Δεν υπολόγισαν οτι είμαστε πολλές

Ως Πρωτοβουλία συντροφισσών για την αλληλεγγύη στις αγωνιζόμενες γυναίκες στην Πολωνία αποφασίσαμε να τυπώσουμε και να κολλήσουμε αυτοκόλλητα ενάντια στην καταπίεση του γυναικείου σώματος, τοποθετώντας στο επίκεντρο της κριτικής μας την εκκλησία, το κράτος και το νεοφιλελευθερισμό από κοινού με την άκρα δεξιά. Κρέμασαμε, επίσης, δύο πανό σε κεντρικά μέρη της πόλης ενάντια στην ποινικοποίηση των εκτρώσεων. Η αλληλεγγύη είναι το όπλο μας.

post image

Δεν υπολόγισαν οτι είμαστε πολλές

Έχουν περάσει δύο μήνες απ’ όταν το Συνταγματικό Δικαστήριο της Πολωνίας αποφάσισε την αυστηροποίηση του ήδη συντηρητικού πλαισίου που διατηρούσε για τις αμβλώσεις. Σύμφωνα με την απόφαση αυτή, οι γυναίκες έχουν δικαίωμα στην έκτρωση μόνο αν κινδυνεύει η ζωή τους ή υγεία τους ή αν η εγκυμοσύνη είναι αποτέλεσμα βιασμού, καταργώντας με αυτόν το τρόπο την τρίτη προϋπόθεση που ίσχυε από το 1993 μέχρι και σήμερα, την περίπτωση, δηλαδή, σοβαρής δυσπλασίας του εμβρύου. Πρόκειται για μια απόφαση που επιχειρεί να ελέγξει και να καθυποτάξει το γυναικείο σώμα, θέτοντας σε κίνδυνο την ψυχική αλλά και σωματική υγεία των γυναικών, ιδιαίτερα των φτωχών, οι οποίες δεν έχουν τη δυνατότητα να ταξιδέψουν στο εξωτερικό ή να πληρώσουν προκειμένου να κάνουν παράνομη έκτρωση. Μια απόφαση που η εθνολαϊκιστική κυβέρνηση της Πολωνίας αναγκάστηκε να παγώσει και να «θέσει στον δημόσιο διάλογο», ύστερα από τις σφοδρές αντιδράσεις και τις μαζικές μαχητικές κινητοποιήσεις του φεμινιστικού, και όχι μόνο, κινήματος.

Επί δύο βδομάδες, χιλιάδες γυναίκες, αλλά και όσοι τάσσονται ενάντια στον νέο νόμο, κατακλύζουν τους δρόμους της Πολωνίας. Η οργή τους στρέφεται ενάντια στην ακροδεξιά κυβέρνηση «Νόμος και Δικαιοσύνη» (PiS) και την Καθολική Εκκλησία, η οποία υποστηρίζει τη νέα νομοθεσία, που επί της ουσίας ποινικοποιεί τις αμβλώσεις. Με βασικό σύνθημα «Είμαστε σε πόλεμο», οι γυναίκες της Πολωνίας καταλαμβάνουν πλατείες, νοσοκομεία, εισβάλλουν σε εκκλησίες, αμύνονται στις επιθέσεις των φασιστικών εθνοφρουρών που μάταια προσπαθούν να ανακόψουν την εξέγερση που ήδη συμβαίνει. Στο δρόμο βρίσκεται πια ένα μεγάλο φάσμα των πολιτικών δυνάμεων της χώρας, δίνοντας στις διαμαρτυρίες κι έναν αντικυβερνητικό τόνο, ειδικά σε σχέση με την κρατική διαχείριση της πανδημίας.

