"Μας έχετε δείξει πως το να είμαστε ειρηνικοί είναι άχρηστο": Μια Συνέντευξη με έναν Ανώνυμο Αναρχικό στην Ισπανία [+EN]

"Μας έχετε δείξει πως το να είμαστε ειρηνικοί είναι άχρηστο" - Η Υπόθεση του Pablo Hasél: Μια Συνέντευξη με έναν Ανώνυμο Αναρχικό στην Ισπανία // "You have shown us that being peaceful is useless" - The Case of Pablo Hasél: An Interview with An Anonymous Anarchist in Spain

post image

[GR] "Μας έχετε δείξει πως το να είμαστε ειρηνικοί είναι άχρηστο"

Η Υπόθεση του Pablo Hasél: Μια Συνέντευξη με έναν Ανώνυμο Αναρχικό στην Ισπανία

Όσα διαβάσετε παρακάτω είναι μια συνέντευξη με έναν ανώνυμο αναρχικό στην Ισπανία σχετικά με τις πρόσφατες αναταραχές και τη γενική αντίδραση στη δίωξη του αντιφασίστα ράπερ Πάμπλο Χαζέλ. Ελπίζουμε αυτή η συνέντευξη να αποτελέσει έμπνευση για ανθρώπους στον κόσμο που παρακολουθούν τα νέα αυτής την εξέγερσης, αλλά και να μας προετοιμάσει για τις παρόμοιες πολιτικές που εφαρμόζονται σε όλο τον νεοφιλελεύθερο κόσμο: σκοπός των οποίων είναι να καταστείλουν τη φωνή του πολιτικού μας χώρου.

Με αγάπη και σε αλληλεγγύη, φτύνουμε στον τάφο του Φράνκο από την Ελλάδα, χαιρετίζουμε το πάθος των αγωνιζόμενων στους δρόμους της Ισπανίας που επιτίθενται σε σύμβολα του κράτους και του κεφαλαίου και παρουσιάζουμε αυτήν την κουβέντα ως μέρος ενός ευρύτερου εγχειρήματος αλληλεγγύης χωρίς σύνορα στον αγώνα κατά του φασισμού.

Ποιος είναι ο Πάμπλο Χαζέλ; Τι συμβαίνει στην Ισπανία σε σχέση με την υπόθεσή του και τις αναταραχές που ακολούθησαν;

Ο Πάμπλο Χαζέλ είναι ένας 32χρονος Καταλανός (1) ράπερ και αντιφασίστας. Ως ράπερ, τα τραγούδια του επικεντρώνονται γενικά στον αριστερό χώρο ιδεολογικά, στους ένοπλους αγώνες και συχνά επικρίνουν την ισπανική μοναρχία. (2) Το ισπανικό κράτος έχει εξαιρετικά οπισθοδρομικούς νόμους σχετικά με το τι μπορεί να θεωρηθεί ως «ελευθερία του λόγου». Σε αυτούς περιλαμβάνονται το Άρθρο 491 του ισπανικού ποινικού κώδικα που επιφέρει πρόστιμα και ποινές φυλάκισης από και άνω των δύο ετών για «Προσβολές στο Στέμμα» και το Άρθρο 578 που επιβάλλει παρόμοια τιμωρία για «εκθείαση της τρομοκρατίας». Αυτοί οι νόμοι χρησιμοποιούνται με δυσανάλογο τρόπο εναντίον ατόμων στην αριστερά και των αναρχικών, ενώ ακροδεξιές ατομικότητες και οι νεοναζί σπάνια κατηγορούνται ή καταδικάζονται σε ποινή φυλάκισης.

Ο Πάμπλο Χαζέλ έχει επανειλημμένα παραβιάσει αυτούς τους νόμους. Αρνήθηκε να λογοκρίνει το μήνυμά του και γι 'αυτό διώχθηκε για το περιεχόμενο των στίχων του, ειδικά για τις αναφορές του σε ιστορικές ένοπλες ομάδες, όπως το GRAPO (3), και για την κριτική του βασιλιά και της Βασιλικής Οικογένειας. Το 2018 καταδικάστηκε για παράβαση των Άρθρων 578 και 492 και διετάχθη να μπει στη φυλακή δύο χρόνια αργότερα, τον Φεβρουάριο του 2021. Ο Χαζέλ αρνήθηκε να παραδοθεί οικειοθελώς κι αντ' αυτού εξέδωσε μια δημόσια δήλωση και οχυρώθηκε με υποστηρικτές του στο Πανεπιστήμιο της Λιέιδα. Οι δυνάμεις καταστολής εισέβαλαν στο πανεπιστήμιο και τον πήραν υπό κράτηση στις 16 Φεβρουαρίου. Η σύλληψή του και ο υποκείμενος θυμός, που υπέβοσκε σε ένα μεγάλο κομμάτι κυρίως των νέων στην Καταλονία και σε ολόκληρο το ισπανικό κράτος, οδήγησαν σε σχεδόν μια εβδομάδα ταραχών ειδικά στη Βαρκελώνη, αλλά και στη Μαδρίτη, τη Βαλένθια, τη Χώρα των Βάσκων αλλά και μικρότερες πόλεις, όπως στη Βικ, στην Iruñea (Παμπλόνα), στη Λιέιδα και στη Γρανάδα.

