Κολομβία: ένας αγωνιστής δολοφονείται κάθε 24ωρο. Εξελίξεις στο αντάρτικο μέτωπο. Αποτυχημένη εισβολή των ΗΠΑ στην Βενεζουέλα.

Το παρόν άρθρο, που η δημοσίευσή του θα ολοκληρωθεί σε δυο μέρη, αποτελεί μια ενημερωτική σύνοψη της εντεινόμενης στρατηγικής εξόντωσης των κοινωνικών αγωνιστών από το κολομβιανό κράτος, ακολουθούμενη από μια πολιτική ανάλυση των δεδομένων από την σκοπιά της επαναστατικής αντκρατικής-αντικαπιταλιστικής πάλης. Πρόκειται για την πιο δολοφονική κατασταλτική επιχείρηση των τελευταίων χρόνων παγκοσμίως. Ξεκίνησε λίγο καιρό μετά την υπογραφή της Ειρηνευτικής Συμφωνίας, το 2016 στην Αβάνα της Κούβας, μεταξύ της μεγαλύτερης αντάρτικης οργάνωσης της Κολομβίας, FARC και του κολομβιανού κράτους, υπό την έγκριση και την εποπτεία του ΟΗΕ... Το παρόν άρθρο αποτελεί έναν κρίκο σε μια σειρά ενημερωτικών και αναλυτικών δημοσιεύσεων με σκοπό την συμβολή στην συγκρότηση ενός οικουμενικά συνομόσμονδου επαναστατικού κινήματος, με την ιδεολογική αποδόμηση του λικβινταρισμού και του αντιπλατφορμισμού, που έχει καταστήσει άγονο το αναρχικό κίνημα επί έναν αιώνα μέσα στην ταξική διαπάλη... Η Κολομβία μας μιλάει για την επόμενη μέρα στις γειτονιές μας, στις πλατείες, στα κατεχόμενα Εξάρχεια, μα και για την ήδη θεσπισμένη κατάσταση στις φυλακές, τα σύνορα και τα στρατόπεδα συγκέντρωσης. Σκέψου παγκόσμια, δράσε παγκόσμια, χτίζοντας επαναστατικές βάσεις κι απελευθερώνοντας εδάφη...

post image

Κολομβία: ένας αγωνιστής δολοφονείται κάθε 24ωρο. Εξελίξεις στο αντάρτικο μέτωπο. Αποτυχημένη εισβολή των ΗΠΑ στην Βενεζουέλα.

Το παρόν άρθρο, που η δημοσίευσή του θα ολοκληρωθεί σε δυο μέρη, αποτελεί μια ενημερωτική σύνοψη της εντεινόμενης στρατηγικής εξόντωσης των κοινωνικών αγωνιστών από το κολομβιανό κράτος, ακολουθούμενη από μια πολιτική ανάλυση των δεδομένων από την σκοπιά της επαναστατικής αντκρατικής-αντικαπιταλιστικής πάλης. Πρόκειται για την πιο δολοφονική κατασταλτική επιχείρηση των τελευταίων χρόνων παγκοσμίως. Ξεκίνησε λίγο καιρό μετά την υπογραφή της Ειρηνευτικής Συμφωνίας, το 2016 στην Αβάνα της Κούβας, μεταξύ της μεγαλύτερης αντάρτικης οργάνωσης της Κολομβίας, FARC (Ένοπλες Επαναστατικές Δυνάμεις της Κολομβίας) και του κολομβιανού κράτους, υπό την έγκριση και την εποπτεία του ΟΗΕ.

Το παρόν άρθρο αποτελεί έναν κρίκο σε μια σειρά ενημερωτικών και αναλυτικών δημοσιεύσεων με σκοπό την συμβολή στην συγκρότηση ενός οικουμενικά συνομόσμονδου επαναστατικού κινήματος, με την ιδεολογική αποδόμηση του λικβινταρισμού και του αντιπλατφορμισμού, που έχει καταστήσει άγονο το αναρχικό κίνημα επί έναν αιώνα μέσα στην ταξική διαπάλη. Παρότι δεν αποκλείεται να ακολουθήσουν και νέα ενημερωτικά άρθρα για τις ίδιες γεωγραφίες, σίγουρα η ανάληψη μιας ευθύνης διαρκούς ενημέρωσης σε έναν τόπο όπου κανένα χέρι δεν οπλίζεται ενώ δολοφονούνται προλετάριοι ακριβώς δίπλα μας, θα λειτουργούσε μόνο ως ένα ακόμα προπέτασμα για τις ανήθικες και άθλιες εκλογικεύσεις της συνθηκολόγησης. Εκλογικεύσεις που μεταξύ άλλων είναι και κρυφορατσιτικές αφού βασίζονται στο ταξικό προνόμιο ενός καθεστώτος πολιτικής ημιελευθερίας εντός του ευρωπαϊκού ιμπεριαλιστικού κέντρου. Οι γεωγραφίες που μαρτυρούνται είναι εκείνες που ορίζουν το καθήκον της πλανητικά συνομόσπονδης επαναστατικής πάλης κι όχι το αντίθετο. Περιττεύουν τα παραδείγματα που μέσα από εκλεκτικά πρίσματα επιβεβαιώνουν την όποια ιδεολογία. Η υπαρκτή κόλαση μας καλεί να στρατευτούμε σ’ ένα μέτωπο που δεν αφήνει περιθόρια αποκλεισμών.

Η ασύνορη αλληλεγγύη μας ενάντια στην κρατική τρομοκρατία συνυφαίνεται με την οργάνωση των δυνατοτήτων αυτοάμυνας και αντεπίθεσης σε κάθε επίμαχο τόπο. Η Κολομβία μας μιλάει για την επόμενη μέρα στις γειτονιές μας, στις πλατείες, στα κατεχόμενα Εξάρχεια, μα και για την ήδη θεσπισμένη κατάσταση στις φυλακές, τα σύνορα και τα στρατόπεδα συγκέντρωσης. Σκέψου παγκόσμια, δράσε παγκόσμια, χτίζοντας επαναστατικές βάσεις κι απελευθερώνοντας εδάφη.

Οι πληροφορίες έχουν αντληθεί από τον ιστότοπο του Κουρδικού κινηματικού καναλιού ANF, το οποίο παρέχει καθημερινή ενημέρωση από όλο τον πλανήτη σχετικά με τα αντάρτικα μέτωπα, τον γυναικείο αγώνα και την ελευθερία έκφρασης. Μέρα με τη μέρα γίνεται εμφανέστερη η προσέγγιση των αντάρτικων μετώπων από διαφορετικούς τόπους. Το συνομοσπονδιακό Κουρδικό κίνημα σήμερα βρίσκεται στην θέση να μπορεί να αναλάβει την πρωτοβουλία της συνάντησης των κινημάτων, στην προοπτική της συνομόσπονδης επαναστατικής πάλης σε παγκόσμια κλίμακα. Πρακτικά, οι συναντήσεις έχουν ήδη ξεκινήσει από την επανάσταση της Ροζάβα και η αλληλεγγύη δυναμώνει.

Ορισμένες ιστορικές πληροφορίες έχουν αντληθεί από το Athens Indymedia, την βασική ανοιχτή οριζόντια δομή κινηματικής ενημέρωσης στον ελλαδικό χώρο. Τα κρατικά έγγραφα που αναφέρονται στην ανάλυση, έχουν βρεθεί με απλή έρευνα στο διαδίκτυο. Σίγουρα όποιος θέλει να εντρυφήσει στο θέμα μπορεί να αναζητήσει λεπτομερέστερες πληροφορίες. Για το παρόν κείμενο αρκούσαν ορισμένα ενδεικτικά στοιχεία.

