θα χαρίσουμε χιλιοστό από τον ήδη κατακερματισμένο χώρο και χρόνο μας αμαχητί.

Εδώ ωστόσο μπορούμε να παρατηρήσουμε μια θαυμαστή αντιστροφή της πραγματικότητας. Το ότι τρεις μπάτσοι -οι δύο που αναφέρθηκαν και ένας τρίτος κομπάρσος- επιτείθονται σε έναν άνθρωπο και εκ των υστέρων επειδή αμφισβητήθηκε έμπρακτα η εξουσία τους καταλήγουν να κλαίγονται στις καταθέσεις που δώσανε (έπειτα και από τις απαραίτητες πιέσεις της κρατικής ασφάλειας), τους καθιστά απλά θλιβερούς ρουφιάνους και θρασύδειλους εντολοδόχους.

Αφού λοιπόν μετά από όλα αυτά τους άφησα να μου περάσουνε χειροπέδες, με μετέφεραν στο Α.Τ. Χαϊδαρίου όπου οι μπάτσοι απαιτούσαν να ζητήσω συγγνώμη, πράγμα που αρνήθηκα. Έτσι μεταφέρθηκα στα κρατητήρια της Υποδιεύθυνσης Ασφάλειας Δυτικής Αττικής στο Ζεφύρι. Μετά από 8 ώρες που δεν μου επιτρεπόταν καμία επικοινωνία με δικηγόρο, συντρόφισσες/ους, φίλες/ους καθώς και με άλλους κρατούμενους, μου ανακοινώθηκε πως κατηγορούμαι για 4 πλημμελήματα(φθορά ξένης ιδιοκτησίας-μετά και την ποινική δίωξη από τον προιστάμενο του τμήματος φύλαξης του δημαρχείου-, βία κατά υπαλλήλων, απλή σωματική βλάβη, εξύβριση), στα οποία προστέθηκαν άλλα 2(παραβίαση μέτρων COVID-19, απείθεια) την επόμενη μέρα από την εισαγγελία. Η αναβάθμιση των κατηγοριών καθώς και η πρόταση της εισαγγελέως να μην ανασταλεί η προσωρινή μου κράτηση “λόγω της φύσης των αδικημάτων”, που θα είχε ως αποτέλεσμα την παραμονή μου στα κρατητήρια για τουλάχιστον έξι μέρες, επικυρώνει την εκδικητική στάση των μηχανισμών καταστολής απέναντι σε όποιον/α αντιστέκεται. Δεν είναι η πρώτη φορά όπου η πολιτική ταυτότητα κάποιου/ας μπορεί να σταθεί αρκετή για τις διωκτικές αρχές ώστε να φορεθεί το γνωστό πακέτο κατηγοριών. Οι καταθέσεις-καρμπόν των μπάτσων ως απόρροια των εντολών της ΓΑΔΑ και το σιγοντάρισμα εισαγγελέων και δικαστών είναι η πεμπτουσία της επιβαλλόμενης κατασταλτικής κανονικότητας. Σε μία εποχή που η δυστοπία του κράτους αναζητά όλο και πιο επιτακτικά και επιθετικά την πειθάρχηση, την υπακοή και την απάθειά μας, οι μικρές και μεγάλες καθημερινές μας αρνήσεις -συλλογικές και ατομικές- αποτελούν οδοφράγματα απέναντι στον σύγχρονο ολοκληρωτισμό, για αυτό και δε μπορούν να στριμωχτούν σε κανένα δίπολο ενοχής και αθωότητας.

Το συγκεκριμένο περιστατικό επ ουδενί δε μπορεί να χαρακτηριστεί ως μεμονωμένο. Έρχεται μόλις έναν μήνα μετά τον ξυλοδαρμό και σύλληψη ατόμου στην πλ. Νέας Σμύρνης που στάθηκε αφορμή για τις εξεγερτικές στιγμές στις 9/3 και ενώ έχουν μεσολαβήσει ένα σπασμένο χέρι μαθητή στη Λάρισα από την ομάδα ΔΙΑΣ και ο ξυλοδαρμός πατέρα και γιου στην Κατερίνη από τα “σώματα ασφαλείας”. Είναι η φυσική συνέχεια των δολοφονικών καταδιώξεων αμαξιών που μεταφέρουν μετανάστ[ρι]ες στον οδικό άξονα της Εγνατίας, με αποτέλεσμα εκατοντάδες τραυματισμούς και δεκάδες θανάτους τα τελευταία 3 χρόνια. Μπορεί η δυναμική που ξεχύθηκε στους δρόμους της Νέας Σμύρνης να ανάγκασε το κράτος να αναδιπλωθεί -τουλάχιστον σε ότι αφορά την συντονισμένη αστυνομοκρατία- μέχρι την επόμενη συνολική επίθεση του στις ζωές μας, αλλά απ’ ότι φαίνεται οι μπάτσοι στις γειτονιές δεν έπαψαν ποτέ να δρουν ως επιθετικοί αγωγοί της κανονικότητας.

