25/10/2020 Δώδεκα με μία το βράδυ: μια σύντομη περιήγηση στους δρόμους του κέντρου της Αθήνας και της συνεπούς συμμόρφωσης

25/10/2020 Δώδεκα με μία το βράδυ: μια σύντομη περιήγηση στους δρόμους του κέντρου της Αθήνας και της συνεπούς συμμόρφωσης Σάββατο βράδυ σπάνια βγαίνω. Τη συγκεκριμένη μέρα με ενδιαφέρει να δω πώς θα αντιδράσουν οι περιφερόμενες και περιφερόμενοι διαφορετικών (;) κοινωνικών ομάδων.

25/10/2020 Δώδεκα με μία το βράδυ: μια σύντομη περιήγηση στους δρόμους του κέντρου της Αθήνας και της συνεπούς συμμόρφωσης

Σάββατο βράδυ σπάνια βγαίνω. Τη συγκεκριμένη μέρα με ενδιαφέρει να δω πώς θα αντιδράσουν οι περιφερόμενες και περιφερόμενοι διαφορετικών (;) κοινωνικών ομάδων. Ήδη, πριν από τις δώδεκα, τα περισσότερα καφέ και εστιατόρια στο Κολωνάκι -όπου έχουν επανέλθει οι κάτοικοι που είχαν προτιμήσει πιο «ασφαλείς» συνοικίες τα προηγούμενα χρόνια- είναι κλειστά, που σημαίνει ότι αρκετά είχαν αρχίσει πολύ νωρίτερα τις σχετικές εργασίες. Στα ελάχιστα που παραμένουν ακόμη ανοιχτά, μέχρι το όριο των δώδεκα και μισή, οι σερβιτόροι/ες αγκομαχούν ανάμεσα σε σερβίτσια και τραπεζοκαθίσματα. Οι δρόμοι Σκουφά, Σόλωνος, Ακαδημίας και όλοι οι κάθετοι παράδρομοι άδειοι. Τα τζιπ και τα ακριβά αμάξια που συνωστίζονταν χθες στην περιοχή άφαντα, μόνο στην Ασκληπιού μια μικρή καθυστέρηση για όσους/ες οδεύουν προς τα βόρεια προάστια.

Αλλά και στην «απέναντι» όχθη, το «άβατο» των ιδεών πλέον, αφού οι φορείς τους το έχουν σε μεγάλο βαθμό εγκαταλείψει, τα πράγματα ίδια, ή/και χειρότερα. Όχι, η διασκέδαση, τα καφέ, τα μπαρ και τα εργαστήρια τέχνης της απάθειας και της Λολίτας εξακολουθούν να «ανθίζουν» στα Εξάρχεια, κάθε μισή μέρα ανοίγει κι ένα καινούργιο. Όλη η αριστερή και καλλιτεχνίζουσα ή διδακτορική χορτάτη νεολαία, που στο παρελθόν σύχναζε στη Σκουφά, έχει μετακομίσει στα ανατολικά Εξάρχεια. Κι εδώ, μία μόλις μέρα πριν, μιλιούνια οι χαρούμενες και οι χαρούμενοι με τα «ποτάκια» στα χέρια και τα φτερά στα πόδια όταν εμφανίζονται οι μπάτσοι. Δικάβαλες μηχανοκίνητες χρυσόμυγες κυκλοφορούν ανενόχλητες, ακόμη και στις πέντε το πρωί.

Στις δώδεκα και κάτι το βράδυ του Σαββάτου όμως, όλα αμπαρωμένα και ελάχιστοι/ες να κυκλοφορούν. Μερικές δεκάδες άτομα έχουν μαζευτεί με «πολιτικό» κάλεσμα στα σκαλάκια της Καλλιδρομίου κρατώντας πλαστικά ποτήρια με αλκοόλ και όχι μπουκάλια με μπύρες. Με αυτό τον τρόπο εναντιώνονται «στην κρατική διαχείριση του covid» ή μήπως «διεκδικούν» το «δικαίωμα στη διασκέδαση»; Εξάλλου, γι’ αυτό δεν «έχουν τα Εξάρχεια ιστορία»; (Όταν κάποιες και κάποιοι τα αποκαλούσαμε από τη δεκαετία του ’90 «Εξάθλεια», με κυρίαρχο το περίφημο «καγκελάκι», δεν εννοούσαμε και δεν είχαμε φανταστεί βέβαια την εντελώς διαφορετική αθλιότητα του σήμερα, το πέρασμα στην «έρημο του απολιτικού», που φτάνει μέχρι το σημείο να ανέχεται να παραμένει κλειστή η αίθουσα του Πολυτεχνείου όπου πραγματοποιήθηκε η πρώτη συνέλευση αναρχικών στη νεώτερη ιστορία, στη διάρκεια της εξέγερσης του 1973).