Στην ενημέρωση παρατίθενται στοιχεία από εκθέσεις διακρατικών μηχανισμών και ρεφορμιστικών οργανώσεων και κατονομάζονται οι πηγές, όχι υπονοώντας ότι έτσι επικυρώνεται κάποια «αντικειμενικότητα», αλλά αφενός για να διαφανεί για μια φορά ακόμα η υποκρισία της αστικής δημοκρατίας και των ιμπεριαλιστικών ειρηνευτικών θεσμών κι αφετέρου για να μπορέσουμε να κατανοήσουμε το υπόστρωμα της ταξικής διαπάλης πίσω από τους ιδεολογικούς και ειδικότερα ηθικολογικούς, κοινωνιολογκούς, δικαιϊκούς κτλ, φετιχισμούς της αστικής πολιτικής.

Παρακάτω γίνεται αναφορά σε όλους τους δολοφονηθέντες των οποίων τα ονόματα βρίσκονται στις αναρτήσεις του ANF από το τέλος Γενάρη. Λείπουν πάρα πολλοί, τους οποίους δεν ξεχνάμε. Η μνημόνευση των προσώπων που αναφέρονται στην πηγή της ενημέρωσης, γίνεται για να δοθεί μια εικόνα της πολύμορφης ταυτότητας του ταξικού-κοινωνικού-πολιτικού υποκειμένου που βάλεται. Η αναφορά ξεκινάει από τη μέρα ετούτης της δημοσίευσης και πάει χρονικά προς τα πίσω.

Στα μεταφρασμένα αποσπάσματα έχει διατηρηθεί η αγγλική εκφορά των ονομάτων και των τοπωνύμιων, ώστε να αποφευχθούν οι αυθαίρετες μεταφράσεις και τα πιθανά λάθη, με δεδομένο ότι δεν υπήρχε χρόνος για γλωσσολογική μελέτη. Όποια/ος θέλει να συμβάλει σε αυτό, η συνεισφορά ευπρόσδεκτη.

 

Το Σάββατο 16 Μάη δολοφονήθηκαν τρεις κοινωνικοί αγωνιστές. Ο 70χρονος περιβαλλοντικός ακτιβιστής Jorge Oramas Vazquez δολοφονήθηκε με πυροβολισμούς τη νύχτα στο αγρόκτημά του στο χωριό La Candelaria, στην La Buitrera, μια αγροτική ζώνη της περιερειας Valle del Cauca. Ο Jorge Oramas Vazquez είχε αντιτεθεί στις παράνομες εξορύξεις χρυσού στο Εθνικό Πάρκο Los Farallones. Ήταν επίσης οργανωτής στο δίκτυο γεωργικής αλληλεγγυής Biocanto, που διαμοιράζει σπόρους γηγενών ειδών και υπερασπίζεται την τοπική αυτάρκεια.

Οκοινωνικός αγωνιστής Freddy Angarita Martínez δολοφονήθηκε στην γειτονιά La Isla, στην Cucuta και ο 20χρονοςJavier García Guaguarabe, Ιθαγενικός Φρουρός της φυλής Embera και μέλος της ιθαγενικής κοινότητας Bani Chami, επίσης την ίδια μέρα.

Στις 14 Μάη η κολομβιανή πολεμική αεροπορία βομβάρδισε ένα στρατόπεδο των ELN (Εθνικές Απελευθερωτικές Δυνάμεις) -η παλαιότερη και δεύτερη σε μαζικότητα αντάρτικη οργάνωση της Κολομβίας μέχρι την διάσπαση των FARC- στον δήμο Montecristo, της περιφέρειας Bolívar. Κατά την διάρκεια της επιχείρησης, στην οποία έδρασε συντονισμένα και ο στρατός, σκοτώθηκαν αντάρτες και μεταξύ τους ο διοικητής αντάρτης με το όνομα Mocho Tierra.

Ο κοινωνικός αγωνιστής Carlos Andrés Sánchez Villa δολοφονήθηκε από ένοπλους που επέβαιναν σε μια μοτοσυκλέτα στο Tibú της επαρχίας Norte de Santander στις 4 Μάη. Ο Carlos Andrés Sánchez Villa ήταν αντιπρόεδρος της Κοινοτικής Δομής Δράσης του χωριού La Raya της περιοχής Catatumbo. Ήταν ο πέμπτος κοινωνικός αγωνιστής που δολοφονήθηκε σ’ εκείνο το εικοσιτετράωρο.

Λίγο πριν, ο κοινοτικός αγωνιστής Uenseslao Guerrero δολοφονήθηκε μέσα στο σπίτι του στη νοτιοδυτική επαρχία Cauca. Ήταν η πέμπτη παρα-κρατική δολοφονία στην περιοχή μέσα σε δυο μέρες.

Στις 29 Απρίλη δολοφονήθηκε ο κοινοτικός αγωνιστής Alvaro Narvaez και τρια μέλη της οικογένειάς του. Ένα μήνα πριν δολοφονήθηκε ο Hamilton Gasca Ortega, μέλος του σωματείου εργατών γης στο χωριό La Consolata του Piamonte στην Cauca, μαζί με δυο ανήλικα παιδιά του.

Τις ίδιες μέρες δολοφονήθηκε μέσα στο σπίτι του, στο χωριό Berlin, στην Tolima, με πολλούς πυροβολισμούς, ο εικοσιεννιάχρονος πρώην αντάρτης των FARC Carlos Alberto Castillo και μετέπειτα μέλος του Χώρου Εκπαίδευσης και Επανενσωμάτωσης Heiler Mosquera Carmelita (περιοχές οργάνωσης του αφοπλισμού, της οικονομικής ενσωμάτωσης και της πολιτισμικής αναμόρφωσης των πρώην ανταρτών, από το κράτος και τον ΟΗΕ). Ήταν ο 14ος πρώην αντάρτης που δολοφονήθηκε στην περιοχή Putumayo.

Ο John Restrepo, αγωνιστής της LGBTQI κοινότητας της Medellin, βρισκόταν σε καραντίνα στο σπίτι του όταν δολοφονήθηκε. Επίσης στα τέλη Μάρτη δολοφονήθηκε ο Angel Ovidio Quintero, πρόεδρος του δημοτικού συμβουλίου του San Francisco και οι ιθαγενείς της φυλής Embera στην Valle del Cauca, Omar Guasiruma και Ernesto Guasiruma. Στις 26 Μάρτη δολοφονήθηκε η κοινωνική αγωνίστρια, μέλος της Κολομβιανής Φεμινιστικής Οργάνωσης, Carlota Isabel Salinas, κατά την διάρκεια καμπάνιας υποστήριξης για όσους έχουν ανάγκη υπό την απειλή του κοροναϊού. Στις 29 Μάρτη βρέθηκε το πτώμα του αγρότη αγωνιστή, μέλους κοινοτικού συμβουλίου, Luis Soto, που πυροβολήθηκε στον δήμο Puerto Libertador της επαρχίας Cordoba.

Στις 25 Μάρτη έγινε μια τριπλή γυναικοκτονία στην Cartagena (Bolívar), στην γειτονιά El Carmelo, από έναν εικοσιεννιάχρονο άντρα. Η σύζυγος του δολοφόνου τον είχε καταγγείλει για βιαιοπραγίες και αποφάσισε να πάψει να ζει μαζί του. Όταν η γυναίκα βγήκε από το σπίτι, σε συνθήκες καραντίνας, για να ζητήσει βοήθεια από τις συγγενείς της, που έμεναν μερικά τετράγωνα μακρύτερα, ο άντρας πυροβόλησε πρώτα την μητέρα της στον δρόμο και στην συνέχεια, την ίδια και την αδερφή της μέσα στο σπίτι.

