Την 8η Μάρτη, παγκόσμια ημέρα της γυναίκας, χιλιάδες άνθρωποι διαδήλωσαν στους δρόμους του κέντρου της Αθήνας, υπερ των δικαιωμάτων των γυναικών και ενάντια στην πατριαρχία, στον σεξισμό και στην εκμετάλλευση από κράτος και κεφάλαιο. Η πορεία ξεκίνησε από την πλατεία Κλαυθμώνος, πέρασε από κεντρικούς δρόμους και την Βουλή και κάποια μπλοκ κατέληξαν συμβολικά στην οδό Γλάδστωνος, όπου το 2018 δολοφονήθηκε εν μέσω λιντσαρίσματος ο Ζακ Κωστόπουλος/Zackie Oh. Το συγκεκριμένο σημείο μας θυμίζει το μένος της εξουσίας ενάντια σε όποιο άτομο διαφέρει από τα κοινωνικά πρότυπα που επιβάλουν οι από τα πάνω. Σε εκείνο το δρόμο λοιπόν, μπάτσοι και νοικοκυραίοι δολοφόνησαν με πολλαπλά χτυπήματα την Zackie oh.

Λίγα λεπτά αφού έφτασε η πορεία στη Γλάδστωνος, ένας άντρας μας πλησίασε με μια εικόνα της παναγίας στα χέρια του. Ο συγκεκριμένος άνδρας είναι γνωστός σε αρκετές από μας, αφού συνηθίζει να κυκλοφορεί στους δρόμους της Αθήνας, με χριστιανικά σύμβολα στα χέρια, εκτυπωμένες εικόνες με γυναίκες να καίγονται στην κόλαση, φωνάζοντας πόσο βρώμικες είναι, αποκαλώντας τσούλες όσες φοράνε κολάν κλπ. Παρά την όλη προκλητικότητά του, του ζητήθηκε αρχικά να αποχωρήσει, χωρίς να ασκηθεί βία πάνω του, δεν περικυκλώθηκε, δεν εγκλωβίστηκε ούτε μια στιγμή, αλλά εκείνος επέλεξε να συνεχίσει να προβοκάρει και να προσβάλει τον παρεβρισκόμενο κόσμο. Μέσα στα πλαίσια όμως της προκλητικότητας και της παρουσίας που ήθελε αυτός να μας επιβάλει, έγινε από κάποια άτομα μια αυθόρμητη πράξη εναντίωσης στο σύμβολο της χριστιανικής εικόνας και στα νοήματα που αυτό φέρει. Του ειπώθηκε ακόμη μια φορά ότι δεν είναι επιθυμητή η παρέμβαση του και τα παρευρισκόμενα άτομα του γύρισαν την πλάτη. Μόνο τότε επιτέλους αποχώρησε ενώ το σημείο προσέγγισε μια διμοιρία ΜΑΤ.

