H λανθασμένη προσέγγιση του ζητήματος της έκτρωσης, είναι μια λανθασμένη αντίληψη για τον κόσμο συνολικότερα.


H λανθασμένη προσέγγιση του ζητήματος της έκτρωσης, είναι μια λανθασμένη αντίληψη για τον κόσμο συνολικότερα. "Πιάσαμε" το ζήτημα της έκτρωσης, επειδή οι προσεγγίσεις που υπάρχουν για το συγκεκριμένο θέμα προέρχονται είτε από μια φασίζουσα οπτική, είτε από εκείνους που μιλάνε για την "αυτοδιάθεση του σώματος". Η δική μας προσέγγιση είναι διαφορετική. Θα μπορούσαμε να μιλήσουμε για το οποιοδήποτε άλλο θέμα (γι' αυτό και για εμάς η ουσία της συζήτησης δεν είναι να επικεντρωθούμε στην έκτρωση), αφού όσοι έχουν αυτήν την αντίληψη που θα αναλύσουμε πιο κάτω, την έχουν σε κάθε θέμα με το οποίο καταπιάνονται. Έτσι πέρα απο το δηλητήριο της εθνικής ενότητας το οποίο σε κάνει να μην αντιλαμβάνεσαι την πραγματικότητα όπως έχει, υπάρχει και μια άλλη αντίληψη η οπόια βρίσκεται -δυστυχως -μέσα στους ριζοσπαστικούς χώρους. Αυτή η λανθασμένη πολιτική θεώρηση των πραγμάτων είναι πολυ επικίνδυνη, κάνοντας το κίνημα να μην μπορεί να αναπνεύσει, σέρνοντας το στη στασιμότητα και τον ρεφορμισμό, βάζοντας φρένο εν τέλει στην ίδια την επανάσταση. Δεν πιστεύουμε ότι όσοι ενστερνίζονται αυτές τις απόψεις το κάνουν εσκεμμένα, αλλά θέλουν-δε θέλουν, λειτουργούν αντεπαναστατικά. Αυτό το πολιτικό μπλέντερ εμπεριέχει πολλούς. Μικροαστούς, φιλελεύθερους, "πολίτες της κοινωνίας", "οικολόγους" αριστερούς, σεξοκατηγοριοποιητές και ανθρώπους που τους αρέσει να δίνουν ή να τρώνε ξύλο, vegan-vegetarian, τους περισσότερους φεμινιστές, άτομα που αυτοαποκαλούνται ως "μαύρη αναρχία" και λειτουργούν με γνώμονα τον ιδεαλισμό και το κεφάλι τους, μεταμοντέρνους (κυρίως αυτόνομους, και κάποιους νεομαρξιστές και αναρχικούς κ.α.). Αρκετοί από αυτούς που έχουν τέτοιες απόψεις, κινούνται μέσα στο πλαίσιο του αναρχικού χώρου και κάποιοι υπογράφουν και με "αλφάδι" . Μπορεί αυτό να μας εξοργίζει λίγο περισσότερο, καθώς αυτές οι αντιλήψεις αλλάζουν το νόημα της αναρχίας, όμως και αυτό να μην συνέβαινε, πάλι θα στεκόμασταν απέναντι σε αυτές τις νοοτροπίες, που είναι το λιγότερο αντιδραστικές, ή μάλλον καλύτερα ιδεολογήματα που έρχονται από τα πάνω. Απότοκα της ήττας και της αντεπανάστασης.

Η Εξουσία ανάλογα με τον χωροχρόνο στον οποίο βρισκόμαστε ( πχ έχουν σημασία οι αγώνες μας, η χωροταξία και η παραγωγή της κάθε χώρας, ο χρόνος, ο τρόπος διαχείρησης της εκάστοτε κυβερνήσης κ.α), κάποιες φορές μπορεί να την βολεύει ο πληθυσμός των ανθρώπων να είναι μεγάλος και άλλοτε πιο μικρός, για τα όποια συμφεροντά της. Σίγουρα έχει τη σημασία του, να βλέπουμε το πως κινείται η εξουσία, όμως το σημαντικό είναι να βλέπουμε όλο το κοινωνικό προτσές στο συνολό του. Έτσι δεν θα μπούμε μέσα σε εκείνο το δίπολο που λεει "δεν φέρνουμε παιδιά σ' έναν άσχημο κόσμο ή κάνω παιδιά για να στηρίξω τον θεσμό της πυρηνικής οικογένειας (ειτε κάνοντας παιδιά, ειτε κάνοντας έκτρωση, με την δικαιολογία ότι δεν είναι ενισχυμένος αυτός ο θεσμός στην περιοχή που μένω)". Είμαστε ενάντια και στις δυό αυτές περιπτώσεις.

Την αυτοδιάθεση του σώματος αν δεν τη δεις συνδυαστικά μέσα σ'ένα συνολικότερο κοινωνικό πλαίσιο, απο μόνη της δε λέει τίποτα. Αλλιώς θα είναι μια αστική και μικροαστική αντίληψη περί ελευθερίας που εκλαμβάνει το άτομο ως μια απομονωμένη μονάδα που μπορεί συνεχώς να κάνει ελεύθερες επιλογές μέσα στο υπάρχον. Δηλαδή μια μονάδα ιδεαλιστική και αυτόβουλη, μια μονάδα τεμαχισμένη σε ενσωματωμένους ρόλους, που προσπαθεί να αυτοπροσδιοριστεί αλλοτριωμένα, αντί να επιτεθεί... Αντί να είναι μια ατομικότητα ευρισκόμενη μέσα στην αλληλεπίδραση των κοινωνικών σχέσεων και της “υλικής “ταξικής κοινωνίας, της προσωπικότητας και της διαφορετικότητας και εκείνης της στόχευσης για μια αντικειμενική συνολική ελευθερία. Φυσικά ενας άνθρωπος πέρα από τον συλλογικό του αγώνα (πχ ενάντια στο στρατό) οφείλει όσο μπορεί να κάνει και τον ατομικό του (πχ αν μπορώ, δεν πάω στρατό), έχοντας όμως εκέινη τη συνείδηση που λεει ότι ζούμε σε έναν ανελεύθερο κόσμο και οι όποιες κατακτήσεις μας είναι μερικές και όχι ότι ζω σ'έναν υπερταξικό κόσμο που μέσα στον οποίο μπορώ να κατακτώ απόλυτες ελευθερίες. Έτσι την στιγμή που αυτοί νομίζουν ότι λειτουργουν πάνω από όλα για το Άτομο, λειτουργούν για την πάρτη τους, μακριά απο την κατανόηση της υλικής ταξικής αλληλεπίδρασης και της συλλογικής διαδικασίας. Έτσι όχι μόνο δεν επιτυγχάνεται η ελευθερία, αλλά συμβάλλουν στον καταμερισμό της εργασίας και στην αλλοτρίωση της. Μην ξεχνάμε οι “ανταλλακτικές συνδιαλλαγές” με το κράτος (όταν δεν υπάρχει το επαναστατικό όλο), δυναμώνουν το κράτος, καθησυχάζοντας τα υποκείμενα, αφού αυτά θα προτιμούν τα ψίχουλα της ψευδοζωής, φοβούμενοι να ρισκάρουν τη ζωης τους για την επαναστατική πραγματική ζωή.

Ρόλοι, ταυτότητες και διαχωρισμοί, αλλοτριωμένες ατομικοποιήσεις και συλλογικοποιήσεις, απομονώνουν τους ανθρώπους και τον αγώνα, ενδυναμώνουν τους ίδιους τους διαχωρισμούς, θυματοποιούν ή θυτοποιούν (ανάλογα την περίπτωση και τον άνθρωπο) τον εαυτό τους ή τους άλλους, αναπαράγουν το υπάρχον. Έτσι ακόμα κι αν θελήσουν να καταστρέψουν όλους αυτούς τους ρόλους (κάποιοι θέλουν να τους κουβαλάνε), δεν θα μπορέσουν. Αυτός ο κατακερματισμός, όχι μόνο δεν βοηθά, αλλά κάθε του κομμάτι είναι κομμάτι της ίδιας της ταξικής κοινωνίας, γεμάτο αλλοτρίωση και αντιθέσεις. Μια μερική εμπειρία και στιγμή μέσα στην ολότητα του ταξικού κόσμου. Το βίωμα του καθενός και οι κάθε διαχωρισμοί που μπορεί να υπάρξουν μέσα σε μια κοινωνία, θα πρέπει να μην εκλαμβάνονται ως διαχωρισμένες εμπειρίες και θα πρέπει αυτό να καταργήθει στην πράξη. Να μην είναι αφηρημένες αφαιρέσεις που διαλύουν την πραγματικότητα σε δεκάδες μερικά και ειδικά κομμάτια, αναδύοντας τα πάντα σε προσωπικό γούστο (ή “ότι μ'αρέσει θα κάνω”) και σε ατομικές επιλογές που δεν μπορούν να κριθούν. Γιατί, έτσι, όχι μόνο θα υπάρχει έλλειψη επαναστατικής προοπτικής και συνάμα πραγματικής αλλαγής, αλλά κάποιοι θα μιλούν και για τη μη αναγκαιότητας της. Να μην μιλάς για μια ατομική καταπίεση που προήλθε "εξ ουρανού" και μόνο σε εσένα. Διαστρεβλώνοντας την πολυμορφία του επαναστατικού συνολικού αγώνα, με το πολύμορφο “ο καθένας ξεχωριστά και με ότι θέλει”, χωρίς να υπάρχει ποτέ καμιά αγωνιστική δέσμευση. Να βρίσκεις το νόημα της ύπαρξης σου όχι μέσα από τον διαχωρισμό σου από τον άλλον, αλλά μέσα από τον συλλογικό κοινό αγώνα, μέσα από το επαναστατικό όλο. Το κάθε κομμάτι (δήθεν ασύνδετο) να κατανοήσει ότι βρίσκεται σε ένα κοινό σώμα κι οχι να απομονώσει το πρόβλημα του ή στην καλύτερη να μιλάει για μια ένωση των εξατομικευμένων προβλημάτων, να κατανοήσει ότι όλα αυτά ειναι συνδεδεμένα συλλογικά σε ένα κοινό σκοπό, στοχεύοντας στο πυρήνα των ταξικών αντιθέσεων που διέπουν την κοινωνία, αρκεί το κάθε υποκείμενο να το καταλάβει. Έτσι πρέπει να αναδείξει πως λειτουργεί το σύστημα, να στοχεύσει στα αίτια και να το καταστρέψει ριζικά και συνολικά. Οι κάθε διαχωρισμοί και οι ρόλοι δεν είναι υπεριστορικοί και υπερταξικοί, ούτε λειτουργούν ξεχωριστά και μεμονωμένα. Δεν ειναι ανεξάρτητες μονάδες καταπίεσης και εκμετάλλευσης, αλλα αποτελούν μεσολαβήσεις της ταξικής κοινωνίας. Ο καπιταλισμός ενσωματώνει μέσα στον συγκεκριμένο τρόπο παραγωγής του το κάθε τι, ακόμα και πράγματα που ήταν πριν την ύπαρξη του. Όμως πιστεύουμε ότι το ίδιο κάνει κάθε τάξικο σύστημα, δηλαδή ότι μπορεί να ενσωματώσει μέσα του, κάθε τι προηγούμενο. Αν λέμε ότι στα προηγούμενα ταξικά συστήματα υπάρχει υπαγωγή των κοινωνικών σχέσεων στις παραγωγικές σχέσεις, τότε μέσα στο καπιταλισμό η καθυπόταξη των κοινωνικών σχέσεων στις σχέσεις παραγωγής, γίνεται με τέτοιο τρόπο που όμοιος του δεν έχει ξαναυπάρξει. Το κεφάλαιο επεκτείνεται συνεχώς και αξιοποιεί τα πάντα προς όφελος του. Ωστόσο ανεξαρτήτως ποια εποχή έχει δημιουργηθεί κάτι, που βέβαια έχει τη σημασία του ως προς την ανάλυση και την αντιμετώπιση του, αυτό που δεν πρέπει να ξεχνάς είναι ότι -αν αναλογιστείς- θα καταλήξεις στο συμπέρασμα ότι "όλα αυτά" έιναι οργανικά στοιχεία της ταξικής κοινωνίας. Οι παραγωγικές σχέσεις είναι η βάση που ορίζουν τα όποια στοιχεία της κοινωνίας και αυτά δεν είναι ουδέτερα. Έτσι η βάση και συνάμα ο ταξικός αγώνας δεν είναι κάποια πολιτική ταυτότητα, γι'αυτό και ξεφεύγει από τον ρόλο ενός εργάτη που απλά φωνάζει για δικαιώματα, ξεφεύγει από μια ανάλυση που μιλάει απλά για μια κακιά ελίτ που κυβερνά και καταπιέζει κάποιους, αλλά μιλάει για σχέσεις που διέπουν τις ταξικές κοινωνίες. Μιλάει για το ποια μορφή έχουν οι παραγωγικές σχέσεις την κάθε εποχή, για σχέσεις εκμετάλλευσης και καταπίεσης. Έτσι όταν μιλάμε για τον ταξικό κόσμο, μιλάμε για μια κοινωνική σχέση πάλης μεταξύ των τάξεων. Από τη μία η άρχουσα τάξη που προσπαθεί να σε υποτάξει στις επιταγές της εκάστοτε παραγωγής κι απο την άλλη οι κοινοι αγώνες και τα κοινά οφέλη των από κάτω. Κ.α.

