Ένας είναι ο εχθρός: Ο πλανόδιος μουσικός! (για την μουσική στον λόφο του Στρέφη)

Τη Δευτέρα 19/10 στις 9 το βράδυ κάποιοι «προοδευτικοί» κάτοικοι των Εξαρχείων έκαναν μήνυση στον P. που έπαιζε μουσική στα σκαλάκια του Στρέφη. Αν και τον είχαν τραμπουκίσει αυτοπροσώπως στο παρελθόν, το απόγευμα της Δευτέρας φρόντισαν να συλληφθεί από δελτάδες και ασφαλίτες και να περάσει πέντε ώρες στο τμήμα. Οι προοδευτικοί αυτοί κάτοικοι, κάποιοι γνωστές φυσιογνωμίες από τοπικές επιτροπές και συνελεύσεις προφανώς οραματίζονται τα Εξάρχεια ως μια ήσυχη, ρυθμισμένη γειτονιά όπου η ζωή θα συμμορφώνεται με τα δικά τους γούστα και ωράρια. Θα σταθούμε πλάι στον P. και την μουσική του που κάνει τον δημόσιο χώρο πιο ανθρώπινο εν μέσω της καραντίνας και της απομόνωσης που μας έχουν επιβάλει.

Είναι ένας καλλιτέχνης που παίζει συχνά στα σκαλάκια του αστέρα τα βράδια. Κάνει dj set με καραόκε (και δέχεται και συμμετοχές).

Είναι μετανάστης, που δεν έχει σημασία, εκτός αν μπαίνουν ρατσιστές στην ιστορία (ναι!).

Κάποιοι κάτοικοι των Εξαρχείων δεν τον θέλουν γιατί μένουν κοντά και η μουσική του τους ενοχλεί. Μέχρι εδώ ας πούμε καλά.

Την Τετάρτη 7/10 τρεις-τέσσερις απ' αυτούς τους αυτοαποκαλούμενους προοδευτικούς, πολιτισμένους, αντιφασίστες, αριστερούς κατοίκους κατά τις 8.30 το απόγευμα του την έπεσαν. Του φώναζαν πολύ και πήγαν να του αποσυνδέσουν το ηχείο με τη βία.

Τα «επιχειρήματά» τους ήταν πολύ προβληματικά και τα παραθέτουμε:

- Είναι φασισμός να με αναγκάζεις να ακούω τη μουσική σου.

Κάπου εδώ κάποια άτομα πεταχτήκαμε και τους είπαμε ότι δεν είναι φασισμός κι αυτός που το είπε να κάτσει να μάθει τι είναι φασισμός. Απάντησε ότι είναι 65 χρονών και έχει μάθει πάρα πολύ καλά τον φασισμό και τον έχει πολεμήσει από πολλές διαφορετικές θέσεις.

- Είπαν ότι δεν μπορούν ν' ακούσουν τη δική τους μουσική (κατανοητό).

Επανέλαβαν επίσης αρκετές φορές ότι το πρόβλημα είναι ότι ο τύπος τραγουδάει χάλια και είναι παράφωνος και αν ξέραμε από μουσική θα το καταλαβαίναμε.

Και φυσικά πως «δεν είμαστε ρατσιστές, δεν έχουμε πρόβλημα με κανένα χρώμα, σεβόμαστε όλες τις κουλτούρες, αλλά…»

(Κάπου εδώ ξεκινούν τα ρατσιστικά:)

- Είναι ναρκέμπορος και ως τέτοιος είναι κολλητός των μπάτσων.

Ξεκαθάρισαν ότι αυτοί ως αριστεροί και αγνοί ιδεολόγοι δεν έχουν/θέλουν καμία σχέση με τους μπάτσους και δε θα τους καλούσαν ποτέ. Όμως ο μουσικός έχει σχέσεις με τους μπάτσους και απόδειξη για αυτό είναι ότι έχουν καλέσει οι ίδιοι τους μπάτσους εκατό φορές κι εκείνοι δεν τον συλλαμβάνουν.Επακολούθησε κήρυγμα σε κάτι παιδιά που τους αντιμιλούσαν σχετικά με τα παραπάνω ότι «δεν ξέρετε εσείς, εμείς ΤΟΥΣ βλέπουμε κάθε μέρα αγκαλιά με τους μπάτσους».