Πώς θα μπορούσε άλλωστε να ήταν ευπρόσδεκτο ένα χριστιανορθόδοξο κήρυγμα σε ανθρώπους που η θρησκεία αυτή τους έδιωξε από τα σπίτια τους, οι εκφραστές του κηρύσσουν τακτικά το μίσος απέναντι σε όποιον αποκλίνει από τα κοινωνικά στερεότυπα τους. Ο χριστιανισμός αποτελεί την ύψιστη εξουσία στην χώρα αυτή, μια εξουσία την οποία λίγοι τολμούν να αμφισβητήσουν, που για δεκαετίες διαιωνίζει και καλλιεργεί το πατριαρχικό σύστημα μέσω των «αξιών» της και το κρατάει άρρηκτα συνδεδεμένο με το ελληνικό κράτος, την ιδιοκτησία και το έθνος. Μας επιβάλει από την γέννησή μας κιόλας, μια σειρά καταπιέσεων βασισμένες σε έμφυλους ρόλους. Οι γυναίκες υπάρχουν μόνο ως κόρες των πατεράδων τους και ύστερα ως ιδιοκτησία των συζύγων τους, μπορούν να κάνουν σεξ μόνο εφόσον ενωθούν με τα δεσμά του γάμου, ο οποίος τις εγκλωβίζει σε μία συνθήκη όπου «πρέπει να φοβούνται τον άντρα». Ο θεσμός της εκκλησίας μας υπενθυμίζει σε κάθε ευκαιρία πόσο βρώμικες είμαστε όταν έχουμε περίοδο ή όταν φοράμε παντελόνια. Οι ρόλοι μας στην κοινωνία πρέπει να εξαντλούνται σε αυτούς των αδύναμων γυναικών και των δυνατών αντρών, ενώ οποιαδήποτε παρέκκλιση από αυτούς τους ρόλους, αποτελεί για τους «Πατέρες της Εκκλησίας» παραφύσιν ανωμαλίες και καταδικάζονται. Αυτοί που επιβάλουν όλα τα παραπάνω, δεν χάνουν την ευκαιρία να ευλογήσουν το εθνικιστικό και φασιστικό μένος των ελλήνων στα μακεδονικά συλλαλητήρια ή ευλογώντας τις καινούριες αγορές του ελληνικού στρατού. Τέλος όπως είδαμε και πρόσφατα στο Ευρωκοινοβούλιο με την ψήφο του Χρυσαυγίτη-σωματέμπορα Λαγού, αλλά και του Ευρωβουλευτή της ΝΔ Σ. Κυμπουρόπουλο, ακόμα και ένα γονιμοποιημένο ωάριο έχει περισσότερα δικαιώματα, από όσα έχει μία γυναίκα στο ίδιο της το σώμα. Τα χριστιανικά σύμβολα, συσπειρώνουν γύρω τους ολόκληρο τον εθνικό κορμό, ενώ χρησιμοποιούνται από τους φασίστες ως εργαλείο κοινωνικής απεύθυνσης και προφανώς μια πράξη ενάντια σε αυτά δεν μπορεί με τίποτα να συγκριθεί με μία πράξη ενάντια σε σύμβολα ή χώρους μειονοτήτων.

Τις επόμενες ώρες έμφανιστηκε στο διαδίκτυο ένα βίντεο τραβηγμένο κατά τη διάρκεια του γεγονότος, το οποίο διαδόθηκε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης συνοδευόμενο τόσο από μισογύνικες και σεξιστικές, ομοφοβικές εκφράσεις εναντίον των συμμετεχόντων, όσο και από στοχοποιήσεις των ατόμων που παρευρίσκονταν σε αυτό. Συνοδεύτηκε επίσης από καταδίκες της βίας, υπεράσπιση του δημοκρατικού δικαιώματος της ανεξιθρησκείας, κατηγορίες περί ασυδοσίας και κακοποιητικής συμπεριφοράς των ατόμων που έφθειραν τα θρησκευτικά σύμβολα. Διάφορες γνωστές ιστοσελίδες, παραποίησαν σκόπιμα το γεγονός, ώστε για άλλη μια φορά να ρίξουν λάσπη σε οποιοδήποτε διαδηλώνει και αγωνίζεται ενάντια στην καταπίεση που δέχεται από το σάπιο σύστημα που ζούμε. Για να φτιάξουν μία ιστορία ικανή να σταθεί ως στοιχείο για να στοχοποιηθεί το φεμινιστικό κίνημα, που τόσο πολύ σιχαίνονται. Σε αντίθεση με όσα γράφονται όμως, το άτομο αυτό δεν ήταν ένας περαστικός που ήρθε να σώσει την εικόνα που έφεραν οι διαδηλώτριες με σκοπό να την «βεβηλώσουν», ούτε βρέθηκε απροστάτευτος και απειλούμενος ανάμεσα σε οργισμένες και επικίνδυνες φεμινίστριες. Δεν σταμάτησαν όμως μόνο στην λάσπη. Για ακόμα μία φορά, ο «Εθνικός Ρουφιάνος» Κ. Μπογδάνος, υποστηριζόμενος από τον ακροδεξιό αρνητή του ολοκαυτώματος Βελλόπουλο, όχι μόνο προσέφυγε στην δικαιοσύνη, αλλά στοχοποίησε καθηγητό του ΕΚΠΑ το οποίο αναγνώρισε στο βίντεο, όχι επειδή εκείνο φαίνεται να κάνει κάτι παραπάνω από το να στέκεται εκεί δίπλα για κάποια δευτερόλεπτα, αλλά γιατί ο συγκεκριμένος διαθέτει κατάστιχα με φάτσες και πολιτικά φρονήματα για να μας αποδεικνύει συχνά, όπως και ο συνάδελφός του βουλευτής Κυρανάκης, ότι οι φασίστες είναι ακόμα μέσα στη Βουλή. Η στοχοποίηση και οι απειλές εκφράστηκαν επί το πλέιστον από χριστιανικές και εθνικιστικές σελίδες επιβεβαιώνοντας για άλλη μια φορά ότι η “θρησκεία της αγάπης” είναι βουτηγμένη στο αίμα. Αυτό το κυνήγι μαγισσών επιβεβαιώνει ότι η επίθεση σε έναν χριστιανορθόδοξο σύμβολο συσπειρώνει όλους εκείνους τους στηλοβάτες του, την πρώτη γραμμή υπεράσπισης της ορθοδοξίας στην ελλάδα, τον φασισμό.