Οι παραγωγικές σχεσεις δεν είναι μια έννοια "οικονομίστικη", αλλά επεκτείνεται σε κάθε σφαίρα της κοινωνικής ζωής. Έτσι το κάθε (ειδικό) κοινωνικό, όχι μόνο προέρχεται από την 'παραγωγή" και θα έχει κάποια στιγμή σχέση με την οικονομία, αλλά είναι κομμάτι της παραγωγής (άρα και κοινωνικό και οικονομικό). Φυσικά σε μια αταξική κοινωνία δε θα μιλάμε με όρους οικονομίας.

Γι'αυτό και η αλλαγή των παραγωγικών σχέσεων είναι η βάση ώστε να λυθούν τα προβλήματα, όχι μηχανιστικά, αλλά γιατί θα αλλάξει το ιστορικό υλικό πλαίσιο που γεννιούνται όλα τα άλλα πράγματα. Δεν μιλάμε για ένα πισωγύρισμα προς την “πρωταρχική συσσώρευση” ως ένα αμετάβλητο μεμονωμένο κομμάτι κάποιας στιγμής του χρόνου, αλλά μιλάμε για ένα διαρκές συνολικό θεμέλιο του ταξικού κόσμου σε κάθε στιγμή του.

Μόνο έτσι μπορεί να πάρει υπόσταση η αυτοδιάθεση του σώματος, αλλιώς θα είναι ένας χυδαίος φιλοτομαρισμός που θα επεκτείνεται απο τον συντηρητισμό στον νεοφιλελευθερισμό κι από εκεί στον ψευδοπροοδευτισμό, υποκειμενοποιώντας την προσέγγιση των κοινωνικών σχέσεων. Σίγουρα η κάθε περίπτωση του κάθε ανθρώπου σε κάθε ζήτημα είναι διαφορετική (άλλο για παράδειγμα να είσαι πρόσφυγας κι άλλο βουλευτής). Όμως υπάρχει κάτι κοινό κι αυτός είναι ο ταξικός κόσμος στον οποίο ζούμε. Κατά συνέπεια το κάθε θέμα είναι βαθιά κοινωνικό-συλλογικό το οποίο εμπεριέχει και το άτομο (την συνείδηση, τη διαφορετικότητα του και το σώμα του) και όχι ατομικό ξεκομμένο απο το κοινωνικό. Έτσι το θέμα της έκτρωσης δεν μπορεί να παρουσιάζεται αποκλειστικά ως ζήτημα ατομικής ευθύνης, κάτω από τον τίτλο "αυτοδιάθεση του σώματος". Όχι μόνο γιατί δεν αφορά μόνο τη γυναίκα, αλλά αφορά και τον άντρα με τον οποίο έκανε το παιδί, αλλά και με την ίδια τη ζώη που πρόκειται να έρθει (σε τι συνθήκες αυτό θα έρθει), αλλά γιατί το ζήτημα δεν είναι οικογενειακό, αλλά κοινωνικό (κοινωνική κατάκτηση, κοινωνικό δικαίωμα και παροχή για όλους, κοινωνική-συλλογική ευθύνη) και συνάμα πολιτικό (όπως αναλύσαμε). Όχι μια προσέγγιση που μιλάει για το πως θα διαχειριστεί ο καθένας ξεχωριστά το ιδιόκτητο σώμα του, αλλά μια αντίληψη συλλογικής ευθύνης, παναθρώπινου καλού και κοινοκτημοσύνης.

Ο διαχωρισμός του ατομικού από το συλλογικό και τη δημόσια σφαίρα και η δημιουργία "πολιτικών ταυτοτήτων" που νομίζουν ότι φέρουν ξέχωρα μια εσωτερική ουσία (στην πραγματικότητα δεν έχουν περιεχόμενο, όντας απονωμένες από το όλο), δημιουργούν την αντίληψη ότι όλα είναι "ατομική ευθύνη", δηλαδή οδηγούν τα πράγματα σε μια ατομική εξατομίκευση δικαιώματος, της ατομικής ελευθερίας, η οποία έρχεται αντιθετικά με τη πάλη και τη συλλογική κατάκτηση, έχοντας ως αποτέλεσμα, αυτή η μη κατανόηση της ολότητας των πραγμάτων (σίγουρα υπάρχει σύνδεση ειδικού με το γενικό ), όχι μόνο να μην επιτίθεται στον υπάρχον και τους ρόλους, αλλά δεν μπορεί να καταφέρει να κερδίσει ούτε πραγματικές κατακτήσεις και παροχές, για τα θέματα τα οποία νομίζει οτι φωνάζει για πραγματική ελευθερία. Αν θες να κερδίσεις μερικές στιγμές ελευθερίας, αν θες να κερδίσεις την ελευθερία ολάκερη, δεν θα την κερδίσεις με οπισθοχωρήσεις, και με λογικές του τύπου "αφού εδώ ζω τώρα, ας ακολουθήσω τη λογική του λιγότερου κακού, των ρόλων και των ταυτοτήτων", αλλά με πάλη και το ξεπέρασμα αυτών. Αλλιώς οι εξουσιαστικές σχέσεις και το κράτος θα παραμείνουν ανέγγιχτα, η ευθύνη θα μετατοπίζεται στο άτομο, και το κράτος θα αναβιβάζεται σε εγγυητή της ασφάλειας σου. Έτσι θα αυξάνεται η συντηρικοποίηση της κοινωνίας και η ψευδοριζοσπαστικοποιήση από αυτούς που φέρουν τις όποιες ταυτότητες.

Έπρεπε να έρθει η κατάσταση με τον κορονοιού το 2020, για να καταλάβει (;) το ανταγωνιστικό κίνημα και να μιλήσουν οι περισσότεροι, για τις λέξεις του “συλλογικού” και του “ατομικού”. Αφού πιο πριν, λίγοι ήταν εκείνοι που το αντιλαμβανόνταν στην πληρότητα του.

Οι συγκεκριμένες κοινωνικές κατακτήσεις που υπάρχουν στο εν κάθε λόγω ιστορικό σημείο και οι άθλιος κόσμος που ζούμε, δημιουργούν ένα "προιόν ανάγκης". Έτσι συμφωνούμε στο να υπάρχει η επιλογή στην έκτρωση, μέχρι να φτάσουμε σε έναν κόσμο που δεν θα χρειάζεται να κάνουμε έκτρωση, γιατί απλά δεν θα χρειάζεται. Ποια δυνατότητα έχουμε όλοι μας στο “τώρα”, και τι κάνουμε συλλογικά στο μετά. Έτσι θεωρούμε ότι μια τέτοια απόφαση, δεν είναι μια ατομική επιλογή ελευθερίας (αδικαιολόγητη θα λέγαμε εμείς), όπως συνηθίζεται να λέγεται, αλλά μια αιτιολογημένη συλλογική επιλογή ανάγκης. Σίγουρα έχει σημασία να βλέπουμε ποιος το κάνει, γιατί το κάνει και πως το κάνει (για παράδειγμα μπορεί να το κάνει μια γιάπισσα για την ανελιξή της, μπορεί η διαδικασία της έκτρωσης να γίνεται από έναν κομπογιαννίτη "χασάπη" γιάτρο ή να γίνεται με πάρα πολλά λεφτα σε ενα ιατρίο τελευταίας τεχνολογίας, αλλά τα μέσα που χρησιμοποιουνται να θίγουν τη ψυγολογία της γυναικας), όμως το κύριο είναι να βλέπουμε τις κοινωνικές συνθήκες που υπάρχουν γύρω μας σε κάθε εποχή και τα αίτια και τους λόγους που κάποιες γυναίκες μπορεί να επιλέξουν να πάρουν μια τέτοια απόφαση.

από αλλά το δικαίωμα στην έκτρωση. 20/08/2020 4:41 μμ.


Παρόλο που κατά δήλωσή σας δεν είναι το ζήτημα της συζήτησης οι εκτρώσεις, δυσκολεύομαι να προσπεράσω κομμάτια της ανάλυσης που αγγίζουν του θέμα.

Δεν νομίζω ότι είναι του παρόντος να εξεταστεί το πως και αν είναι από τα πάνω ορμούμενες ταυτότητες αυτές του βιγκανισμού, της μάυρης αναρχίας, των σεξουαλικών φετιχ κλπ. αλλά το ζήτημα του δικαιώματος στην έκτρωση είναι από τα ζητήματα που ο σύγχρονος νεοσυντηρισμός και η Εξουσία έχει πολεμήσει, ανεξάρτητα από το αν αυτή βρίσκεται σε ανάγκη ή σε αφθονία ανθρώπινου δυναμικού. Και αυτό επειδή ακόμα δεν έχει ξεριζωθεί η πατριαρχική θεώρηση της διάχυτης εξουσίας και επιβολής πάνω στο σώμα της γυναίκας. Στην σύγχρονη ιστορία των εθνών και των κρατών (και των ταξικών κοινωνιών γενικότερα), ναι μεν όλοι και όλες είναι σκλάβοι του Κράτους και της εξουσίας, όμως η γυναίκα έρχεται αντιμέτωπη και και την καταπίεση του πατέρα, του άντρα, του γείτονα. Και αυτό, καλώς ή κακώς γεννά μία ταυτότητα. Είναι ανάγκη να υπάρξη συσπείρωση γύρω από αυτή τη κοινή καταπίεση. Αυτή η ταυτότητα, όχι μόνο δεν είναι αντεπαναστατική και κατευναστική αλλά αντιθέτως γεννά βία, συχνά ριζοσπαστική, γεννά όνειρα και αγώνες προς την απελευθέρωση, ολική ή μη. Έτσι, η αμφισβήτηση του δικαιώματος στην έκτρωση ασφαλώς και δεν είναι μία "εξ ουρανού" καταπίεση εκφρασμένη στην καθεμία ξεχωριστά και διαφορετικούς λόγους, αλλά ίσα ίσα ξεπηδά από τις βαθιές πατριαρχικές βάσεις της κοινωνίας. Η διαδικασία της έκτρωσης και η επιλογή αυτής αναπόφευκτα είναι ατομικό βάρος και (ως εκ τούτου, οφείλει να είναι) ατομική επιλογή, παρόλα αυτά η διεκδίκιση του δικαιώματος στην έκτρωση, του δικαιώματος στην επιλογή, η διεκδίκιση της στήριξης στην επιλογή αυτή είναι διακιδεύματα άκρως συλλογικά.