Η ευρεία φύση και η δύναμη των αναταραχών εξέπληξαν πολλούς μεταξύ του ισπανικού καθεστώτος, ωστόσο είναι σαφές ότι μια τέτοια ένταση καλλιεργείται εδώ και αρκετό καιρό, καθώς το ισπανικό κράτος συνεχίζει να εκθέτει και μάλιστα να επιδεικνύει την αυταρχική του φύση.

Έχει εφαρμοστεί στο παρελθόν αυτός ο νόμος; Τι διαφέρει σε αυτήν την κατάσταση ή γιατί βλέπουμε αυτήν την τόσο σημαντική αντίσταση στους δρόμους τώρα;

Είναι σημαντικό να γίνει κατανοητό ότι η φυλάκιση του Πάμπλο Χαζέλ δεν ήταν παρά η σπίθα για αυτήν την πυρκαγιά. Τα τελευταία χρόνια έδειξαν πως, παρά την εκλογή μιας αριστερής κυβέρνησης συνασπισμού (με το αριστερό κόμμα των Podemos ως τον μειοψηφικό εταίρο), η Ισπανία συνεχίζει να κυλάει προς τα δεξιά. Το ακροδεξιό, μισογύνικο και ξενοφοβικό κόμμα Vox έχει τεράστια εκλογικά κέρδη. Με τις επιβολές των lockdown, που τιμωρούν κυρίως τους ανθρώπους της εργατικής τάξης, η ακροδεξιά έχει χρησιμοποιήσει τις συνθήκες για να εξαπατήσει και να συγκεντρώσει τη δημόσια υποστήριξη ενάντια στην κεντρο-αριστερή κυβέρνηση. Αυτές οι «αντικυβερνητικές» διαδηλώσεις που παραβιάζουν τους κανόνες του lockdown επιτρέπονταν στη δεξιά, π.χ. σε εύπορες περιοχές στη Μαδρίτη, ενώ στο Βαγιέκας, μια παραδοσιακά αριστερή περιοχή της εργατικής τάξης της πόλης, δεν επιτρέπονταν στους κατοίκους να εγκαταλείψουν τη γειτονιά τους με μόνη εξαίρεση όταν ήταν να πάνε για δουλειά, και όταν διαμαρτυρήθηκαν δέχτηκαν άγρια επίθεση από την αστυνομία.

Στην Καταλονία, που για χρόνια έγινε μια αποτυχημένη (τελικά) προσπάθεια για την ανεξαρτησία της περιοχής, η κεντρική κυβέρνηση έστειλε χιλιάδες εθνοφρουρούς να ενισχύσουν την διαβόητη σε όλη την περιοχή βάρβαρη αστυνομική δύναμη «Mossos D' Esquadra», ώστε να συνθλίψουν βίαια όλες τις ειρηνικές προσπάθειες στο δημοψήφισμα για το διαχωρισμό από το ισπανικό κράτος. Καθώς οι διαμαρτυρίες μετατράπηκαν σε αναταραχές και πολλοί ηγέτες του κινήματος της ανεξαρτησίας φυλακίστηκαν ή εξαναγκάστηκαν σε εξορία, η τοπική οργή εξαπλώθηκε, πέρα από το ζήτημα της ανεξαρτησίας, σε μια ευρύτερη επίθεση κατά της αυταρχικής κεντρικής κυβέρνησης και της αστυνομίας, τόσο σε τοπικό όσο σε εθνικό επίπεδο. Πολλοί διαδηλωτές έχουν τραυματιστεί και δεκάδες έχουν χάσει το ένα μάτι εξαιτίας πυροβολισμών στο πρόσωπο με «μη-θανατηφόρα» βλήματα από την αστυνομία. Μια νέα γενιά ανατράφηκε στους δρόμους και τα μαθήματα που έλαβαν τα τελευταία χρόνια έγιναν δράση μέσα σε σχεδόν μια εβδομάδα έντονης μάχης στους δρόμους, αυτόν τον Φεβρουάριο.

Στις αρχές του Φεβρουαρίου του τρέχοντος έτους, ακριβώς πριν από την φυλάκιση του Χαζέλ, διαδραματίστηκε μια σειρά γεγονότων που βοήθησε στην ενίσχυση της έντασης σε ολόκληρο το ισπανικό κράτος, επισημαίνοντας τη βία της αστυνομίας και την υποκρισία της κυβέρνησης, κατά την αντιμετώπιση των λεγόμενων «εξτρεμιστικών απειλών» και της λεγόμενης «ελευθερίας του λόγου».

Στις 12 Φεβρουαρίου 2021, δυο Εθνοφρουροί, ενώ βρισκόταν εκτός υπηρεσίας, μαγνητοσκοπηθήκανε να χτυπούν έναν άνδρα και να προσβάλλουν την 14χρονη κόρη του έξω από ένα μπαρ στην πόλη Λινάρες της Χαέν (στη νότια Ισπανία). Οι αστυνομικοί, οι οποίοι ήταν εμφανώς μεθυσμένοι, καταγράφηκαν στο ίδιο βίντεο να κοροϊδεύουν εκείνους/ες που πήγαν να βοηθήσουν τον άνδρα. Καθώς τα βίντεο αυτής της βιαιότητας διαδόθηκαν στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, οι αστυνομικοί συνελήφθησαν και εκείνο το βράδυ εκατοντάδες ντόπιοι ξεχύθηκαν στους δρόμους του Λινάρες, διαδηλώνοντας σε αστυνομικά τμήματα, ρίχνοντας πέτρες και υψώνοντας πύρινα οδοφράγματα. Οι μπάτσοι πυροβόλησαν το πλήθος με λαστιχένιες σφαίρες και έσυραν ακόμη και ανθρώπους από διερχόμενα αυτοκίνητα για να τους ξυλοκοπήσουν. Σε μια περίπτωση χρησιμοποίησαν πραγματικά πυρομαχικά κατά διαδηλωτών, τραυματίζοντας σοβαρά έναν άνδρα στο πόδι. Τα βίντεο της αρχικής βιαιότητας και των αναταραχών έγιναν viral εκνευρίζοντας πολλούς, καθώς κατέδειξαν τη βίαιη συμπεριφορά και την αίσθηση ατιμωρησίας της αστυνομίας.