Όσες και όσα κατεβήκαμε στον δρόμο εκείνη την ημέρα, είχαμε πολύ καλά στο μυαλό μας ότι τα προτάγματα, η εμφάνισή μας, ακόμα και η ίδια η ύπαρξή μας, προκαλούν δυσφορία σε ένα μεγάλο κομμάτι της Αγίας Ελληνικής κοινωνίας. Και αυτό το ζούμε κάθε φορά που προβαίνουμε σε μια δημόσια αντιπατριαρχική συγκέντρωση ή πορεία. Σε αντίθεση με όλα τα άλλα κοινωνικά ζητήματα, το συγκεκριμένο γίνεται πολύ εύκολα πεδίο στοχοποίησης και χλευασμού είτε από περαστικούς, είτε από μπαλκόνια, είτε από τους καναπέδες. Πολύ πιο εύκολα γιατί στα μάτια των μισογύνηδων, μια μάζα κόσμου που δεν περιφρουρείται από άντρες, θεωρείται ευάλωτη και ανύμπορη να υπερασπιστεί την εαυτή της. Για αυτό το λόγο, κάθε φορά που «τολμάμε» να μιλήσουμε και να δράσουμε με αυτά τα χαρακτηριστικά, έχουμε στο νου μας μια πιθανή επίθεση (ειλικρινά, δεν μπορούμε να θυμηθούμε ούτε μία queer-φεμινιστική πορεία που να μην έχει γίνει αυτό) και πάντα έχουμε κατά νου μια προσέγγιση αποκλιμάκωσης, ακριβώς για να μην αρπάξουν οι διάφοροι/ες την ευκαιρία να πετάξουν λάσπη, μήπως και καταφέρουμε κάποια στιγμή να ακουστούν αυτά που λέμε.

Ο φεμινιστικός αγώνας είναι και αγώνας ενάντια στην εμπορευματοποίηση των σωμάτων μας και ενάντια στην μετατροπή των καταπιέσεων μας σε θέαμα, για αυτό και τα κυρίαρχα μέσα προπαγάνδας αποτελούν για εμάς έναν ξεκάθαρο εχθρό. Ζούμε όμως στην εποχή των social media και αυτό δυσκολεύει αρκετά την διαχείριση του ζητήματος του θεάματος. Προφανώς και είναι αδύνατο, αλλά και λάθος, να προσπαθείς να σταματήσεις οποιονδήποτε «απαθανατίζει» μια δημόσια πολιτική έκφραση. Παρόλα αυτά, τον τελευταίο καιρό νιώθουμε όλο και πιο έντονα την πίεση που ασκείται από την στοχοποίηση που συνοδεύει η αναπαραγωγή μιας εικόνας ή ενός βίντεο. Στοχοποίηση και εξευτελισμό που βασίζεται στα κοινωνικά στερεότυπα του φύλου ή της εμφάνισης. Βρωμάνε ομοφοβία, ξενοφοβία και σεξισμό. Και χαρίζουν στο υποκείμενο που υφίσταται την στοχοποίηση, φόβο, ανασφάλεια και εφιάλτες.