Στις 22 Μάρτη δολοφονήθηκαν 23 κρατούμενοι κατά την διάρκεια εξέγερσης σε πολλές φυλακές, με αίτημα την λήψη μέτρων για την αποτροπή μετάδοσης του κοροναϊού. Από τους πυροβολισμούς των αντίστοιχων ΜΑΤ σκοτώθηκε και ο πρώην αντάρτης των FARC Albeiro Antonio Gallego Mesa - Pedro Flaco, για τους συντρόφους του-, που βρισκόταν προηγουμένως σε διαδικασία επανενσωμάτωσης στο Territorial Space Mariana Páez (εδαφικοποιημένα προγράμματα της ειρηνευτικής διαδικασίας, υπό την αιγίδα του ΟΗΕ και με την χρηματοδότηση της ΕΕ).

Λίγες μέρες πριν, οι δυο πρώην αντάρτες των FARC Irnel Flórez Forero και Belle Ester Carrillo Leal, που βρίσκονταν σε διαδικασία επανενσωμάτωσης, δολοφονήθηκαν στο αγρόκτημά τους στην πόλη Rubí, στη Meta και στο ίδιο 24ωρο, οι τρεις κοινωνικοί αγωνιστές Marco Rivadeneira, στο Putumayo, Ivo Humberto Bracamonte Quiroz, στο Santander και Ángel Ovidio Quintero, στο Antioquia.

Στις αρχές του Μάρτη δολοφονήθηκε με πολλαπλούς πυροβολισμούς σε ενέδρα έξω από το σπίτι του, στο San Antonio, Colosó, της περιοχής Sucre, ο πρώην αντάρτης των FARC Edwin Carrascal Barrios, που είχε υπογράψει την Ειρηνευτική Συμφωνία. Επίσης, δολοφονήθηκε η πρώην αντάρτισσα των FARC Astrid Conde -Nancy- στην πρωτεύουσα Bogotà στην γειτονιά Kennedy Tintal. Η Nancy είχε αποφυλακιστεί με την ειρηνευτική Συμφωνία του 2016 και εργαζόταν για την εφαρμογή της. Επίσης, ήταν μέλος μιας γυναικείας ομάδας.

Σύμφωνα με τις πιο πρόσφατες καταμετρήσεις του Ινστιτούτου Μελετών για την Ειρήνη και την Ανάπτυξη, 100 κοινωνικοί ακτιβιστές έχουν δολοφονηθεί στην Κολομβία από τον Γενάρη μέχρι σήμερα, 21 Μάη (μέχρι τις 30 Απρίλη ήταν 84, ενώ άλλοι υπολογισμοί ανεβάζουν τον αριθμό σε 94). Από τις αρχές του 2020 δολοφονείται κατά μέσο όρο ένας κοινωνικός αγωνιστής κάθε μέρα. Σύμφωνα με το ίδιο Ινστιτούτο, περισσότεροι από 710 κοινωνικοί αγωνιστές έχουν δολοφονηθεί μετά την ειρηνευτική Συμφωνία του Νοέμβρη 2016. Ο ειδικός απεσταλμένος του ΟΗΕ Michel Forst «προειδοποίησε» τον Μάρτη ότι “η Κολομβία είναι η χώρα με την υψηλότερη στάθμη δολοφονιών υπερασπιστών των ανθρώπινων δικαιωμάτων”. Στην έκθεσή του επισήμανε τρεις ριζικούς παράγοντες: τις αυξανόμενες ανθρωποκτονίες εναντίον κοινωνικών ηγετών, υπερασπιστών των ανθρώπινων δικαιωμάτων και των πρώην ανταρτών των FARC-EP που βρίσκονται σε διαδικασία επανενσωμάτωσης˙ την σοβαρή κοινωνικο-οικονομική κρίση, με τις παραβιάσεις των ανθρώπινων δικαιωμάτων στα εδάφη εξαιτίας της βίαιης καταστροφής των παράνομων σπόρων˙ και την βαθειά κρίση στι φυλακές που έχει επιφέρει την απώλεια πολλών ζωών τους τελευταίους μήνες.

Τον Γενάρη, που καταμετρήθηκαν 27 παρακρατικές πολιτικές δολοφονίες σε 27 μέρες, με πιο πρόσφατη τότε, εκείνη του κοινωνικού αγωνιστή Fernando Quintero Mena, ο Ύπατος Αρμοστής του Γραφείου Ανθρώπινων Δικαιωμάτων του ΟΗΕ κάλεσε «επειγόντως» τον πρόεδρο της Κολομβίας Ivan Duque “να λάβει δομικά μέτρα για να προστατεύσει τις ζωές των κοινωνικών ηγετών και των πρώην μαχητών που προστατεύονται από την ειρηνευτική διαδικασία”. Σύμφωνα με τον ΟΗΕ, μόνο τον Γενάρη δολοφονήθηκαν 4 πρώην αντάρτες των FARC. Οι δολοφονίες βέβαια, αυξήθηκαν.

Η οργάνωση διαμαρτυρίας Πατριωτική Πορεία υπολόγιζε ότι από τις αρχές του 2020 μέχρι τις 30 Απρίλη είχαν δολοφονηθεί 95 κοινωνικοί ηγέτες και πρώην αντάρτες, καθιστώντας την χρονιά, την πιο βίαιη από την υπογραφή της ειρηνευτικής Συμφωνίας. Σύμφωνα με την ίδια οργάνωση, από την έναρξη της καραντίνας μέχρι την ίδια ημερομηνία είχαν δολοφονηθεί 26 κοινωνικοί ηγέτες (σήμερα είναι τουλάχιστον 32), που ανήκουν σε αγροτικές οργανώσεις, ιθαγενικούς λαούς και αφροαμερικάνικες κοινότητες και υπερασπιστές των ανθρώπινων δικαιωμάτων. Οι περιοχές όπου έγιναν οι μέχρι τώρα δολοφονίες κατά την διάρκεια της καραντίνας είναι η Cauca με 13 φόνους και ακολουθούν οι Valle del Cauca, Nariño, Norte de Santander, Córdoba και Putumayo. Στην πραγματικότητα, ακριβώς επειδή οι κοινωνικοί αγωνιστές βρίσκονται αντιμέτωποι με την απομόνωση μέσα στα σπίτια τους ως μέρος των περιοριστικών μέτρων για την μετάδοση του κοροναϊού, έχουν γίνει εύκολοι στόχοι επιθέσεων.

Μέχρι τις 23 Μάρτη, που ο αριθμός των δολοφονηθέντων κοινωνικών αγωνιστών κι ακτιβιστών από την αρχή της χρονιάς ήταν 51 (ένα μήνα μετά έφτασαν τους 95), το σύνολο όσων δολοφονήθηκαν κατά την διάρκεια της προεδρίας του Ivan Duque έφτασε τον αριθμό 310. Προσθέτοντας μόνο τις αναφορές που έχουμε εδώ, σήμερα ο αριθμός έχει ξεπεράσει τους 360.

Σύμφωνα με το κόμμα FARC (Εναλλακτικές Επαναστατικές Δυνάμεις της Κολομβίας, το αφοπλισμένο και νομιμοποιημένο μέρος της αντάρτικης οργάνωσης), 194 πρώην αντάρτες έχουν δολοφονηθεί από την ειρηνευτική Συμφωνία του 2016. Από την αρχή του 2020 έχουν δολοφονηθεί 22 πρώην αντάρτες και 6 από την αρχή της καραντίνας, 26 Μάρτη, μέχρι τις 5 Απρίλη (ημερομηνία της τελευταίας σχετικής ενημέρωσης). 15 πρώην αντάρτες δολοφονήθηκαν τους τρεις πρώτους μήνες του 2020. Επιπλέον, από το 2016 έχουν δολοφονηθεί τουλάχιστον 30 συγγενείς κι έχουν εκτοπιστεί δεκάδες οικογένειες πρώην ανταρτών. Πρόσφατα, λόγω της κυβερνητικής επίθεσης στους παράνομους σπόρους, εκτοπίστηκαν 120 οικογένεις από το Ituando. Μόλις μπήκε ο Μάρτης το Εναλλακτικό FARC επιβεβαίωσε την "αποφασιστικότητά του να συνεχίσει να εργάζεται για την εθνική ειρήνη και την συμφιλίωση”. Στις 12 Μάρτη το Εναλλακτικό FARC, καταδικάζοντας την δολοφονία του Edwin Carrascal Barrios, κάλεσε σε συμμετοχή σε προγραμματισμένη διαδήλωση, με αίτημα προς την κυβέρνηση του Duque να σταματήσει τις δολοφονίες πρώην ανταρτών και κοινωνικών ηγετών. Οι δολοφονίες βέβαια, αυξήθηκαν.