Η φράση "...συμφωνούμε στο να υπάρχει η επιλογή στην έκτρωση, μέχρι να φτάσουμε σε έναν κόσμο που δεν θα χρειάζεται να κάνουμε έκτρωση, γιατί απλά δεν θα χρειάζεται. ", μόνο παρανόηση της έννοιας της αυτοδιάθεσης μπορεί να μου δηλώσει. Η αυτοδιάθεση έχει να κάνει με επιλογές του ατόμου για το άτομο, οι οποίες δεν επηρεάζουν το σύνολο. Το αν κάποια ή κάποιος καπνίζει, είναι ζήτημα αυτοδιάθεσης, το αν κάποιο πίνει επίσης, το αν ένα άτομο τρώει πολύ/λίγο αντίστοιχα. Έτσι, το δικαίωμα στην επιλογή της έκτρωσης δεν θα έπρεπε να έχει να κάνει ούτε με τις παρούσες κοινωνικές/οικονομικές συνθήκες και σχέσεις, δεν έχει να κάνει με το αν ζούμε σε μία δυστοπία ή σε έναν κόσμο αγγελικά πλασμένο, αφορά μόνο και μόνο την επιλογή του σώματος που φέρει το έμβρυο (και όχι το έμβρυο δεν είναι ζωή, είναι δυνειτικά ζωή). Ακόμα και αν η έκτρωση έγινε για λόγους κοινωνικού κανιβαλισμού και ανέλιξης, δεν είναι το ζητούμενο και κατακριτέο το ότι έγινε έκτρωση αλλά οι ίδιες οι απόψεις κοινωνικής ανέλιξης και οι συνέπειες αυτών. Η έκτρωση δεν γίνεται μονάχα για υλιστικούς λόγους όπως η έλλειψη χρημάτων. Μπορεί να γίνει επειδή το άτομο δεν επιθυμεί να περάσει μία επίπονη σωματικά διαδικασία, μπορεί να γίνει ακόμα και από κοινωνικές απόψεις και τα πιστεύω του ατόμου ( υπάρχουν θεωρίες που δίνουν αρνητική σημασία στην ίδια τη ζωή στην γέννηση κλπ., όπως ο αντιναταλισμός). Στο κάτω κάτω της γραφής μπορεί να γίνει για τον οποιοδήποτε λόγο χωρίς να μας αφορά. Αυτό που πάντα θα μας απασχολεί και θα μας νοιάζει είναι το ίδιο το δικαίωμα της επιλογής του καθενός και της καθεμίας για το σώμα του/της.

Για το τέλος, θα ήθελα να σημειώσω δύο πράγματα:

1) Δεν υπάρχουν λανθασμένες και σωστές κοινωνικές/πολιτικές απόψεις. Η κυρίαρχη πατριαρχική θεώρηση ότι η έκτρωση δεν είναι επιλογή δεν είναι λανθασμένη,αλλά είναι φασίζουσα, είναι εξουσιαστική. Αντίστοιχα ούτε λάθος ούτε σωστό είναι το δικαίωμα στην έκτρωση, είναι ελευθεριακό (όταν προέρχεται από την σκοπιά της αυτοδιάθεσης).

2) Προσπαθώ και αδυνατώ να κατανοήσω γιατί οι ιδέες της ανάλυσεις, οι οποίες εν γένει είναι άσχετες με το ζήτημα των εκτρώσεων, επιλέχθηκε να εκφραστούν μέσω ενός κειμένου που πραγματεύεται την έκτρωση και δεν επιλέχθηκε απλώς να γίνει η ανάλυση ας πούμε γύρω από "εσφαλμένες" προσεγγίσεις της αυτοδιάθεσης.


Kαποιοι διαβαζουν και ή δεν καταλαβαινουν ή κανουν οτι δεν καταλαβαινουν. Βαζουν, που βαζουν τον υποκειμενισμο τους πανω απο ολα, διαστρεβλωνουν και αυτα που γραφονται. Να υπαρχουν διαφωνιες, ναι, αλλα οχι διαστρεβλωσεις.

α)Καταρχας ο "συγγραφεας" λεει οτι "αντιληψη" που αναλυεται στο συνολο του κειμενου ειναι αντιδραστικη, και ερχεται εν τελει απο τα πανω, και οχι αυτες καθε αυτες οι ιδιες οι ομαδες που ενστερνιζονται αυτην την αντιληψη.

β)Ακριβως, το ιδιο πραγμα λεει το κειμενο, οτι δεν ειναι απαραιτητο να μας νοιαζει απολυτα, το αν θελει η εξουσια να υπαρχουν πολλες γυναικες που να κανουν πολλα παιδια. Αλλα να αναλυουμε συνολικα την κοινωνια. Ετσι ερχεται συγκρουσιακα με εκεινη την αποψη που λεει "α δεν κανω παιδι, γιατι μας θελουν απλα για να παραγουμε", οχι γιατι αυτο δεν ισχυει καποιες φορες αναλογα το χωροχρωνο, απλα γιατι δεν ειναι μονο αυτο. Εσυ που εκανες "κριτικη", καταφερες και διαφωνησες και εκει που λες το ιδιο πραγμα.

γ)Δεν γραφεται στο κειμενο οτι δεν υπαρχει  η "γυναικα", απλα οι αγωνες δεν πρεπει να ειναι ατομικοι και ξεκομμενοι.Ο κατακερματισμος μεσω των ρολων δε βοηθα, αυτο που βοηθα ειναι το επαναστατικο ολο. Ισα ισα αντιλήψεις θολες, οπως αυτες που αντιτιθεται το κειμενο, εκαναν να χαθουν  αγωνες που αφορουν τη γυναικα (που ηταν οι φεμινιστικες ομαδες να μιλησουν για οταν επιασαν τη πολα ρουπα εγκυο και για τι συνθηκες η οποια αυτη γεννησε κι για οταν αργοτερα κακοποιουσαν το παιδι της ή όταν στο κελι της ολγας οικονομιδου υπηρχε τοποθετημενη καμερα και την παρακολουθουσε 24 ωρες το 24ωρο).

δ)Η αναρχικη υλιστικη αναλυση (οχι ως μια απλη στειρα αντανακλαση), δεν εχει με το αν εχουμε λεφτα ή οχι στις τσεπες μας, και η μη κατανόηση της γεννα και τις διαφωνιες.Φυσικα μπορει να την κατανοησεις και να εχεις διαφωνιες.

ε) Δεν υπαρχουν ξεκομμενες επιλογες ατομων για το ατομο. Δεν μπορεις το καθε τι να το δεις ξεκομμενο απο τις συνθηκες που υπαρχουν και απο το συλλογικο. Αυτο ειναι ιδεαλισμος που καταληγει να λες οπως λες "δεν με αφορα" για τις επιλογες το αλλου... Η εκτρωση δεν ειναι μια απλη ατομικη επιλογη (οπως εχει αναλυθει στο κειμενο) . Φασιζουσα ειναι η αποψη που λεει δεν υπαρχουν αντιτιθεμενες αποψεις, ασε τοτε την αναρχια και τον καπιταλισμο ελευθερα να κανουν παρεα και να μην συγκρουονται, αλλα ποιος νοιαστηκε για την αλλαγη του κοσμου ε;

ζ)Η αναλυση σχετιζεται με την εκτρωση και γι αυτο την επελεξε ο "συγγραφεας". Επισης για το θεμα της εκτρωσης, υπαρχει μονο η αποψη περι αυτοδιαθεσης και επρεπε να βγει μια τετοια αναλυση.

από Θλίβομαι πολύ με τέτοια άρθρα 22/08/2020 1:10 μμ.


Άλλο ένα βαρετό κείμενο. Πάλι τα ίδια, μια κριτική πάλι με τα ίδια στοιχεία, πάλι από άνδρες αναρχικούς που δεν καταλαβαίνουν τίποτα από τα ζητήματα που αφορούν τον μοναδικό αναπαραγωγικό οργανισμό της κοινωνίας: τη γυναίκα. Λέει ο φίλος ότι θα φτάσουμε σε μια κοινωνία που δε θα χρειάζεται έκτρωση...γιατί (οεο) δε θα χρειάζεται. Μιλάμε καμία επαφή με το ζήτημα. Στο εξωτερικό ούτε σε χασάπηδες κάνεις έκτρωση, ούτε σε χαμηλές τεχνολογίας εγκατάστασης. Φτάνει με το παραμύθι των παροχών. Αυτά μόνο στην Ελλάδα γίνονται ακόμη, επειδή ακόμη και ο αναρχικός χώρος έχει πατριαρχικά αντανακλαστικά και αντί να επιδιώκει τα αυτονόητα αναπαράγει τη συντηρητική κριτική. Γι'αυτό ο ελληνικός χώρος έχει μείνει πίσω.

από Κατίνα Παξινού 22/08/2020 1:52 μμ.


Δε καταλαβαίνω γιατί να διαβάσω αυτό το κείμενο ενώ μπορώ να πάω να δω το Ζίζεκ που λέει τα ίδια και είναι ο φορέας αυτών πιο ολοκληρωμένα.

Η κριτικές αυτού του τύπου πάντα έχουν τα εξής στοιχεία:

  • Δικαιωματισμός των πολιτικών ταυτοτήτων
  • Οι ταυτότητες αντιτίθενται στο ταξικό
  • Ο φιλελευθερισμός προωθεί την ατζέντα αυτή
  • Οι μικρές αφηγήσεις εμποδίζουν το επαναστατικό όλο
  • Ναι αλλα...για τις άλλες καταπιέσεις δε λέτε τίποτα(αλά ναι για τη μαρφιν δε λέτε τίποτα)

Για να τελειώνει το αστείο. Μέχρι πριν λίγα χρόνια οι γυναίκες στο χώρο είχαν απλά διακοσμητικό ρόλο. Ξεκάθαρα πράματα. Μόλις ήρθε η διαθεματικότητα κάναμε αμήν και βλέπουμε πλέον γυναικείες πλατφόρμες. Ουδέποτε άκουσα στο χώρο, αυτά που άκουσα σε μικρές αφηγήσεις γυναικών κατιδιαν σε τραπέζια και οικογενειακές εστίες, για μικροεξουσίες που δέχονται, για την αιώνια θέση της υπηρέτριας που πρέπει να σηκώνουν λάβαρο, για τον  έλεγχο της αξιοπρέπειας τους ανάλογα με το πόσες πουτσες έχουν φάει, για τον κακοποιητικό γκόμενο, για τον μπαμπά που ήθελε εγγόνι εδώ και τώρα, για τη χειριστική μητέρα, για τη πεθερά, για βιολογικό ρολόι, για το μέτωπο στην κοινωνία αν δε κάνεις παιδί.