Τέλος, κατανοούμε ότι αυτή η κίνηση ήρθε αντιμέτωπη και με κριτικές, σε συνδιασμό με την αναπαραγωγή του βίντεο και από άτομα του φεμινιστικού και ελευθεριακού χώρου, Μια ωφειλούμενη απάντηση σε αυτά τα άτομα, στους διαδικτυακούς κριτές των αντιδράσεων σε μια κινητοποίηση, είναι ότι πρώτον η κυρίαρχη θρησκεία που επιβλήθηκε με εθνοκαθάρσεις, σφαγές και βιασμούς σε αυτό τον τόπο και τα σύμβολα της είναι από μόνα τους επικύρωση της βίας και του αυταρχισμού. Λογικές που εξισώνουν την φθόρα μιας εικόνας της παναγίας με την επίθεση στο κοράνι, είναι το λιγότερο ρατσιστικές (ας αναρρωτηθούμε άλλωστε και για ποιο λόγο δεν έχουμε τζαμιά στην Αθήνα). Επίσης, κριτικές ως προς τις αυθόρμητες αντιδράσεις των καταπιεσμένων στο δρόμο με όρους πολιτικής καθαρότητας και φιλτραρίσματος του στυλ “υπερέβησαν τα όρια”, όταν αντί να εκφραστούν σε συλλογικές διαδικασίες και/ή σε προσωπικές συζητήσεις εκφράζονται στη δημόσια σφαίρα των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, υποτιμούν το ενδεχόμενο αυθόρμητων αντιδράσεων. Γι’ αυτό λοιπόν, όταν επιτέλους ακούγεται μια κραυγή, ενώ το κράτος και τα κυρίαρχα κοινωνικά πρότυπα επιβάλλουν τη σιωπή μας, καλά θα κάνουμε να μη την κατακρίνουμε από την ασφαλή θέση της νηφαλιότητας. Στα μάτια αυτών των κριτών μάλλον, η βία ταυτίζεται με την εικόνα του μάτσο άντρα. Για εμάς όμως, αν και μπορούμε να καταλάβουμε πως προκύπτει η συγκεκριμένη σύγχυση, η αντιβία που εναντιώνεται στην βία που δεχόμαστε από τις κυρίαρχες σχέσεις εξουσίας, αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι του αγώνα μας. Η βία βρίσκεται παντού γύρω μας και κάποιες μορφές της δεν αποτυπώνονται με όρους ματσίλας, όπως για παράδειγμα η ρητορική μίσους στο ίντερνετ. Και αφού δεν γίνεται να δημιουργηθεί από τη μία μέρα στην άλλη μια κοινωνία χωρίς βία, εμείς επιλέγουμε να την πολιτικοποιήσουμε, να την επανοηματοδοτήσουμε και να την κάνουμε κομμάτι μας, προσαρμόζοντας την στις δικές μας στοχεύσεις.

Η ΕΛΛΑΔΑ ΝΑ ΠΕΘΑΝΕΙ ΝΑ ΖΗΣΟΥΜΕ ΕΜΕΙΣ,

ΣΤΟ ΔΙΑΟΛΟ Η ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ, ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΚΑΙ ΠΑΤΡΙΣ.

1.312 μάγισσες

O σχολιασμός έχει απενεργοποιηθεί.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License