Παρέμβαση της πρωτοβουλίας γυναικών ενάντια στην πατριαρχία με σπρέι, πανό, τρικακια εν όψει της 25ης Νοεμβρίου.

Η ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΗΣ ΕΜΦΥΛΗΣ ΒΙΑΣ ΠΕΡΝΑΕΙ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΓΙΑ ΤΗ ΓΥΝΑΙΚΕΙΑ ΧΕΙΡΑΦΕΤΗΣΗ, ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟ ΚΡΑΤΟΣ, ΤΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΚΑΙ ΚΑΘΕ ΜΟΡΦΗΣ ΕΞΟΥΣΙΑ Η ΕΜΦΥΛΗ ΒΙΑ ΕΙΝΑΙ ΚΑΘΕΣΤΩΣ ΟΣΟ ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ ΟΛΑ ΓΙΑ ΟΛΕΣ ΚΑΙ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ - ΥΓΕΙΑ, ΤΡΟΦΗ, ΣΤΕΓΗ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΕ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΑ ΑΓΩΝΕΣ ΓΥΝΑΙΚΩΝ ΓΙΑ ΤΗ ΧΕΙΡΑΦΕΤΗΣΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ Πρωτοβουλία γυναικών ενάντια στην πατριαρχία |Θεσσαλονίκηprwtovoulia_gunaikwn1@riseup.net

post image

Παρέμβαση της πρωτοβουλίας γυναικών ενάντια στην πατριαρχία με σπρέι, πανό, τρικακια εν όψει της 25ης Νοεμβρίου.

Είτε με πανδημία είτε χωρίς, η έμφυλη βία είναι καθεστώς όσο υπάρχει κράτος και καπιταλισμός

25η Νοεμβρη - ημέρα αντίστασης κι αγώνα

Η φετινή 25η Νοέμβρη (1) μας βρίσκει αντιμέτωπες με διαφορετικές συνθήκες σε σχέση με τα προηγούμενα χρόνια, αλλά αυτό δεν μας σταματάει από το να συμμετέχουμε στους αγώνες για τη γυναικεία χειραφέτηση και την κατάλυση της πατριαρχίας. Η κατάσταση που όλες και όλοι βιώνουμε εν μέσω της πανδημίας του covid – 19 μας πεισμώνει και μας δίνει περισσότερη δύναμη για να παλέψουμε για όλα αυτά που μας ανήκουν. Μέσα σε συνθήκες κρίσης και απόλυτης χρεοκοπίας του συστήματος και εν εξελίξει της παγκόσμιας πανδημίας, με άμεσο συνεπαγόμενο τους κοινωνικούς και ταξικούς αποκλεισμούς και την αύξηση της βίας και της καταστολής εις βάρος των καταπιεσμένων, το αγωνιστικό περιεχόμενο της 25ης Νοέμβρη παραμένει πιο επίκαιρο από ποτέ. Μέσα σε αυτή τη συγκυρία, το καπιταλιστικό πατριαρχικό σύστημα επιτίθεται ακόμα περισσότερο στις γυναίκες των κατώτερων κοινωνικών στρωμάτων μέσω εγκλεισμού, απαγορεύσεων, εντατικοποιημένης εργασίας, ανεργίας, επισφάλειας και ανέχειας .

Οι θεσμικοί φορείς μέσω της καθιέρωσης μιας παγκόσμιας μέρας κατά της έμφυλης βίας θεωρούν ότι με αυτόν τον τρόπο βγαίνουν από την υποχρέωση και δεν χρειάζεται να γίνει κάτι άλλο. Διοργανώνονται κάποιες εκδηλώσεις, κάποια συνέδρια και άνθρωποι που δεν έχουν καμία σχέση με τον αγώνα βγάζουν λόγους για το πως πρέπει να είναι οι ζωές μας. Το μόνο που προκύπτει από τέτοιου είδους ημέρες είναι η αφομοίωση και αποριζοσπαστικοποίηση των γυναικών. Ανεξάρτητα από την θέσπιση παγκόσμιων ημερών, η άσκηση της έμφυλης βίας αποτελεί μία ευρέως διαδεδομένη κατάσταση στις κοινωνίες που ζούμε. Από την υποτίμηση των γυναικών και την υπονόμευση των δυνατοτήτων τους, μέχρι την άσκηση σωματικής βίας και τις σεξουαλικές κακοποιήσεις, η πραγματικότητα επαληθεύει ότι οι «φιλότιμες» καμπάνιες των κρατικοδίαιτων οργανισμών καμία προστασία δεν προσφέρουν στις γυναίκες και πόσο μάλλον σε αυτές που ανήκουν σε κατώτερες κοινωνικο-οικονομικές τάξεις ή/και σε φυλετικές μειονότητες. Αυτό, βέβαια δεν αποτελεί τυχαίο γεγονός και σίγουρα δεν οφείλεται σε κάποια αδυναμία του κράτους να βελτιώσει την κατάσταση. Αντίθετα, η ιδεολογική προώθηση πατριαρχικών συμπεριφορών συνιστά μία διαχρονική πρακτική των κρατικών μηχανισμών , ώστε να αποδυναμώνουν και να διαιρούν τους καταπιεσμένους.