Η κανονικότητα διαμορφώνεται πάντα από τα πάνω και διαχέεται στο κοινωνικό σύνολο μέσω του πλέγματος των εξουσιών, αφήνοντας πίσω της πόνο, φόβο, εξαθλίωση και θάνατο. Δημιουργεί πλεονάζοντες πληθυσμούς που χρήζουν φυσικής και πολιτικής εξόντωσης, ενώ παράλληλα ξαμολάει τους διάφορους προασπιστές της για να διασφαλίσει πως όχι μόνο δεν θα διαρρηχθεί, αλλά όποιος/α τολμήσει να τη υπονομεύσει θα τιμωρηθεί παραδειγματικά.

Ήδη από τον 17ο αιώνα και ενώ ο καπιταλισμός ανατέλλει με γρήγορους ρυθμούς, έρχεται αντιμέτωπος με τον μεγαλύτερο εχθρό και φόβο του. Τους μη παραγωγικούς -με όρους οικονομικού κέρδους- πληθυσμούς. Έτσι η ανάγκη για έλεγχο, επιτήρηση, εξόντωση ή “επαναπρογραμματισμό” των “άχρηστων”, είναι αυτή που βάζει επιτακτικά τα θεμέλια για αυτό που αργότερα ο Φουκώ ονόμασε εποχή του μεγάλου εγκλεισμού. Ιδρύματα και άσυλα ανοίγουν τις σιδερένιες τους πόρτες για να καταβροχθίσουν όσους/ες περισσεύανε από την καπιταλιστική κανονικότητα της 16ωρης καθημερινής εργασίας.

Τον 19ο αιώνα η ομοφυλοφιλία εισάγεται επισήμως στα ψυχιατρικά εγχειρίδια ως σεξουαλική διαταραχή. Οι ψυχίατροι της εποχής, δηλαδή η φυσικοί φορείς της ψυχιατρικής επιστήμης, ψάχνουν τρόπους να “διορθώσουν” τις σεξουαλικές “διαστροφές”. Μόλις το 1974 μετά από αγώνες και διεκδικήσεις των ΛΟΑΤΚΙΑ+ κινημάτων, η ομοφυλοφιλία έπαψε να καταλαμβάνει χώρο στα ψυχοδιαγνωστικά εγχειρίδια ως ψυχική ασθένεια ωστόσο σύμφωνα με μαρτυρίες ακόμα ψυχίατροι στην Ελληνική-και όχι μονο- επικράτεια αντιμετωπίζουν τα μη ετεροφυλόφιλα άτομα ως ψυχικά ασθενείς που χρήζουν ψυχιατρικής παρακολούθησης.

Στην Αμερική του 1851 η ανάγκη των μαύρων σκλάβων για ελευθερία ονομάστηκε από τον Samuel A. Cartwright “Δραπετομανία” και αναγνωρίστηκε ως ψυχική ασθένεια, σε μια προσπάθεια όχι μόνο αποπολιτικοποίησης των κοινωνικών αντιστάσεων της εποχής αλλά και δαιμονοποίησης των καταπιεσμένων. Μάλιστα η θεραπεία που προτάθηκε ήταν το μαστίγωμα και το κόψιμο των δαχτύλων.

Στην Ναζιστική Γερμανία η ψυχιατρική κοινότητα αποκτά τεράστια ισχύ όχι αποκλειστικά ως εκτελεστικό όργανο, αλλά και ως φορέας έκφρασης της μόνης αλήθειας. Η σύμπλευση της με την κυρίαρχη αφήγηση του ένδοξου έθνους και της καθαρότητας της φυλής επιβεβαιώνει την ύπαρξη της ψυχιατρικής ως άβακα της κανονικότητας. Παράλληλα και αφού τα ψυχιατρικά άσυλα καταλάμβαναν μεγάλες εκτάσεις γης και διοχετεύονταν σε αυτά χρήματα απ τα ταμεία του κράτους χωρίς όμως να προσφέρουν ουσιαστικά κάτι στο κράτος ξεκίνησαν τεράστιες καμπάνιες προπαγάνδισης της ευθανασίας με στόχο τις ζωές όσων κρίνονταν ανάξιες να βιωθούν. Το 1939 εφαρμόζεται το πρόγραμμα φυλετικής υγιεινής Τ4 κατά το οποίο χιλιάδες άτομα που είχαν διαγνωσθεί ως σχιζοφρενή, αλκοολικά, ανάπηρα και επιληπτικά θανατώνονται ενώ οι εγκέφαλοι τους στέλνονται σε εργαστήρια για πειράματα.