Την επόμενη μέρα, στις 13 Φεβρουαρίου, επιτράπηκε από την τοπική αυτοδιοίκηση στη Μαδρίτη η πραγματοποίηση μιας μαχητικής νεοναζιστικής διαδήλωσης. Η πορεία ήταν προς τιμήν των Ισπανών στρατιωτών που πολέμησαν στο πλευρό των Ναζί στον Β 'Παγκόσμιο Πόλεμο. (4) Η διαδήλωση, αποτελούμενη από περίπου τριακόσιους φασίστες, έγινε χωρίς αντίσταση από αντιφασιστές και υπήρξε μηδαμινή αστυνομική παρουσία.

Η κάλυψη της εκδήλωσης έγινε viral αφού ο Τύπος, συμπεριλαμβανομένων ξένων μέσων, μαγνητοσκόπησε το θέαμα εκατοντάδων ναζί να δίνουν αντισημιτικές ομιλίες και να σηκώνουν το χέρι τους κατά το "ρωμαϊκό" χαιρετισμό στην εθνική πρωτεύουσα. Λίγες μέρες αργότερα, η εικόνα του Πάμπλο Χαζέλ να οδηγείται στη φυλακή για τις δηλώσεις του, οι οποίες έρχονται σε πλήρη αντιπαράθεση με τους νεοναζί που υποκινούν ελεύθερα την αντισημιτική βία δημοσίως, ήταν μια έντονη υπενθύμιση του φασιστικού και αυταρχικού πυρήνα του ισπανικού κράτους· ξεκαθαρίζουν επίσης και το ιδεολογικό θεμέλιο και τις αληθινές προθέσεις των νόμων κατά της ελευθερίας του λόγου που οδήγησαν στη φυλάκιση του Πάμπλο.

Ένας άλλος κατασταλτικός νόμος, κοινώς γνωστός ως Ley Mordaza ή «Gag Law» (Νόμος Φίμωτρο), ισχύει εδώ και χρόνια. Έρχεται από την καταστολή της εποχής του Φράνκο, θέτοντας ορισμένες επικρίσεις για αδικήματα που αφορούν την αστυνομία και τα θεσμικά όργανα. Ακόμη και η δημοσίευση φωτογραφιών ή βίντεο της αστυνομίας μπορεί να οδηγήσει σε πρόστιμα. Η ελπίδα πως ο συνασπισμός Σοσιαλιστών / Podemos θα άρει τον νόμο αυτό μέχρι στιγμής ήταν μάταιη. Κατά τη διάρκεια της πανδημίας αναφέρεται ότι η αστυνομία εξέδωσε πάνω από 600.000 παραπομπές για «ανυπακοή» ή «αντίσταση κατά της αρχής» βάσει μόνο αυτού του νόμου.

Για πολλούς, ειδικά νέους, που αισθάνονται ότι έχουν ξεπουληθεί από παλαιότερους ριζοσπάστες, οι οποίοι έχουν εισέλθει στην κοινοβουλευτική πολιτική, και συχνά στερούνται της παρουσίας μιας παλαιότερης γενιάς αναρχικών (λόγω της αποδυνάμωσης αυτού του κινήματος από την καταστολή και τις εσωτερικές συγκρούσεις), φαίνεται να υπάρχει μια βαθιά δυσφορία, μια οργή που σιγοβράζει για την κατάσταση των πραγμάτων. Με αυτό το υπόβαθρο και με βάση τα γεγονότα των τελευταίων μηνών και ετών, είναι σαφές ότι η υπόθεση του Πάμπλο Χαζέλ είναι άλλο ένα σύμπτωμα της λανθάνουσας μορφής φασισμού στην ισπανική κοινωνία και πολιτική και η έκρηξη της οργής είναι μια έκφραση δυσαρέσκειας, ενώ η ένταση συνεχίζει να αναπτύσσεται. Ένα εξέχον πανό, που εμφανίστηκε τις τελευταίες ημέρες των αναταραχών στη Βαρκελώνη, απηχούσε το συναίσθημα πολλών νέων εκεί, διακηρύσσοντας: «Μας έχετε δείξει ότι το να είμαστε ειρηνικοί/ές είναι άχρηστο» (5).

Πιστεύεις ότι αυτός ο νόμος αντικατοπτρίζει μια ευρύτερη πολιτική τάση μεταξύ των ευρωπαϊκών κυβερνήσεων;

Αυτή είναι η έννοια της πολιτικά ορθής με ροπή προς την δεξιά αλλά ευγενικής και μετριοπαθούς θέσης που ορίζει οποιαδήποτε ριζική πρόκληση για την κοινωνία ως μορφή εξτρεμισμού. Το Facebook, για παράδειγμα, στηρίζει αυτή την τάση τσουβαλιάζοντας με παράλογο τρόπο φασίστες ή αντισημιτικούς θεωρητικούς συνωμοσίας με αναρχικούς και αντιφασίστες. Αυτή η τάση φαίνεται να είναι η αναπτυσσόμενη μόδα στις κυβερνήσεις της Ευρώπης και της Βόρειας Αμερικής.