- Είναι νάρκισσος και είναι επικίνδυνος για τον κόσμο γύρω του.

Το επιχείρημα για το ότι είναι νάρκισσος: είναι εδώ τόσον καιρό και ακόμα δε μιλάει τη γλώσσα.

Κατόπιν τον αποκάλεσαν ψυχασθενή.

Τους είπαμε να μην κάνουν διαγνώσεις για κάποιον που δεν ξέρουν. Η απάντηση, με τραμπούκικο πλέον τρόπο, ήταν πως ούτε εμείς ήμαστε ψυχίατροι για να διαγνώσουμε το εναντίον.

- Εμείς είμαστε οι μόνιμοι κάτοικοι. Τι θέλετε, να αδειάσουν τα Εξάρχεια από κατοίκους;

(οκ, λόγω του τύπου με τη μουσική του θα αδειάσουν;)

Ο μουσικός δεν έφευγε (ευτυχώς γιατί παίζει ωραία μουσική και μας αρέσει) και επαναλάμβανε ότι οι μπάτσοι του είχαν πει ότι μπορεί να μείνει μέχρι τις 11. Μέσα στον τραμπουκισμό, άρχισε να κοροϊδεύει όσους τον αποκαλούσαν φασίστα χαιρετώντας τους φασιστικά.Κάποιοι/ες πέταξαν ένα μπουκάλι μπίρας προς τη μεριά του (από την δική μας πλευρά, μάλλον δεν πιάσανε την ειρωνία).

Δευτέρα 19/10

Κατά τις 8.30 το βράδυ παρατηρήσαμε τους ίδιους κατοίκους να μαζεύονται στην απέναντι από το περίπτερο γωνία. Αναρωτιόμασταν αν θα κάνουν άλλη μια παρόμοια επίθεση, ίσως αυτή τη φορά κλιμακωμένη. Λίγα λεπτά αργότερα τους είδαμε να περπατάνε την Καλλιδρομίου πιθανότατα προς το ΑΤ. Δεν κάναμε λάθος: σύντομα περικυκλωθήκαμε από δελτάδες και ασφαλίτες. Παρά τις διαμαρτυρίες μας έβαλαν τον μουσικό στο μπατσικό και τον πήραν στο τμήμα. Δεν αντιστάθηκε παρά μόνο επαναλάμβανε πως έχει δικαίωμα να παίζει μέχρι τις 11. Οι ασφαλίτες μας ενημέρωσαν πως οι «γείτονες» είχαν κάνει μήνυση και πως ο νόμος λέει πως «πρέπει να πάνε τον μουσικό στο τμήμα και τι να κάνουμε τώρα κι εμείς δεν φταίμε». Τους ακολουθήσαμε στο τμήμα με τα πόδια.

Τον απελευθέρωσαν περίπου πέντε ώρες αργότερα, μετά από τηλεφώνημα δικηγόρου και από πιέσεις των λίγων ατόμων που στεκόντουσαν όλες αυτές τις ώρες απέξω. Αρνήθηκε ως ένα σημείο να δώσει τα δαχτυλικά του αποτυπώματα όμως τελικά αναγκάστηκε, μετά από απειλή για αυτόφωρο. Η κατηγορία είναι διατάραξη κοινής ειρήνης. Επίσης του κατάσχανε το ηχείο του.

Έξω από το τμήμα είχαμε την ευκαιρία να μιλήσουμε για άλλη μια φορά με τους περήφανους αριστερούς/προοδευτικούς/μόνιμους κατοίκους των Εξαρχείων. Ο ένας από αυτούς φορούσε μπλουζάκι ΒΙΟΜΕ αλλά όταν του επισημάναμε την αντίφαση δεν έμοιαζε να το αντιλαμβάνεται (γιατί άλλωστε;).