Αυτά πότε ακούστηκαν στο χώρο ρε μάγκες; Ποτέ. Γελάει ο κόσμος. Και ξέρουμε όλοι γιατί. Γιατί ο μέσος κοσμακις στο χώρο είναι μικρής ηλικίας, στα φοιτητικά του κυρίως, και δε ξέρει από ζωή. Δε ξέρει πως είναι να πιέζεται ένα άτομο για οικογένεια, να ζεις ολομόναχος εξαιτίας νευρωτικών γονέων, να μεγαλώνει παιδί απέναντι σε όλες τις προκαταλήψεις, να προσπαθήσει να τα φέρεις βόλτα όλα. Δε ξέρει πως είναι η ζωή μετά τα 35 γι'αυτό και ο χώρος είναι αυτό που είναι σήμερα, γιατί δεν έχει επαφή με τη βαρύτητα των κοινωνιών επιταγών μετά από μια ορισμένη ηλικία που τελειώνει η πλάκα και οι αποφάσεις έχουν κόστος για όλη σου τη ζωή επειδή δεν αλλάζουν.

Επί της ουσίας, αυτού του τύπου η κριτική είναι συνήθως η κριτική όσων ζουν καλά με το προνόμιο τους. Γι'αυτό και αυτά τα άρθρα δεν απαντάνε τι στο διάολο θα κάνει η γυναίκα που εμεινει έγκυος ενώ δε θέλει το παιδί, πως θα το ρίξει, σε ποιους γιατρούς και δε το εγκαταστάσεις. Όλα αυτά τον προνομιακό δεν τον αφορούν και δεν έχει λόγο να τον αφορούν. 

Και τώρα ερωτώ, γιατί ο αρθρογράφος δεν επιδιώκει καλύτερες εγκαταστάσεις έκτρωσεις, τεχνογνωσία και προσωπικό, αφού ζούμε σε μια χώρα που δεν έχει τίποτα από αυτά και η νομοθεσία για την έκτρωση είναι παρωχημένη (όπως και του βιασμού) πάρα κλείνει τα ματάκια του; Ειρωνεία δεν είναι; Γιατί δεν επιδιώκει αν τον ενδιαφέρει τόσο πολύ η μήτρα, τα ΑΥΤΟΝΟΗΤΑ; 

Γιατί είπαμε, αυτές οι αναλύσεις δεν έχουν επαφή με το υπαρκτό, και καταλήγουν στο να βάζουν εσωτερικά τρικλοποδιά και να απομακρύνουν τη καθημερινή γυναίκα από τα προβλήματα που πρέπει να λύσει.

από Τι πρόβλημα είναι; 22/08/2020 2:01 μμ.


Οι πουριτανοί αναρχικοί δε ξέρω τι δουλειά έχουν εδώ μέσα ώστε να μας αποκαλούν υποτιμητικά ως ανθρώπους που δίνουμε και δεχόμαστε ξύλο(τις άλλες ταμπέλες μια χαρά της έθεσες πολιτικά ορθά βέβαια...) Και δε ξέρω πως επιβιώνουν στον πλέον χώρο. Οι καιροί άλλαξαν παλίκαρε.

από 1001 22/08/2020 3:18 μμ.


Τα έχουμε πει χίλιες φορές. Η επανάσταση θέλει να συναντηθούν οι μικρές αφηγήσεις με τη μεγάλη. Ο μεταδομισμός σε όλα τα μήκη και πλάτη, πρόσφερε στις μικρές αφηγήσεις ελευθερία έκφρασης και τις άφησε να ανθίζουν απέναντι στις ασφυκτικά εγκλωβιστικές μεγάλες. Η μεγάλη αφήγηση όμως δεν υπάρχει. Υπάρχει το τέλος της ιστορίας άραγε; Υπάρχει η μεγάλη αφήγηση που θα είναι η "μία", ο καταλύτης της ιστορίας, το δισκοπότηρο; Είναι η μεσιανιστική επινόηση η μεγάλη αφήγηση. Δεν αρκεί καμία τέτοια αφήγηση να εξηγήσει γιατί δε με γούσταρε για παιδί ο πατέρας μου επειδή ήμουν κουνιστός και φόραγα κραγιόν και πως αυτό σχετίζεται με το brexit πχ.

Με την "εξουσία" σαν μεγάλη αφήγηγη δε πάμε πολύ μακρυά, αφενώς γιατί εκεί ανακύπτει το ζήτημα του αντισιπισμού που αντιμετωπίζεται κωμικά από τον εγχώριο χώρο(σε αντίθεση με το εξωτερικό) και επιτάσει το ζήτημηα της εξουσίας στα είδη/τροφική αλυσίδα, και αφετέρου πλέον όλα τα μαθηματικά ξεκαθαρίζουν οτι ο φυσικός κόσμος λειτουργεί με δομές που περιέχουν feedbackloops, αν υπάρχει το primer structure που θέτει τη κοινωνία (το σύμπαν) σε τροχιά, είναι άνευ σημασίας αφού η ανάδραση είναι στην ευθύνη του ατόμου, δηλαδή του εγκεφάλου που κάνει simulation τη πραγματικότητα μέσω επεξεργασίας των ερεθισμάτων αίσθησης από το υπαρκτό. 

Η πραγματικότητα είναι μια μεγάλη ανάδραση που πλάθεται μέσω εσωτερικών ατομικών αναδράσεων του εκάστοτε ανθρώπου/παρατηρητή.

Συνεπώς τα περι ασχολείστε με δικαιώματα και τα συναφή αντί για το "ολο" τα βρίσκω και κινηματικά και επιστημονικά ανεδαφικά. 

από Α9 25/08/2020 11:16 πμ.


Για να τελειώνουμε τον 1ο τον 3ο και τον 1000ο λόγο και τον τελευταίο τον έχει η γυναίκα πάνω στο σώματα της και κανείς άλλος άλλη.

Για να τελειώνει το αστείο. Μέχρι πριν λίγα χρόνια οι γυναίκες στο χώρο είχαν απλά διακοσμητικό ρόλο. Ξεκάθαρα πράματα.

Σοβαρά? Για εξήγησε το λίγο αυτό γιατί αυτό είναι συκοφαντικό και βαθειά προσβλητικό. Σε ποιο χώρο? σε ποιες συλλογικότητες? Πόσο χρονών είστε κυρία κατίνα παξινού?

από Κατίνα Παξινού 26/08/2020 10:07 πμ.


Είμαι 37, εσείς πόσο είστε;

Ξεκίνησα από τον αριστερό χώρο και συμμετείχα και στον χώρο τον αντιεξουσιαστικό. Από τα βιώματα μου αντιλήφθηκα ότι η γυναίκα συνήθως είχε το διακοσμητικό ρόλο κάποιου χομπίστα κινηματικού, με όχι σημαντικές διαφορές στους χώρους αυτούς ως προς το ζήτημα της γυναίκας. Η δυσκολία να μιλήσει γυναίκα δεν ήταν επί του φυσικού, αλλά του ψυχολογικού. Υπήρχε ένα κλίμα "τι να μας πεις και εσύ τώρα". Σα να είναι αυτονόητο οι άνδρες ότι ασχολούνται με τα σοβαρά θέματα και εμείς οι γυναίκες με άλλα πράματα και μπαίνουμε στη χάση και στη δοξη σφήνα. Ήταν και το κλίμα της εποχής έτσι προφανώς να υπενθυμίσω, γι'αυτό και θεωρώ τις πατριαρχικές αντιλήψεις σα χρυσόσκονη πίσω από όλα σε εσοχές επί πάντως επιστητού και όχι σαν δομή αγκιστρωμένη σε ένα χώρο.

Σήμερα δεν είναι ετσι τα πράματα βέβαια γιατί οι γυναίκες της νεολαίας έχουν πρόσβαση σε πληροφορίες που εμείς τότε δεν είχαμε και με αφήνουν έκπληκτη στο ποσό αναπτύσουν από μικρή ηλικία φεμινιστικά αντανακλαστικά χειραφέτησης, που εμείς στην ηλικία τους δεν είχαμε ιδέα. Εμείς για ζήτημα σεξ, γκόμενους και τα συναφή είμασταν στην καρα κοσμάρα μας, δε ξέραμε να προστατέψουμε τους εαυτούς μας δε ξέραμε γιατί νιώθουμε με τον Γιακουμή όπως νιώθουμε ενώ αυτός μας κακοποιεί, δε ξέραμε που πατάμε σε αυτά, έκανε ο άλλος ότι ήθελε στο κορμί μας, δεν υπήρχαν αμφισβητήσεις, εμείς ξέραμε ότι υπερβάλλουμε, ότι υστεριάζουμε σα γυναίκες, το είχαμε πιστέψει. Περιγράφω το mentality λίγο.

Όλα αυτά μας πήρε πολλά χρόνια να τα αντιληφθούμε ως γυναίκες αυτών των δεκαετιών, δεν μας ήταν αυτονόητα όπως τώρα. Και όσες δε πρόλαβαν να τα αντιληφθούν τους πρόλαβε δυστυχώς η επιτακτική οικογένεια, με έναν άνδρα λάθος επιλογή, που ακροβατούν σε μια λάθος ζωή και επιβιώνουν στις αναμνήσεις μιας άλλης ζωής. Γιατί το διαζύγιο ούτε εύκολο ήταν τότε. 

Όλα αυτά τα ζητήματα η σύγχρονη γυναίκα μπορεί να τα γλυτώσει πλέον και προπαντώς, να ζήσει καλύτερα από εμάς. Να ζήσει ελεύθερα όπως θέλει.

Η πατριαρχεία δεν αφορά την υπόληψη ενός κινήματος. Αφορά τις ζωές μας και για αυτές παλεύουμε.


Δε θα μπορούσα να αφήσω έτσι τη φράση «για να τελειώνουμε…». Τίποτα δεν τελειώνει εδώ, ο διάλογος μεταξύ μας θα συνεχίζεται. Ενδιαφέρον το κείμενο και πάντα επίκαιρο, όπως ενδιαφέρουσα και η συζήτηση από κάτω, όσο οργισμένη κ αν είναι. Επι μέρους ή ολικό λοιπόν; Με λίγα λόγια, εγώ είμαι με το ολικό και συμφωνώ με το κείμενο σε πολλά, αλλά προσπαθώ να μη παραβλέπω τα επί μέρους θέματα και επί μέρους αγώνες. Ποιο είναι το ολικό, ποια η μεγάλη μας αφήγηση που μας ενώνει και μπορεί να οδηγήσει στο ξεπέρασμα του υπάρχοντος; Αυτό πρέπει να είναι κάτι εύκολο, η Αναρχία και ο Κουμμουνισμός. Μέχρι να γίνουν αυτές οι ωραίες ιδέες Πραγματικότητα πρέπει να τις κάνουμε πράξη. Αυτό σημαίνει δημιουργία κοινοτήτων συντρόφων, που εντάσσονται σε γενικότερο κίνημα, που δουλεύει μέσα στην κοινωνία, που είναι μέρος της ανθρωπότητας και του κόσμου. Και πως θα με βοηθήσουν η αναρχία, ο κουμμουνισμός αν μείνω έγκυος και δεν ξέρω τι να κάνω; Τέτοιου είδους ερωτήματα που προϋποθέτουν πως είμαστε μοναχικές ατομικότητες έχουν εύκολη απάντηση από τα κράτη του ανεπτυγμένου καπιταλιστικού κόσμου. Η έκτρωση εκεί, ή η παραχώρηση του παιδιού, είναι ένα ατομικό δικαίωμα όπως ας πούμε η ψήφος, το τι θα αγοράσω, τι θα πουλήσω, τι θα φορέσω, κλπ (οκ, αρκεί να έχει κανείς ιατρική ασφάλιση βέβαια). Αν όμως ο άνθρωπος αυτός, αυτή η γυναίκα, είναι μέρος μιας κοινότητας ανθρώπων που εμπιστεύεται και την εμπιστεύονται τότε ίσως οι επιλογές απάντησης στο παραπάνω ερώτημα να είναι περισσότερες. Αυτό βέβαια ισχύει όχι μόνο στο θέμα «είμαι έγκυος, τι να κάνω» αλλά και σε άλλα ατομικά αδιέξοδα, όπως, να είμαι σε ανεργία, να με απειλεί το αφεντικό, να δέχομαι καταπίεση στο σπίτι ας πούμε, να τα βλέπω όλα μαύρα (ατομικά αδιέξοδα που λίγο πολύ έχει όλος ο κόσμος).

