Το ιστορικό έγκλημα της λευκής φυλής ενάντια στους απογόνους των δούλων συνεχίζεται στη σύγχρονη δημοκρατία

Τις τελευταίες εβδομάδες έχουμε θρηνήσει τον χαμό πολλών αδερφών μας Αφροαμερικανών, καθώς δολοφονήθηκαν από αστυνομικά όργανα, με το πρόσχημα δήθεν της επιβολής του νόμου ή της προβολής αντίστασης από τα θύματά τους.

Τις τελευταίες εβδομάδες έχουμε θρηνήσει τον χαμό πολλών αδερφών μας Αφροαμερικανών, καθώς δολοφονήθηκαν από αστυνομικά όργανα, με το πρόσχημα δήθεν της επιβολής του νόμου ή της προβολής αντίστασης από τα θύματά τους. Πρόκειται για εν ψυχρώ δολοφονίες συνανθρώπων μας που λόγω της καταγωγής τους έχουν στιγματιστεί ιστορικά, και δέχονται καθημερινά την υποτίμηση-την προκατάληψη, την απαξίωση και τον ρατσισμό-φασισμό των λευκών, ως κυρίαρχης φυλής του πλανήτη.

Τα κατάλοιπα της αποικιοκρατίας και του φασισμού, βασικές συνιστώσες-πτυχές της σύγχρονης ιστορίας του δυτικού πολιτισμού, επιβιώνουν έως σήμερα και τα ζουν στο πετσί τους οι απόγονοι των Αφρικανών δούλων, των Ινδιάνων –νόμιμων παιδιών της αμερικανικής γης, αλλά και των Λατίνων και εν γένει των μεταναστών που δουλεύουν σε συνθήκες σχεδόν δουλείας και επισφάλειας στην υποτιθέμενη γη της επαγγελίας. Διότι η δουλεία και η αποικιοκρατία μπορεί τυπικά να έλαβαν τέλος, αλλά ουσιαστικά και στην πράξη συνεχίζονται, συχνά έμμεσα και υπόγεια, αλλά ουκ ολίγες φορές άμεσα και απροκάλυπτα.

Ένα βαθύ ιστορικό-πολιτισμό τραύμα

Ένα τόσο αισχρό έγκλημα κατά της ανθρωπότητας, ένα τόσο σημαντικό ιστορικό τραύμα στην συλλογική ψυχή και συνείδηση της ανθρωπότητας δε σβήνει ποτέ, όσες προσπάθειες και αν κάνει η εξουσία, όσο καλοπροαίρετες ενέργειες και να έχουν γίνει από κινήματα και αγώνες πολιτών. Είναι χαραγμένο ανεξίτηλα στον δυτικό πολιτισμό, στον καπιταλισμό, στο βλέμμα του αφέντη, ηγέτη, πλουσίου, αλλά και στον εργαζόμενο ή απόκληρο της κοινωνίας των δύο τρίτων, γιατί αφορά στην ιστορία του λευκού ανθρώπου πάνω στη Γη, στον γαλάζιο πλανήτη που έχει βαφτεί κόκκινος από τα ποτάμια αίμα των δούλων αδελφών μας. Ο ρατσισμός και το παρελθόν του κυρίαρχου λευκού δυνάστη παραμένει ζωντανός: είναι η σκιά στα βλέμματα και τις (έστω ανεπαίσθητες) κινήσεις και χειρονομίες των βολεμένων, «αθώων» πολιτών όταν διασταυρώνεται με το βλέμμα του Αφροαμερικανού ή του μετανάστη, η σκιά του φόβου, της καχυποψίας, ή της υποτίμησης απέναντι στον «κατώτερο», στον διαφορετικό. Κυκλοφορεί στο συλλογικό ασυνείδητο των δυτικών κοινωνιών, χωρίς να γίνεται συνήθως συνειδητό. Είναι ένα υπόγειο, ακαθόριστο συναίσθημα αποφυγής, αμηχανίας, κομπορρημοσύνης, ελιτισμού, απέναντι στον δήθεν απολίτιστο, άξεστο, και άλλους γνωστούς χαρακτηρισμούς που δείχνουν τον ελιτισμό των λευκών.