Τα μέτρα «τελευταίας ευκαιρίας», όπως χαρακτηρίζονται από την εξουσία και την επιστημονική κοινότητα που την υπηρετεί (ευκαιρία για ποιο πράγμα, για ποια ζωή και ποιο θάνατο;), εφαρμόζονται με πλήρη επιτυχία την πρώτη μέρα. Ο κύριος υπουργός έχει προκρίνει για αρχή τις «συστάσεις», την «ήπια αντιμετώπιση» και όχι τη φυσική βία, όπως μας ενημερώνουν τα πληρωμένα μέσα μαζικής σωτηρίας και «αιώνιας ζωής» που μας διδάσκει ο ιερέας-φεουδάρχης γιος του πατέρα, θείος του ανιψιού και της ανιψιάς, αδελφός των τριών αδελφών, κουνιάδος του αδικοχαμένου, νονός με βαφτιστήρια λίγο λιγότερα από τον πατέρα. Αγία η οικογένεια η βαθροκολυμβούσα, οι απαγορεύσεις και τα πρόστιμα, τα «ποιος είσαι, πού πας, πού δουλεύεις, πού είναι η μάσκα σου, με πόσους και ποιους κάνεις παρέα, τι ώρα γυρίζεις στο σπίτι» δεν είναι για τους συναδέλφους αγίους των ιερών ναών. Είναι για τα εκατομμύρια των άλλοτε έγκλειστων και άλλοτε αδειούχων ειδικευόμενων γιατρών με πολιτικά που κυκλοφορούν συγκεκριμένες ώρες της μέρας πάντοτε με τον κατάλληλο εξοπλισμό, λίγο με τα γάντια παρατηρείται μια χαλαρότητα τελευταία, άγνωστο γιατί.

Η ιολογική «κατάσταση έκτακτης ανάγκης» έχει εξασφαλίσει μέχρι στιγμής την οικειοθελή συναίνεση από τους άβουλους πολίτες/πελάτες, αν και πολύ ακούγεται ότι δεν αργεί το «μπαμ». Ποιο μπαμ κανείς δεν μπορεί να πει, γιατί υπάρχουν και εκρήξεις στις οποίες ο ένας τρώει το λαρύγγι του άλλου. Αύριο, σήμερα δηλαδή, ψηφίζεται στη βουλή μια ακόμη απάτη τραπεζιτών και εξουσιαστών. Κανένα κάλεσμα, καμία διαδήλωση για την «πρώτη κατοικία». Και ναι, η ιδιοκτησία είναι κλοπή, όσα έχουμε πει ισχύουν, αλλά αυτή η μεθοδική αργή και βασανιστική αρπαγή και ο εξευτελισμός από οικονομικούς μαφιόζους και θεομπαίχτες, απ’ όπου κι αν προέρχονται, αλλάζει κάπως το πράγμα: η κλοπή στη νιοστή είναι ιδιοκτησία στη νιοστή. Μέχρι να έρθει ο επόμενος ιός με τη σειρά του, πάρουμε την ειδικότητα και προβιβαστούμε επιτέλους σε χειρουργούς.

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

To μέγιστο μέγεθος των αρχείων είναι 16ΜΒ. Επιτρέπονται όλες οι γνωστές καταλήξεις αρχείων εικόνας,ήχου, βίντεο. ΠΡΟΣΟΧΗ! Για να υπάρχει η δυνατότα embed ενός video πρέπει να είναι της μορφής mp4 ή ogg.

Νέο! Επιλέξτε ποιά εικόνα θα απεικονίζεται στην αρχή του σχόλιου.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License