Σε όλο τον κόσμο οι κυβερνήσεις προσπαθούν να αποτρέψουν τη ίδια τους την πτώση. Φαίνεται αρκετά καθαρά ότι, παρά το γεγονός ότι οι αντι-εξουσιαστές και η «ριζοσπαστική αριστερά» είναι αρκετά αδύναμοι/η σε πολλά μέρη, ειδικά στην Ευρώπη, αυτή τη στιγμή, εξακολουθούν να αποτελούν στόχους για αυτούς τους καταπιεστικούς νόμους. Αυτό δείχνει ότι εκείνοι/ες, που βρίσκονται στην εξουσία, συνεχίζουν να μας φοβούνται ως πιθανή απειλή για τον έλεγχό της. Το βλέπουμε αυτό στη Γαλλία, όπου οι προσπάθειες του Μακρόν να ποινικοποιήσει περαιτέρω την εναντίωση στο «Νόμο (του περί) Καθολικής Ασφάλειας» αντιμετωπίστηκαν γενναία με έντονη αντίσταση στους δρόμους.

Η τρέχουσα κρίση με αφορμή τον Covid έχει, επίσης, γίνει τρόπος, ώστε οποιαδήποτε κριτική των αυταρχικών τους τάσεων να απεικονίζεται ως «ψεκασμένη», παρανοϊκές συνωμοσίες ή κατά του δημοσίου συμφέροντος. Ο τύπος στην Ισπανία ακολούθησε το παράδειγμά τους, ορισμένοι προσπαθούν ακόμη και να ισχυριστούν γελοιωδέστατα ότι οι ταραχές είναι έργο «δεξιών αναρχικών εξτρεμιστών», «αρνητών του Covid» και ούτω καθεξής. Είναι μια προσπάθεια να αποπροσανατολίσουν περαιτέρω το ευρύ κοινό και να προσπαθήσουν να σταματήσουν την εξάπλωση του πραγματικού θυμού που γίνεται όλο και πιο γενικευμένος.

Είναι πασιφανές πως εισερχόμαστε σε μια νέα αποχή σύγκρουσης και πως τα μέτρα των lockdown αλλά και η αποτυχία τους να ελέγξουν αυτή την κρίση οδηγεί σε μια νέα κρίση διακυβέρνησης.

Η εξέγερση με αφορμή τη δολοφονία του George Floyd, καθώς και οι αυθόρμητες εκρήξεις θυμού σε όλο τον κόσμο, χρησιμεύουν ως προειδοποίηση σε όσους κυβερνούν να είναι προσεκτικοί όσον αφορά την εύθραυστη θέση τους. Αυτός είναι ο λόγος που αυτοί που βρίσκονται στην εξουσία και ο τύπος που χαράσσει τη γραμμή τους προσπαθούν να θολώσουν τα νερά - ελπίζουν ότι αυτή η διάχυτη οργή δεν θα συνενωθεί και δε θα ενσωματωθεί σε κάτι που κατευθύνεται προς αυτούς.

Ποιες είναι οι κοινωνικές και πληθυσμιακές ομάδες που συμμετείχαν και/ή συμμετέχουν στις αναταραχές;

Υπάρχουν πολλές διαφορετικές ομάδες ανθρώπων που συμμετείχαν σε αυτές τις αναταραχές, σε πολλές περιοχές της ισπανικής επικράτειας, όπως στη Βαρκελώνη, στο Μπιλμπό (Μπιλμπάο), στην Iruñea (Παμπλόνα) και στη Λιέιδα, στη Βαλένθια,στ η Μαδρίτη, ακόμη και στη Γρανάδα. Οι συγκρούσεις πραγματώθηκαν ως επί το πλείστον από τη νεολαία, από εφήβους έως μεσο-εικοσάρηδες. Στην Καταλονία, πολλοί άνθρωποι που συμμετείχαν στις διαμαρτυρίες είναι βετεράνοι από τις ταραχές αυτού που ονομαζόταν «Δημοκρατικό Τσουνάμι» (6) το φθινόπωρο του 2019, όταν αυτονομιστές ηγέτες καταδικάστηκαν σε μακρόχρονες ποινές φυλάκισης. Η Βαρκελώνη συνεχίζει να έχει ένα σχετικά ζωντανό αναρχικό κίνημα και αρκετοί αναρχικοί συμμετείχαν στις μάχες του δρόμου και στήριξαν και άλλες μορφές αγώνα κατά τη διάρκεια αυτών των αναταραχών.

Στη Μαδρίτη, οι διαδηλώσεις καλέστηκαν από αντιφασίστες και μαχητικές κομμουνιστικές ομάδες, ενώ υπήρξε κάλεσμα και από ντόπιους αναρχικούς για την στήριξη της διαδήλωσης, όπως και συμμετοχή αναρχικών και αντιφασιστών στην αναταραχή εκείνο το βράδυ. Αυτές οι δυναμικές φαίνονται παρόμοιες (νεολαία, αναρχικοί, κομμουνιστές, αντιφασιστές) στη Βαλένθια και στη Χώρα των Βάσκων (όπου μια μακρά παράδοση τοπικού ριζοσπαστισμού βοήθησε στην τροφοδότηση των άγριων διαμαρτυριών).