Ένα μέλος του Δικτύου Ανθρώπινων Διακιωμάτων της Putumayo σημείωσε ότι δολοφονίες όπως του Juan Carlos Castillo “θλίβουν τον πληθυσμό για δυο λόγους: Ο πρώτος αφορά στο γεγονός ότι πρόκειται για ένα πολύ ιδιαίτερο σύνολο, που άφησε τα όπλα του στοιχηματίζοντας στην ειρήνη. Ο δεύτερος, είναι ότι αυτή η δολοφονία τρομάζει τον πληθυσμό επειδή η βία αυξάνεται ξεκάθαρα στην περιοχή”. Επισήμανε επιπλέον ότι “η εξουσία των πολυεθνικών και των εταιρειών στο πεδίο των εξορύξεων, δεν έχει προκαλέσει μόνο βαθειά περιβαλλοντική ζημιά, αλλά επίσης, απειλές και φόβους στην κοινότητα που υπερασπίζεται το έδαφός της”.

Ο επικεφαλής της Αποστολής του ΟΗΕ για την επιτήρηση της ειρηνευτικής Συμφωνίας, σε έκθεσή του τον Απρίλη του 2018 αρατίθεται ως αρχείο: UN report 2018.pdf) είχε κοινοποιήσει ένα σύνολο λόγων που θέτουν σε κίνδυνο την ζωή κοινωνικών ηγετών και υπερασπιστών των ανθρώπινων δικαιωμάτων. Όλοι οι λόγοι σχετίζονται με την σύγκρουση για τον οικονομικό έλεγχο της υπαίθρου: η υπεράσπιση της γης και των φυσικών πόρων, η συμμετοχή στην εφαρμογή της ειρηνευτικής Συμφωνίας, ειδικά στο πρόγραμμα σχετικά με την παραγωή κόκας, η επανοικειοποίηση γης και η επιστροφή εκτοπισμένων, η υπεράσπιση της γης ενάντια σε ιδιωτικά συμφέροντα, η αποκήρυξη του ναρκεμπορίου, οι διαμαρτυρίες ενάντια σε συγκεκριμένες επενδύσεις στους φυσικούς πόρους, που αναφέρθηκε ως ο κατεξοχήν λόγος, η συμμετοχή στις εκλογές και η επέκταση των παράνομων ένοπλων ομάδων (προφανώς αναφέρεται στα ναρκο-αφεντικά), με την στρατολόγηση παιδιών στα συνοριοποιημένα εδάφη. Επιπλέον, η έκθεση του απεσταλμένου αναγνώρισε ευθέως την αποτυχία του κολομβιανού κράτους και των διακρατικών οργανισμών στην αντιμετώπιση της παρακρατικής-επιχειρηματικής τρομοκρατίας και στην προστασία των πρώην ανταρτών έξω από τους χώρους συγκέντρωσης των ίδιων και των διαδικασιών αφοπλισμού και επανενσωμάτωσης.

Εδώ, ας κάνουμε μια επίκαιρη υποσημείωση. Ορισμένες από τις εταιρείες που λεηλατούν την Γη και χρηματοδοτούν κράτη και παρακρατικούς για να εξοντώνουν αγωνιστές και να ξεριζώνουν κοινωνίες, είναι φαρμακευτικές. Το χαρακτηριστικότερο παράδειγμα, η Bayer, το μονοπώλιο της ασπιρίνης, είναι η κυρίαρχη στους γενετικά τροποποιημένους σπόρους που καταστρέφουν όποιο έδαφος μολύνουν, έχοντας εξαγοράσει την Monsanto το 2018. Είναι επίσης η ίδια που παρήγαγε το Κυκλώνιο Β, το χημικό για τους θαλάμους αερίων των ναζιστικών στρατοπέδων εξόντωσης, τα εργοστασιά της κινούντουσαν με την δουλειά αιχμαλώτων του Άουσβιτς, απ’ όπου αγόραζε και ανθρώπους για χημικά πειράματα. Το ίδιο μονοπωλιακό σύμπλεγμα που με την εκβιομηχάνηση της υπαίθρου και της ζωϊκότητας αποδομεί τις φυσικές ισορροπίες και παράγει παράγοντες όλο και συχνότερων καινοτομικών επιδημικών δολοφονικών ασθενειών, όπως ο κοροναϊός, είναι αυτό που βγάζει στην αγορά τις «θεραπείες» τους, όπως το αναμενόμενο εμβόλιο για τον covid19. Επιπρόσθετα, σύμφωνα με πληροφορίες μέσα από τον κόσμο του αγώνα, το εμβόλιο για τον covid19 έχει ήδη κατασκευαστεί σε κρατικά ιδρύματα, αλλά η ιμπεριαλιστική τρομοκρατία απαγορεύει την διάθεση της πατέντας. Οι νεκροί από την επιδημία είναι περιττές μάζες για τον καπιταλισμό, εφόσον ανήκουν κατά κύριο λόγο στην έτσι κι αλλιώς, με ή χωρίς καραντίνα, αποκλεισμένη ταξική βάση. Όπως ακριβώς οι καθημερινά δολοφονούμενοι αγωνιστές της Κολομβίας αφήνουν αδιάφορη την παγκόσμια αστική τάξη. Άλλωστε, για τις δικές της βολές γίνεται η σφαγή.

Η στρατηγική εξόντωσης που εφαρμόζει το κολομβιανό κράτος δεν συμβαίνει σε πλήρη απουσία πραγματικής εναλλακτικής. Το αντάρτικο δεν τελείωσε με την συνθηκολόγηση του 2016. Κομμάτια των FARC δεν παρέδωσαν τα όπλα. Και άλλοι που το έκαναν, επιστρέφουν στο αντάρτικο. Τον Αύγούστο του 2019 ο πρώην επικεφαλής της διαπραγματευτικής ομάδας των FARC Ivan Márquez ανακοίνωσε ότι η ομάδα που διοικούσε αποφάσισε να ξανασηκώσει τα όπλα. Η ανακοίνωση έγινε με ένα βίντεο 32 λεπτών στο οποίο μιλάει με την συνοδεία άλλων διοικητών αυτής της ομάδας, όπως ο Seuxis Paucias Hernández -σύντροφος Jesús Santrich- και ο Hernán Darío Velásquez -σύντροφος El Paisa-, που μήνες πριν σταμάτησαν να εκπληρώνουν τις δεσμεύεσεις τους στο πρόγραμμα Ειδική Δικαιοσύνη για την Ειρήνη (μέρος της Συμφωνίας της Αβάνας). Στο βίντεο ο Ivan Márquez λέει μεταξύ άλλων: «Ανακοινώνουμε στον κόσμο ότι η δεύτερη Marquetalia [εκεί που γεννήθηκαν οι FARC, περισσότερο από μισό αιώνα πριν] ξεκίνησε υπό την προστασία του οικουμενικού δικαίου όλων των λαών του κόσμου στην ένοπλη εξέγερση ενάντια στην καταπίεση. Ξεκινάει μια νέα βαθμίδα ένοπλης πάλης».

