Είμαστε λοξά, αναρχικά, φτωχά, ψυ, χοντρά, ανάπηρα, κίνκ και σε αυτή την 6η Δεκέμβρη από αυτές τις θέσεις θέλουμε να εκφραστούμε και να αναλύσουμε την ευρύτερη συγκυρία. Η επέτειος της σημαδιακής αυτής κρατικής δολοφονίας συμπίπτει με την έκρηξη μιας πανδημίας και την ολοκληρωτική κρατική της διαχείρηση. Η καταστολή ως κυρίαρχο παράδειγμα της διαχείρησης αυτής έχει εκφάνσεις στους τομείς της σωματικής και ψυχικής υγείας, της εργασίας, της οικογένειας, της μεταναστευτικής πολιτικής και εν γένει του δημόσιου χώρου. Η κανονικότητα της καταστολής των σωμάτων διευρύνεται. Οι ελλέιψεις σε υποδομές και ιατρικό προσωπικό στα νοσοκομεία της χώρας έχουν οδηγήσει ήδη σε 997 κρατικές δολοφονίες. Η πολιτική απόφαση του lockdown και της απαγόρευσης κυκλοφορίας ήταν η προσπάθεια διαχείρησης της πανδημίας με το μοντέλο του γενικευμένου ελέγχου και καταστολής που έχει οδηγήσει στις ‘‘παράπλευρες απώλειες’’ της όξυνσης της έμφυλης βίας, της πολλαπλής κακοποίησης των νευροατυπικών και της κλιμάκωσης των ρατσιστικών αντιμεταναστευτικών μέτρων, καθώς και της ελαστικοποίησης της εργασίας. Καθώς τα νευροατυπικά άτομα υπόκεινται σε ακόμη αυστηρότερο εγκλεισμό στα ψυχιατρικά κελιά και απειλούνται με νέες μορφές καταστολής (βλ. Νομοσχέδιο ΦΕΚ 4704/Β/23/10/2020) ολόκληρη η κοινωνία μετατρέπεται σε ένα τεράστιο κελί όπου η βία των καταπιεστικών συστημάτων κλιμακώνεται. Για παράδειγμα αυξάνονται οι περιπτώσεις ενδοοικογενειακής βίας και οι γυναικοκτονίες, ενώ εντάσσεται στο επίσημο νομικό πλαίσιο (πέρα από την κοινωνική νομιμοποίηση που ήδη είχε) ο διαρκής έλεγχος-παρενόχληση των άστεγων, λοξών, μεταναστ(ρι)ών από τους μπάτσους. Με δικαιολογία το υγειονομικό πρωτόκολλο ακόμη και οι λίγες ‘‘ανοιχτές δομές φιλοξενίας’’ έκλεισαν σε μια κίνηση ενίσχυσης των στρατοπέδων συγκέντρωσης, ενώ όλο και δυσχεραίνει η δυνατότητα πρόσβασης αλληλέγγυων σε όλες τις δομές. Παράλληλα στα ΜΜΕ επανέρχεται η εθνικιστική ρητορική της ‘‘υγειονομικής βόμβας’’. Ενώ συμβαίνουν τα παραπάνω, στα κελιά των φυλακών η κατάσταση τόσο υγειονομικά όσο και αναφορικά με τα διακιώματα των κρατουμένων χειροτερεύει διαρκώς, αφού η διαφοροποίηση των ‘‘ελεύθερων πολιτών’’ από τους κρατούμενους πρέπει να διατηρηθεί, αναλογικά, όσον αφορά μια ποιότητα ζωής που όλο και συρρικνώνεται. Στο πεδίο των εργασιακών σχέσεων εμφανίζονται νέες μορφές ελαστικότητας, νομιμοποιούνται πολλαπλές μορφές αυθαιρεσίας, ενώ είναι εμφανές τόσο έντονα για πρώτη φορά μετά από έναν αιώνα πόσο εξαρτημένη είναι η βιολογική επιβίωση των εργαζομένων από τα αφεντικά. Σε αυτή τη συνθήκη της γενικευμένης κρατικής βίας συρρικνώνονται οι χώροι που εκφραζόμαστε, χαρακτηριστικό είναι το κλείσιμο των 2 queer καταλήψεων της Αθήνας που έγινε στα πλαίσια της ευρύτερης επίθεσης στις καταλήψεις, απειλούμαστε με περαιτέρω περιθωριοποίηση έως και βιολογική εξόντωση και στερούμαστε το μικρό κομμάτι δημόσιου χώρου που είχαμε κατακτήσει. Διερωτόμαστε λοιπόν πως θα γίνουμε επικίνδυνα για αυτή την εξουσία και θα διεκδικήσουμε το χώρο που έχουμε στερηθεί, και ποια μορφή δικής μας (αντι)βίας θα μας βοηθήσει σε αυτή τη διεκδίκηση.

Αναρχοτρανσφεμινιστά/αναρχοτρανσφεμινίστριες

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

To μέγιστο μέγεθος των αρχείων είναι 16ΜΒ. Επιτρέπονται όλες οι γνωστές καταλήξεις αρχείων εικόνας,ήχου, βίντεο. ΠΡΟΣΟΧΗ! Για να υπάρχει η δυνατότα embed ενός video πρέπει να είναι της μορφής mp4 ή ogg.

Νέο! Επιλέξτε ποιά εικόνα θα απεικονίζεται στην αρχή του σχόλιου.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License