Σε μία πατριαρχικά δομημένη κοινωνία, η έμφυλη βία γεννάται, αναπαράγεται και θρέφεται από κρατικούς φορείς, προπαγανδίζεται από τα ΜΜΕ και διαχέεται στο κοινωνικό σώμα. Οι κρατικοί φορείς που υπερφίαλα διατυμπανίζουν ότι νοιάζονται για την εξάλειψη της βίας κατά τον γυναικών, είναι οι ίδιοι που καθημερινά αναπαράγουν την καταπίεσή της. Απολύουν εγκύους, αθωώνουν βιαστές, ψηφίζουν νομοσχέδια ενάντια στις αμβλώσεις και την αυτοδιάθεση των σωμάτων των γυναικών, κρατούν κατά χιλιάδες έγκλειστες μετανάστριες σε στρατόπεδα συγκέντρωσης και καταστέλλουν αγωνιζόμενες γυναίκες που δεν σκύβουν το κεφάλι μπροστά στην κρατική, καπιταλιστική, πατριαρχική βαρβαρότητα.

Ειδικά στην περίοδο που διανύουμε σήμερα εν μέσω της πανδημίας covid-19, το κράτος επιλέγει να διαχειριστεί την υγειονομική κρίση επιβάλλοντας μέτρα που αποσκοπούν μόνο στην διάσωση της οικονομίας. Παίρνοντας μηδέν υγειονομικά μέτρα, οι φορείς της εξουσίας χαρίζουν απλόχερα επιτήρηση, αστυνομοκρατία και καταστολή. Επιβάλλουν το «μένουμε σπίτι», αδιαφορώντας για τις προεκτάσεις που αυτό φέρει στο κοινωνικό σώμα. Πιο συγκεκριμένα, πολλές γυναίκες μαζί με τα παιδιά τους, αναγκάζονται να μένουν σπίτι με τους καταπιεστές και κακοποιητές τους, επωμίζονται το βάρος εντός και εκτός σπιτιού –ως εργαζόμενες, σύζυγοι και μητέρες – , έρχονται αντιμέτωπες με απάνθρωπες συνθήκες, επειδή από τη μία μπορεί να μην έχουν σπίτι και από την άλλη επειδή είναι έγκλειστες σε φυλακές και στρατόπεδα συγκέντρωσης βιώνοντας σε παρενοχλήσεις, απόπειρες και βιασμούς από δεσμοφύλακες. Αξιοσημείωτο παράδειγμα αποτελεί η εξέγερση στης φυλακές του Ελαιώνα, το διάστημα του πρώτου lock down, όπου η κρατούμενη Αζιζέλ Ντενίρογλου πέθανε μόνη και αβοήθητη στο κελί της, από Covid-19, ενώ ζητούσε επανειλημμένα επισκεφτεί γιατρό. Η βίαιη καταστολή της από τους ένστολους δολοφόνους του κράτους, είναι χαρακτηριστικό παράδειγμα ότι δεν δίνουν δεκάρα τσακιστή ούτε για την υγεία του κοινωνικού σώματος, ούτε και για τη διαχείριση της πανδημίας σε οποιοδήποτε επίπεδο πέραν του επικοινωνιακού. Οι απόπειρες αυτοκτονίας που διαπράχθηκαν από πολλές γυναίκες στο στρατόπεδο συγκέντρωσης της Αμυγδαλέζας είναι ενδεικτικές της απελπισίας και της απόγνωσης στην οποία οδηγούνται δεκάδες γυναίκες που βρίσκονται έγκλειστες στις «δομές φιλοξενίας» του κράτους. Ένα άλλο παράδειγμα είναι και οι απόπειρες βιασμών ενάντια σε κρατούμενες από τους δεσμοφύλακες της Πέτρου Ράλλη, οι οποίοι καταγγέλθηκαν το καλοκαίρι και μας υπενθυμίζουν ότι η σεξιστική βία ως μέθοδος των σωμάτων ασφαλείας αποτελεί δομικό στοιχείο της κρατικής καταστολής σε βάρος των αγωνιζόμενων, αλλά και όποιου πέφτει στα χέρια τους, ως εργαλείο που αποσκοπεί στην τρομοκράτηση και την ταπείνωση.Παράλληλα, επιχειρείται σε παγκόσμια κλίμακα μία προσπάθεια συντηρητικοποίσης της κοινωνίας, ενώ νομοθετικά και ιδεολογικά αμφισβητούνται κεκτημένα των γυναικείων κινημάτων. Πρόσφατο παράδειγμα αποτελεί το νομοσχέδιο που ψηφίστηκε από την ακροδεξιά κυβέρνηση της Πολωνίας με περιεχόμενο την καθολική απαγόρευση των εκτρώσεων. Η μαχητική και διαρκής στάση των γυναικών οδήγησε στην αναστολή του νόμου. Στην άλλη μεριά του ατλαντικού, στο Μεξικό χιλιάδες γυναίκες διαμαρτύρονται καθημερινά και συγκρούονται με τις δυνάμεις καταστολής, διεκδικώντας το αυτονόητο: ζωή με αξιοπρέπεια!