Πριν 3 χρόνια ο μετανάστης Ι. είχε ξεκινήσει απεργία πείνας στο Ψ.Ν.Θ. της Σταυρούπολης, με μοναδικό αίτημα να του λύσουν τα χέρια. Σύντροφος που επίσης νοσηλευόταν εκεί πήγε στην διευθύντρια του νοσοκομείου για να διεκδικήσει την αποδέσμευση του Ι. Και δέχτηκε την απάντηση πως “αυτό, εδώ που βρίσκεσαι δε λέγεται απεργία πείνας, λέγεται διαταραχή. Κάτσε ήσυχα μη βρεθείς κι εσύ δεμένος”. Μια απάντηση που επιβεβαίωσε για μία ακόμη φορά το ραντεβού της ψυχιατρικής με την επίθεση στην ανθρώπινη ελευθερία και την αποπολιτικοποίηση αυτής.

Τα παραδείγματα είναι ατελείωτα και όλα ένα προς ένα αποδεικνύουν την νομοτελειακή εξέλιξη της ψυχιατρικής σε ακόμα έναν κρατικό μηχανισμό καταστολής. Η θανατοπολιτική που έχει εξαπολύσει το κράτος σε φυλακές, κέντρα κράτησης και ψυχιατρεία με αφορμή την νόσο COVID-19, αντιμετωπίζοντας τους/ις έγκλειστους/ες ως αναλώσιμες ζωές, δεν αφήνει περιθώρια αμφισβήτησης για το μέλλον που μας επιφυλάσσουν οι κανονικοί αυτού του κόσμου.

Αφού λοιπόν αυτή είναι η κανονικότητα εμείς είμαστε περήφανα οι τρελοί και οι υστερικές, οι μουρλοί και οι υπερβολικές, οι καταθλιπτικοί και οι μανιακές, οι γραφικοί και οι ψυχαναγκαστικές, οι περίεργοι και οι ασυνάρτητες, αυτοί που γυαλίζει το μάτι τους και αυτές που δε πάνε καλά, οι άρρωστοι και οι περιθωριακές. Είμαστε οι αυτοκαταστροφικοί, οι δυσλειτουργικές, τα λάθη, οι παράξενες, οι τρελοί του χωριού, τα ψυχάκια, οι αυτόχειρες, τα φρικιά και οι σχιζοφρενείς. Και αν κάποιοι/ες δεν είμαστε, απέχουμε μόνο λίγες στιγμές απ' το να γίνουμε. Για αυτό παραμένουμε συνειδητά επικίνδυνοι/ες για την κανονικότητα που θέλουν να επιβάλουν. Απέναντι στα ορατά και αόρατα κάγκελα που μπήγονται όλο και πιο βαθιά γύρω απ τις στιγμές μας, η τρέλα μας θα στέκεται πάντα ανάχωμα. Γιατί αν έχουμε μια ελπίδα, τη χρωστάμε στους απελπισμένους αυτού του κόσμου.

 

Δύναμη στους επιζήσαντες και τις επιζήσασες της ψυχιατρικής, αλληλεγγύη στους/ις έγκλειστους/ες

 

Να σταθούμε ο ένας δίπλα στην άλλη,

μέσα και έξω από τα κέντρα κράτησης, τις φυλακές και τα ψυχιατρεία

 

έξω οι μπάτσοι & οι ψυχομπάτσοι από τις ζωές μας

 

να συνθλίψουμε τα αυτονόητα αυτού του παρηκμασμένου κόσμου

πριν μας συνθλίψουν αυτά

 

Να -αντ-επιτεθούμε στην κανονικότητα με τρέλα και συνείδηση

 

υγ: μια συντροφική αγκαλιά [σκατά στην covid-19] σε όσες/ους στάθηκαν αλληλέγγυες/οι

Β.Μ.


φωτογραφικό υλικό από την σύλληψη:

https://apatris.info/fotografiko-yliko-apo-tin-syllipsi-toy/

https://athens.indymedia.org/post/1612055/

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

To μέγιστο μέγεθος των αρχείων είναι 16ΜΒ. Επιτρέπονται όλες οι γνωστές καταλήξεις αρχείων εικόνας,ήχου, βίντεο. ΠΡΟΣΟΧΗ! Για να υπάρχει η δυνατότα embed ενός video πρέπει να είναι της μορφής mp4 ή ogg.

Νέο! Επιλέξτε ποιά εικόνα θα απεικονίζεται στην αρχή του σχόλιου.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License