post image

Η ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΑ ΔΕΝ ΠΑΕΙ ΔΙΑΚΟΠΕΣ...

Έφτασε επιτέλους το καλοκαίρι: η στιγμή που θα πάρουμε άδεια από τη δουλειά, για να πάμε να ξεχυθούμε ελεύθερα στις παραλίες χωρίς άγχη και σκοτούρες... Ή μήπως όχι; Πάμε να δούμε όμως τώρα τι συμβαίνει στην πραγματικότητα...“Χάστε γρήγορα και εύκολα κιλά”, “ πώς να αποκτήσετε το ιδανικό σώμα για παραλία”, “επιλέξτε το πιο μοδάτο μαγιό για να ευχαριστήσετε εσάς και το σύντροφο σας”, “με το νέο laser line και το μπικίνι τέλειο κορίτσια”.Αυτές είναι λίγες μόνο από τις διαφημίσεις που δέχεται κάθε γυναίκα καθημερινά με τον ερχομό της άνοιξης. Ο καπιταλισμός φροντίζει συνεχώς να μας υποδεικνύει ποια είναι τα σωστά πρότυπα ομορφιάς, που πρέπει να ακολουθούμε. Το σώμα μας γίνεται εμπόρευμα στο βωμό του χρήματος προκειμένου να πλουτίζουν επιχειρήσεις, διαφημιστικές, μαγαζιά. Παρά τα κυρίαρχα πρότυπα που θέλουν τη γυναίκα ψηλή, αδύνατη και γυμνασμένη, ο καπιταλισμός έχει αρχίσει να εκμεταλλεύεται κάθε είδους σώμα ακόμα και αυτά που θεωρούνται μη αποδεκτά και σε άλλες συνθήκες στιγματίζονται εντελώς. Πιο συγκεκριμένα, καπηλεύοντας το φεμινιστικό κίνημα δημιουργούνται ακόμη και τίτλοι σωμάτων –για παράδειγμα plus size - με σκοπό την ανάδειξη της δήθεν ευαισθησίας του κεφαλαίου, ενώ στην πραγματικότητα δεν τους καίγεται καρφάκι για τα χοντρά και στιγματισμένα σώματά μας. Παράλληλα είναι γνωστό, πώς ό,τι παράγεται από τις βιομηχανίες και πλασάρεται ως μια “νέα μόδα” για τις γυναίκες, σκοπεύει στην ικανοποίηση του ανδρικού βλέμματος με αποτέλεσμα το γυναικείο σώμα να αντικειμενοποιείται.

Κι όταν έρχεται η στιγμή, που τελικά πηγαίνουμε στην παραλία, φορώντας - ή και όχι - το μαγιό που μας έχουν “προτείνει” οι μεγάλοι βιομήχανοι, ερχόμαστε αντιμέτωπες με έναν καταιγισμό επικριτικών σχολίων και παραβιαστικών βλεμμάτων, όποιο κι αν είναι, εν τέλει, το είδος σώματος που διαθέτουμε. Όσον αφορά τα μη κοινωνικά αποδεκτά σώματα, στιγματίζονται ως “χοντρά”, “άσχημα”, “καχεκτικά”, τα οποία δεν αξίζουν να βγουν στην παραλία, διότι χαλάνε την αισθητική του κοινωνικού συνόλου. Αντίθετα, όσα θεωρούνται αποδεκτά χρήζουν ιδιαίτερης προσοχής και θαυμασμού που συνοδεύεται από μια σειρά σφυριγμάτων και παρενοχλήσεων. Τους καλοκαιρινούς μήνες τόσο στην παραλία, όσο και στο δρόμο, τα σεξιστικά αστειάκια, το “γκρικ καμάκι”, οι παραβιαστικές συμπεριφορές και οι βιασμοί είναι γεγονός. Αναγνωρίζουμε ότι η ίδια ακριβώς συνθήκη ισχύει όλο το χρόνο, απλώς το καλοκαίρι το φαινόμενο είναι πιο έντονο και έκδηλο σε όλες του τις εκφάνσεις. Και όπως κάθε άλλη εποχή του χρόνου οι παρενοχλήσεις και οι βιασμοί αντιμετωπίζονται ως ευθύνη της γυναίκας. Σχόλια τύπου “τα ΄θελε και τα ΄παθε”, “κυκλοφορούσε γυμνή”, “ήταν πιωμένη” είναι πάντοτε καθημερινότητα για εμάς. Το γυναικείο σώμα ενοχοποιείται και δημιουργείται ο μύθος ότι αυτά που φοράμε ή δε φοράμε είναι η πραγματική αιτία για όλες τις παραβιαστικές συμπεριφορές που βιώνουμε και ουσιαστικά είναι αυτό που μας αξίζει. Ταυτόχρονα υπάρχει η αντίληψη πως το καλοκαίρι τα πράγματα είναι πιο“χαλαρά”, γι’ αυτό οι βιασμοί είναι πιο συχνοί. Και φυσικά ούτε λόγος για την πράξη του άνδρα, για την πατριαρχική κοινωνία στην οποία μεγάλωσε και μέσα της καλλιέργησε την αντίληψη περί ανωτερότητας και επιβολής του εις βάρος της γυναίκας. Ως συνέπεια αυτού έρχεται η συγκάλυψη του βιαστή από την τοπική κοινωνία αν και εφόσον πρόκειται για Έλληνα. Αν μιλάμε για αλλοδαπό ή μετανάστη θύτη η ιστορία παρουσιάζεται πολύ διαφορετικά με τη θυματοποίηση της γυναίκας και την προσβολή της τιμής της να βγαίνει μπροστά, όχι τόσο για φεμινιστικούς λόγους, αλλά για να ανοίξει το δρόμο για ρατσιστικά σχόλια και πογκρόμ.