Το κυβερνόν ακροδεξιό πολιτικό κόμμα PiS ανέβηκε στην εξουσία το 2015. Χάρη σ’ ένα πρόγραμμα μαζικών κοινωνικών δαπανών, κατάφερε να κερδίσει ευρεία υποστήριξη και να επανεκλεγεί το 2019, παρά τον ακραία συντηρητικό και εθνικιστικό του λόγο. Από τον Μαη του 2016, εξαπολύει αντικομμουνιστικό κυνηγητό, απαγορεύοντας το σφυροδρέπανο και το αστέρι, τη χρήση ονομάτων κόμματων και οργανώσεων, ενώ αποφασίζει την καταστροφή μνημείων και νεκροταφείων του Κόκκινου Στρατού. Οργανώνει ένοπλες πολιτοφυλακές για την τήρηση της έννομης τάξης και συνεργάζεται στενά με την Καθολική Εκκλησία τόσο σε οικονομικό όσο και ιδεολογικό επίπεδο.

Βασική επιδίωξη του PiS είναι ο εκφασισμός της κοινωνίας, η διακυβέρνηση με βάση το τρίπτυχο πατρίς‒θρησκεία‒οικογένεια. Κάθε άλλο παρά τυχαία δεν είναι εξάλλου η αποχώρηση της Πολωνίας από τη Συνθήκη της Κωνσταντινούπολης για την πρόληψη και την καταπολέμηση της βίας κατά των γυναικών και της ενδοοικογενειακής βίας. Μέσα σε μια τέτοια συνθήκη τα γυναικεία δικαιώματα μπαίνουν στο στόχαστρο, το γυναικείο σώμα πυροβολείται.

Όμως δεν πέφτει πάντα. Έτσι λοιπόν, όταν πριν τέσσερα χρόνια η κυβέρνηση του PiS είχε ξαναεπιχειρήσει να περιορίσει το πλαίσιο για τις αμβλώσεις, το φεμινιστικό κίνημα στην Πολωνία κήρυξε πανεθνική απεργία. Στις 3 Οκτωβρίου του 2016, χιλιάδες γυναίκες βγήκαν στους δρόμους ντυμένες στα μαύρα, διαδηλώνοντας ενάντια στην ποινικοποίηση των αμβλώσεων. «Η μάχη της Μαύρης Δευτέρας», όπως έγινε γνωστή, ανάγκασε και τότε την κυβέρνηση να αναδιπλωθεί και να υποχωρήσει.

Η επίθεση στα κεκτημένα γυναικεία δικαιώματα δεν αποτελεί προνόμιο της ακροδεξιάς πολωνικής κυβέρνησης, αλλά εντάσσεται σε μια γενικότερη ιδεολογική τάση αυταρχικής πολιτικής, η οποία ‒μεταξύ άλλων‒ στοχεύει στον απόλυτο έλεγχο του γυναικείου σώματος και την καθυπόταξή του στην αναπαραγωγή του εργατικού δυναμικού. Η διακήρυξη της Γενεύης κατά των αμβλώσεων αποτυπώνει αυτή την τάση και υπογράφεται στις 22 Οκτωβρίου του 2020 από την Πολωνία, την Ουγγαρία, τις ΗΠΑ, τη Βραζιλία και 30 συνολικά χώρες με νέο-αυταρχικές κυβερνήσεις, όπως η Σαουδική Αραβία, το Σουδάν, η Ινδονησία κλπ.

Η πατριαρχία, ο μισογυνισμός, η γυναικεία εκμετάλλευση και καταπίεση και η άγρια επίθεση στα γυναικεία κεκτημένα είναι όχι μόνο το επιστέγασμα αλλά και βάση κάθε ακροδεξιάς πολιτικής, της ακροδεξιάς γενικά. Στην ίδια μεριά της βάρκας, ο νεοφιλελευθερισμός πουλάει δικαιωματική πολιτική, την οποία βέβαια στις εθνικές και καπιταλιστικές κρίσεις παγώνει δημιουργώντας καθεστώτα εξαίρεσης, την ίδια στιγμή που η εργατική υποτίμηση των γυναικών και η απλήρωτη οικιακή εργασία αναιρούν με απλά μαθηματικά την πολυδιαφημισμένη «ισότητα των δύο φύλων».

