Αντιεξουσιαστική Κίνηση: Ή θα νικήσουμε το φόβο πάνω στο οποίο επενδύουν το κράτος και η αγορά ή θα νικηθούμε από αυτόν

Μέσα σε αυτές τις ζοφερές συνθήκες καλούμαστε να σηκώσουμε το βάρος της ευθύνης απέναντι στους εαυτούς μας και στους γύρω μας, δημιουργώντας δικιές μας δομές και δίκτυα αλληλοβοήθειας καθώς είναι ο πιο σίγουρος δρόμος για την ασφάλειά μας και την καλύτερη εγγύηση της ύπαρξης. Αυτά τα δίκτυα και οι δομές πρέπει να μετατραπούν σε ζωντανούς φορείς αντίστασης και αυτοοργάνωσης σε κάθε γειτονιά παίρνοντας τις ζωές μας στα χέρια μας για μείνουμε όρθιοι και ίσοι σε μία κοινωνία ελεύθερη και όχι φυλακή.

post image

ΑΝ ΔΕΝ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΣΟΥΜΕ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΣΤΙΣ ΓΕΙΤΟΝΙΕΣ ΚΑΙ ΤΙΣ ΠΛΑΤΕΙΕΣ ΤΟΤΕ Ο ΚΑΤΑΝΑΛΩΤΙΚΟΣ ΘΟΡΥΒΟΣ ΘΑ ΚΑΛΥΠΤΕΙ ΤΑ ΠΑΝΤΑ

Ανακαλύπτοντας την γειτονιά

Η γειτονιά έχει την έννοια του πεδίου συνεύρεσης και κοινωνικοποίησης. Εκεί που ο τόπος με την κοινότητα συναντιούνται χωρίς να χαρακτηρίζονται από καταναλωτικές σχέσεις. Εκεί που σπάει η αμηχανία, η οικειότητα κοινωνικοποιείται και δημιουργούνται σχέσεις, αναμνήσεις, συναισθήματα. Βέβαια η ποιότητα και η φύση του «γειτονεύειν» δεν είναι πάντα δεδομένη και αποτελεί πεδίο διεκδίκησης. Άλλοτε λειτουργεί με χαρακτηριστικά κοινωνικής δικτύωσης στη βάση της αλληλοβοήθειας (π.χ. προσφυγικές γειτονιές) αναδεικνύοντας τη συνείδηση του "κοινού" και τη θέληση γι' από κοινού δράση και άλλοτε ως πεδίο ηγεμονικών σχέσεων λειτουργώντας ως χώρος ανισοτήτων, αποκλεισμού, καταπίεσης, άγχους και φόβου (π.χ. πλατεία αγίου Παντελεήμονα). Σήμερα ο ανταγωνισμός των πόλεων και η μετατροπή των πάντων σε έναν επιλεκτικό ωφελιμισμό εντείνουν τους αποκλεισμούς στο δημόσιο χώρο και τον εγκλεισμό στον ιδιωτικό χώρο.

Από την γειτονιά στην εκπλήρωση εμπειριών

Το ζήτημα της στέγασης στην Ελλάδα έχει προκύψει ως μείζον, στα αστικά κέντρα κυρίως, λόγω της διόγκωσης της βραχυχρόνιας μίσθωσης. Η αρχιτεκτονική της κατοικίας είχε αλλάξει από το 2011 όπου είχε μπει πλέον ξεκάθαρα σε μία άλλη εμπορική δραστηριότητα. Η οικονομική κρίση φέρνει πολύ κόσμο να αδυνατεί να ανταπεξέλθει στην αποπληρωμή ενοικίων ή στεγαστικών δανείων και μικρο-ιδιοκτήτες να διαθέτουν το ακίνητο όχι για μόνιμη κατοικία αλλά σε επισκέπτες. Σε αυτή τη συνθήκη τα μεγάλα funds του κτηματομεσιτικού κεφαλαίου λειτούργησαν καταλυτικά για την μετατόπιση της επισκεψιμότητας σε μία πλήρως επαγγελματοποιημένη δραστηριότητα με παροχές που ξεπερνούν και αυτές των ξενοδοχείων. Οι καταχωρήσεις στην Airbnb μεταξύ 2011-2017 υπερδιπλασιάζονταν περίπου κάθε χρόνο στην Αθήνα στον κεντρικό τομέα. Μεγάλη αύξηση καταχωρήσεων είχαμε μεταξύ 2017-2018 που εκτοξευθήκαν από 12.452 σε 16.000. Η έννοια του κάτοικου μετατοπίστηκε στο ρόλο του οικοδεσπότη. Ο ρόλος του οικοδεσπότη χάθηκε και τη θέση του πήρε μία εταιρεία διαχείρισης. Η έννοια της γειτονιάς εμπορευματοποιείται και μετασχηματίζεται σε ένα τουριστικό πακέτο αυθεντικών εμπειριών.