Από την άλλη, η βιομηχανία του τουρισμού είναι και αυτή συνένοχη για τους βιασμούς και τις παρενοχλήσεις εις βάρος των γυναικών, καθώς καλλιεργεί το μύθο του greek lover, του έλληνα εραστή που είναι πάντα εκεί για να χαρίσει μια αξέχαστη καλοκαιρινή εμπειρία στην Ελλάδα. Σε συνδυασμό με τις μπόμπες που σερβίρουν στα μαγαζιά, τη χαλαρή ατμόσφαιρα και την έντονη μουσική δημιουργείται η ιδανική συνθήκη για να εκμεταλλευτούν, χωρίς ενδοιασμό, όποια γυναίκα βρεθεί στο στόχαστρο τους. Δεν ξεχνάμε τη νάρκωση και το βιασμό της Julie Crowe από παρέα αγοριών στη Ζάκυνθο, η οποία αυτοκτόνησε λίγους μήνες μετά το συμβάν..Η κουλτούρα του βιασμού δε φανερώνεται μόνο στα πολύ τουριστικά μέρη (π.χ Μάλια Κρήτης, Κάβος Κέρκυρας), όπου η ελληνική τουριστική βιομηχανία παράγει πολλαπλούς βιασμούς, αλλά και στα “εναλλακτικά” μέρη, που υποτίθεται νιώθουμε πιο ελεύθερες να απολαύσουμε τις διακοπές μας. Αντιθέτως, εισβάλλουν στις σκηνές μας, αυνανίζονται μπροστά μας, μας παρενοχλούν! Η πατριαρχία είναι πάλι εκεί και δεν πηγαίνει διακοπές...

Ακόμα και η εργασία τους καλοκαιρινούς μήνες γίνεται πιο επώδυνη. Δε φτάνει η εντατικοποίηση της εργασίας, τα 10ωρα και 12ωρα που δουλεύουμε καθημερινώς χωρίς ρεπό και ανασφάλιστες σε συνδυασμό με τα νέα δεδομένα, δηλαδή την υποχρεωτική χρήση της μάσκας που κάνουν τη δουλειά ακόμα πιο βασανιστική. Από τη μια αντιμετωπίζουμε τις υποδείξεις των αφεντικών να αποφεύγουμε τα κοντά και “προκλητικά” ρούχα ώστε να μη χάνουμε τον επαγγελματισμό μας, γιατί ως γνωστόν το να φοράς καλοκαιρινά ρούχα είναι αντιεπαγγελματικό. Από την άλλη τα αφεντικά μας ενθαρρύνουν να ντυνόμαστε με συγκεκριμένο τρόπο, με σκοπό να αυξήσουν την αντρική πελατεία τους. Ειδικότερα όταν πάμε για σεζόν προϋπόθεση δεν είναι πλέον η προϋπηρεσία αλλά το σώμα μας, η εξωτερική μας εμφάνιση και φυσικά επιβάλλεται να φοράμε όσο λιγότερα ρούχα γίνεται για να ικανοποιούμε τους άντρες που απολαμβάνουν τον καφέ τους στην παραλία.

