Πριν 7 χρόνια δολοφονήθηκε ο αντιφασίστας μουσικός Παύλος Φύσσας από τα φασιστικά-παρακρατικά τάγματα εφόδου της Χρυσής Αυγής. Η δολοφονία του Παύλου Φύσσα αποτελεί την κορύφωση της αποθράσυνσης και της ασυδοσίας μιας φασιστικής-παρακρατικής οργάνωσης που αφέθηκε σαν μηχανισμός ανεξέλεγκτος και με πλήρη κάλυψη να πραγματοποιήσει επιθέσεις απέναντι σε συνδικαλιστές, αγωνιστές, αναρχικούς, κομμουνιστές, αριστερούς, αντιφασίστες, δομές του κινήματος, πρόσφυγες, μετανάστες. Κορύφωση, με την έννοια πως η δολοφονία του Λουκμάν λόγω της καταγωγής του δεν θα σήκωνε και τέτοιες θύελλες αντιδράσεων, γιατί άλλα αισθητήρια χτυπάει μια δολοφονία ενός Έλληνα από αυτή ενός μετανάστη. Σε επίπεδο συμβολισμού, η αποτύπωση της αποθράσυνσης είναι η στιγμή που τα μαντρόσκυλα του κεφαλαίου δαγκώνουν το χέρι της μητέρας παράταξης της ακροδεξιάς στην Ελλάδα- της Νέας Δημοκρατίας- διεκδικώντας να είναι οι μόνοι που τιμούν τους νεκρούς αθώους Έλληνες από τα εγκλήματα των κομμουνιστών συμμοριτών στην πηγάδα του Μελιγαλά.

Οι διαδηλώσεις, οι συγκρούσεις, και η έκφραση της λαϊκής αντιβίας ήταν κατώτερες των περιστάσεων, λόγω και του επιπέδου του λαϊκού κινήματος και της αποσυγκρότησης των ταξικών μορφών οργάνωσης από την μία πλευρά, αλλά κυρίως από τις επιλογές των οργανωμένων δυνάμεων του κινήματος εκείνη την περίοδο, με την κριτική μας να εντοπίζεται στο συγκεκριμένο σημείο προς την εξωκοινοβουλευτική κομμουνιστική αριστερά που έχει αποτινάξει την στρατηγική κομμουνιστική αρχή της εφαρμογής της λαϊκής αντιβίας και της οργάνωσής της.

Οι εξελίξεις που δημιουργήθηκαν έπειτα από την δολοφονία του Φύσσα, οι συλλήψεις των Χρυσαυγιτών, η έναρξη της δίκης που αποτέλεσε το μέσο ελέγχου και πειθάρχησης του φασιστικού παρακράτους με επικεφαλής αυτής της διαδικασίας τον Αντώνη Σαμαρά και την ακροδεξιά πτέρυγα της ΝΔ αποτέλεσαν την μία όψη του νομίσματος. Η δίκη, ωστόσο, έδωσε άλλοθι σε πολλά κομμάτια του κινήματος ώστε να δηλώσουν την αναμονή της ήττας μιας φασιστικής-παρακρατικής οργάνωσης μέσα από τους μηχανισμούς της αστικής δικαιοσύνης, δημιούργησε ένα έδαφος που σήμερα δίνει την δυνατότητα στο ΣΥΡΙΖΑ να παρεμβαίνει ανοιχτά μέσα σε αυτή και στο αντιφασιστικό κίνημα. Παράλληλα, η καταδίκη και η καταγραφή σαν προβοκάτσια από κομμάτια της αναρχίας έως την εξωκοινοβουλευτική κομμουνιστική αριστερά της ένοπλης εκτέλεσης των 2 παρακρατικών στο Ηράκλειο, απόδειξαν πως σε μια στιγμή αντικειμενικής και υποκειμενικής αδυναμίας του φασιστικού-παρακράτους, μεγάλο τμήμα του αντιφασιστικού κινήματος βρισκόταν σε ξεκάθαρη ιδεολογική και πολιτική ένδεια, αδυνατώντας να κατανοήσει το εύρος των μορφών πάλης αλλά και την προοπτική που ανοιγόταν με το παρακράτος σε δυσμενή θέση ώστε οι δομές αυτού, μέσα από την μαζική-μετωπική-πολύμορφη-λαϊκή/εργατική- μαχητική αντιφασιστική πρακτική και μεθοδολογία, να αρχίσουν να κλείνουν η μία μετά την άλλη.