Τα επιχειρήματα περίπου ίδια:

-Δουλεύουμε το πρωί (μα και τις δύο φορές έχετε έρθει στις 8 το απόγευμα)

-Εσείς δεν μένετε εδώ δεν ξέρετε («Εδώ μένουμε, καμιά εικοσαριά χρόνια», «Ναι αλλά εγώ μένω εδώ από το 1962»).

-Θα μείνει ένα βράδυ στη φυλακή να συνέλθει (ασχολίαστο).

-Ντάξει μωρέ, έτσι κι αλλιώς θα τον αφήσουν αύριο, κάθε φορά αυτό κάνουν (μάλιστα κρίμα δηλαδή που δεν θα τον μπουζουριάσουν στην στενή για πάντα επειδή έπαιζε μουσική).

-Έχουμε πάει και του έχουμε πει να σταματήσει να παίζει και δεν μας άκουσε, γι' αυτό φέραμε τους μπάτσους (δεν πηγατε να του πείτε τίποτα, ούτε να βρείτε μια από κοινού λύση, του είπατε να σηκωθεί να φύγει και του τραβήξατε την πρίζα).

Κλπ κλπ.

Δεν χρειάζεται να περιγράψουμε άλλο τις περιπέτειες του P. που μας κρατάει συντροφιά όλες αυτές τις μέρες των απογυμνωμένων βραδιών της καραντίνας και των χουντικών μέτρων στα σκαλάκια. Χαιρόμαστε για την πρωτοβουλία του, που κάνει τον δημόσιο χώρο πιο ανθρώπινο. Γι' αυτό και θα σταθούμε στο πλάι του.

Είναι σαφές πως μέσα στην παράνοια που επικρατεί με πρόφαση τον Κορονοϊό και την καταστολή που έτσι κι αλλιώς είχε προηγηθεί (και εντείνεται), η γεωγραφία της γειτονιάς έχει αλλάξει. Σημεία που παλιότερα ήταν σχετικά ήσυχα ή με μέτρια φασαρία (Στρέφη, Λυκαβηττός, Άγιος Νικόλαος κ.α.) έχουν μετατραπεί σε πόλο έλξης για όσους/ες μέχρι πρότινος πιθανά θα άραζαν σε κάποια κατάληψη ή έστω σε ένα καφενείο. Σήμερα η μοναδική πιθανότητα ανθρώπινης συνεύρεσης βρίσκεται στις πλατείες και τα σκαλάκια. Κατανοούμε πως για κάποιους κάτοικους αυτή η απότομη αλλαγή αποτελεί πρόβλημα. Η παραπάνω κατάσταση και η γενικευμένη καταστολή όμως θα έπρεπε να είναι και ένας λόγος παραπάνω για κατανόηση και από την μεριά τους.

Πιστεύουμε ότι οι διαφορές και τα προβλήματα δεν μπορούν να λυθούν μέσω του δίπολου μόνιμος-προσωρινός κάτοικος, παλιός-νέος, ντόπιος-ξένος κλπ, και σε καμία περίπτωση με όρους επιβολής (κι ακόμα χειρότερα μέσω των μπάτσων) γιατί όλες και όλοι μοιραζόμαστε την περιοχή.

