Δομή Αλληλεγγύης & Αλληλοβοήθειας

στην Κατάληψη Παραρτήματος - Πάτρα (Κορίνθου &Αράτου)

Παρουσίαση του εγχειρήματος / Τοποθέτηση - ανάλυση για την τρέχουσα συγκυρία

Κράτος & κεφάλαιο εχθρεύονται τη ζωή

Έλεγχος, επιτήρηση και το κρατικό πρόσχηματης υπεράσπισης της υγείας

Το ξέσπασμα της πανδημίας εξυπηρέτησε την εξουσία δίνοντάς της την ευκαιρία να διευρύνει τα περιοριστικά μέτρα, παρουσιάζοντας ως πρόσχημα την υγεία του πληθυσμού. Στην ουσία όμως, προβάλλοντας το ψευδεπίγραφο σύνθημα για την υπεράσπιση της υγείας, η εξουσία επιδιώκει να κρατά τον πληθυσμό φοβισμένο, απομονωμένο, ελεγχόμενο και περιορισμένο. Αυτό το οποίο προσπαθεί η κυριαρχία να περάσει στο κοινωνικό σώμα, είναι ότι πρέπει να αναστείλει την ζωή για να την προστατέψει. Οι από τα πάνω επιχειρούν να επιβάλλουν το φόβο, την παθητικότητα και την αποδοχή της δήθεν δικής μας, «ατομικής» ευθύνης για τον περιορισμό της πανδημίας, προκειμένου να μας κρατήσουν υπάκουους, πειθήνιους και με το κεφάλι σκυμμένο.

Η εργαλειοποίηση της πανδημίας εντοπίζεται και στη ρητορική του κράτους για τα μέσα προστασίας από τον Covid-19. Κάποια από τα μέσα αντιμετώπισης μιας πανδημίας, όπως το μέτρο της καραντίνας και η χρήση μάσκας, οι διάφορες απαγορεύσεις συνάθροισης και κυκλοφορίας, τα πρόστιμα, λειτουργούν ως άρματα επιβολής, ενσωμάτωσης και πειθάρχησης. Η βιοπολιτική που ασκεί το κράτος στοχεύει στην δημιουργία ενός πειθήνιου κοινωνικού σώματος, ώστε να εξοστρακιστεί η κριτική επί των επιλογών του, στη χρήση των μέσων προστασίας. Ακόμη, ενσωματώνεται ο φόβος μιας αόρατης απειλής κι ενισχύεται από την τιμωριτική λογική του κράτους.

Με το συνεχή «βομβαρδισμό» ειδήσεων από τα ΜΜΕ, τα ασταμάτητα κρατικά διαγγέλματα που διαχέουν τον προαναφερθέντα κυρίαρχο λόγο, οι πολίτες βρίσκονται μπροστά στο εξαναγκασμένο δίπολο αλληλοαποκλειόμενων εννοιών που έθεσε η κυριαρχία : Ελευθερία ή υγεία. Καλούμενες έτσι να συναινέσουν -και αν όχι θα τιμωρούνται- στην από τα πάνω επιβεβλημένη περιστολή των ελευθεριών τους στο όνομα της υγείας. Για την κυβέρνηση, το ζήτημα λοιπόν δεν είναι η υγεία του πληθυσμού αλλά η διαχείριση της πανδημίας προς όφελός τους, η διατήρηση των κερδών του κεφαλαίου, η διατήρηση του ελέγχου πάνω στο κοινωνικό σώμα.

Διαρκής έκτακτη ανάγκη, ζωή στα όρια της επιβίωσης και οι αόρατοι της κοινωνίας

Στο πλαίσιο αυτό, η κοινωνική πλειοψηφία έχει τόσο πολύ εξοικειωθεί με το να ζει σε μια κατάσταση μόνιμης κρίσης που δεν φαίνεται να αντιλαμβάνεται ότι η ζωή της έχει μειωθεί στο επίπεδο της απλής επιβίωσης. Οι επιθυμίες των ανθρώπων επιχειρείται να διαμορφωθούν και να κανονικοποιηθούν σύμφωνα με τις ανάγκες και τα πρότυπα της κυριαρχίας. Η κοινωνικοποίηση διαμεσολαβείται από το κράτος με όρους που παραγκωνίζουν την ατομική ελευθερία και την υποκαθιστούν με φοβικότητα και καταπίεση.