από Μωβ Άλφα 27/08/2020 10:02 μμ.


Στις υπάρχουσες συλλογικότητες, χώρους και καταστάσεις και τώρα και παλιότερα, δεν υπήρχαν αυτές οι λύσεις αυτές οι περισσότερες επιλογές που ισχυρίζεσαι ο ίδιος. Ούτε στα πάρτι υπήρχαν ούτε στις φάσεις ούτε ποτέ. Και αυτό είναι γεγονός. Πότε στο Γκίνη υπήρχαν τέτοιες συζητήσεις -και εσύ ισχυρίζεσαι ότι υπήρχαν και λύσεις κιόλας- ;

Ο χώρος για τέτοια ζητήματα προτού βρεθούν όλοι αυτοί που καμπανιάζει και ταμπελώνει ο νηματοθέτης ως σεξοαναρχικούς πειραγμένους και αλλάξουν το κλίμα, είχε μια και μόνο θέση για αυτα τα προσωπικά αδιέξοδα: Ο καθένας το λωκό του σε αυτά γιατί αν δε τα διευθετήσεις δε μπορείς να συμμετέχεις στο ολικό. Αυτό δεν ήταν μέχρι πρότινος το κουπλέ του χώρου; Μέχρι να βρεθούν αυτοί οι "τρελοί φεμινιστοαναρχοσεξο" τέτοιοι;

Και υπόψιν, για να έχεις τέτοια αδιέξοδα πρέπει να έχεις και ευθύνες και να στηρίζονται άλλοι πάνω σου (γονείς, αδέρφια, πεθεροί, παιδιά). Εδώ με το ζόρι ψάχνουμε στο χώρο ηλικίες άνω των 35 με αυτά τα χαρακτηριστικά. 

Μια χαρά τα λέει η Κατίνα σε αυτό το ζήτημα. 

από Μαλατέστα-κροπότκιν-μπακουνιν 28/08/2020 3:09 μμ.


-Καταρχάς, επειδή πολλές φορές γίνεται αναφορά στην emma goldman. Η Εμμα ειχε πει ''βλέπω την έκτρωση ως μια τραγική συνέπεια των κοινωνικών συνθηκών" . Δηλαδή έλεγε, ότι όχι μόνο είναι απορροια των κοινωνικων συνθηκων, αλλά το ονόμαζε και ως τραγική συνέπεια.

-Ο αρθρογράφος στο κείμενο του, δεν γράφει πουθενά να μην γίνονται επιμέρους αγώνες, απεναντίας μάλιστα.

-Αν κάποιο αγόρι φοράει κραγίον και του την "πει" ο πατέρας του, φυσικα και έχει σχεση με τον ταξικό κοσμο που ζουμε. Τώρα αν δεν το καταλαβαίνεις εσύ, αυτό ειναι άλλο. Τσακίζουμε το ρατσισμό και το σεξισμό λέμε, αλλα και το σύστημα που τα γεννά, τα συντηρεί και τα διαιωνίζει. Και το ψωμί που τρως και το παγκάκι που κάθεσαι δεν ειναι υπερταξικά.

-Η βια στο σεξ είναι απόρροια της βίαιης κοινωνίας που ζουμε.

-Το κείμενο μέσα απο την ανάλυση του, φυσικα και μιλάει για δημόσια νοσοκομεία, που να εχουν προσβαση όλες οι γυναικες. Ας απαντήσουν εκείνοι οι "αγώνιστες" που κλείνουν το μάτι σε λογικες "πετάω το μωρό μου στα σκουπίδια" και που ειναι φουλ-αντιτεχνολογικοι (θαρρείς εμάς μας αρέσει αυτη η τεχνολογία) και να πουν αν πανε, στα νοσοκομεία να κανουν έκτρωση.

-Η κάθε αυτοδιάθεση στο σήμερα δεν είναι, απελευθερωτική. Αυτο δε σημαίνει να μην υπάρχει αυτοδιάθεση και να υπάρχει ανάθεση από άλλους. Αλλα σημαίνει να μην πλανόμαστε οτι όλες οι αυτοδιάθεσεις δεν αναπαράγουν το υπάρχον.

από lone wolf 28/08/2020 5:40 μμ.


Σύντροφε/ισσα με τα μωβ θα είχες δίκιο αν αυτό που λέμε χώρος και το κίνημα γενικότερα συρρικνώνονταν στο Γκίνη, στις φάσεις και στα πάρτι. Κοιτάζοντας απ έξω προς τα μέσα ο χώρος είναι οι σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων του και οι συνειδήσεις που χτίζονται. Είναι προφανές ότι δεν υπάρχουν έτοιμες δομές αλληλεγγύης για όλα τα ατομικά προβλήματα και ούτε υπάρχουν έτοιμες λύσεις. Υπάρχουν όμως σύντροφοι να σου δώσουν ένα ή περισσότερα χέρια. Μπορούμε και καλύτερα βέβαια.

Αν δούμε το κίνημα και την ιστορία του, όχι μόνο στη ελλάδα και τα Εξάρχεια, κοινότητες αλληλεγγύης και αλληλοβοήθειας έχουν πολλάκις λειτουργήσει. Δεν είμαστε σε καλή φάση, αλλά ο τροχός γυρίζει. Αυτό που εννοώ λοιπόν δεν είναι ότι ο χώρος στην ελλάδα όλη είναι μια σφιχτή κοινότητα αγώνα, αλλά εφόσον είναι κανείς άτομο με προτεραιότητες την αλληλεγγύη αλλά και τη συλλογική υπόθεση (αλλαγή του υπάρχοντος συνολικά) τότε θα είναι έτοιμος/η να βοηθήσει συντρόφους και να δεχτεί βοήθεια.

από queer 29/08/2020 5:49 μμ.


Εγώ όντως δεν καταλαβαίνω και το λέω καλοπροαίρετα. Στον ταξικό κόσμο που ζούμε ο εργάτης πατέρας που έχει ένα "γιο 2 μέτρα" που φοράει κραγιόν, και του τη λέει, μπορείς να εξηγήσεις αποκλειστικά με ταξικούς όρους γιατί συμβαίνει αυτό ή πως φτάνουμε με διαδικασίες διαλεκτικής ώστε να συμβεί αυτή η κατάσταση; Δε βλέπω που κολλάνε οι ταξικοί όροι. Δε βλέπω ούτε το ταξικό στο να θεωρούνται με αποκαλυπτικά ρούχα οι γυναίκες πουτάνες, ούτε σε άλλα τέτοια κοινωνικά φαίνονται. 

Πάντως η αυτοδιάθεση του σήμερα είναι ο ορισμός της ανάθεσης.

από MaryLoo 30/08/2020 9:42 μμ.


post image

Αρχικά, είναι στενάχωρο το γεγονός ότι οι συζητήσεις καταλαμβάνουν τους «Τελευταίους σχολιασμούς» της κεντρικής σελίδας του Athens Ind και το ότι για να συμμετέχω στη συζήτηση αναγκαστικά θα καταλάβω χώρο αντιπληροφόρηρσης. Πρέπει να επανενεργοποιηθεί η στήλη των Συζητήσεων.

Θα ξεκινήσω από δυο σημεία. Ένα που αναφέρθηκε μέσα στη συζήτηση, αλλά πέρασε ασχολίαστο. Είναι το επιστημονικό ή "επιστημονικό" δεδομένο. Το δεύτερο, είναι αυτό που δεν λέει κανείς, ούτε εδώ ούτε πουθενά στις σχετικές αντιπαραθέσεις και αφορά στο βίωμα του υποκειμένου πάνω στο οποίο βασίζεται το παράδειγμα της έκτρωσης. Προκειμένου να πάμε από το αφηρημένο στο συγκεκριμένο.

-Ανάδραση, αυτοοργάνωση και κοινότητα της ζωής.

Στις 22/08/2020 3:18 μμ έγραψε κάποιος ότι «Με την "εξουσία" σαν μεγάλη αφήγηγη δε πάμε πολύ μακρυά, αφενώς γιατί εκεί ανακύπτει το ζήτημα του αντισιπισμού που αντιμετωπίζεται κωμικά από τον εγχώριο χώρο(σε αντίθεση με το εξωτερικό) και επιτάσει το ζήτημηα της εξουσίας στα είδη/τροφική αλυσίδα, και αφετέρου πλέον όλα τα μαθηματικά ξεκαθαρίζουν οτι ο φυσικός κόσμος λειτουργεί με δομές που περιέχουν feedbackloops, αν υπάρχει το primer structure που θέτει τη κοινωνία (το σύμπαν) σε τροχιά, είναι άνευ σημασίας αφού η ανάδραση είναι στην ευθύνη του ατόμου, δηλαδή του εγκεφάλου που κάνει simulation τη πραγματικότητα μέσω επεξεργασίας των ερεθισμάτων αίσθησης από το υπαρκτό.

Η πραγματικότητα είναι μια μεγάλη ανάδραση που πλάθεται μέσω εσωτερικών ατομικών αναδράσεων του εκάστοτε ανθρώπου/παρατηρητή».

Πάμε λοιπόν, ανάδραση... Πρόκειται για χοντροκομμένη παραχάραξη επιστημονικών αναφορών. Όχι η έννοια ανάδραση, αλλά το συμπέρασμα ότι ο φορέας της ανάδρασης είναι το άτομο-παρατηρητής. Πρόκειται για μια εξόφθαλμα ιδεολογική χρήση επιστημονικών αποσπασμάτων, μέσα σε ένα πλαίσιο που αντιτίθεται εξολοκλήρου στη συνολική επιστημονική περιγραφή από την οποία προέρχεται το απόσπασμα. Η ανάδραση δεν εμφανίστηκε στον άνθρωπο και βέβαια όχι στον «ατομικό» άνθρωπο, του οποίου η θέση μέσα στον φυσικό κόσμο είναι πολύ σχετική. Η ανάδραση είναι παντού, σε όλες τις εξελισσόμενες φυσικές δομές. Άρα, πρώτα πρώτα, να σημειώσουμε ότι η ανάδραση δεν αποτελεί ένα προνόμιο της σολιψιστικής αυτοσυνείδησης του μεμονωμένου ανθρώπου. Ακόμα κι αυτή η μικρή παρατήρηση μας ενδιαφέρει, διότι κατεβάζει τον μαλάκα τον μεμονωμένο ή κοινωνικά οργανωμένο άνθρωπο από τον θρόνο του διανοητικού θεού, που μπορεί να στοχάζεται δήθεν ανεξάρτητα και να αυτοπρoσδιορίζεται άκριτα.