Ένα νεότερο άρθρο στο ANF περιγράφοντας ορισμένες διεργασίες ανασυγκρότησης των FARC, αναφέρει ότι ο Iván Márquez, ο πρώην διαπραγματευτής των FARC που ξανασήκωσε τα όπλα, έστειλε έναν απεσταλμένο στην Cauca, για να πείσει δυο ομάδες αντικαθεστωτικών, διοικούμενες από τον Johani Noscue -σύντροφος Mayimbú-, να συνενωθούν. Σύμφωνα με το ενημερωτικό άρθρο, αυτή ήταν η πρώτη αξιοπρόσεχτη κίνησή του μετά την ανακοίνωση επανεκκίνησης του ένοπλου αγώνα. Ο απεσταλμένος του Márquez ήταν ο Walter Mendoza, πρώην ηγετικό στέλεχος των FARC. Ήταν διοικητής της κινητής μονάδας Arturo Ruiz στην περιφέρεια Cauca. Επίσης, ήταν αναγνωρισμένος ως εκείνος που είχε σχεδιάσει τα κινητά συντάγματα που έδωσαν στις FARC σοβαρές στρατιωτικές νίκες. Ο Johani Noscue είναι ο διοικητής των δυο μεγαλύτερων αντικαθεστωτικών ομάδων, Jaime Martínez και Dagoberto Ramos, στην Cauca.

Το Παρατηρητήριο Ανθρώπινων Δικαιωμάτων, σε μια φετινή έκθεση, που μιλάει επακριβώς την γλώσσα της αντεπανάστασης αποδίδοντας στις αντάρτικες οργανώσεις την άμεση αυτουργία για τα εγκλήματα που διαπράττουν οι παραστρατιωτικοί του κράτους και των επιχειρηματιών, αναφέρει ότι τον Μάη του 2017, έξι μήνες μετά την ειρηνευτική Συμφωνία, ο στρατός εκτίμησε ότι υπάρχουν περισσότεροι από 2300 αντάρτες. Πριν τον Ιούνη της ίδιας χρονιάς, όπου ο ΟΗΕ επιβεβαίωσε ότι είχε ολοκληρωθεί η παράδοση των όπλων εκείνων που συνθηκολόγησαν, πολλοί αφοπλισμένοι αντάρτες επανενώθηκαν ή σχημάτισαν νέες ομάδες, καθώς το ειρηνευτικό πρόγραμμα δεν προχωρούσε.

Στο ίδιο διάστημα οι ELN παρέμειναν δραστήριες. Σε προηγούμενη ενημερωτική ανάρτηση έγινε αναφορά στην τριήμερη ένοπλη απεργία του Φλεβάρη. Οι ELN και οι FARC, είχαν συνεργαστεί πριν την συνθηκολόγηση. Απόσπασμα κοινής ανακοίνωσης του 2013: «Έχοντας επίγνωση του ιστορικού μας καθήκοντος και της πεποίθησης ότι "η ενότητα αποτελεί μέρος της νίκης”, συναντηθήκαμε σε μια ατμόσφαιρα συντροφικότητας και υψηλού πολιτικού ιδεώδους. Πεπεισμένοι ότι ένας άλλος κόσμος είναι εφικτός και με τη σταθερή πρόθεση του να συν-διαμορφώσουμε και να οικοδομήσουμε τους δρόμους της δικαιοσύνης και της ελευθερίας για όλους τους ανθρώπους. Την οικοδόμηση της σοσιαλιστικής πατρίδας».

Η ταλάντευση μεταξύ συνέχισης της επαναστατικής πάλης ή ειρήνευσης δεν ήταν απόρροια ούτε δογματικών αλμάτων, ούτε κάποιου «ιστορικού κύκλου», που μπορεί να υπάρχει μόνο στην αντιδιαλεκτική προπαγάνδα των αντιδραστικών˙ εκφράζει την ενδεχομενικότητα του κοινωνικού πολέμου, όπως διαμορφώνεται και διαμορφώνει το πεδίο της πολιτικής συγκρότησης. ´Ετσι πχ, οι ELN, που δεν συμμετείχαν στην συνθηκολόγηση του 2016, αλλά έκαναν διαπραγματεύσεις από το 2017 μέχρι το 2019, χωρίς να σταματήσουν την δράση τους, υπερασπίζονταν ήδη από το 2002 την ιδέα της ειρήνευσης. Στις 10 Γενάρη του 2017, μια μέρα μετά την λήξη μιας συμφωνημένης κατάπαυσης πυρός οι ELN προχώρησαν εκ’ νέου σε στρατιωτική δράση. Η κυβέρνηση αποχώρησε από τις διαπραγματεύσεις. Ενώ η βίαιη αντιπαράθεση κλιμακωνόταν, στις 25 του μήνα οι διαπραγματευτές των δυο πλευρών ξανάνοιξαν την προοπτική επανέναρξης του διαλόγου. Δυο μέρες μετά οι ELN ανατίναξαν ένα παγιδευμένο αυτοκίνητο στην αστυνομική ακαδημία της Bogotá, σκοτώνοντας και τραυματίζοντας πολλούς μαθητευόμενους μπάτσους (22 νεκροί και 60 τραυματίες σύμωνα με το Παρατηρητήριο, 7 νεκροί και 40 τραυματίες σύμφωνα με τον απεσταλμένο του ΟΗΕ). Οι ELN ανέλαβαν την ευθύνη, σημειώνοντας ότι έδρασαν “εντός των κανόνων του πολέμου”. Στις 30 του μήνα το κράτος βομβάρδισε ένα στρατόπεδο των ELN στην περιφέρεια Choco. Τον Μάρτη έγινε κατάπαυση πυρός για την διάρκεια των εκλογών και στις 15, τέσσερις μέρες μετά τις εκλογές, ξεκίνησε ο πέμπτος κύκλος ειρηνευτικού διαλόγου.

Επίσης ο EPL (Λαϊκός Απελευθερωτικός Στρατός), η ένοπλη πτέρυγα του μαοϊκού Κομμουνιστικού Κόμματος Κολομβίας Μαρξιστικού-Λενινιστικού, κατά την έναρξη των συζητήσεων με την αριστερή κυβέρνηση, το 2014, που κατέληξαν στην Συμφωνία του 2016, είχαν συνταχθεί με τις ELN, που ακόμα βρίσκονταν μέσα στον διάλογο. Όπως είναι σαφές στο δημόσιο γράμμα τους προς τις άλλες οργανώσεις, η ειρήνευση ήταν συναρτημένη με την προσδοκία να τεθούν υπό διαπραγμάτευση θεμελιακοί πολιτικοί όροι: «Ευελπιστούμε στη συνέχιση της σύγκλισης μαζί σας στις προσπάθειες να μετατρέψουμε τις συνομιλίες με όλους τους εξεγερμένους σε μια πραγματικότητα που θα βοηθά στην ενοποίηση κάθε συμβολής που προκύπτει από το λαό, ... καθώς και για να επιτευχθεί η δημοκρατική σύγκληση μιας Συντακτικής Εθνοσυνέλευσης που θα εξασφαλίζει τη μελλοντική πορεία της χώρας και θα επιτρέψει να εξαλειφθούν οι σπέκουλες για την περίοδο μετά τον τερματισμό της σύγκρουσης». Όμως τελικά, το θεσμικό πλέγμα του πολιτικο-οικονομικού καθεστώτος δεν θίχτηκε. Η Συμφωνία επικύρωσε το θεσμικό καθεστώς και περιορίστηκε σε ευχολόγια περί πολιτικών και κοινωνικών δικαιωμάτων και σε προσχηματικά μέτρα για την οικονομική και πολιτική ενσωμάτωση των πρώην ανταρτών. (Το κείμενο της Συμφωνίας της Αβάνας παρατίθεται ως αρχείο, όπως διακινήθηκε στο Συμβούλιο Ασφάλειας του ΟΗΕ, δηλαδή στον πυρήνα της ιμπεριαλιστικής διπλωματίας: Avana agreement 2016.pdf).