Τι είδους ιδρύματα αποτέλεσαν τους κυρίως στόχους αυτών των ταραχών; Ήταν οι καταστροφές στοχευμένες και αν ναι, γιατί αυτοί οι στόχοι;

Ο κύριος στόχος αυτών των αναταραχών ήταν η ίδια η αστυνομία. Στη Βικ (Καταλονία), τα παράθυρα ενός αστυνομικού περίβολου έγιναν σχεδόν συντρίμμια και μέρος του εσωτερικού του αχρηστεύτηκε. Στη Βαρκελώνη σπάστηκαν τα παράθυρα μιας τοπικής εφημερίδας κι έγιναν επιθέσεις σε πολλές τράπεζες. Σπάστηκαν, επίσης, παράθυρα σε χρηματιστήριο και καταστήματα χονδρικής και λιανικής πώλησης λεηλατήθηκαν τις τελευταίες ημέρες των αναταραχών.

Παρά τη στοχευμένη καταστροφή καπιταλιστικών οργανισμών που συνεχίζουν να κερδοσκοπούν, καθώς οι άνθρωποι παραμένουν σε lockdown και αναγκάζονται να ταξιδεύουν σε γεμάτα τρένα για να εργαστούν σε σκατοδουλειές, η εστίαση παρέμεινε πρωτίστως στην αστυνομία. Στη Μαδρίτη, καταγράφηκε βίντεο με εξεγερμένους να περικυκλώνουν μια ομάδα δυνάμεων καταστολής και να χρησιμοποιούν τα πάντα, από ομπρέλες εξωτερικού χώρου έως ηλεκτρικά ενοικιαζόμενα πατίνια. Η οργή ενάντια στην αστυνομία ήταν αισθητή αυτές τις μέρες και οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στη βαρβαρότητά τους, στον ιδεολογικό ρόλο τους στην υποστήριξη των πιο αντιδραστικών στοιχείων της ισπανικής κοινωνίας και στη βία τους για την επιβολή των μέτρων κλειδώματος.

Συμμετέχουν προηγουμένως απολιτίκ υποκείμενα στους δρόμους; Υπάρχει κάποια ευρύτερη τάση που αναδύεται αυτή τη στιγμή ενοποιώντας ανθρώπους που τυπικά δεν θα συνέρχονταν ως μια ενιαία πολιτική δύναμη;

Είναι δύσκολο να πούμε πως αυτό το γεγονός έχει φέρει τους μέχρι πρότινος απολιτίκ ανθρώπους, αν και έτσι φαίνεται σε κάποιο βαθμό. Στη Μαδρίτη, μια αριστερή εφημερίδα πήρε συνέντευξη από μια ομάδα νέων που ήταν προηγουμένως απολιτίκ, οι οποίοι ξυλοκοπήθηκαν από την αστυνομία κατά τη διαμαρτυρία. (7) Όλοι/ες είχαν ριζοσπαστικοποιηθεί βλέποντας από πρώτο χέρι τη μανιασμένη βία της αστυνομίας. Στη Βαρκελώνη, επίσης, φαίνεται ότι ένα μεγάλο τμήμα του πληθυσμού κινητοποιήθηκε με την φυλάκιση του Χαζέλ και υπό τον θυμό τους εναντίον της μοναρχίας και του ισπανικού κράτους γενικά. Όπως είπα πριν, αυτό σίγουρα συνδέεται με μια μεγαλύτερη ένταση, που προέρχεται πριν από την κρίση του Covid και έχει επιδεινωθεί από αυτή: αυταρχική μετατόπιση του κράτους τα τελευταία 5 χρόνια, κατάφωρη διαφθορά της βασιλικής οικογένειας, αναβίωση του φασισμού στην ισπανική κοινωνία και απογοήτευση για την κοινοβουλευτική αριστερά και την αστυνομική βαρβαρότητα. Απομένει να δούμε, αν αυτές οι αναταραχές και αυτές οι αντιδράσεις ενάντια στην καταστολή θα ενταχθούν σε έναν μεγαλύτερο αγώνα ικανό να αντιμετωπίσει σοβαρά το ισπανικό κράτος.

Σύντομες Σημειώσεις

1) Η Καταλονία είναι μια ημιαυτόνομη περιοχή στα βορειοανατολικά της Ιβηρικής χερσονήσου. Εδώ και χρόνια έχουν γίνει ευρείες προσπάθειες από ένα μεγάλο πληθυσμιακό φάσμα (πολιτικά από δεξιά μέχρι αριστερά, αστική και εργατική τάξη) για απόσχιση από την Ισπανία.