Η βιομηχανία του τουρισμού προωθεί το γυναικείο σώμα ως εμπόρευμα με σκοπό την ενίσχυση του κεφαλαίου. Τα παραβιαστικά βλέμματα του πελάτη, αλλά και τα σεξιστικά σχόλια - δήθεν ως κοπλιμέντα- προς τις σερβιτόρες πάνε κι έρχονται και οποιαδήποτε αντίδραση μας, απειλεί τη θέση και το μεροκάματό μας. Επίσης δεν είναι ένα και δύο τα περιστατικά υπαλλήλων που βιάζονται από τα ίδια τους τα αφεντικά, καθώς τα ''χαπάκια βιασμού'' πέφτουν βροχή στα ποτά των σερβιτόρων.Αμήχανα στέκεται μπροστά μας η αφομοίωση των φεμινιστικών αγώνων από πλευρά κράτους και κεφαλαίου. Οι δεκαετίες αγώνων για την απελευθέρωση του σώματος και γενικότερα τη γυναικεία χειραφέτηση έχουν χαθεί και λειτουργούν προς όφελος του καπιταλισμού, καθώς το γυναικείο σώμα εμπορευματοποιείται και με αυτό τον τρόπο αποτελεί άλλη μια καταπίεση στα κορμιά μας. Είναι γνωστή τακτική η αφομοίωση των αγώνων και έχει ως στόχο να αποτρέπει τη ριζοσπαστικοποίηση του κινήματος και να αποπολιτικοποιεί τους γυναικείους αγώνες.

Εμείς από τη μεριά μας ως γυναίκες που βιώνουμε την έμφυλη και ταξική εκμετάλλευση, επιδιώκουμε και προτείνουμε τη συλλογικοποίηση και την οργάνωσή μας ενάντια σε πατριαρχία, κράτη και αφεντικά.

ΕΙΜΑΣΤΕ ΧΟΝΤΡΕΣ, ΔΕ ΧΑΝΟΥΜΕ ΚΙΛΑ, ΤΡΩΜΕ ΣΕΞΙΣΤΕΣ, ΤΡΩΜΕ ΑΦΕΝΤΙΚΑ

ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΜΕ ΤΑ Ο(Π)ΛΑ ΜΑΣ

ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΚΟΥΛΤΟΥΡΑ ΤΟΥ ΒΙΑΣΜΟΥ ΣΤΗΝ ΠΙΟ ΕΚΔΗΛΗ ΜΟΡΦΗ ΤΗΣ

ΣΕ ΔΡΟΜΟΥΣ ΚΑΙ ΣΕ ΠΛΑΖ ΘΕΛΟΥΜΕ ΝΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΛΕΥΘΕΡΕΣ ΚΑΙ ΟΧΙ ΓΕΝΝΑΙΕΣ

ΜΙΚΡΟΦΩΝΙΚΗ ΤΡΙΤΗ 1/09 19:00 ΣΤΟ ΚΟΥΡΜΑΝΙΟ

Τρόποι επικοινωνίας: email: corpusrebellis@gmail.comfb: Corpus Rebellis

Corpus Rebellis, συλλογικότητα ενάντια στην πατριαρχία από τα Γιάννινα

Εικόνες:

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

To μέγιστο μέγεθος των αρχείων είναι 16ΜΒ. Επιτρέπονται όλες οι γνωστές καταλήξεις αρχείων εικόνας,ήχου, βίντεο. ΠΡΟΣΟΧΗ! Για να υπάρχει η δυνατότα embed ενός video πρέπει να είναι της μορφής mp4 ή ogg.

Νέο! Επιλέξτε ποιά εικόνα θα απεικονίζεται στην αρχή του σχόλιου.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License