Ο κοινωνικός πόλεμος ενέχει τις πιο βαθειές ηθικές και ιδεολογικές διακυβεύσεις κι ωστόσο, δεν εκδηλώνεται ποτέ με μια ακατάπαυστη απόλυτη μορφή, ακριβώς διότι μεταμορφώνεται ανάλογα με την δυναμική των κοινωνικών σωμάτων που συμμετέχουν άμεσα η έμμεσα στην σύγκρουση. Η εγγενώς ασύμμετρη διαλεκτική της άμυνας και της επίθεσης -θεμελιακές ανάγκες κάθε αγωνιζόμενου σώματος- αποτελεί συνάρτηση κύμανσης της έντασης της βίας. Παρενθετικά, ο πόλεμος είχε ανέκαθεν αυτόν τον ασύμμετρο χαρακτήρα, χωρίς να περιμένει να ανακαλυφθεί μεταψυχροπολεμικά από τα τζιμάνια των ιμπεριαλιστικών “think tanks” (θα αποφύγω σε αυτό το κείμενο θεωρητικές παραπομπές, διότι θα ήταν αναντίστοιχες του χαρακτήρα του, αλλά το θέμα δεν έλλειψε από κανένα σχετικό γραπτό των στρατο-ακαδημαϊκών της εξουσίας, από την εποχή του Σουν Τζου, μέχρι τον Κλαούζεβιτς και τον Ζομινί, τον Λώρενς, τον Χαρτ και τον Κονδύλη). Η ανάγκη της άμυνας διατρέχει όλες τις βαθμίδες της επαναστατικής διεργασίας. Από τις καθημερινές επιβιωτικές ανάγκες των ταξικά καταπιεζόμων, μέχρι τον προσδιορισμό του κατάλληλου χρονισμού για την εξαπόλυση μιας κρίσιμης επίθεσης. Στην πιο σύνθετη βαθμίδα, η διελκυστίνδα μεταξύ σύγκρουσης ή συνεργασίας παίζεται πάνω σ’ έναν μεθοριακό χώρο, όπου κάθε αντιμαχόμενος διαπραγματεύεται το δικό του σύνορο, που αφορά στην πολιτική ισχύ που διεκδικεί να του αναγνωριστεί. Στον κοινωνικό πόλεμο, παρότι όπως κάθε πόλεμος, η οικειοποίηση του εδάφους διαμορφώνει την βάση των συσχετισμών, το διεκδικούμενο σύνορο δεν είναι πρωτίστως γεωγραφικό, αλλά πολιτικό. Ποιά μορφή κοινωνικής οργάνωσης θα έχει ισχύ και ποιά όχι, σε μια συγκεκριμένη γεωγραφία.

Όσο δεν εμπίπτει ο πασιφιστικός ιδεαλισμός στα κριτήρια της επαναστατικής δράσης, εξίσου δεν εμπίπτει ούτε ο ιδεαλισμός της αδιάλειπτης επίθεσης σε όλες τις εξουσίες. Η ασυμμετρία άμυνας και επίθεσης αποτυπώνεται στην πράξη με τρόπο όχι μονοσήμαντο. Ένας συνθηκολογεί λόγω απελπιστικής αδυναμίας και άλλος θέτει όρους ειρήνης για να διαφυλάξει τις ισχυρές κατακτήσεις του. Τον πρώτο τον καταπίνει η ιστορία, ενώ ο άλλος εξακολουθεί να αποτελεί απειλή. Ο παράλλος επιτίθεται καθώς αντιλαμβάνεται ότι έχει την δυναμική να ισχυροποιηθεί ακόμα περισσότερο, ενώ ένας έτερος επιτίθεται για να αντιστρέψει την αυξανόμενη αδυναμία του. Όλοι αυτοί μπορεί να είναι το ίδιο υποκείμενο την στιγμή που διαμορφώνει μια απόφαση, υπολογίζοντας αστάθμιτους, διαδραστικούς και μη γραμμικούς παράγοντες, οι οποίοι καθιστούν μη ντετερμινιστικές όχι μόνο τις προβλέψεις, αλλά και τις αξιολογήσεις των δεδομένων. Βέβαια, όποιος παίρνει πρωτοβουλίες μόνο όταν έχει σχεδόν ντετερμινιστικές προβλέψεις, δεν καβαλάει ποτέ το τραίνο των κοινωνικών εξελίξεων.

Η μετα-εγελιανή φιλοσοφία του φασισμού παρατήρησε κάποτε ότι η πολιτική πράξη ξεκινάει από τον προσδιορισμό του εχθρού και του φίλου. Οι επαναστάτες δεν χρειάστηκαν ποτέ μια θεωρία για να το καταλάβουν˙ το ξέρουν από την πρώτη στιγμή που μεταμορφώνουν το μίσος ενάντια στην αδικία, σε απόφαση οργανωμένης πάλης. Μάλλον οι καθεστωτικοί ακαδημαϊκοί στοχάζονται πάνω στην δική μας πρακτική, ετεροχρονισμένα. Από ετούτη την σκοπιά, οι πολιτικάντηδες προσθέτον ότι το ζητούμενο είναι να κάνουμε περισσότερους φίλους. Έτσι κυνηγάνε ψήφους, πουλώντας πράσιν’ άλογα ή μετράνε κεφάλια στις διαδηλώσεις. Οι αντάρτες ανταπαντούν ότι όλοι είναι δυνάμει φίλοι μας, όμως συγχρόνως, ο εχθρός βρίσκεται παντού και πρώτα πρώτα πίσω από τις γραμμές μας, στις οργανώσεις μας, στις σχέσεις μας, στην σκέψη μας, στις επιθυμίες και τους φόβους μας. Κι αντίστοιχα, ο εχθρός του εχθρού μας βρίσκεται παντού, στον τρόπο που οργανώνει τον κόσμο, στην υποκρισία του και την συνακόλουθη στενομυαλιά του, στις εξαρτήσεις του και στους εφιάλτες του. Οπότε, οι αντάρτες μπορούν να συνομιλούν ή και να κάνουν ειρήνη με όλες τις διαβολικές δυνάμεις του κόσμου, εφόσον κι όταν είναι σε θέση να διακρίνουν τις αντιφάσεις στην λεπτομέρειά τους, με τα μικροσκόπια, τα αντεστραμμένα περισκόπια, τα κυάλια και τα τροχιακά τηλεσκόπια των Ζαπατίστας. Χωρίς το τελευταίο, επιστρέφουμε στην αριστερά του κρατισμού.

Η επαναστατική δυναμική και η ανεπτυγμένη εμπειρία του PKK (Εργατικό Κόμμα Κουρδιστάν, ο στρατηγικός πυρήνας του Κουρδικού κινήματος, που εδρεύει στα αντάρτικα βουνά της μεθορίου τριων κρατών), το έχουν εξελίξει σε ριζοσπαστική συλλογική διάνοια πάνω στην διαλεκτική του πολέμου, στις αντιφάσεις του, στις ασυμμετρίες του και στην ενδεχομενικότητά του. Το PKK είναι η μανούλα στο παιχνίδι των συσχετισμών ισχύος. Όχι επειδή έχει καθαρό αέρα πάνω στα βουνά (δεν θα αρκούσε). Αλλά επειδή έχει έναν λαό οπλισμένο και μαθημένο στην αυτοοργνάνωση, έναν λαό που συγκροτεί μια οργνωτική βάση ικανή να δημιουργεί αντιληπτικούς ορίζοντες ασύλληπτους για τα καρτεσιανά μυαλά της ευρωκεντρικής αριστεράς. Είναι αυτή η ασυναγώνιστη ισχύς, εκείνη που του δίνει την δυνατότητα να συνομιλεί με τους πάντες και να επιλέγει με ποιούς και πότε θα συγκρουστεί και με ποιούς και πότε θα συμμαχήσει. Αντιδιασταλτικά, ήταν ακριβώς αυτό που καταδίκασε τον Salvator Allende όταν αρνήθηκε να εξοπλίσει το κοινωνικό κίνημα, προτιμώντας να διατήρησει το μέτωπο με το ανίσχυρο προοδευτικό κομμάτι της ντόπιας αστικής τάξης. Διάλεξε έναν φίλο μαθημένο από αιώνες να συνθηκολογεί, εγκατέλειψε τον πραγματικό φίλο του και υπερτίμησε τον εαυτό του απέναντι στον επικίνδυνο εχθρό. Η τέλεια συνταγή αυτοκαταστροφής. Με τον ίδιο ακριβώς τρόπο οδηγήθηκε η Βολιβία στο πρόσφατο πραξικόπημα.