Ο μαχητικός αντιφασισμός και η μαχητική αντιμετώπιση των παρακρατικών και των δομών τους έχει βαθιές ρίζες στο λαϊκό αντιφασιστικό κίνημα. Πέρα από την εποποιία των ΕΑΜ-ΕΛΑΣ-ΕΠΟΝ-ΟΠΛΑ-ΔΣΕ υπό την καθοδήγηση του Επαναστατικού ΚΚΕ έχουμε την μαχητική αντιφασιστική πρακτική των κομμουνιστών στα Ιουλιανά του 1965 που είχε ως συνέπεια τη δολοφονία από το παρακράτος του αγωνιστή Σωτήρη Πέτρουλα όπως και τις δεκαετίες ‘80-’90-’00 που ο μαχητικός αντιφασισμός πέτυχε πραγματικές υλικές νίκες απέναντι στους φασίστες-παρακρατικούς, διαλύοντας στην πράξη το μιλιταριστικό μύθο της δύναμης και της παρακρατικής ασύδοτης βίας. Την περίοδο μετά την δίκη της Χρυσής Αυγής, με ένα μεγάλο διάστημα την προηγούμενη περίοδο εύθραυστης ηγεμονίας στο δρόμο και το πεζοδρόμιο, σε πιεστικές συνθήκες αγαστής συνεργασίας των παρακρατικών με τα κρατικά τους αδέρφια, ξεπήδησε σε ψήγματα ένα αποφασισμένο μετωπικό μαχητικό αντιφασιστικό ψηφιδωτό πολύμορφης πρακτικής και αγώνα, με κομμουνιστές, αναρχικούς, αντιφασίστες και αντιφασίστες οπαδούς στην Αττική αλλά και Πανελλαδικά, που άρχισε βήμα-βήμα να ροκανίζει τις δομές, τις προσωπικότητες των παρακρατικών, να πετυχαίνει υλικές νίκες, να τσακίζει τον τρόμο και την εικόνα των αήττητων εκπαιδευμένων ταγμάτων εφόδου που είχαν σκορπίσει φόβο μέσα από την φασιστική-παρακρατική τρομοκρατική πρακτική τους απέναντι σε συνδικαλιστές, αγωνιστές, κομμουνιστές, αναρχικούς και προοδευτικούς ανθρώπους.

Ο Παύλος Φύσσας,ο Ζαχζάτ Λουκμάν, οι νεκροί, οι βασανισμένοι και οι χτυπημένοι της τάξης μας τιμήθηκαν με αγώνες αντιφασιστικούς, μαζικούς, πολύμορφους, λαϊκούς και μαχητικούς. Η περίοδος μας καλεί για να είμαστε συνεπείς απέναντι στους νεκρούς μας και να συνεχίσουμε να τους τιμάμε στο δρόμο με ακόμη εντονότερους αγώνες, με ανώτερη συνείδηση για τις ανάγκες του λαϊκού κινήματος και του επαναστατικού λαϊκού αγώνα, με τις μάχες απέναντι στους παρακρατικούς και τα κρατικά τους αδέρφια που έρχονται, με πλήρη επίγνωση πως για να τελειώσουμε με το τέρας του φασισμού πρέπει να θάψουμε το καπιταλιστικό-ιμπεριαλιστικό σύστημα που τον γεννάει και τον θρέφει.

ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΜΕ ΔΕΝ ΣΥΓΧΩΡΟΥΜΕ

ΜΟΝΗ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ Η ΛΑΪΚΗ ΑΝΤΙΒΙΑ

Από τη σπίθα στη φλόγα

O σχολιασμός έχει απενεργοποιηθεί.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License