Ο δημόσιος χώρος απαλλαγμένος από την υλική του διάσταση

Σε μία γειτονιά ο δημόσιος χώρος δεν εξαντλείται στην υλική του διάσταση και σε ένα πεδίο διασκέδασης φθηνό ή ακριβό, αλλά χαρακτηρίζεται κάθε φορά από τα βιώματα, τα κοινωνικά δίκτυα και τις διαφορετικές αντιλήψεις που αναπτύσσονται σε αυτόν. Δεδομένου ότι ο κόσμος πάντα κάπου συναντιέται, η πλατεία της γειτονιάς δεν έχει μόνο ένα πρόσημο αλλά εξαρτάται από τις συναντήσεις που πραγματοποιούνται σε αυτή, τη συγκρότηση ή και την υπέρβαση των ορίων και των σχέσεων συνύπαρξης. Την ίδια στιγμή που η επιβολή του κυρίαρχου αναπαράγει αποκλεισμούς π.χ. η αγορά που μετατρέπει το δημόσιο χώρο σε εμπόρευμα και τον ελεύθερο χρόνο σε καταναλωτικό, οι κατασταλτικές δυνάμεις που ξεδιπλώνουν το σχεδιασμό τους για εκφοβισμό και υποταγή, οι ναρκομαφίες που εμπορεύονται το θάνατο, οι έμφυλες ανισότητες, η απαξίωση της συνύπαρξης· Την ίδια στιγμή ο κόσμος έχει την ευκαιρία να αμφισβητήσει τους κυρίαρχους κανόνες και να οργανώσει την διεκδίκηση της παρουσίας του στο δημόσιο χώρο βάζοντας το πρόσημο του ελεύθερου και του κοινωνικού, απαλλαγμένο δηλαδή από την λογική του κέρδους και των διακρίσεων. Απέναντι στην επεκτατική διάθεση του κράτους στο δημόσιο χώρο που τον τεμαχίζει βάζοντας τιμές για εμάς αποτελεί πεδίο παρέμβασης για αυτό που μπορεί να συμβεί, για να αλλάξουν οι κοινωνικές σχέσεις ανακαλύπτοντας την χαμένη αξία της συλλογικής ζωής. Διαφορετικά αν ο καθένας παραμείνει σπίτι του τότε αυτό θα συμβαίνει και στις πλατείες και ο καταναλωτικός θόρυβος θα καλύπτει τα πάντα.

Η διεκδίκηση του δημόσιου χώρου ως πεδίο της καθημερινής ζωής για μια κοινωνία ελεύθερη και όχι φυλακή