Στην Κολομβία τώρα, να δούμε τις πρακτικές απολήξεις της κοινωνικο-οικονομικής πτυχής της Συμφωνίας του 2016 και στην συνέχεια το πολιτικο-στρατιωτικό υπόβαθρό τους. Τα αγροτικά μέτρα της Συμφωνίας αφορούσαν τους αντάρτες που θα αφοπλίζονταν και θα έμπαιναν στο πρόγραμμα επανενσωμάτωσης και τις αγροτικές εκτάσεις που προηγουμένως ελέγχονταν από τις FARC. Μέσα και γύρω από τους χώρους που οριοθετήθηκαν ως τόποι αφοπλισμού κι αναδιοργάνωσης των κοινωνικών σχέσεων των πρώην ανταρτών (Territorial Spaces for Training and Reincorporation ή Transitory Rural Zones for Normalization, η αρχική ονομασία) προσδιορίστηκαν εκτάσεις συνεργατικής αγροτικής εργασίας. Ο ΟΗΕ μπήκε παρατηρητής στον αφοπλισμό και κύριος οργανωτής των προγραμμάτων επανενσωμάτωσης. Για να ξεπεραστούν ορισμένα νομικά προβλήματα το κράτος ανέλαβε την εξαγορά αγροτικών εδαφών για τις συνεργατικές της Συμφωνίας. Να σημειωθεί, ώστε να μην γίνει παρερμηνεία, διότι όπως θα δούμε παρακάτω αφορά στο βασικό επίδικο, ότι ο ΟΗΕ δεν ανέλαβε εγγυητής της ειρήνευσης. Άλλο παρατηρητής, άλλο εγγυητής. Δεν έστειλε κυανόκρανους, δεν ανέλαβε καμία ευθύνη μέσα στους πολεμικούς συσχετισμούς. Ανέλαβε μόνο εκείνο το κομμάτι των θεσμικών πρακτικών που έχει την μοιρασιά του κέρδους: τα πεδία των ΜΚΟ, χρηματοδότηση συνεργατικών, εκπαιδευτικών προγραμμάτων, «ψυχολογικής υποστήριξης» και λοιπά σάπια. Οι «ανθρωπιστές» των ΜΚΟ, των πανεπιστημίων και του ΟΗΕ ομολογούν ότι μετά από τρια χρόνια δεν έχουν φτιάξει ούτε μια δομή φροντίδας παιδιών στους χώρους επανενσωμάτωσης, αλλά επιβεβαιώνουν ότι ο αφοπλισμός ολοκληρώθηκε μέσα στο 2017.

Στα πεδία που έχουν ροή χρήματος χώθηκε αρωγός η Ευρωπαϊκή Ένωση. Στο κείμενο που παρατίθεται (στα ισπανικά, με φολκλορικά σχεδιάκια, EU in Putumayo.pdf), ο απότερος σκοπός και η φιλοσοφία των μεθόδων της εμπλοκής της ΕΕ είναι ξεκάθαρα: Η ενίσχυση των αλυσίδων της αξίας και της οικονομικής εγκατάστασης στο έδαφος”. Ίσως χρειάζεται να διαβάσουμε λίγο Μαρξ για να κατανοήσουμε τι σημαίνει η πρώτη φράση, ωστόσο, η δεύτερη είναι αρκετά απλή. Δεν αναφέρεται στην εγκατάσταση των πρώην ανταρτών, που βρίσκονταν έτσι κι αλλιώς στα εδάφη τους, αλλά στην καπιταλιστική αποίκιση. Ως ειδικά μέτρα-σκοποί αναφέρονται η εμπορευματοποίηση (αυτολεξεί) και η πρόσβαση στις αγορές. Επίσης, ειδκότερα, η μεταφορά τεχνογνωσίας, ευρωπαϊκής, για την τεχνολογικοποίηση, την μέγιστη παραγωγικότητα και την ανταγωνιστικότητα. Αυτό είναι το νόημα που αποδίδουν οι ειρηνιστές της ΕΕ στην βιοποικιλότητα, την οποία προτάσουν. Αυτό είναι το υπόβαθρο της βιώσιμης και οικο-φιλικής οικονομικής και κοινωνικής επανενσωμάτωσης των πρώην ανταρτών. Γι’ αυτό το πρώτο «δώρο» για τους αφοπλισμένους ήταν το άνοιγμα τραπεζικών λογαριασμών. Σίγουρα οι πρώην αντάρτες δεν αναμένουν να λαμβάνουν από κάπου χρήμα. Αντιθέτως, οι τράπεζες είναι εκείνες που αναμένουν να λαμβάνουν από τους νέους πελάτες.

Σε πραγματικές συνθήκες οι επιδόσεις των προγραμμάτων επανενσωμάτωσεις είναι πενιχρές. Συμμετοχή 268 πρώην ανταρτών μεταξύ κάποιων χιλιάδων που αφοπλίστηκαν στην Putumayo. 30 οικογένεις στο πρόγραμμα δασο-αγροτικής ανάπτυξης. 10 κοινότητες με 250 «αμαζώνιους κήπους». Το μέγα έργο της εγκατάστασης μηχανισμών καθαρισμού νερού για 1000 κατοίκους. Και προγράμματα αγροτουρισμού και αγροβιομηχανίας σε φάση διακήρυξης. Ποιός θα πάει για τουρισμό μέσα στο καμίνι του πολέμου, που συνεχίζεται πλέον αχαλίνωτα μετά το κενό που άφησε η αυτοδιάλυση της μεγαλύτερης αντάρτικης οργάνωσης; Για την ΕΕ η βιωσιμότητα των προγραμμάτων η οποία υπερτονίζεται, δεν πηγάζει από κάποια ειρηνευτική ηθική, αλλά από την έγνοια των επενδυτών για τα κεφάλαιά τους. Μάλλον φαντάζει ακόμα μακρινό ένα τοπίο οικο-φιλικής βιομηχανικής εκμετάλλευσης και καταστροφής, έχει όμως μπει ένα θεσμικό και κοινωνικό θεμέλιο. Τα εγχειρήματα του θεσμικού συνεργατισμού στις εμπόλεμες περιοχές της Κολομβίας φαίνονται σαν παραδείγματα σε γυάλα. Αποτελούν όμως ήδη μια παρακαταθήκη λεηλασίας με οικολογική-κοινωνική ιδεολογική επίστρωση. Και το σημαντικότερο για τους ιμπεριαλιστές, τσουλάνε κάτι εκατομμύρια ευρώ που προέρχονται από τους εργάτες της ΕΕ μέσω φορολογίας και σε μεγαλύτερο βαθμό από τους εργάτες του εσωτερικού Νότου -λόγω άνισων συνθηκών παραγωγικότητας και άνισων μισθών-, από τα διακρατικά ταμεία, στους λογαριασμούς ορισμένων εταιρειών.