Φαίνεται όμως πως σε αυτήν την περίπτωση ό,τι δεν έχει καταφέρει ακόμα να καταστρέψει το κράτος (τις ελάχιστες δηλαδή στιγμές κοινής ανάπαυλας κάποιων ανθρώπων, λίγη μουσική, μια μπύρα, μερικά γέλια), θέλουν να αποτελειώσουν κάποιοι «προοδευτικοί» κάτοικοι της γειτονιάς. Αυτοί που ως «παλιοί» νοσταλγούν την εποχή που τα Εξάρχεια ήτανε «Μονμάρτη» και οι μουσικοί του δρόμου «ποιοτικοί». Που ακόμα κι αν αντισταθήκανε κάποτε στον φασισμό, έκτοτε κεφαλαιοποιούν με κάθε τρόπο το ένδοξο παρελθόν τους ως μικροπαράγοντες, υποψήφιοι δημοτικοί σύμβουλοι, μέλη επιτροπών κατοίκων κοκ. Που οι ίδιοι δεν είναι ρατσιστές, οι άλλοι είναι σκουρόχρωμοι, άρα ναρκέμποροι και ψυχοπαθείς. Που δεν θα το σκεφτούν να βιαιοπραγήσουν (φτάνει να τους παίρνει αριθμητικά), να στείλουν κόσμο στα αυτόφωρα, να συνεργαστούν με ασφαλίτες. Που στην τελική, αν και ίσως δεν το έχουν καταλάβει, ονειρεύονται μια γειτονιά στο δόγμα «ησυχία, τάξη και ασφάλεια», μια γειτονιά αποστειρωμένη από ζωή, μια γειτονιά «μένουμε σπίτι» (με ή χωρίς Κορωνοϊό).

Όχι τυχαία κάποιοι από αυτούς είναι οι ίδιοι που και ως αντίληψη αλλά και ως φυσικές παρουσίες πρωτοστάτησαν για να απαγορευτούν τα πάρτι στου Στρέφη. Που πέρσι διοργάνωσαν πορεία έξω από το Α.Τ Εξαρχείων ζητώντας περισσότερη αστυνόμευση. Που υποστηρίζουν πως «υπάρχουν καλές και κακές καταλήψεις» και αν και εναντιώνονται στο airbnb μιλούν πάντα από την μεριά των ιδιοκτητών. Που πιστεύουν πως το κινηματικό μπορεί κάλλιστα να συνδυαστεί με το εμπορευματικό. Και που εν τέλει μάς έχουν κατσικωθεί στην γειτονιά και ονειρεύονται τον εξευγενισμό της και τη μετατροπή της σε κάτι σαν τη Φιλοθέη. Εκεί που οι δρόμοι είναι εκκωφαντικά ήσυχοι, οι κάμερες παντού, οι μουσικοί παίζουν μόνο σε μπουάτ και οι σκουρόχρωμοι/ες δέχονται πειθήνια την φιλανθρωπία μας κάπου αλλού, μακριά από εμάς και τα αθώα παιδιά μας.

Ξεχνούν βέβαια πως και την εποχή που τόσο νοσταλγούν -και που φρόντιζαν να μας υπενθυμίζουν σε κάθε δεύτερη κουβέντα- υπήρχε ακριβώς η ίδια εχθρική και αντιπαθητική κατηγορία κατοίκων. Αυτοί κι αυτές που συνεργάζονταν ασίγαστα με τους μπάτσους, που επικροτούσαν τον Αρκουδέα στην επιχείρηση «Αρετή», που καταγγέλλανε τους «χίπηδες» και τους «πανκ» και φτύνανε τον Νικόλα Άσιμο γιατί ήτανε «πρεζάκιας», «περιθωριακός» και «ψυχοπαθής». Που τους ήταν αδύνατον να κατανοήσουν το διαφορετικό ή το μη κανονικό (ακόμα κι αν μιλάμε απλά για έναν εκκεντρικό μουσικό δρόμου).

Η ιστορία δυστυχώς επαναλαμβάνεται. Όπως τότε έτσι και τώρα είναι μια παρόμοια μερίδα κατοίκων που δεν περιμένουμε να καταλάβει τίποτα από λευτεριά… (ούτε από ομορφιά).

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

To μέγιστο μέγεθος των αρχείων είναι 16ΜΒ. Επιτρέπονται όλες οι γνωστές καταλήξεις αρχείων εικόνας,ήχου, βίντεο. ΠΡΟΣΟΧΗ! Για να υπάρχει η δυνατότα embed ενός video πρέπει να είναι της μορφής mp4 ή ogg.

Νέο! Επιλέξτε ποιά εικόνα θα απεικονίζεται στην αρχή του σχόλιου.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License