Όσο δε βρίσκεται ένας τρόπος να δοθεί ένα τέλος σε αυτόν τον ιστορικό κόμπο-τραύμα στην ψυχή και το σώμα του πολιτισμού, η κατάσταση δεν αλλάζει. Πάντα οι Αφρικανοί θα είναι κατώτεροι στην ΗΠΑ και όπου αλλού, γιατί θα κουβαλάν το στίγμα του δούλου και οι λευκοί την εγκεφαλική λοβοτομή της δήθεν ανωτερότητάς τους, ως απόγονοι των αποικιοκρατών. Θα υφίστανται διακρίσεις στους μισθούς, στις θέσεις εργασίας, στις συνθήκες ζωής, στα δικαιώματα, στη δικαιοσύνη, στην ταξική-επιλεκτική καταστολή. Ειδικότερα το μένος των αστυνομικών ασπόνδυλων το τελευταίο διάστημα δείχνει ακριβώς ότι ο ρατσισμός –φασισμός όχι μόνο δεν έχει εξαλειφτεί αλλά αντίθετα αναβιώνει.

Το έγκλημα συνεχίζεται με την αντεπίθεση των λευκών κυρίαρχων

Η Αμερική του Τραμπ είναι η χώρα των λευκών κατακτητών που θέλουν να έχουν την αποκλειστική εξουσία, ασφυκτιούν και νιώθουν ένα κόμπο στον λαιμό τους ακόμα και με τα ελάχιστα και τυπικά προνόμια που δόθηκαν στους αφροαμερικανούς μετά από σκληρούς και αιματηρούς αγώνες, με πολλές θυσίες και μάρτυρες που έπεσαν θύματα και δολοφονήθηκαν από τους ανθρωποφύλακες-θεματοφύλακες της άριας ανωτερότητας. Αυτή η Αμερική των ρατσιστών επιτίθεται ενάντια στους απόκληρους, στους Αφρικανούς, στους μετανάστες για να πάρει τη ρεβάνς της ιστορικής ήττας της, θέλοντας να πείσει ότι πρόκειται περί προσωρινής ήττας και ότι το μέλλον της ανήκει. Για αυτό έχει εξαπολύσει τα έμμισθα ρατσιστικά όργανά της και τις λοιπές ακροδεξιές ορδές της. Αυτό όμως το έγκλημα – το τόσο επαίσχυντο και βάρβαρο – δεν πρέπει να επαναληφθεί. Πρέπει να σταματήσει εδώ.

Μπορεί από ιστορικής απόψεως η δουλεία τυπικά να τελείωσε, αλλά η ρατσιστική ΚΚΚ προέβαινε σε προβοκάτσιες και εγκλήματα για πολλά χρόνια και σήμερα αναβιώνει με νέες μορφές και εγκληματικές δράσεις, ακόμη και διάφορες νέες παρακρατικές ομάδες. Όσον αφορά στη σύγχρονη εποχή, η όποια ενσωμάτωση των Αφροαμερικανών ήταν λειψή και τυπική. Όσο και καλοπροαίρετος και να είναι ένας λευκός, όσο προοδευτικός και αλληλέγγυος ή διακηρυγμένος αντιρατσιστής, είναι δύσκολο να ξεφύγει από το συλλογικό ασυνείδητο και στην συλλογική ιστορική μνήμη, που του έχει διαμορφώσει τον εγκέφαλο και την αντίληψή του. Ακόμη και ένας τέτοιος πολιτικός που επιδιώκει μεταρρυθμίσεις υπέρ των δικαιωμάτων και της ισότητας για την άλλη μισή Αμερική, δεν μπορεί να ξεφύγει από τα βαρίδια τους παρελθόντος. Θα είναι πάντα μισή, κολοβή δημοκρατία, μια κατάφορη υποκρισία, ντροπή για τον πολιτισμό. Όσο ψηλά στην κοινωνική ιεραρχία και όσο σε καλύτερες κοινωνικές θέσεις ανεβαίνουν οι Αφροαμερικανοί, ποτέ δε θα αντιμετωπίζονται ουσιαστικά επί ίσοις όροις από τα υπόλοιπα μέλη της αμερικανικής κοινωνίας, και το ξέρουν, για αυτό ξεσηκώνονται και διαδηλώνουν, για αυτό καταστρέφουν αγάλματα και σύμβολα της λευκής ρατσιστικής ιστορίας, στις ΗΠΑ και στην Ευρώπη.