Μια κοινωνία, η οποία ζει σε μια μόνιμη κατάσταση έκτακτης ανάγκης δεν μπορεί να αποτελεί μια ελεύθερη κοινωνία. Καλούμαστε να θυσιάσουμε την ελευθερία μας υπέρ των υποτιθέμενων «λόγων ασφαλείας», υποχρεωμένοι να ζούμε αδιάκοπα μέσα σε μια κατάσταση φόβου και ανασφάλειας.

Αυτή η βιοπολιτική έχει ως απόλυτο διακύβευμα τη ζωή καθ' εαυτή. Η κρατική αφήγηση διαχέει τηναντίληψη ότι η υγεία είναι πλέον μια νομική υποχρέωση που πρέπει να τηρηθεί πάση θυσία. Όποιος δεσυμμορφώνεται με τα περιοριστικά μέτρα της εξουσίας θεωρείται ανεύθυνος και πιθανή υγειονομική βόμβακαι γι΄ αυτό πρέπει να τιμωρείται για παραδειγματισμό των υπολοίπων. Στο μωσαϊκό της διαχείρισης της πανδημίας έρχεται να προστεθεί η ένταση του καθεστώτος εξαίρεσης για τους/τις αόρατους/ες της κοινωνίας(μετανάστες/τριες, τοξικοεξαρτημένους/ες, ρομά, άστεγους/εςκλπ). Λόγω των μέτρων που το κράτοςεπιβάλλει (ανασφάλιστη εργασία, εκκρεμείς αιτήσεις ασύλου, οι άθλιες συνθήκες στα στρατόπεδασυγκέντρωσης κ.α.), οι συνθήκες υπό τις οποίες καλούνται να ανταπεξέλθουνοι καταπιεσμένοι/ες εντείνονται απειλώντας την επιβίωσή τους.

Η υπεράσπιση του καπιταλιστικού κόσμουκαι η επίθεση στους από τα κάτω

Από την αρχή της πανδημίας του Covid-19 διαφαίνεται η επερχόμενη κρίση στο οικονομικό σύστημα.Με το κλείσιμο επιχειρήσεων στη διάρκεια της καραντίνας αλλά και την υπολειτουργία τους στην περίοδο τουκαλοκαιριού, χιλιάδες εργαζόμενοι/ες παρέμειναν άνεργοι. Αυτή η συνθήκη προμηνύει ακόμη μεγαλύτερηεπέλαση του κράτους και του κεφαλαίου στις ζωές μας, με πληθώρα ρυθμίσεων να απειλούν το ήδη βαλλόμενοβιοτικό επίπεδο των από τα κάτω. Σωρεία μέτρων που νομοθετήθηκαν στη διάρκεια της καραντίνας αλλά καιστο μετέπειτα διάστημα, καταπατούν περαιτέρω τα εργασιακά και κοινωνικά κεκτημένα και αποτελούν προπομπόμιας ακόμη μεγαλύτερης επίθεσης στους εργαζόμενους.

Οι επιλογές τους, η με κάθε κόστος υπεράσπιση του καπιταλιστικού κόσμου και των πυλώνων του,αναδεικνύονται καθημερινά σε μια πλειάδα περιπτώσεων. Ενδεικτικά, θα αναφέρουμε τα όσαδιαδραματίζονται με το ρόλο της εκκλησίας και το ζήτημα της “Θείας Κοινωνίας”, τις κρατικές γιορτές όπως τα εγκαίνια της πλατείας Ομόνοιας, την παντελή έλλειψη οποιασδήποτε προστασίας και πρόληψης στα μέσαμαζικής μεταφοράς, στα σχολεία, τα γηροκομεία, τις φυλακές, τα στρατόπεδα συγκέντρωσης μεταναστών/τριών ,κ.ά.,τα πάρτυ σε βίλες πλουσίων και κυριλέ μαγαζιά που απολαμβάνουν της ασυλίας του κράτους, τα όσα συνέβησαν μετην τουριστική σεζόν και γενικώς την προστασία της οικονομικής και κρατικής ζωής την ίδια ώρα που στοχοποιείταικαι βάλλεται η δική μας ύπαρξη σε κάθε επίπεδο.