Η έννοια ανάδραση δεν εμφανίστηκε από το πουθενά. Ανήκει στις επιστήμες που μελετούν τα συστήματα (φυσική, χημεία, μαθηματικά, κυβερνητική-πληροφορική-συστημική, βιολογία). Το σημαντικό: Η ανάδραση είναι συνυφασμένη με την έννοια αυτοοργάνωση. Το σχετικιστικό χάος που υπονοεί ο 3:18 μμ, υπάρχει μόνο μέσα σε εξελισσόμενες δομές αυτοοργάνωσης. Ο Πριγκοζίν, ο φυσικός που θεμελίωσε τη θεώρηση των αναδραστικών διεργασιών ως βασική δομή της εξελισσόμενης αυτοοργάνωσης, εισήγαγε τις έννοιες «σταθερότητα μέσα από την ανισορροπία» και «τάξη μέσα από την ανισορροπία». Ήδη με το έργο του πάνω στην εντροπία, έχουμε μια πρώτη απόδειξη για το ότι οι δομές αυτοοργάνωσης εξελίσσονται γινόμενες πιο συμπεριληπτικές. Η πολυμορφία της ζωής δεν είναι απόρροια της ποικιλίας ανεξάρτητων στοιχείων, αλλά αντιθέτως, της εκτεινόμενης συνάρτησης των συντιθέμενων και αποσυντιθέμενων δομών.

Επιτούτου, για να έχουμε μια σαφή ιδέα της χοντροκομμένης παρερμηνείας που έγινε και να καταλάβουμε τελικά, αν το «άτομο» είναι η πηγή των πάντων ή υπάρχει και κάτι ευρύτερο, θα σημειώσω δυο επιστημονικά δεδομένα από το σχετικό πεδίο. Πρώτο δεδομένο, οι δομές αυτοοργάνωσης εξελίχθηκαν ιστορικά, από τους μονοκύτταρους μικροοργανισμούς μέχρι τα οικοσυστήματα και την ανθρωπότητα ως μέρος τους. Ο μεμονωμένος άνθρωπος δεν είναι ούτε η ελάχιστη, ούτε η μέγιστη δομή αυτοοργάνωσης. Κουβαλάει αμέτρητα κλάσματα αυτοοργάνωσης, κύτταρα, ιστούς, όργανα, εσωτερικά συστήματα (πχ κυκλοφορικό). Αντίστοιχα, αποτελεί μέρος ευρύτερων δομών αυτοοργάνωσης, έξω από τις οποίες δεν υπάρχει ο μεμονωμένος άνθρωπος («άτομο») και που έχουν τις δικές τους αναδραστικές διεργασίες, οι οποίες δεν μπορούν να αναχθούν στον μεμονωμένο άνθρωπο. Έχει περάσει μισός αιώνας από τότε που οι Βαρελά και Ματουράνα (βιολόγοι) τεκμηρίωσαν την έννοια αυτοοργάνωση και την ειδικότερη έννοια αυτοποίηση, μέσα σ' ένα εξελικτικό κοινωνικό-οικοσυστημικό πλαίσιο. Προφανώς ο 3:18 μμ ξέχασε την «αλληλοβοήθεια» του Κροπότκιν, παρότι αυτό το καινοτομικό έργο, σήμερα αποτελεί σταθερή αναφορά για τους ριζοσπάστες βιολόγους.

Οι επιστήμονες που επιμένουν στον αναγωγισμό, μια ιδεολογική προσέγγιση της επιστήμης που έχει καταρριφθεί επιστημονικά εδώ και μερικές δεκαετίες, είναι εκείνοι που πληρώνονται από τις φαρμακοβιομηχανίες για να παράγουν ουσίες χημικής "τηλεκατεύθυνσης" των καταναλωτών, δηλαδή, καταστροφικές παρεμβάσεις. Βέβαια, εκεί που επικρατεί ακόμα ο αναγωγισμός, το βασικό επίπεδο δεν αναγνωρίζεται στο «άτομο», αλλά στο μικροβιολογικό επίεπδο, εκεί που οι τεχνοκράτες μπορούν να παρέμβουν καταστροφικά.

Οπότε, η άποψη ότι τα πάντα υπάρχουν μόνο ως σύμπλεγμα αναδράσεων μεμονωμένων ανθρώπων, αποτελεί μια ακραιφνή ιδεολογική προβολή του φιλελευθερισμού και μάλιστα, στη χειρότερη πολιτική εκδοχή του: η συμφεροντολογική ανταλλαγή αποτελεί το θεμέλιο όλων των σχέσων. Αυτό μας λέει ο 3:18 μμ και όποιοι επιμένουν στην αναγωγή των πάντων σε σχέσεις «ατόμων». Η μόνη πραγματικότητα που πλάθεται μέσω εσωτερικών ατομικών αναδράσεων του εκάστοτε ανθρώπου/παρατηρητή, ερήμην ευρύτερων αναδραστικών δομών, είναι ο φετιχισμός της ατομικότητας, μια θλιβερή μορφή συνείδησης, εφόσον αυτοκαταδικάζει τον μεμονωμένο άνθρωπο σε μια τραγική μοναξιά. Κι ευρύτερα, η μόνη αποκλειστική ικανότητα της δομής αυτοοργάνωσης που λέγεται “άτομο”, δηλαδή του μεμονωμένου ανθρώπου, είναι η παραγωγή ιδεολογίας. Σ’ αυτό το έργο και μόνο, ο εξατομικευμένος άνθρωπος είναι ασυναγώνιστος μέσα στο σύμπαν.

Δεύτερο επιστημονικό δεδομένο, οι αναδρούσες δομές δεν είναι παθητικές, δεν είναι ουδέτεροι παρατηρητές. Κατασκευάζουν τον κόσμο εσωτερικά και εξωτερικά. Ο έσχατος δυϊσμός που διαχωρίζει την άποψη από την κοινωνική σχέση και την "αυτοδιάθεση" από την κοινωνική πρακτική, ανήκει στα σκουπίδια ενός πολιτισμού που μας ήθελε καταναλωτές άθλιων απολαύσεων και ήρεμους στοχαστές (μέσα στο κελί του ο καθένας). Αυτός ο πολιτισμός φτάνει στο τέλος του, όχι λόγω της "αυτοδιάθεσης του ατόμου", που όσο προσπαθεί να αυτοσυντηρηθεί μέσα στην πολιτική αποδόμησή του, τόσο κατρακυλάει στην ακινητοποίηση, αλλά λόγω της σύνθλιψης της κοινωνικότητας. Αυτή συμπάσχει, εξεγείραται, οργανώνεται, ξαναφτιάχνει τον κόσμο, μας βγάζει από τη φάση της αποδόμησης, την ιστορική φυσική συνέπεια και καθρέφτη της αφομοίωσής μας στον αστικό πολιτισμό.

Έτσι, αρχίζει να έχει σημασία αν κάνουμε ή δεν κάνουμε παδιά, αν τα πετάμε στα σκουπίδια, αν τα πουλάμε, αν τα κάνουμε κομμάτια για να πουληθούν ως όργανα, αν οι άντρες τα παρατάμε στη μάνα τους ή στο κράτος κτλ.

Να σταθούμε σε ένα σημείο κρίσης καθοριστικό: Ίπταται το ερώτημα του πότε το έμβρυο γίνεται ζωή. Όλες οι δεδομένες απαντήσεις όμως είναι απαράδεκτες κι αυτό φαίνεται από το γεγονός ότι όλοι προσπερνούν ταχύτατα αυτό το σημείο κρίσης. Οι γιατροί δεν έχουν καταλήξει. Το διαπραγματεύονται ανάλογα με τα ειδικά συμφέροντά τους και τις ιδεολογικές θέσεις τους. Δεν γίνεται να καταλήξουν. Για πολλούς λόγους, άλλους ιδεολογικούς κι άλλους φυσικούς. Ενώ η στιγμή που πεθαίνει το ον είναι προσδιορίσιμη, δεν γίνεται να διαχωρίσουμε τη συνέχεια της αναπαραγωγής της ζωής σε πριν και μετά, διότι δεν υπάρχει απόλυτο "πριν και μετά". Είναι στάδια αυτονόμησης. Το σπέρμα διαχωρίζεται από τον πατέρα. Αργότερα, το μωρό διαχωρίζεται από τη μήτρα, αλλά όχι εντελώς από τη μάνα. Αργότερα, απομακρύνεται από τη μάνα. Δεν υπάρχει όμως φάση στην οποία έχουμε κάτι χωρίς ζωή. Στον βαθμό που ο νέος άνθρωπος δεν έχει δική του ζωή, στον ίδιο βαθμό αποτελεί ζωντανό μέρος ενός άλλου ανθρώπου και μιας ολόκληρης κατάστασης του κόσμου, όπως είναι την εκάστοτε στιγμή. Να πούμε ότι ο άνθρωπος αποκτά ζωή όταν αρχίσει να μιλάει, όταν φτάσει 14 ή 18 χρονών ή μήπως ποτέ, αφού πάντα μένει προσκολλημένος σε κάποιες εξαρτήσεις και πάντα θα κουβαλάει μια συνείδηση που δεν είναι εντελώς δική του;

Να το πούμε ξεκάθαρα, μόνο το αστικό δίκαιο αναγνωρίζει ένα δικαίωμα του κτήτη να κάνει ότι θέλει με τα κτήματά του, ερήμην κοινωνικών συνεπειών. Το πόσο βαθυά βρίσκονται μέσα στην αστική ιδεολογία και ηθική εκείνοι που λένε ότι το έμβρυο δεν έχει ζωή, φαίνεται ακριβώς από την έγνοια τους να αποφύγουν τον απολογισμό του φόνου. Μα μόνο το αστικό δίκαιο λέει ότι όλα επιτρέπονται αρκεί να μην πειράξεις τον άλλον και σίγουρα, να μην τον σκοτώσεις. Νομίζουν ότι καθαρίζοντας με την κατηγορία του φόνου (που δεν καθαρίζουν), έχουν διαφύγει κάθε κρίσης. Για το αστικό δίκαιο ενίοτε είναι έτσι. Για το επαναστατικό κοινωνικό δίκαιο δεν είναι έτσι.

Από επαναστατική σκοπιά, ο φόνος δεν είναι από θέση αρχής καταδικασταίος. Μάλλον όμως, βοηθάει καλύτερα την κοινωνική εξέλιξη προς την ελευθερία να ονομάσουμε φόνο τον φόνο που διαπράττουμε. Διότι τουλάχιστον, με μια αναστοχαστική ειλικρίνεια μπορεί ο κόσμος να γίνει καλύτερος, ξεκινώντας από την κατανόηση της ανάγκης του φόνου, των συνθηκών που την δημιουργούν και των δυσκολιών για την αλλαγή τους. Ενώ αν βαφτίζουμε το κάθετί που εξαφανίζουμε από τον κόσμο ως νεκρό απόθεμα, στηρίζουμε με τα μπούνια τον πιο αναίσθητο και άλλογο κανιβαλισμό. Την ίδια άποψη που γράφτηκε εδώ για το έμβρυο, έχουν και οι αστοί για τους εργάτες, τους άπορους, τους τριτοκοσμικούς κτλ: δεν συμπεριλαμβάνονται στον κόσμο των ζωντανών, ανήκουν στον κόσμο των ιδιωτικών αντικειμένων.

