ΤΟ ΠΡΟ.ΚΕ.ΚΑ Ταύρου στην Πέτρου Ράλλη), ‘Η Εκεί όπου η ανθρώπινη υπόσταση καταργείται

ΤΟ ΠΡΟ.ΚΕ.ΚΑ Ταύρου (Προαναχωρησιακό Κέντρο Κράτησης Αλλοδαπών Αττικής, στην Πέτρου Ράλλη), ‘Η Εκεί όπου η ανθρώπινη υπόσταση καταργείται Ή Η έμφυλη βία είναι καθεστώς, όσο υπάρχει κράτος και καπιταλισμός

ΤΟ ΠΡΟ.ΚΕ.ΚΑ Ταύρου (Προαναχωρησιακό Κέντρο Κράτησης Αλλοδαπών Αττικής, στην Πέτρου Ράλλη),

‘Η

Εκεί όπου η ανθρώπινη υπόσταση καταργείται

Ή

Η έμφυλη βία είναι καθεστώς, όσο υπάρχει κράτος και καπιταλισμός Την προηγούμενη εβδομάδα άλλο ένα περιστατικό σεξουαλικής κακοποίησης έλαβε χώρα στο κολαστήριο της Πέτρου Ράλλη. Η κρατούμενη, ούσα σε καθεστώς φυλάκισης, δέχτηκε σεξουαλική παρενόχληση από ένστολο φρουρό που υπηρετούσε στις φυλακές στον ανελκυστήρα και στο υπόγειο γκαράζ του κτιρίου. Τα γεγονότα έμφυλης βίας που καταγγέλλονται στο εν λόγω κέντρο κράτησης είναι συχνό φαινόμενο και δεν αποτελούν από μεμονωμένα περιστατικά, όπως θέλουν να τα παρουσιάσουν. Τα μέρη της φυλακής, όπου έγινε η σεξουαλική παρενόχληση, προσεκτικά έχουν διαλεχτεί καθώς σε αυτά δεν υπάρχουν κάμερες. Τόσο στην συγκεκριμένη επίθεση όσο και σε προηγούμενες που έχουν διαπραχτεί σε αυτό το «κέντρο σεξουαλικής παρενόχλησης κρατουμένων» οι μπάτσοι φαίνεται να ξέρουν καλά τι πρέπει να κάνουν για να συγκαλυφθεί η επίθεση τους. Τα μέρη που επιλέγουν είναι στην αφάνεια, δηλαδή μη παρακολουθούμενοι χώροι όπως η κουζίνα, το γκαράζ, το ιατρείο και οι ίδιοι δεν φορούν διακριτικά, ώστε να μην μπορούν οι γυναίκες να γνωρίζουν τον βιαστή τους. Η εξουσία που οι φύλακες εκεί μέσα διαθέτουν και καθημερινά καταχράζονται σε συνδυασμό με την πεποίθηση τους ότι μια γυναίκα, φυλακισμένη, μετανάστρια μέσα σε μια συνθήκη απομόνωσης κάτω από απάνθρωπες συνθήκες δεν θα καταγγείλει περιστατικά παρενόχλησης και κακοποίησης δυσκολεύουν ακόμη περισσότερο την ήδη δυσβάσταχτη καθημερινότητα των έγκλειστων αυτών γυναικών. Αποτελούν καθημερινότητα τα σεξιστικά σχόλια και τα βλέμματα που αντιμετωπίζουν οι γυναίκες κρατούμενες από τους φύλακες.

Οι συνθήκες που επικρατούν εκεί, δεν είναι ανάμνηση κάποιας εμπόλεμης φυλακής του 20ου αιώνα, δεν είναι κάποια παρατυπία του σωφρονιστικού συστήματος, κάποια παράβλεψη, ένα μέρος που ακόμα το κράτος δεν κατάφερε να «εξανθρωπίσει». Εκεί πετιούνται μετανάστριες που σε κάποιο «τυχαίο» έλεγχο της αστυνομίας βρέθηκαν χωρίς άδεια παραμονή ή με ληγμένα έγγραφα ( η ανανέωση κοστίζει 450 ευρώ, δυσβάστακτο ποσό για τις περισσότερες), δηλαδή φυλακίζονται μόνο και μόνο με την ιδιότητα τους ως μετανάστριες- πρόσφυγες. Βέβαια, αυτή είναι η μοίρα όλων των μεταναστών – προσφύγων με διαβαθμίσεις ως προς την σκληρότητα της αντιμετώπισης αναλόγως με το κέντρο ή το στρατόπεδο συγκέντρωσης που οδηγούνται.