Η ανάπηρη δημοκρατία

Όπως το ξέρουν και οι λευκοί ότι δε θα είναι ποτέ πραγματικά ίσοι και στο ίδιο επίπεδο με αυτούς. Αυτό το αίσθημα-προκατάληψη δε σβήνει , είναι ανεξίτηλη μελάνη στο μυαλό και στην καρδιά, είναι μια αυτοεκπληρούμενη προφητεία, δηλαδή μια ιδεολογία-πρόληψη που γίνεται πραγματικότητα «αντικειμενική»: οι μαύροι γεμίζουν τις φυλακές, είναι οι συνήθεις ύποπτοι για εγκληματικότητα, για βίαιη συμπεριφορά και παραβατικότητα, έχουν υποτίθεται λιγότερες ικανότητες και νοητικές δυνατότητες από τους άριους, για αυτό έχουν χαμηλές επιδόσεις στο σχολείο, ενώ παράλληλα εξαιρέσεις είναι αυτοί που καταφέρνουν να σπουδάσουν σε ανώτερες βαθμίδες ή να ανέβουν σε ιεραρχικά ανώτερες επαγγελματικές και κοινωνικές.

Για αυτό όσο δημοκρατική και αν γίνει η Αμερική θα την κατατρώγει πάντα η ρετσινιά του ρατσισμού-δουλείας. Μόνο μέσα από μια ειλικρινή και βαθιά ψυχική-εσωτερική κάθαρση της λευκής ψυχοσύνθεσης θα μπορούσε να επέλθει μια λύση της τραγωδίας και απελευθέρωση του ιστορικού κόμπου του εγκλήματος κατά της ανθρωπότητας, στο παρελθόν και στο σήμερα. Η αναγνώριση δηλαδή των εγκλημάτων της λευκής φυλής και η ειλικρινής και ουσιαστική αποκατάσταση της ζημιάς, με απόλυτα ισότιμη αντιμετώπιση του άλλου μισού της ανθρωπότητας, η υλική και ηθική στήριξη και αλληλεγγύη στους λαούς που υπέστησαν την αποικιοκρατία-δουλεία και η ουσιαστική, βαθιά, απόλυτη και αδιαπραγμάτευτη ισότιμη ένταξη των απογόνων των θυμάτων στη σύγχρονη κοινωνία.

Τα κατάλοιπα-βαρίδια της αποικιοκρατίας στο σήμερα

Το έγκλημα συνεχίζεται και στις πρώην αποικίες. Η φτώχεια, η εξαθλίωση, η υπανάπτυξη είναι κατάλοιπα της βαθιάς πληγής που κατάφεραν στο σώμα της μαύρης ηπείρου οι λευκοί αποικιοκράτες. Οι Ευρωπαίοι έφτασαν εκεί με το πρόσχημα να εκπολιτίσουν και να μεταλαμπαδέψουν τα φώτα της επιστήμης και του ορθού λόγου, στην πραγματικότητα όμως ήρθαν για να μεγεθύνουν τον πλούτο τους, να εκμεταλλευτούν τη γη, το υπέδαφος και τους ανθρώπους της. Η σημερινή κατάσταση των χωρών του Τρίτου κόσμου δεν μπορεί να θεωρηθεί ξεκομμένη από το ιστορικό παρελθόν της δουλείας-αποικιοκρατίας. Ακόμη και το επιχείρημα ότι υπάρχει τεράστια πολιτική και κυβερνητική διαφθορά η οποία δεν επιτρέπει την ανθρωπιστική βοήθεια ή τα χρήματα των ευρωπαίων να φτάσουν στον λαό αυτών των χωρών είναι αληθοφανές, ωστόσο με σαθρές βάσεις. Γιατί αυτά τα διεφθαρμένα καθεστώτα είναι εξέλιξη των αποικιοκρατικών κυβερνήσεων, όπου ντόπιοι ηγέτες διορίζονταν από τις εξουσίες στις μητροπόλεις και εξαναγκάζονταν στη διαφθορά ή ήταν ήδη ηθικά και ιδεολογικά μολυσμένοι από τον χρυσό και την εξουσία.

Ώστε λοιπόν οι νέες κυβερνήσεις ελέγχονται έμμεσα και υπόγεια και είναι όργανα ευρωπαίων καπιταλιστών, εταιρειών, ή πολιτικών δυνάμεων και κυβερνήσεων. Τα καθεστώτα αυτά είναι συνήθως αντιδημοκρατικά, αυταρχικά και διεφθαρμένα, γιατί πάνω σε τέτοιες βάσεις χτίστηκαν από τις μητροπόλεις του καπιταλισμού, ως αποικίες τους. Οι κυβερνήσεις και η κρατική οργάνωση μετά την ανεξαρτησία τους συνεχίστηκε στην ίδια δομή, ενώ η εξάρτηση και η καταπίεση συνεχίστηκε με οικονομικούς πλέον όρους.