Σ' αυτό το σημείο, ο παραλληλισμός με τον αντισπισισμό γίνεται μπούμερανγκ. Ο αντισπισισμός εκτείνει την ενσυναίσθηση και την αναγνώριση της ζωής. Δηλαδή, ο εντελώς αντίθετος προσανατολισμός από την άποψη που λέει ότι τα έμβρυα είναι νεκρά ιδιωτικά κτήματα. Η μόνη στάση στην οποία μπορούν να συναντηθούν αυτά τα ρεύματα, είναι η απέχθεια για κάθετι ανθρώπινο έξω από το βασίλειο της ατομικότητας. Ο αντισπισισμός δεν διακατέχεται από αυτή την ιδέα. Έτσι τον αντιλαμβάνονται μόνο όσοι τον χρησιμοποιούν ως πρόσχημα για να υπεκφύγουν από κάθε έννοια κοινωνικού και πολιτικού καθήκοντος και να ισοπεδώσουν κάθε έννοια αλληλεγγύης, με την επίφαση ότι οι μη αντισπισιστές δεν είναι αλληλέγγυοι προς τα ζώα. Εκεί και μόνο συναντιέται ο ελιτίστικος (και βέβαια ως τέτοιος, και ανθρωποκεντρικός) αντισπισισμός, με τον εσωτερικευμένο φιλελεύθερο φεμινισμό.

Αλλά ακόμα κι αν μιλούσαμε για "νεκρά" κτήματα, πχ τα πορτοκάλια της Ευρωπαϊκής Ένωσης που πετιούνται για να κρατηθεί ο ανταγωνισμός κι η μοιρασιά των μονοπολίων, ενώ πεθαίνουν κάθε λεπτό άνθρωποι από πείνα, η άποψη που λέει "δικό μου είναι, ότι θέλω το κάνω", μπάζει. Πόσο μάλλον, όταν μιλάμε για το αδιαχώριστο της ζωής.

Συμπερασματικά, η κύηση και η έκτρωση αποτελούν ακριβώς εκείνες τις πράξεις για τις οποίες αντιμετωπίζουμε τη μεγαλύτερη δυσκολία διαχωρισμού μεταξύ του Εγώ και του Άλλου, του ατομικού και του κοινωνικού, της αυτονομίας και της συνεξάρτησης (παρότι η σύλληψη χρειάζεται δυο πρόσωπα κι ενίοτε είναι ακούσια, δεν παύει να αποτελεί πράξη). Εξίσου εκείνες οι απόψεις που αδιαφορούν ή και επιτίθενται σε μια από τις δυο όψεις αυτής της διαλεκτικής, είναι προβληματικές.

Ως εδώ, η κριτική μου στράφηκε προς τους αποδομιστές. Ξεκίνησα έτσι επειδή μέσα στα δικά τους σχόλια καταγράφηκαν ψευδή, άκρως ιδεολογικά, "επιστημονικά" δεδομένα. Αλλά και για έναν λόγο ακόμα. Η εστίαση, ο αγώνας, η έρευνα και ο διάλογος στις διαφορετικές μορφές καταπίεσης, που ρίχτηκε στο κατηγορηματικό τσουβάλι της «αποδόμησης», δεν ανακαλύφθηκε την εποχή της αποδόμησης: ονομαζόταν πολύ πριν, συγκεκριμενοποίηση και ανάλυση. Διόλου μια τέτοια εμβάθυνση δεν συνεπάγεται την εγκατάλειψη της διαλεκτικής της ολότητας. Αντίστροφα, η διαλεκτική της ολότητας ωθεί τους ριζοσπάστες στις συγκεκριμενοποιήσεις, παρότι, όχι όλους. Ενώ η θεματικότητα και η διαθεματικότητα (η κλασματοποίηση των θεματικών διαχωρισμών μέσα στα ίδια υποκείμενα), αρνούμενες συνειδητά κάθε συνθετικό πλαίσιο αναφοράς, πρακτικά δηλαδή, κάθε προσέγγιση των υποκειμένων, εκείνο που τελικά συντηρούν και μάλλον σκόπιμα, είναι η άρνηση κάθε προσπάθειας δημιουργίας συνεκτικού νοήματος από το υποκείμενο για τον εαυτό του. Διότι σίγουρα δίχως αυτοδιάθετους ανθρώπους δεν γίνεται αυτοδιάθετη κοινωνία κι ούτε βιώσιμος πλανήτης κι εξίσου σίγουρα, έξω από μια εθελούσια κοινωνική αναφορά, δεν υπάρχει, δεν χρειάζεται κιόλας, κανένα νόημα για το υποκείμενο. Έτσι, δεν έχει νόημα ούτε η αυτοδιάθεση, παρά μόνο ως αστικό δικαίωμα στην αναισθησία, την ανοησία και την ακρισία.

Ο επιπλέον λόγος λοιπόν για τον οποίο ξεκίνησα με την κριτική στους αποδομιστές, είναι το δεδομένο -εγγενές στη δομή του αποδομισμού-, ότι ο αποδομισμός δεν είναι διόλου μια προσέγγιση προς το συγκεκριμένο, ένα αποκαλυπτικό κι αναλυτικό έργο, αλλά μια ολιστική θεωρία γενικής αυτοδιάλυσης μέσα στο ιδεολογικό πλαίσιο της αστικής πραγματικότητας. Ο αποδομισμός, επίσης στη συγκεκριμένη εκφορά του σ' ετούτη τη συζήτηση, είναι μια μεγάλη αφήγηση ενάντια στην κοινότητα, ενάντια στην ενσυναίσθηση της ζωής, ενάντια στην επανάσταση. Έχει γενικό πολιτικό σκοπό, να διαλύσει ότι αντιτίθεται στην αποδόμηση που επέφερε ο καπιταλισμός κι έχει επιπλέον, ιδιαίτερα συμπαγή ιδεολογία προς τον σκοπό του. Σ' αυτή τη μεγάλη αφήγηση, τα αναφερόμενα υποκείμενα αποτελούν αποκλειστικά αξίες πολιτικής χρήσης: η έγγυος και η μάνα, αποκτούν πρόσωπο, γίνονται άξιες αναφοράς, μόνο όταν αισθάνονται το παιδί τους ως κάτι ξένο και ανεπιθύμητο, μια βίαιη ενδοπροβολή του κοινωνικού καταναγκασμού.

Το πρώτο βήμα, πριν περάσουμε στο συγκεκριμένο, στις εγγύους, για το παράδειγμα ετούτης της συζήτησης, ήταν το ξεκαθάρισμα της σύγκρουσης των γενικών αντιληπτικών πλαισίων.

- Σκατά και κρέας

Δεν ξέρω αν μου διαφεύγει, αλλά έχω την εντύπωση ότι σε καμία σχετική συζήτηση, όπως και σ' ετούτη, δεν έχει γίνει ποτέ αναφορά στις αιτίες του προβλήματος, μια στοιχειώδης ανάλυση της αλληλουχίας των φυσικών συνεπειών. Συζητάμε για το τι θα κάνουμε με το έμβρυο ή το μωρό, συζητάμε για γιατρούς, φράγκα, αλληλοβοήθεια, αλλά κανείς δεν λέει γιατί βρέθηκε αυτό το έμβρυο εδώ, να βασανίζει μια γυναίκα, τις συνειδήσεις μας και το Indymedia!

Όπως και με τον κορωναϊό. Εκείνοι που είδαν πίσω από τον ιό μόνο μια πολιτική διαχείριση, ειδικότερα, μια ιδεολογική κατασκευή, με την ίδια ευκολία βλέπουν πίσω από ένα έμβρυο, μόνο κοινωνικές κατασκευές. Κι επιτίθενται "σημειολογικά" (ιδεολογία επί της ιδεολογίας) στη φετιχιστική τεχνοκρατία αυτών των κατασκευών, στους γιατρούς. Απ' την άλλη, εκείνοι που εστιάζουν στο σύστημα υγείας σε σχέση με τον ιό, χάνουν από το κάδρο την προέλευσή του, αλλά και το πολιτισμικό αδιέξοδο των κρατικών συστημάτων υγείας. Έτσι χάνεται και η ανάλυση της ανεπιθύμιτης εγκυμοσύνης, μέσα στη διεκδίκηση μιας καλύτερης τεχνοκρατικής διαχέιρισής της.

Τώρα βέβαια γνωρίζουμε με ντοκουμέντα, χωρίς συνωμοσιολογικά σενάρια, ότι ο συγκεκριμένος υπερεπιθετικός ιός δεν ήταν μια φυσική ανάδραση στην υπερεκμετάλλευση και την αποδυνάμωση της ανοσοποίησης των φυτών και των ζώων (που θα μπορούσε να είναι, όπως ήταν προηγούμενοι ιοί, με επιστημονικά δεδομένα), αλλά κατασκεύασμα κάποιων μαλακισμένων επιστημόνων. Και τους ξέφυγε. Εκείνοι που θέλουν να βλέπουν το κράτος ως παντοδύναμο, για να δικαιολογούν την αδράνειά τους, δεν αποδέχονται ότι η εξουσία κάνει λάθη. Αντίστοιχα, οι καιροσκόποι καλύπτονται πίσω από τη μεταφυσική της φυσικής τυχαιότητας, προκειμένου να μην εμβαθύνουν στο πρόβλημα. Και οι δυο πολιτικές γραμμές, η ιδεαλιστική κι η σοσιαλδημοκρατική, αποδείχτηκαν απαράδεκτες απέναντι σε μια κοινωνική κρίση όπως αυτή που αναδύθηκε με τον κορωναϊό. Μας ενδιαφέρουν πολύ άμεσα οι παραλληλισμοί με την επιδημία, για την κατάσταση της ανεπιθύμιτης εγκυμοσύνη. Μήπως θα ήταν εξελικτικά γονιμότερο να αναρωτηθούμε πώς προκύπτουν τα ανεπιθύμιτα έμβρυα και να προσπαθήσουμε να αλλάξουμε τις αιτίες, την ίδια στιγμή που φροντίζουμε ή διεκδικούμε την ελευθερία και τις κατάλληλες συνθήκες για τη γυναίκα που θέλει (ή που δεν θέλει) να κάνει έκτρωση;

Η Έμμα είχε δίκιο, αν υπήρχε αγάπη και ικανές συνθήκες φροντίδας, η έκτρωση θα σπάνιζε, αλλά πρέπει να ρίξουμε το βλέμμα πιο συγκεκριμένα μέσα στα βιώματα που οδηγούν σε ανεπιθύμιτες εγκυμοσύνες. Αν είχαμε φτιάξει, πρώτα στις σχέσεις μας, τον κόσμο στον οποίον αναφερόταν η Έμμα, δεν θα είχαμε λιγότερες εκτρώσεις διότι θα ήταν πιο υποφερτή η μητρότητα, αλλά κυρίως διότι θα είχαμε λιγότερες ανεπιθύμιτες εγκυμοσύνες. Όπως, χωρίς την καπιταλιστική βιομηχανία, θα είχαμε λιγότερο επικίνδυνους ιούς. Πάμε λοιπόν στις αιτίες...