Αυτό όμως που καθιστά το εν λόγω τμήμα τρομακτικό είναι η κατάσταση που επικρατεί εκεί. Οι έγκλειστες έρχονται αντιμέτωπες με ψείρες, κρύο, βρώμικο νερό και μη βρώσιμο φαγητό, αλλά κυρίως έρχονται αντιμέτωπες με την απόλυτη αυθαιρεσία των φυλάκων, με ξυλοδαρμούς και σεξουαλικές παρενοχλήσεις, με την άρνηση παροχής ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης και στοιχειώδους επικοινωνίας με τον έξω κόσμο, γιατί ότι συμβαίνει μέσα σε ένα βασανιστήριο πρέπει να μείνει εκεί. Χαρακτηριστικό είναι ότι, παρόλο που υπάρχει ιατρείο, πολύ σπάνια μεταφέρεται σε αυτό μια γυναίκα που χρειάζεται ιατρική παρακολούθηση ή αντιμετωπίζει κάποιο πρόβλημα υγείας, ενώ γυναίκες με διαρκή προβλήματα υγείας αποστερούνται την αγωγή τους ή πρέπει να παρακαλούν διαρκώς γι’ αυτήν. Συχνά δεν εξετάζονται από γιατρούς ή τους χορηγείται απλά κάποιο παυσίπονο ή αντιβίωση. Αποτέλεσμα αυτής της κατάστασης είναι ένα περιστατικό που έγινε γνωστό ένα χρόνο πριν, όταν έγκλειστες έκαναν μόνες τους εξαγωγή δοντιού σε συγκρατούμενή τους, για να την σώσουν από φλεγμονή που θα έβαζε σε κίνδυνο τη ζωή της, ώστε να την ανακουφίσουν από τους δυσβάστακτους πόνους. Επίσης, εν μέσω καραντίνας, κρατούμενη πέθανε από φλεγμονή στο δόντι, μετά την μεταφορά της στο τμήμα Μαλανδρινού, για το οποίο ένα μήνα ζητούσε εξέταση. Αντίστοιχα, καταγγέλλονται φλεγμονές και μολυσμένες από την βρώμα πληγές, απότοκο των συνθηκών διαβίωσης, ενώ καταλήγουν να υποστούν μεταβολικές διαταραχές λόγω της ακατάλληλης τροφής, σωματική εξαθλίωση αλλά και ψυχολογική. Πολλές μετά την είσοδο τους στην Πέτρου Ράλλη ξεκινούν ψυχιατρική αγωγή, παθαίνουν κρίσεις πανικού και κάποιες προσπαθούν να δώσουν τέλος στην ζωή του, να κρεμαστούν, να αυτοπυρποληθούν, να κόψουν τις φλέβες τους, να πιούν χλωρίνη.

Η συμπεριφορά των φυλάκων απέναντι στις έγκλειστες είναι αναμενόμενη, αφού είτε αδιαφορούν παντελώς είτε φτάνουν μέχρι και τον ψυχολογικό εκβιασμό (άμα δεν συμμορφωθείς, θα σου συμβεί κάτι χειρότερο), τον ξυλοδαρμό, την απομόνωση και την εκδικητική στέρηση τροφής. Γιατί, το να είσαι κρατούμενη από άλλη χώρα, αυτόματα καθιστά την φωνή σου αδύνατη να ακουστεί, αυτόματα σε κάνει ευάλωτη κι αόρατη. Η ευθύνη ασφαλώς έγκειται στους σωφρονιστικούς υπαλλήλους που σαδιστικά καταχράζονται την εξουσία που τους δίνεται, αλλά δεν βαραίνει μόνο αυτούς, ούτε και το κράτος είναι υπόλογο μόνο επειδή δεν διεξάγει τους απαραίτητους ελέγχους και δεν βελτιώνει τις συνθήκες. Το κράτος ως ο ανώτερος φορέας εξουσίας ευθύνεται για ό,τι αυτές οι γυναίκες βιώνουν, καθώς αδιαφορεί για την ανθρώπινη ζωή πόσο μάλλον για την αξιοπρεπή διαβίωση ανεξαρτήτως του αν είσαι μετανάστης, φυλακισμένη, άστεγος κοκ.

Στεκόμαστε δίπλα σε κάθε γυναίκα που υφίσταται των έμφυλο διαχωρισμό και την βία του, από τις χιλιάδες μετανάστριες στα κέντρα κράτησης, τις γυναίκες που ξυλοκοπήθηκαν με τις οικογένειες τους στην πλατεία Βικτωρίας σε επίδειξη δύναμης των μπάτσων μέχρι τις γυναίκες που ζουν και αγωνίζονται στην περιοχή των Εξαρχείων και δέχονται καθημερινά τα σεξιστικά σχόλια των μπάτσων και τις γυναίκες που βρίσκονται έγκλειστες στις φυλακές και κακοποιούνται σεξουαλικά. Η αντιμετώπιση της έμφυλης βίας περνάει μέσα από τον αγώνα για τη γυναικεία χειραφέτηση ενάντια στο κράτος, το κεφάλαιο και σε όλες τις μορφές εξουσίας. Χέρι- χέρι, η μια δίπλα στην άλλη, στον δρόμο σπάμε τον τρόμο που προσπαθεί να μας επιβάλει το κράτος και οι ένστολοι εντολοδόχοι του. Ενώνουμε τις φωνές μας μαζί με τις καταπιεσμένες και τους καταπιεσμένους, τις εργάτριες, τους μαθητές, τους ανέργους, τις φυλακισμένες, τους μετανάστες, όλους όσοι αγωνίζονται να σπάσουν τα δεσμά τους συστήματος που μας καταπιέζει, προσπαθώντας να οικοδομήσουμε έναν κόσμο ισότητας, ελευθερίας και αλληλεγγύης.

ΚΑΜΙΑ ΜΟΝΗ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΕ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΑ ΑΓΩΝΕΣ ΓΥΝΑΙΚΩΝ ΓΙΑ ΤΗ ΧΕΙΡΑΦΕΤΗΣΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ

Πρωτοβουλία γυναικών ενάντια στην πατριαρχία| Θεσσαλονίκη

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

To μέγιστο μέγεθος των αρχείων είναι 16ΜΒ. Επιτρέπονται όλες οι γνωστές καταλήξεις αρχείων εικόνας,ήχου, βίντεο. ΠΡΟΣΟΧΗ! Για να υπάρχει η δυνατότα embed ενός video πρέπει να είναι της μορφής mp4 ή ogg.

Νέο! Επιλέξτε ποιά εικόνα θα απεικονίζεται στην αρχή του σχόλιου.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License