Αν η Δύση είχε πράγματι γνήσιες ανθρωπιστικές και πολιτιστικές προθέσεις, θα έπρεπε να αναπτύξει μια ειρηνική-φιλική και ισότιμη συνεργασία με αυτούς τους αρχαίους λαούς και τους ηγέτες τους, να τους κατανοήσει και να πάρει πράγματα θετικά από αυτούς και να δώσει, αντίστοιχα, και όχι να τους εκμεταλλευτεί και να τους σκλαβώσει. Γιατί με τη βία και την επιβολή όχι μόνο δεν επικοινωνείς πολιτισμικά-πνευματικά, αλλά το αντίθετο: δημιουργείς έχθρα και αυθόρμητες αντιδράσεις αντίστασης, ακόμη και στα θετικά επιτεύγματα που έχει να συνεισφέρει μια κοινωνία και ένας πολιτισμός. Αυτό έχει δείξει περίτρανα η ιστορία, από παλιά μέχρι σήμερα: οι άνθρωποι αντιδρούν στο καινούριο, πόσο μάλλον αν προσπαθήσεις να το επιβάλεις με τη βία.

Η τεχνολογική πρόοδος-εξέλιξη και η θρησκεία ως επίφαση του ελιτισμού-ρατσισμού

Τελικά όμως φαίνεται ότι η ανάπτυξη της γνώσης (ως επιστήμη και τεχνολογική εξέλιξη) και του πολιτισμού (ως υλική ευημερία, ως οικονομική ανάπτυξη ή ακόμη και ως πνευματικά επιτεύγματα) κρύβει βαθιά μέσα της μια ιδεολογία, μια αντίληψη-οπτική και στάση ζωής που δεν είναι άλλο τελικά από ελιτισμός, αίσθημα ανωτερότητας, και ρατσισμός σε τελευταία ανάλυση, για όποιο άλλο πολιτισμικό παράδειγμα δεν παρουσιάζει αυτά τα δυτικά χαρακτηριστικά. Τα οποία εν τέλει είναι εξωτερικά-επιφανειακά χαρακτηριστικά και όχι γνήσια και ουσιαστικά, πνευματικά-διανοητικά και ηθικά επιτεύγματα. Λειτουργούν όμως ως εξιδανικεύσεις και εξορθολογισμοί, ως δικαιολόγηση σκοτεινών ενστίκτων και προθέσεων, όπως είναι η κατάκτηση, το κυνήγι, η πάλη για κυριαρχία και κατάληψη της ανώτερης θέσης στην τροφική αλυσίδα. Και ο ανταγωνισμός για επικράτηση ενάντια σε κάθε άλλο πολιτισμό, πιο γήινο, πιο απλό και λιγότερο εξουσιαστικό-υποκριτικό και άρα πιο αθώο και λιγότερο επιθετικό, όπως των χωρών που εξαναγκάστηκαν να γίνουν αποικίες και πηγές δουλεία-εκμετάλλευσης.

Η Ευρωπαϊκή Δυτική ιδεολογία με την πολύτιμη βοήθεια-αβανταζ που της έδωσε η χριστιανική θρησκεία έκανε Πίστη το δόγμα ότι ο άνθρωπος είναι ιδιοκτήτης της Γης και ολόκληρης της βιόσφαιρας, αφέντης των πάντων όπως και ο αφέντης θεός του, κάτι σαν εκπρόσωπός του στη Γη. Και μάλιστα όχι γενικά ο άνθρωπος αλλά ο λευκός κατακτητής. Επομένως ο δυτικός πολιτισμός και ο καπιταλισμός έχουν έλθει σε ένα σημείο καμπής, όπου η ιστορία θα τους ξεπεράσει, παρά τις θυσίες και τις αντιξοότητες που προϋποθέτει ένα τόσο κομβικής σημασία ιστορικό άλμα-υπέρβαση της ταξικής ιστορίας και της εξουσιαστικής παθογένειας της. Ένα σημαντικό ζητούμενο για τους συνειδητοποιημένους ανθρώπους που επιδιώκουν το ιστορικό τέλος του δυτικού-λευκού παραδείγματος είναι το να επέλθει αυτό μέσα από όσο το δυνατόν λιγότερο τραγικές και τραυματικές διεργασίες για την ανθρωπότητα και την ίδια τη φύση.

Black-Red Horizons

13/7/2020

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

To μέγιστο μέγεθος των αρχείων είναι 16ΜΒ. Επιτρέπονται όλες οι γνωστές καταλήξεις αρχείων εικόνας,ήχου, βίντεο. ΠΡΟΣΟΧΗ! Για να υπάρχει η δυνατότα embed ενός video πρέπει να είναι της μορφής mp4 ή ogg.

Νέο! Επιλέξτε ποιά εικόνα θα απεικονίζεται στην αρχή του σχόλιου.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License