2) Η Ισπανία κυβερνήθηκε από το 1939 έως το 1975 από μια φασιστική/εθνικοσοσιαλιστική καθολική δικτατορία, η οποία τελείωσε μόνο με τον φυσικό θάνατο του αρχηγού της Φρανσίσκο Φράνκο. Σε αντίθεση με άλλα μέρη, όπως η Γερμανία και η Ιταλία, αυτή η δικτατορία παρέμεινε στη θέση της μετά τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο και δεν ηττήθηκε ποτέ· αντίθετα, η Ισπανία εισήλθε σε αυτό που ονομάζεται «Μετάβαση», μια περίοδο εκδημοκρατισμού του ισπανικού κράτους, όπου τα εγκλήματα του παλαιού καθεστώτος έμειναν ατιμώρητα και πολλές από τις δομές και τους νόμους παρέμειναν άθικτες/οι. Τα τελευταία χρόνια, πριν από το θάνατό του, ο Φράνκο έφερε τον Juan Carlos I, τον εγγονό του τελευταίου βασιλιά της Ισπανίας, καλοπιάνοντάς τον να επιστρέψει ως επίσημος διάδοχος του θρόνου της Ισπανίας. Δύο ημέρες μετά το θάνατο του Φράνκο, ο Χουάν Κάρλος Α' έγινε επίσημα βασιλιάς. Η διεφθαρμένη μοναρχία και η νέα δημοκρατία, που ξεπετάχτηκαν σχετικά απρόσκοπτα από τη δικτατορία του Φράνκο, άφησαν την Ισπανία με πολλά εποχικά φασιστικά πολιτιστικά, πολιτικά και κοινωνικά ζητήματα, τα οποία συνεχίζουν να θεριεύουν μέσα στην κοινωνία.

3) Η GRAPO ήταν μια Μαρξιστική-Λενινιστική ομάδα ένοπλων ανταρτών που δραστηριοποιήθηκε έντονα τα τελευταία χρόνια του Φράνκο και στις αρχές της δεκαετίας του 1980.

4) Η "Μπλε Μεραρχία" (Blue Division / Division Azul) ήταν μια εθελοντική μονάδα Ισπανών στρατιωτών που στάλθηκε από τον Φράνκο για να πολεμήσει μαζί με τους Ναζί στο Ανατολικό Μέτωπο κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Υπάρχουν ακόμα μνημεία με αυτούς και δρόμοι που πήραν το όνομά τους σε τμήματα της Ισπανίας.

5) [ES] "Nos habéis enseñado que ser pacíficos es inútil"

6) Αυτές οι διαμαρτυρίες μεγάλωσαν γρήγορα κι έγιναν πολύ επιθετικές, ενώ αντιμετώπισαν ακραία αστυνομική καταστολή. Οι διαμαρτυρίες εξαπλώθηκαν και οδήγησαν σε μεγάλης κλίμακας αναταραχές σε ευρύ φάσμα, συμπεριλαμβανομένων ριζοσπαστών ακτιβιστών υπέρ της ανεξαρτησίας, αναρχικών και νεολαίας, που ξεχώρισαν από το στενό πλαίσιο του αμιγούς αυτονομιστικού κινήματος.

7) https://www.elsaltodiario.com/libertad-expresion/jovenes-golpeados-en-sol-denuncian-la-represion-sufrida

Παρακαλούμε να συμβουλευτείτε τους ακόλουθους ιστότοπους για ενημερώσεις σχετικά με την κατάσταση στην Ισπανία:

Elbow to Elbow: Let’s Face the Repression

Todo Por Hacer: Monthly Anarchist Publication

[EN] "You have shown us that being peaceful is useless"

The Case of Pablo Hasél: An Interview By RadioFragmata (Greece) with An Anonymous Anarchist in Spain

The following is an interview with an anonymous anarchist in Spain regarding the recent riots and general response to the prosecution of anti-fascist rapper Pablo Hasél. We hope this interview helps both to inspire others around the world with news of this uprising, but also to prepare for similar policies that are being implemented across the neo-liberal world; intent on repressing our movement’s voice.

With love and solidarity, we spit on the grave of Franco from Greece, welcome the passion of those in the streets of Spain attacking symbols of the state and capital, and present this conversation as part of a broader project of borderless solidarity in the struggle against fascism.

Who is Pablo Hasél ? And what is happening in Spain in regards to his case and the riots that followed?

Pablo Hasél is a 32 year old Catalan (1) rapper and anti-fascist. As a rapper his songs generally focus on left-wing causes, armed struggle, and are frequently critical of the Spanish monarchy. (2) The Spanish state has extremely retrograde laws regarding what may be thought of as ‘freedom of speech’. These include article 491 of the Spanish Penal code which calls for fines and prison sentences of up to two years for ‘Insults to the Crown’, and Article 578 which calls for similar punishment for ‘glorifying terrorism’. These laws are used disproportionately against people on the left and anarchists, while far-right individuals and neo-nazis are rarely if ever charged or sentenced to jail time.

Pablo Hasél has repeatedly run afoul of these laws. He has refused to censor his message and because of this he has been prosecuted for the content of his lyrics, especially his references to historical armed groups such as GRAPO(3), and criticism of the king and the Royal family. In 2018 he was found guilty violating Article 578 and 492 and was ordered to enter into prison two years later in February of 2021. Hasél refused to voluntarily turn himself in, instead issuing a public statement and barricading himself among supporters inside Leida University. Riot police fought their way into the university and took him into custody on February 16th. His arrest and the underlying anger felt among a large segment of mostly young people in Catalunya and throughout the Spanish state led to almost a week of rioting especially in Barcelona, but also in Madrid, Valencia, the Basque Country and smaller cities like Vic, Iruñea (Pamplona), Lleida and Granada.

The widespread nature and strength of the rioting surprised many among the Spanish status quo, however it is clear that a tension has been building for quite some time as the Spanish state continues to expose and even flaunt its authoritarian nature.

Has the law been enforced in the past? What is different about this situation, or why such a significant response of resistance in the streets now?