Οι αντιδραστικές και ακροδεξιές φωνές και η προσπάθεια τους για άντληση πολιτικής υπεραξίας

Την εναντίωση στην επιβολή της χρήσης των μέτρων προστασίας προτάσσει ένα ετερόκλητο φάσμα της κοινωνίας, με διαφορετικό λόγο, στοχεύσεις και αξίες. Ένα κομμάτι είναι το συνονθύλευμα σκοταδιστών, χριστιανών, συνωμοσιολόγων, εθνικιστών, φασιστών και κάθε είδους ψεκασμένων που αρθρώνουν, με εχθρικούς για τις ριζοσπαστικές και ελευθεριακές ιδέες, λόγο, για το “δικαίωμα να ανασαίνεις ελεύθερα”. Όλοι αυτοί, δεν επιχειρούν τίποτε παρά μια εργαλειοποίηση της συνθήκης με στόχο τη μετατόπιση του δημόσιου λόγου, για αρχή, σε μια κατά βάση εθνικιστική/ ακροδεξιά/ φασιστική ρητορική. Εχθρεύονται την αίσθηση του συλλογικού, όταν εκφράζεται με όρους αλληλεγγύης, ισότητας, οριζοντιότητας, αλληλοβοήθειας. Βασίζονται σε έναν άκρατο ατομισμό, στην εφαρμογή του κοινωνικού δαρβινισμού και την επιβίωση του ισχυρότερου. Όλα αυτά διαφαίνονται και από την εχθρική στάση τους στους αγώνες και τις διεκδικήσεις μεγάλων κομματιών των από τα κάτω, στα σχολεία, στην υγεία, στους χώρους εργασίας κ.λ.π.

Συλλογική δράση και αγώνας απέναντι στηνεπέλαση του σύγχρονου ολοκληρωτισμού

Καθίσταται επιτακτικό όλες κι όλοι εμείς, οι από τα κάτω της κοινωνίας, οι εργαζόμενες, οι άνεργοι, τα υποτιμημένα και αποκλεισμένα κοινωνικά κομμάτια να αρνηθούμε να θυσιάσουμε πρακτικά τα πάντα, την ίδια μας τη ζωή και ελευθερία, προκειμένου να εξυπηρετηθούν οι επιταγές του κράτους και του κεφαλαίου. Να αρνηθούμε να ζήσουμε μια απογυμνωμένη ζωή στην οποία η εξουσία θέλει να μας καταδικάζει, μια ζωή ελεγχόμενη, επιτηρούμενη, αποστεωμένη, απολιτικοποιημένη και υπάκουη.

Απέναντι στην πραγματική δυστοπία που όλες και όλοι βιώνουμε να ορθώσουμε ανάστημα προτάσσοντας την αλληλεγγύη μεταξύ των από τα κάτω. Δεν έχουμε εξάλλου παρά μονάχα ο ένας την άλλη. Να εντάξουμε στην καθημερινότητά μας την αλληλοβοήθεια, γιατί ξέρουμε πως κανένα κράτος δε δίνει δεκάρα για τη ζωή και την υγεία μας. Το κράτος άλλωστε είναι αυτό που έχει καταστρέψει το σύστημα υγείας έχοντας υποστελεχώσει τα νοσοκομεία στα οποία δεν λειτουργούν περισσότερες από 550 μονάδες εντατικής θεραπείας. Κανένα κράτος λοιπόν δεν ενδιαφέρεται για εμάς και για τους δικούς μας ανθρώπους. Να απαντήσουμε εμπράκτως πως το πρόβλημα για την κοινωνία δεν είναι η δήθεν ατομική ανευθυνότητα της κάθε μιας και του καθένα από εμάς. Αντιθέτως, η συλλογική μας ευθύνη βρίσκεται απέναντι στους οικείους μας και τις ευπαθείς ομάδες αλλά και στο ευρύτερο κοινωνικό σύνολο.