Όσον αφορά, τα εγχώρια γεγονότα ήρθαμε αντιμέτωπες και αντιμέτωποι για ακόμα μια φορά με την άγρια και χωρίς όρια καταστολή του κράτους. Τη 17η του Νοέμβρη, αγωνιστές και αγωνίστριες σε πολλά μέρη της Ελλάδος αψήφησαν την απαγόρευση της κυβέρνησης για τη διεξαγωγή της πορείας αλλά και το κλίμα τρομοκρατίας που καλλιεργήθηκε και από τα Μ.Μ.Ε. και από την ισχυρή παρουσία των μπάτσων σε κάθε γωνιά, κάθε πόλης, και κατέβηκαν στον δρόμο να διαδηλώσουν για ζωή, υγεία και ελευθερία, να αναδείξουν ότι το Πολυτεχνείο ζει, όσο συνεχίζονται οι αγώνες. Στο πλαίσιο καταστολής εκείνης της μέρας, μάλιστα, οι μπάτσοι δεν δίστασαν να προσαγάγουν μια 17χρονη στη Θεσσαλονίκη που απλά έκανε τη βόλτα στο βουνό – όπως συνήθιζε να κάνει κάθε μέρα – και να την κρατήσουν, όπως καταγγέλλει η ίδια, μόνο με το σουτιέν για αρκετή ώρα χωρίς να την ενημερώσουν γιατί κρατείται. Τα παραδείγματα καταστολής εκείνης της μέρας είναι εκατοντάδες και δεν θα χωρούσαν σε αυτές τις γραμμές. Η μόνη διαφορά της καταστολής σε σχέση με τους άντρες είναι ότι θέλει επιπροσθέτως να τις εξευτελίσει και να τις πειθαρχήσει, καθώς τόλμησαν να αψηφήσουν τα κυρίαρχα πατριαρχικά πρότυπα και ως γυναίκες να εναντιωθούν στη βία που επιβάλλει το κρατικό καπιταλιστικό πατριαρχικό σύστημα σε όλους τους καταπιεσμένους και τις καταπιεσμένες. Η συμμετοχή μας στους αγώνες είναι δεδομένη, γι αυτό ήμασταν εκεί και θα είμαστε μέχρι την ολοκληρωτική κατάλυση του κράτους και του καπιταλισμού. Γιατί ο αγώνας για τη γυναικεία χειραφέτηση περνάει μέσα από τους αγώνες κι όχι από τις παγκόσμιες ημέρες.Εμείς, ως αγωνίστριες, ως αναρχικές και ως γυναίκες, οργανωνόμαστε και συλλογικοποιούμαστε ενάντια σε ότι μας καταπιέζει. Αντιλαμβανόμαστε ότι η πατριαρχία ως εξουσιαστικό σύστημα και η έμφυλη βία ως απότοκό της δεν μπορεί να «εξαϋλωθεί» χωρίς την ανατροπή όλων των εξουσιαστικών συστημάτων που αγκυλώνουν τις ζωές μας. Η έμφυλη βία δεν είναι διαχωρισμένη από τις υπόλοιπες καταπιέσεις που δεχόμαστε λόγω εθνικότητας, κοινωνικής τάξης, κτλ., αλλά απορρέει από τη δομή του κυρίαρχου κρατικο-καπιταλιστικού συστήματος και είναι η διαρκής υπενθύμιση ότι ανά πάσα στιγμή μπορούμε να γίνουμε αντικείμενο καταπίεσης βάσει του φύλου μας. Αντλούμε έμπνευση από τους αγώνες που ξεσπούν σε παγκόσμιο επίπεδο, από τις Ζαπατίστριες στα βουνά του Μεξικού και τις μαχήτριες της Ροτζάβα, μέχρι τις γυναίκες της Πολωνίας και τις αδερφές μας στην Τουρκία που αγωνίζονται ενάντια στην επιβολή των κρατικών πολιτικών πάνω στα σώματά τους. Χέρι – χέρι, η μια δίπλα στην άλλη, στον δρόμο σπάμε τον τρόμο που προσπαθεί να μας επιβάλει το κράτος και οι ένστολοι εντολοδόχοι του. Μαζί τους συναντιόμαστε με µια υψωμένη γροθιά κι ένα βλέµµα αλληλεγγύης, που μας γεμίζει με αποφασιστικότητά να καταστρέψουμε κάθε μορφή εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο, έτσι ώστε να οικοδομήσουμε, έναν κόσμο που να χωράει πολλούς κόσμους μέσα του, αυτόν της ισότητας, της ελευθερίας και της αλληλεγγύης.