It is important to understand that Pablo Hasél’s jailing was only the spark that set off this conflagration. The last few years have shown that despite the election of a leftist coalition government (with left-wing Podemos party as the minority partner) Spain continues lurching to the right. The far right, misogynist, and xenophobic party Vox has made huge gains. With covid lockdown mandates primarily punishing working class people, the far-right have used the mandates to deceive and rally public support against the parliamentary-left central government. These ‘anti-government’ demonstrations flaunting the lockdown rules were permitted in right wing, wealthy areas in Madrid while in Vallecas, a traditionally left wing working class area of the city, residents were not allowed to leave their neighborhood except to go to work, and when they protested they were viciously attacked by the police.

In Catalunya, years of a failed attempt to push for the region’s independence have seen the central government send thousands of national police to support Catalunya’s own notoriously brutal ‘Mossos D’ Esquadra’ police force to violently smash all peaceful attempts at a referendum on separation from the Spanish state. As protests turned to riots and many leaders of the independence movement were jailed or forced into exile, local rage spread beyond the issue of independence to a wider attack on the authoritarian central government and police, both local and national. Many demonstrators have been injured and scores have lost an eye from being shot in the face with ‘less than lethal’ projectiles by the police. A new generation has been brought up in the streets and the lessons they have learned the past few years were put into action in almost a week of intense street fighting this February.

Early in February of this year there were a pair of events, right before Hasél’s incarceration that helped build tension throughout the Spanish state, highlighting the violence of the police and the government’s hypocrisy when dealing with so called ‘extremist threats’ and ‘free speech’.

On February 12th, 2021 a pair of off-duty National Police were filmed beating a man and assaulting his 14 year old daughter outside a bar in the city of Linares in Jaen (in southern Spain), the police, who were visibly drunk, can be seen in videos recorded at the scene mocking those who came to the man’s aid. As the videos of this brutality spread across social media the policemen were arrested and that night hundreds of locals poured into the streets of Linares, marching on police stations, throwing rocks, and setting fires. The police shot rubber bullets at the crowd and even pulled people out of passing cars to beat them. In one instance they used live ammunition on demonstrators, seriously injuring one man in the leg. The video of the initial brutality and the riots went viral, unnerving many as it put a spotlight on the violent behavior and feelings of impunity of the police.

The next day, on February 13th, in Madrid a militant Neo-Nazi demonstration was allowed to go forward by the local government. The march was in honor of Spanish soldiers who fought with the Nazis in World War II. (4) The demonstration, made up of some three hundred fascists, went ahead unopposed by anti-fascists and had zero police presence.

Coverage of the event went viral after the press, including foreign press, filmed the spectacle of hundreds of nazis giving anti-Semitic speeches and raising their arm in the roman salute in the nation’s capitol. A few days later, the image of Pablo Hasél being led into prison for his statements juxtaposed with sieg-heiling neo-nazis freely inciting anti-Semitic violence in public, was a stark reminder of the fascist and authoritarian core of the Spanish state; as well as the ideological foundation and true intentions of the anti-free speech laws that led to Pablo’s imprisonment.

Another repressive law, commonly known as the Ley Mordaza or 'Gag Law’ has been in effect for years. It hearkens back to Franco-era repression, making certain criticisms of the police and institutions punishable offenses. Even publishing photos or videos of the police can lead to heavy fines. Hope that the Socialist/ Podemos coalition would rescind this law has so far been in vain. During the pandemic it is reported that the police issued over 600,000 citations for ‘disobedience’ or ‘resisting authority’ based on this law alone.

For many, especially young people, who feel sold out by older radicals who have entered into parliamentary politics, and often lacking the presence of an older generation of anarchists (because of this movement being weakened by repression and internal strife), there seems to be a deep malaise, a seething anger at the state of things. With this background, and the events of the past months and years, it is clear that Pablo Hasél’s case is just another symptom of the latent fascism in Spanish society and politics, the explosion of rage is an expression of discontent and the tension continues to build. A prominent banner displayed in the last days of the riots in Barcelona echoed the sentiment that many young people there feel, proclaiming: ‘You have shown us that being peaceful is useless’(5).

Do you think this law is a reflection of a broader political tendency among European governments?

This notion of the politically sane right-leaning yet polite and moderate position that claims any radical challenge to society as a form of extremism. Facebook for example has been asserting this tendency by absurdly grouping together fascists or anti-Semitic conspiracy theorists with anarchists and anti-fascists. This tendency seems to be the growing trend across European and North American governments.

All over the world governments are attempting to ward off their own demise. It seems quite telling that despite anti-authoritarians and the ‘radical left’ being quite weak in many places, especially Europe, right now, they continue to be targeted by these repressive laws. This shows that those in power continue to fear us as a potential threat to their grip on power. We can see this in France where Macron’s attempts to further criminalize dissent with his ‘Global Security Law’ which were bravely met with heavy resistance in the streets.

The current Covid crisis has also become a way for any critique of their authoritarian tendencies to be portrayed as ‘negationist’, paranoid conspiracies, or against the public interest. The press in Spain has followed suit, some even trying to -ridiculously- claim that the riots are the work of ‘right wing anarchist extremists’, Covid negationists’, and so on. It is an attempt to further confuse the general public and to try and stop the spread of the real anger that is becoming more and more generalized.

It is clear that we are entering a new era of conflict and that the lockdown measures and failures to control this crisis are leading to a new crisis of governance.