Στην Ελλάδα το δικαίωμα των γυναικών στην άμβλωση επιχειρήθηκε να αμφισβητηθεί από τους συντηρητικούς θρησκόδουλους της κίνησης «Αφήστε με να ζήσω» και την καθιέρωση ημέρας «αγέννητου παιδιού» εκ μέρους της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας που θεωρεί την άμβλωση φόνο και τάσσεται υπέρμαχος της ζωής του εμβρύου. Η εξάντληση της συζήτησης στο αν το έμβρυο θεωρείται μετά από την 24η εβδομάδα ζωής πρόσωπο και αν είναι άξιο προστασίας από το δίκαιο, απλώς αποπολιτικοποιεί το ζήτημα, το οποίο παραμένει και βαθιά ταξικό, καθώς ακόμα και η αναγνώριση νομικών δικαιωμάτων σε ένα ταξικά διαρθρωμένο σύστημα αστικής δικαιοσύνης δεν θα μπορούσε ποτέ να είναι πλήρης, χωρίς διακρίσεις και αποκλεισμούς. Η επανοικειοποίηση και αυτοδιάθεση των σωμάτων μας, ο έλεγχος των αναπαραγωγικών μας δικαιωμάτων και της σεξουαλικότητας μας, η απελευθέρωση των ζωών μας από κάθε πηγή εκμετάλλευσης και καταπίεσης μάς οπλίζουν ενάντια στη πατριαρχία και όλους τους θεσμούς που την παράγουν, την αναπαράγουν και τη συντηρούν.

Ο καπιταλισμός μάς θέλει ακούραστες και παραγωγικές, ο μιλιταρισμός αιχμάλωτες αναπαραγωγικές μηχανές στρατιωτών και η πατριαρχία σέξι και σιωπηλές στη σφαίρα του ιδιωτικού. Το πρόσφατο παράδειγμα της Πολωνίας επιβεβαιώνει την πολεμική πραγματικότητα την οποία βιώνουμε ως ατομικότητες που βάλλονται από την πατριαρχία και όλα τα συστήματα διάκρισης και εκμετάλλευσης, υπενθυμίζοντάς μας την σύγκρουση των αναγκών και των επιθυμιών μας, με το συνολικό πλέγμα κυριαρχίας.

Εμείς, σαν γυναίκες, γνωρίζουμε πολύ καλά ότι η αλληλεγγύη ανάμεσα μας είναι προϋπόθεση και όρος της ίδιας μας της ύπαρξης. Γνωρίζουμε ότι ο νεοφιλελευθερισμός τρέφει την ακροδεξιά, ότι η Πολωνία ανήκει στη νεοφιλελεύθερη ΕΕ και οι ΗΠΑ στην προοδευτική Δύση. Μελετάμε τις αντιφάσεις του καπιταλισμού και τις συγκρούσεις που διαμορφώνουν στο εσωτερικό του, εντοπίζουμε τα εθνικά χαρακτηριστικά κάθε φεμινιστικού αγώνα, χωρίς ποτέ να τον θεωρούμε εθνικό φεμινιστικό αγώνα.

Στεκόμαστε δίπλα στις γυναικείες της Πολωνίας.

Βλέπουμε στην επίθεση που δέχονται την επίθεση που θα δεχτούμε.

Εμπνεόμαστε μέσα από τον δικό τους αγώνα τους αγώνες που θα δώσουμε.

Πρωτοβουλία συντροφισσών για την αλληλεγγύη στις αγωνιζόμενες γυναίκες στην Πολωνία

Εικόνες:

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

To μέγιστο μέγεθος των αρχείων είναι 16ΜΒ. Επιτρέπονται όλες οι γνωστές καταλήξεις αρχείων εικόνας,ήχου, βίντεο. ΠΡΟΣΟΧΗ! Για να υπάρχει η δυνατότα embed ενός video πρέπει να είναι της μορφής mp4 ή ogg.

Νέο! Επιλέξτε ποιά εικόνα θα απεικονίζεται στην αρχή του σχόλιου.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License