Η πανδημία σήμερα έφερε στο προσκήνιο δύο πράγματα. Το πρώτο αφορά την υγεία μας όχι απλά στο επίπεδο της διαχείρισης αλλά στη βάση της επιβίωσης. Η λεηλασία του φυσικού περιβάλλοντος έχει ως αποτέλεσμα τον ρυθμό αύξησης εμφάνισης ασθενειών που μόλις σε λίγες μέρες μπορούν να εξελιχθούν σε πανδημίες. Στην ίδια λογική αντιμετωπίζεται και o δομημένος δημόσιος χώρος, ως πεδίο δηλαδή επένδυσης και εκμετάλλευσης από ιδιώτες αποκλείοντας τμήματα της κοινωνίας από την παρουσία τους σε αυτόν. Το κράτος επεμβαίνει νομοθετικά, με πολεοδομικές διατάξεις κ.α., ώστε να εκπληρωθούν τα σχέδια του οικοδομικού και κτηματομεσιτικού κεφαλαίου και να ικανοποιηθούν οι απαιτήσεις των παραγωγικών φορέων. Στην ίδια λογική το μιντιακό κατεστημένο αναπαράγει ψευδείς ειδήσεις για συνωστισμό στην παραλία της Θεσσαλονίκης, ταυτίζει τη νεολαία με τη διακίνηση ναρκωτικών σε Αγία Παρασκευή και Κυψέλη και προβάλει την «κανονική» και «τακτοποιημένη» χρήση των δημόσιων χώρων για την διαχείριση της οικονομικής ύφεσης αλλά και την εγγύηση της ασφάλειας ώστε να είναι δίκαιη και νομιμοποιημένη η βία για την επικράτηση του προτύπου του κέρδους ως την μόνη αξία.

Το δεύτερο φορά ένα νέο υποκείμενο ελέγχου που γεννιέται στη βάση της υπευθυνότητας. Από τα διαγγέλματα των έξι και την απαγόρευση κυκλοφορίας έγινε εξαρχής σαφές πως το κράτος είναι ο μόνος εγγυητής όχι μόνο της ασφάλειας αλλά και της υπευθυνότητας. Η προπαγάνδα της ατομικής ευθύνης, η επιστημονική διαχείριση της κοινωνίας και η επιβολή του ψηφιακού κόσμου ως βασικό πυλώνα εργασιακών, εκπαιδευτικών, κοινωνικών διαδικασιών είχαν ως αποτέλεσμα μία γενικευμένη απομόνωση και έναν ιδιότυπο εγκλεισμό ακόμη και μετά το lockdown. Η προτεραιοποίηση της επιτήρησης και του ελέγχου είναι πολιτική και ιδεολογική επιλογή, πέρα από το στενά οικονομικό πεδίο και σε αυτό το σχεδιασμό ανταποκρίνεται άμεσα η τεχνολογία με τα αναβαθμισμένα εργαλεία ελέγχου και διαχείρισης προσωπικών δεδομένων.

Ή θα νικήσουμε το φόβο πάνω στο οποίο επενδύουν το κράτος και η αγορά ή θα νικηθούμε από αυτόν

Η καθημερινότητα δεν είναι κάτι ασήμαντο και αφηρημένο αλλά η πραγματική ζωή στο εδώ και στο τώρα. Η συρρίκνωση του δημόσιου χώρου ταυτόχρονα συνεπάγεται και την συρρίκνωση της δημόσιας έκφρασης αλλά της δυνατότητας να βρεθούμε με τον άλλον και να συνυπάρξουμε με το διαφορετικό. Η αναπαραγωγή του φόβου και η εργαλειοποίηση ενός ιού ως ασύμμετρη απειλή εξυπηρετεί τη μέγα-μηχανή του ελέγχου και της επιτήρησης. Μέσα σε αυτές τις ζοφερές συνθήκες καλούμαστε να σηκώσουμε το βάρος της ευθύνης απέναντι στους εαυτούς μας και στους γύρω μας, δημιουργώντας δικιές μας δομές και δίκτυα αλληλοβοήθειας καθώς είναι ο πιο σίγουρος δρόμος για την ασφάλειά μας και την καλύτερη εγγύηση της ύπαρξης. Αυτά τα δίκτυα και οι δομές πρέπει να μετατραπούν σε ζωντανούς φορείς αντίστασης και αυτοοργάνωσης σε κάθε γειτονιά παίρνοντας τις ζωές μας στα χέρια μας για μείνουμε όρθιοι και ίσοι σε μία κοινωνία ελεύθερη και όχι φυλακή.

· Αν δεν αντισταθούμε σε όλες τις γειτονιές οι πόλεις μας θα γίνουν μοντέρνες φυλακές

· Κοινότητες αναγκών και επιθυμιών τώρα

· Αντιεξουσιαστικές κινήσεις αλληλοβοήθειας και αντίστασης παντού

ΑΝΤΙΕΞΟΥΣΙΑΣΤΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ

Εικόνες:

O σχολιασμός έχει απενεργοποιηθεί.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License