Οι συλλογικές μας απαντήσεις προς στην κυριαρχία μπορούν να προασπίσουν την ελευθερία και την υγεία μας και να βάλουν τα αναχώματα και τις αντιστάσεις μας απέναντι στη λεηλασία της ζωής μας από το κεφάλαιο και το κράτος. Να μην εγκαταλείψουμε τις δυνάμεις μας και την εμπιστοσύνη στην συλλογική αδιαμεσολάβητη δράση στο επίπεδο της καθημερινής συνύπαρξης, χωρίς βέβαια να παραβλέπουμε πως πράγματι είμαστε αντιμέτωπες με μια συνθήκη πρωτόγνωρη για το δυτικό κόσμο. Η αποστασιοποίηση, η παραίτηση, ο φόβος και ο κανιβαλισμός των από τα κάτω είναι η επιθυμία της εξουσίας. Η δική μας όμως αλληλεγγύη και αλληλοβοήθεια μπορεί να γίνει ο εφιάλτης τους.

Η αυτοοργάνωση ως όπλο στα χέριατων καταπιεσμένων

Με το κράτος να εχθρεύεται την υγεία και κατά συνέπεια την ίδια τη ζωή η αντιμετώπιση της πανδημίας αποτελεί για τους από τα κάτω μια συνθήκη όπου καλούνται να επιδείξουν τα αντανακλαστικά τους πιο οξυμένα από ποτέ. Με την εργαλειοποίηση της πανδημίας να επιταχύνει και να ισχυροποιεί την επέλαση στις ζωές μας και τη φύση, ο δρόμος της αντίστασης, της αλληλεγγύης από τα κάτω για όλους/ες, της αυτοοργάνωσης αποτελεί διέξοδο σε μια μάχη όπου η επίθεση του κράτους και του κεφαλαίου στοχεύει σε πολλαπλά μέτωπα.

Με γνώση των εργαλείων και μεθόδων διαχείρισης που προτείνονται στις περιπτώσεις των υγειονομικών κρίσεων ανά τα χρόνια, και κριτική σκέψη ως προς την εφαρμογή τους, οι αγωνιζόμενοι σφυρηλατούν τη δική τους θέση απέναντι στην αντιμετώπιση της πανδημίας κι εναντιώνονται στο μονοπώλιο του κράτους και του κεφαλαίου που λειτουργούν ως επιστημονική αυθεντία. Με γνώμονα το ιδανικό της αλληλοβοήθειας επανανοηματοδοτούμε τη χρήση των εργαλείων (μάσκα, μέτρα υγιεινής) και καλλιεργούμε συλλογική συνείδηση. Αντιμετωπίζουμε τη χρήση τους ως ατομική επιλογή. Εναντιωνόμαστε στην επιβολή και την αυταρχικότητα που προβάλλεται από την κυριαρχία. Προσεγγίζουμε την αναγκαιότητα ή μη της χρήσης των παραπάνω με το ιδανικό της αλληλεγγύης, μακριά από λογικές τιμωρίας, διακρίσεων, ρατσισμού, κοινωνικού στιγματισμού που έχουν ως στόχο να δημιουργήσουν έναν υποταγμένο άνθρωπο. Άλλωστε, η αντίληψη μας δε θα μπορούσε να μη λαμβάνει υπ΄όψιν σημαντικές ιστορικές και πολιτικές παραμέτρους, όπως την γενικευμένη ιατρικοποίηση της ζωής, την μετατόπιση της λειτουργίας της επιστήμης ως θεϊκής και απόλυτης αυθεντίας, το ότι μέτρα όπως η καραντίνα έχουν δημιουργηθεί και χρησιμοποιηθεί από την κυριαρχία και μόνο ανά τους αιώνες (π.χ. απέναντι στους λεπρούς, τους «τρελούς», τους παρεκκλίνοντες κάθε είδους), τα τεράστια οικονομικά συμφέροντα των φαρμακευτικών κ.λ.π. εταιριών που καθορίζουν την παγκόσμια αντζέντα, για να πούμε κάποια λίγα ενδεικτικά.