Η ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΗΣ ΕΜΦΥΛΗΣ ΒΙΑΣ ΠΕΡΝΑΕΙ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΓΙΑ ΤΗ ΓΥΝΑΙΚΕΙΑ ΧΕΙΡΑΦΕΤΗΣΗ, ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟ ΚΡΑΤΟΣ, ΤΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΚΑΙ ΚΑΘΕ ΜΟΡΦΗΣ ΕΞΟΥΣΙΑ

Η ΕΜΦΥΛΗ ΒΙΑ ΕΙΝΑΙ ΚΑΘΕΣΤΩΣ ΟΣΟ ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ

ΟΛΑ ΓΙΑ ΟΛΕΣ ΚΑΙ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ - ΥΓΕΙΑ, ΤΡΟΦΗ, ΣΤΕΓΗ

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΕ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΑ ΑΓΩΝΕΣ ΓΥΝΑΙΚΩΝ ΓΙΑ ΤΗ ΧΕΙΡΑΦΕΤΗΣΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ

Πρωτοβουλία γυναικών ενάντια στην πατριαρχία |Θεσσαλονίκηprwtovoulia_gunaikwn1@riseup.net

(1) Η 25η Νοέμβρη έχει οριστεί από τον ΟΗΕ ως παγκόσμια ημέρα για την εξάλειψη της βίας κατά των γυναικών, τον Δεκέμβριο του 1991. Ουσιαστικά η μέρα αυτή είχε καθιερωθεί , σχεδόν μία δεκαετία πριν, από γυναικείες οργανώσεις που ήθελαν να τιμήσουν τη μνήμη των τριών αδελφών Μιραμπάλ, οι οποίες ήταν πολιτικές αγωνίστριες από τη Δομινικανή Δημοκρατία που βασανίστηκαν, ξυλοκοπήθηκαν και στραγγαλίστηκαν μέχρι θανάτου, κατ’ εντολή του δικτάτορα Τρουχίλο στις 25/11/1960.

Πρωτοβουλία γυναικών ενάντια στην πατριαρχία

Εικόνες:

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

To μέγιστο μέγεθος των αρχείων είναι 16ΜΒ. Επιτρέπονται όλες οι γνωστές καταλήξεις αρχείων εικόνας,ήχου, βίντεο. ΠΡΟΣΟΧΗ! Για να υπάρχει η δυνατότα embed ενός video πρέπει να είναι της μορφής mp4 ή ogg.

Νέο! Επιλέξτε ποιά εικόνα θα απεικονίζεται στην αρχή του σχόλιου.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License