Απλά και σαφέστατα, η ανεπιθύμιτη εγκυμοσύνη είναι το αποτέλεσμα ενός μαλάκα που βάζει το τσουτσούνι του σε μια γυναίκα, ενώ αδιαφορεί γι' αυτήν, αδιαφρεί για τον βίο της, για το τι θα γίνει αυτή μετά την καύλα του. Αυτή είναι η πρωταρχική κοινωνική και φυσική αιτία, ο άντρας που μεταχειρίζεται ένα γυναικείο σώμα σα νεκρό κτήμα του, σα να κατουράει στο χωράφι του. Όποιος μιλάει για την απώλεια μιας ζωής, χωρίς να αναφέρεται στον μαλάκα που την πετάει σ’ ένα άλλο σώμα σα να είναι σκουπίδια και η ζωή γενικά και ο άνθρωπος που την υποδέχεται, αναπαράγει την υποκριτική ιδεολογία και ηθική της πατριαρχίας, που δαιμονοποιεί τις γυναίκες, όχι μόνο για να τις διατηρήσει στη θέση της αναπαραγωγικής μηχανής, αλλά και στη θέση του δοχείου των δικών του αποβλήτων. Η “κακιά στιγμή” είναι τόσο απαράδεκτη περιγραφή, όσο κι η απόδοση των δεινών του καπιταλισμού, όπως η τωρινή επιδημία, στην “τύχη”.

Αντιλαμβανόμενος την έκτρωση ως φόνο ενός μέρους της γυναικείας ύπαρξης, συναισθάνομαι τον άνθρωπο που βιώνει τραγικά ως ανυπέρβλητη αντίφαση το σχίσμα ανάμεσα στον εαυτό του και στον άλλον, που έχει γίνει ένα με το σώμα- κυριολεκτικά ζωντανό κοινωνικό χώρο. Δεν έχω ακούσει ποτέ από γυναίκα, ότι η έκτρωση ήταν μια ευχάριστη εμπειρία, αν και αναγκαία. Αυτό το σχίσμα έχει ήδη τελεστεί τη στιγμή που ο μαλάκας, δίχως τη συμφωνία και την κοινή φροντίδα των δύο, επιβάλει την αυτιστική κοσμάρα του πάνω στο σώμα της γυναίκας και στο κοινωνικό σώμα συνολικά. Κι όμως, αμφότερα τα “στρατόπεδα” αυτής της συζήτησης, όχι μόνο δεν λένε τίποτα για την ανδροκρατική μαλακία, αλλά και αντιμετωπίζουν τη γυναίκα που κάνει έκτρωση σαν ένα αδιάφορο πλάσμα. Οι μεν για να την ταυτίσουν με τον πολιτισμικό εχθρό, τους εξουσιαστές που σκοτώνουν παιδιά κι οι δε για να πουν, “θα κάνουμε ότι γουστάρουμε, άκριτα, χωρίς καμία ευθύνη”. Πολιτική εργαλειοποίηση, που σίγουρα δεν εγκυμονεί καμία λύση. Η μετακύλιση του θέματος στο αν υπάρχει πατριαρχία στις πολιτικές διαδικασίες, αποτελεί υπεκφυγή. Δεν είναι άσχετο, αλλά δεν παύει να είναι υπεκφυγή.

Εκείνοι που ενίστανται στον φόνο του εμβρύου, είναι διατεθιμένοι να συμφωνήσουν να κόβουμε τα τσουτσούνια των απρόσεχτων, για λόγους ισότητας και πρόληψης; Δεν αστειεύομαι καθόλου. Επαναστατικά μέτρα, συλλογική ευθύνη. Συνέπεια λογικής, αποφάσεων και έργων.

Εδώ αναδύεται η πρώτη διαφορά σε σχέση με τον ιό. Η αντιμετώπιση της αιτίας των ιών του καπιταλισμού είναι απλούστερη: Ξέρουμε τον εχθρό, μπορούμε να τον διακρίνουμε από τον φίλο και να τον βγάλουμε από τη μέση. Δεν θα μας λείψουν οι γενετιστές, οι καθεστωτικοί δημοσιογράφοι, οι επιχειρηματίες κτλ. Οι ανεπιθύμιτες εγκυμοσύνες όμως, δεν είναι πάντα αποτέλεσμα καταναγκαστικής επαφής κι ειδικά στον δυτικό κόσμο, μάλλον συχνότερα προέρχονται από εθελούσιες σχέσεις. Άρα, δεν αρκεί να τεμαχίσουμε τους βιαστές. Δεν αρκεί ούτε να καταγγείλουμε ή και να αποκλείσουμε τους πατριαρχικούς άντρες, ξεκινώντας από τους αδιάφορους, τους τύπους που κατουράνε στο χωράφι. Τέτοια μέτρα, συμπεριφορικά και “σωφρονιστικά”, δεν έχουν πιάσει. Άλλωστε, η δαιμονοποίηση κάνει το “κακό” πιο γοητευτικό. Όσο τα υποκείμενα που δημιουργούν ανεπιθύμιτη ζωή και κυρίως εκείνα που την υπόκεινται, οι γυναίκες, δεν κατανοούν γιατί υπάρχουν σχέσεις στις οποίες ο άλλος είναι πιθανότατο να κατουρήσει στο χωράφι και σχεδόν σίγουρο ότι μια μέρα, αν όχι την επόμενη, θα είναι ξένος/ξένη και γιατί τους συμβαίνει να εμπλέκονται σε τέτοιες σχέσεις, τόσο συναντιούνται σε τέτοιες σχέσεις και θα συνεχίζει να τους συμβαίνει. Και βέβαια, ακριβώς έτσι θα συνεχίσουμε να πετάμε σπέρματα και έμβρυα.

Ένας πολιτισμός που μεταξύ άλλων παράγει απόβλητα έμβρυα, είναι ένας κόσμος όπου τα όντα που τον συνδιαμορφώνουν αντιλαμβάνονται τον εαυτό τους σαν ενα σακί από σκατά και κρέας. Τα σακιά συναντιούνται πότε πότε για να πάρουν λίγη κυριολεκτικά επιδερμική ηδονή το ένα από το άλλο (αφήνοντας τα σκατά τους). Η επιστημονική έννοια της ανάδρασης είναι λίγο πιο πλούσια από αυτή την ανθρωπολογική θεώρηση των ατομικιστών-αποδομιστών, οι οποίοι δεν έχουν να πουν τίποτα επί των αιτίων της παραγωγής απόβλητων εμβρύων, αφού θα έπρεπε να αναμετρηθούν με τον ωφελιμισμό τους.

Επίσης όμως, οι επικλήσεις της κοινωνικότητας του ανθρώπου, προκειμένου να είναι επαναστατικές κι όχι αντιδραστικές, συντηρητικές, πατριαρχικές κτλ, πρέπει να είναι αναγνωρίσιμες για την απόλυτη ακρίβειά τους από τη σκοπιά του δικαίου. Στον καταλογισμό ευθυνών, τα άνισα κατηγορητήρια χρειάζονται διπλή ποινή. Πχ, κουβεντιάζοντας για διεκδίκηση περίθαλψης και αλληλοβοήθειας, σαν σε προεκλογικό ντιμπέιτ, τη στιγμή που μένει στο απυρόβλητο η αρπαχτική επιτηδειότητα που επικρατεί παντού και μέσα στον αντιεξουσιαστικό χώρο, αναπαράγει εκ’θεμελίων την πατριαρχία κι αναπαράγει την αποδοχή της από τη θυματοποιημένη γυναίκα.

Κάτι τύπισσες, κάτι χιλιάδες δηλαδή, που οργανώθηκαν στα κατσάβραχα της Μέσης Ανατολής, το έλυσαν το ζήτημα, κόβοντας και τσουτσούνια. Και το έλυσαν το ζήτημα όταν αναγνώρισαν στις εαυτές τους ότι είναι κάτι παραπάνω από σκατά και κρέας, όταν προήγαγαν την αυτοοργάνωση σε κάτι παραπάνω από ωφελιμίστικη ανταλλαγή. Η πολιτική αποδόμηση; Μπα… οργανωτικό κι ιδεολογικό μονομπλόκ, με σιδερικά και λοιπά συμπράκαλα. Τίποτα λιγότερο από την απελευθέρωση της ανθρωπότητας και του πλανήτη.

Εικόνες:

από έχω κάνει έκτρωση 02/09/2020 10:43 πμ.


Ο άλλος αναπαράγει τα πατριαρχικά αντανακλαστικά με μανδύα κοινωνισμού, μιλάμε το πως κατέληξε το ίνδυ έτσι δε ξέρω. Κακώς έκλεισαν οι συζητήσεις. Αυτά τα μαργαριτάρια στις αναλύσεις δε βρίσκονται εύκολα.

Επί του θέματος.

Δεν έχει καμία σημασία αν το έμβρυο το θεωρείς ατομικό ή κοινωνικό ζήτημα, καταρχάς δε το κουβαλάς εσύ 9 μήνες στη μήτρα που δεν έχεις και δε θα μάθεις ποτέ αυτή την εμπειρία. Να θυμάσαι πάντα, δε σου πέφτει λόγος. Τώρα, αν έχει σημασία υπέδειξε μας τι άλλη διαχείριση υπάρχει πάνω σε ένα έμβρυο που η γυναίκα έχει αποφασίσει οτι ΔΕΕΕΕΝ το θέλει. Τί άλλη διαχείρηση πέρα από την έκτρωση; Ξέρεις τι θες εσύ; Εσύ θες να κόβεις πουλιά βιαστών και να αναγκάζεις τις βιασμένες να κάνουν το ρημάδι το παιδί από "αλληλεγγύη για τη ζωή" (καλά αραδιάζεις οχετό αντιεπιστημονικό σχετικά με τη ζωή-έμβρυο αλλά δεν είναι του παρόντος). Έτσι είσαι και τιμωρός και προστάτης του είδους, καθούμενος στο θρόνο του απόλυτου αρσενικού. Και να θυμάσαι, δε σου πέφτει λόγος.

Επίσης, κρίνουμε το τί θέλουν να κάνουν οι αυτοδιαθετικοί μονοθεματικοί μαύροι, σεξουαλικοί και συναφτά που τους κατακρίνουμε οτι δεν ακολοθούν το επαναστατικό ολικό πρόταγμα, τη στιγμή που οι λευκοί και str8 προτοστατούσαν σε αυτό το πρόταγμα και απέκλεισαν ΟΤΙΔΗΠΟΤΕ αλλο; Πόσοι μετανάστες ΣΥΜΜΕΤΕΧΟΥΝ ΕΝΕΡΓΑ στην αναρχία οεο; Πόσοι με την ταυτότητα του ΣΕΞΟΥΑΛΙΚΟΥ συμμετείχαν στην αναρχία οέο; Και θα βγούμε εμείς σα τομάρια να κρίνουμε γιατί ο καταπιεσμένος είναι θύμα του νεοφιλελε; 

Πάλι καλά που μπαίνουμε και ινδυ και διαβάζουμε τέτοια πράματα και γελάει το χειλάκι μας.

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

To μέγιστο μέγεθος των αρχείων είναι 16ΜΒ. Επιτρέπονται όλες οι γνωστές καταλήξεις αρχείων εικόνας,ήχου, βίντεο. ΠΡΟΣΟΧΗ! Για να υπάρχει η δυνατότα embed ενός video πρέπει να είναι της μορφής mp4 ή ogg.

Νέο! Επιλέξτε ποιά εικόνα θα απεικονίζεται στην αρχή του σχόλιου.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License