The George Floyd rebellion, as well as the spontaneous explosions of anger throughout the world serve as a warning to those who govern to be wary of their fragile position. This is why those in power and the press that toe their line attempt to muddy the waters - they hope that this diffuse rage will not coalesce and build into something that becomes directed at them.

What types of groups and demographics participated and/or are participating in the riots?

There are many different kinds of people who participated in these riots, in many areas of the Spanish state including Barcelona, Bilbo (Bilbao), Iruñea (Pamplona) y Lleida, Valencia, Madrid, and even Granada. The riots were mostly made up of young people, teens to early 20s. In Catalunya many people who participated in the protests are veterans from the riots around what was called the ‘Democratic Tsunami’(6) in the fall of 2019, when separatist leaders were given lengthy jail sentences. Barcelona continues to have a relatively vibrant anarchist movement and quite a few anarchists participated in the street fighting and other ground level support during these riots.

In Madrid the demonstrations were called by anti-fascist and militant communist groups, there was a call put out by local anarchists to support the demonstration as well, and participation from anarchist and anti-fascists in the unrest that night. These dynamics seem similar (youth, anarchists, communists, antifascists) in Valencia, and the Basque Country (where a long tradition of local radicalism helped fuel wild protests).

What type of institutions were targeted primarily by the riots? Is the damage targeted, and if so why these targets?

The main target of these riots were the police themselves. In Vic (Catalunya) a police precinct had almost all of its windows smashed and part of its interior trashed. In Barcelona a local newspaper had its windows broken, and many banks were attacked. Windows were also broken at the stock exchange and high end retail shops were looted in the last days of rioting.

Despite the targeted destruction of capitalist entities that continue to profit as people remain in lockdown and are forced to travel in packed trains to work service jobs, the focus remained primarily on the police. In Madrid video surfaced of rioters cornering a group of riot police and using everything from outdoor seating area umbrellas to electric rental scooters to beat them. The rage against the police was palpable these days and is due in no small measure to their brutality, their ideological role in supporting the most reactionary elements of Spanish society, and their violence in enforcing lockdown measures.

Are previously apolitical people joining in the streets? Is there a broader tension being exposed in this moment unifying people who typically wouldn't come together as such a political force?

It's hard to say if this has brought out previously apolitical people though it seems that way to an extent. In Madrid a left wing newspaper interviewed a group of previously apolitical youth who were beaten by police at the protest. (7) They all had become radicalized by seeing first hand the rabid brutality of the police. In Barcelona, as well, it seems that a large segment of the population was mobilized by Hasél’s incarceration and their anger against the monarchy and the Spanish state in general. As I said before this is definitely linked to a larger tension, one that comes from before the Covid crisis and has been exacerbated by it: the state’s authoritarian drift in the past 5 years, the royal family’s blatant corruption, the resurgence of fascism in Spanish society, and the disillusionment with the parliamentary left and police brutality. It remains to see if these riots and these reactions to repression will build into a larger struggle capable of seriously confronting the Spanish state.

Foot Notes

1) Catalunya is a semi autonomous region in the Northeast of the Iberian peninsula. For years there have been wide spread efforts among a large sector (right wing to left wing, bourgeois and working class) to secede from Spain.

2) Spain was ruled from 1939 to 1975 by a fascistic national catholic dictatorship, only ending with the natural death of its leader Francisco Franco. As opposed to places like Germany, and Italy this dictatorship remained in place after the second world war and was never defeated, instead Spain entered into what is called the ‘Transition’ a period of democratization of the Spanish state where the old regimen’s crimes went unpunished and many of its structures and laws were left intact. In the last years before his death Franco brought in Juan Carlos I, the grandson of the last Spanish king, grooming him to return as the official heir to the throne of Spain. Two days after Franco’s death Juan Carlos I officially became king. The corrupt monarchy and new democracy that came relatively seamlessly out of the Franco dictatorship left Spain with many fascist era cultural, political and social issues that continue to fester within the society.

3) GRAPO was a Marxist-Leninist armed struggle group heavily active during the last years of Franco and during the early 1980s.

4) The Blue Division (Division Azul) was a volunteer unit of Spanish soldiers who were sent by Franco to fight alongside the Nazis on the Eastern Front during the Second World War. There are still monuments to them, and streets named after them in parts of Spain.

5) [ES] "Nos habéis enseñado que ser pacíficos es inútil"

6) These protests quickly became very large and aggressive and were met with extreme police brutality. The protests spread and led to large scale rioting across broad sectors including radical independence activists, anarchists, and youth breaking out of the narrow framework of the mainstream separatist movement.

7) https://www.elsaltodiario.com/libertad-expresion/jovenes-golpeados-en-sol-denuncian-la-represion-sufrida

Please consult the following websites for updates on the situation in Spain:

Elbow to Elbow: Let’s Face the Repression

Todo Por Hacer: Monthly Anarchist Publication

Εικόνες:

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

To μέγιστο μέγεθος των αρχείων είναι 16ΜΒ. Επιτρέπονται όλες οι γνωστές καταλήξεις αρχείων εικόνας,ήχου, βίντεο. ΠΡΟΣΟΧΗ! Για να υπάρχει η δυνατότα embed ενός video πρέπει να είναι της μορφής mp4 ή ogg.

Νέο! Επιλέξτε ποιά εικόνα θα απεικονίζεται στην αρχή του σχόλιου.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License