Στεκόμαστε αλληλέγγυες/οι, στηρίζοντας κοινότητες που βρίσκονται σε υψηλή επικινδυνότητα στη ζωή τους, ή και θεωρούνται αόρατες από κράτος και κομμάτια της κοινωνίας, παλεύοντας από κοινού για την υπεράσπιση του αγαθού της ζωής. Άλλωστε μια συνθήκη υγειονομικής κρίσης σε τέτοιες ομάδες, εκτός της άμεσης απειλής που θα αποτελούσε για την ίδια την επιβίωσή τους, θα επιτάχυνε τα μέτρα επέλασης στης ζωές τους από το κράτος (εκκενώσεις καταλήψεων στέγης μεταναστριών, μείωση των αδειών φυλακισμένων κα) ενισχύοντας την μισάνθρωπη και ρατσιστική κυρίαρχη ρητορική.

Είμαστε κομμάτι των από τα κάτω και ως τέτοιο απευθυνόμαστε και υπάρχουμε σε χώρους που για λόγους αναγκαιότητας, κουλτούρας, ταξικής / κοινωνικής θέσης συναντιούνται οι από τα κάτω. Σε χώρους που είτε βρίσκονται στην πρώτη γραμμή του κρατικού στρόχαστρου (π.χ. οι πλατείες) είτε θα δεχθούν τα μεγαλύτερα οικονομικά πλήγματα (π.χ. λαϊκές αγορές). Θέτουμε ως στόχο τη δημιουργία δομών και την ενίσχυση των εργαλείων που εδαφικοποιούν τα ιδανικά των αγώνων μας. Βάζουμε ως προτεραιότητα τη ζωή και όχι την στείρα επιβίωση και δεν αναστέλλουμε τη δράση μας. Αντιθέτως, εντείνουμε την παρουσία μας, οξύνουμε τα αντανακλαστικά μας, τη σκέψη μας και ενδυναμώνουμε τις σχέσεις μας, ισχυροποιώντας κατά συνέπεια τους αγώνες μας. Η ενσάρκωση των αξιών της αλληλεγγύης, της συλλογικής συνείδησης, της αυτοοργάνωσης αποτελούν τη μαγιά για τη δημιουργία των δικών μας οδοφραγμάτων στην επέλαση της πανδημίας του καπιταλισμού.

Παρουσίαση & ιστορικό δράσεων

Η δομή αλληλεγγύης κι αλληλοβοήθειας της κατάληψης παραρτήματος δημιουργήθηκε έπειτα από πρωτοβουλία αναρχικών, στο διάστημα της επιβαλλόμενης από το κράτος καραντίνας, το Μάρτη του 2020. Αφουγκραζόμενοι τη συνθήκη εξόντωσης που επέβαλε το κράτος στις ζωές μας αλλά και την προωθούμενη ρητορική της κοινωνικής απομόνωσης επιλέξαμε να θέσουμε την αυτοοργάνωση και το αίσθημα του συλλογικού ως αναχώματα, μην εγκαταλείποντας καμία στον πανικό της μοναξιάς της. Επιλέξαμε να επανεκκινήσουμε εργαλεία του αγωνιστικού κινήματος δομώντας νέες σχέσεις ή ενισχύοντας τις υπάρχουσες, με όσους το κράτος και το κεφάλαιο εξοστρακίζουν ως αόρατους από την κοινωνία. Να σταθούμε δίπλα έγκλειστους, μετανάστριες, τοξικοεξαρτημένους, άστεγες, κ.λ.π. και να επιδείξουμε έμπρακτα την αλληλεγγύη μας δίχως επίπλαστους διαχωρισμούς φύλου, φυλής, καταγωγής, θρησκείας, χρώματος, σεξουαλικότητας κ.α.

Η δομή στο διάστημα λειτουργίας της, κινήθηκε με άξονα δράσεις προπαγάνδισης της λειτουργίας της και συλλογής ειδών σε πλατείες (Τριών Ναυάρχων, Αγ. Σοφίας), στην κατάληψη Παραρτήματος κι έξω από σούπερ μάρκετ της πόλης. Συμμετείχαμε σε πανελλαδικά καλέσματα συλλογής ειδών ανάγκης για τις έγκλειστες στο κέντρο κράτησης μεταναστριών της Πέτρου Ράλλη, για κέντρα κράτησης μεταναστών/τριών σε διάφορα μέρη της Ελλάδας και τους/τις πληγέντες/είσες των πρόσφατων καταστροφών στην Καρδίτσα ενώ ενισχύσαμε οικονομικά το κάλεσμα του ταμείου αλληλεγγύης φυλακισμένων και διωκόμενων αγωνιστών. Σε τοπικό επίπεδο, στηρίξαμε υλικά τους καταυλισμούς μεταναστών της πόλης καθώς και όποιον/όποια μας εξέφρασε ατομικά ή συλλογικά κάποια ανάγκη.

Η καραντίνα ανέδειξε σε μεγάλο κομμάτι του αγωνιστικού κινήματος άμεσα αντανακλαστικά αλληλεγγύης ενισχύοντας υπάρχοντα εγχειρήματα αλληλοβοήθειας ή δημιουργώντας νέα όπου υπήρξε ανάγκη. Ενδεικτικά αναφέρουμε την Αυτοοργανωμένη Δομή Αλληλεγγύης και Συλλογής-Προσφοράς ειδών πρώτης ανάγκης “Το Ντουλάπι”, την ομάδα αλληλοβοήθειας σε ευπαθείς ομάδες ενάντια στον Covid-19 , το σπίτι των γυναικών, την κατάληψη Λέλας Καραγιάννη 37, την αναρχική ομάδα Ρουβίκωνας, την κατάληψη TerraIncognita, την κατάληψη MundoNuevo, την κατάληψη Ντουγρού και πολλά άλλα εγχειρήματα ανά την Ελλάδα. Τέλος, σε αρκετές δράσεις συντονιστήκαμε με συλλογικότητες και πρωτοβουλίες όπως με την Κίνηση Υπεράσπισης Δικαιωμάτων Προσφύγων και Μεταναστών και τον Αυτοδιαχειριζόμενο Χώρο Επί τα Πρόσω που δρουν στην πόλη της Πάτρας.

*Επισυνάπτεται αρχείο με το κείμενο της μπροσούρας σε μορφή pdf

Δομή Αλληλεγγύης & Αλληλοβοήθειας

στην Κατάληψη Παραρτήματος - Πάτρα (Κορίνθου &Αράτου)

Κάθε Σάββατο 12:00 - 13:00

και κάθε 1ο & 3ο Σάββατο του μήνα ανοιχτή συνέλευση της δομής στις 13:00

Να αγωνιστούμε με κάθε μέσο ενάντια σε κράτος, κεφάλαιο και κάθε μορφή εξουσίας

Αντίσταση - Αυτοοργάνωση Αλληλεγγύη – Αλληλοβοήθεια

E-mail: domiparartima@gmail.com

Fb: Δομή αλληλεγγύης & αλληλοβοήθειαςστην κατάληψη Παραρτήματος - Πάτρα

Αρχεία:

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

To μέγιστο μέγεθος των αρχείων είναι 16ΜΒ. Επιτρέπονται όλες οι γνωστές καταλήξεις αρχείων εικόνας,ήχου, βίντεο. ΠΡΟΣΟΧΗ! Για να υπάρχει η δυνατότα embed ενός video πρέπει να είναι της μορφής mp4 ή ogg.

Νέο! Επιλέξτε ποιά εικόνα θα απεικονίζεται στην αρχή του σχόλιου.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License