Αμφότερες, η έκθεση του επικεφαλής της Αποστολής του ΟΗΕ το 2018 και μια έκθεση ακαδημαϊκών για τα Territorial Spaces (παρατίθεται ως αρχείο: Territorial-Peace_Press-release.pdf), αναγνωρίζουν δημόσια ότι το πρόγραμμα επανενσωμάτωσης έχει αποτύχει σε δυο βασικά σημεία: Πρώτον, στην συμμετοχή των πρώην ανταρτών, δηλαδή, στον διακηρυγμένο σκοπό της ενσωμάτωσής τους σε θεσμικές καθεστωτικές οικονομικές, πολιτικές και κοινωνικές διεργασίες. Δεύτερον, στην προστασία τους, καθώς και στην προστασία του ευρύτερου αγροτικού κόσμου, από τις ακατάπαυστες παρακρατικές δολοφονίες. Ενδεικτικά μόνο ας σημειωθεί ότι από τον Γενάρη μέχρι τον Ιούλη του 2019 μετανάστευσαν 33000 άνθρωποι.

Ενόσο οι θεσμικοί μηχανισμοί δίνουν χαρτζιλίκι για συνεργατικούς κήπους, προμοτάροντας μια αυτοδιαχείριση εξαρτημένη από τράπεζες, βιμηχανικά μονοπώλια και εμπορικά δίκτυα, στους ίδιους γεωγραφικούς χώρους, ανθεί η καλλιέργεια κόκας και οι εξορύξεις. Τα προγράμματα της Συμφωνίας είναι «καθώς πρέπει»˙ αποκλείουν την καλλιέργεια ναρκωτικών κι έχουν οικολογικό προφίλ. Οι εργάτριες, οι εργάτες, οι αγρότισσες και οι αγρότες της Κολομβίας όμως, είναι εξαρτημένοι από αυτούς τους παραγωγικούς κλάδους, την καλλιέργεια κόκας, τις εξορύξεις και το trafficking. Ούτε το κράτος, ούτε ο ΟΗΕ και οι λοιποί «ειρηνευτές» μπορούν να τους προστατεύσουν από την τρομοκρατία των αφεντικών. Διότι αυτοί οι επιχειρηματικοί κλάδοι αποτελούν πεδία πλουτισμού, αλλά και ανάδειξης των κρατικών στελεχών της Κολομβίας (πολιτικοί, γραφειοκράτες, στρατοκράτες). Επίσης, διότι οι ΗΠΑ δεν θα επέτρεπαν ποτέ σε κανέναν διακρατικό μηχανισμό να παρέμβει στον κλάδο των ναρκωτικών, καθώς αποτελεί ένα μονοπώλιο που χρειάζεται να παραμένει συγκαλυμένο προκειμένου να διατηρείται ως τέτοιο.

Στις 27 Νοέμβρη 1787 ο Alexnder Hamilton, ένας από τους πατέρες του συντάγματος των ΗΠΑ, παρατήρησε σε ένα από τα άρθρα (εφημερίδων) που αργότερα ονομάστηκαν Federal Papers και περιέγραφαν αναλυτικά το ιδεολογικό υπόστρωμα του νέου αμερικάνικου κράτους, ότι “δεν υπάρχει, ενδεχομένως, κανένα άλλο είδος το οποίο να υπόκειται σε κατάχρηση σε εθνικό επίπεδο όσο τα οινοπνευματώδη”, συμπεραίνοντας ότι η φορολόγησή του θα επαρκούσε για την κάλυψη των κρατικών εξόδων. Έκτοτε, οι ΗΠΑ καθώς αναπτύσσονταν ως ιμπεριαλιστική δύναμη, εξέτειναν αυτήν την παραδεδομένη θέση στο κάθετι που γίνεται αντικείμενο «κατάχρησης», προσαρμόζοντας την αξιοποίησή του στους εκάστοτε πολιτικο-στρατιωτικούς και οικονομικούς όρους κυριαρχίας τους. Ότι μπορεί να αποτελέσει αντικείμενο πάθους, από ένα χορταρικό μέχρι μια θέση πρωθυπουργού, πρέπει να γίνει εμπόρευμα στην μονοπωλιακή φαρέτρα του φιλελεύθερου κράτους. Η νομιμότητα ή η παρανομία του κάθε προϊόντος, από ένα χορταρικό μέχρι ένα πραξικόπημα ή μια «ειρηνευτική» επέμβαση, εξαρτάται από το ποιός έχει ή ποιός αποκτά τον έλεγχό του (για παράδειγμα, μην ξεχνάμε ότι η εισβολή του τούρκικου στρατού στο Αφρίν, που έγινε με την έγκριση των ΗΠΑ και της τσαρικής Ρωσίας, ονομάστηκε «κλάδος ελαίας» και μεταξύ άλλων ευλογήθηκε από τον Οικουμενικό Πατριάρχη Βαρθολομαίο).

Εξετάζοντας το ζήτημα των ναρκωτικών από ταξική σκοπιά, είναι άνευ νοήματος η ηθική καταδίκη της δουλειάς στους αγρούς της κόκας. Γιατί οι προλετάριοι του Τρίτου Κόσμου οφείλουν να αγωνιούν για το ότι η νεολαία της Πρώτης Τάξης του παγκόσμιου καπιταλισμού καίει τα μυαλά της στα χαϊλίκια της; Τυχαίνει η Κολομβία να παράγει το ναρκωτικό των «ισχυρών», ενώ πχ, το Αφγανιστάν παράγει ένα πιο λαϊκό ναρκωτικό. Άρα, η κόκα μπορεί να είναι ένα παραπλανητικό παράδειγμα. Έτσι κι αλλιώς όμως, ότι σκουπίδια καταναλώνει ο πλανήτης, οι προλετάριοι τα παράγουν. Πρώτα πρώτα τον εαυτό τους, ως αξία, χρηματική, αλλά και κοινωνική, μέσα στις σχέσεις τις μεσολαβημένες από τον αστικό πολιτισμό (τον λεγόμενο καπιταλισιτκό τρόπο παραγωγής, με αναλυτικούς όρους). Η απελευθέρωση από την υποταγή και τον θάνατο για χάρη των εκμεταλλευτών, εκπορεύεται από την μαχητική προλεταριακή οργάνωση κι όχι το αντίστροφο. Το ριζοσπαστικό κοινωνικό πεδίο διαμορφώνει νέα ήθη κι όχι η μεμονωμένη «συνείδηση». Εκεί που υποχωρεί το αντάρτικο η θέση των εκμεταλλευόμενων γίνεται ακόμα πιο αδύναμη. Οπότε, την ίδια στιγμή που το κολομβιανό κράτος και οι ιμπεριαλιστές φυτεύουν πλασματικές οάσεις, κακέκτυπα κοινοτήτων, οι ίδιοι μακελεύουν τους αγωνιστές και τις ντόπιες κοινότητες με τον παρακρατικό πόλεμο.

Το ζήτημα της αντίστασης στη ναρκοβιομηχανία και της αποδέσμευσης των προλετάριων από την κυριαρχία της σε συγκεκριμένα εδάφη, έχει απασχολήσει πρωτίστως τα κινήματα που δρουν σε αυτά τα εδάφη. Το ζήτημα έχει τεθεί και σε παγκόσμιο εύρος. Σε ένα από τα τρία πρόσφατα παγκόσμια συνέδρια (2012, ‘15, ‘17) που οργάνωσε το Κουρδικό κίνημα και οι αλληλέγγυοι με αυτό, με τίτλο «Αντιπαρατιθέμενοι στην καπιταλισιτκή μοντερνικότητα», έγινε και ένας κύκλος συζήτησης με οργανώσεις από την Λατινική Αμερική, πάνω στο ζήτημα της ναρκοπαραγωγής. Τα αντάρτικα κινήματα είναι εκείνα που μπορούν και δίνουν ριζοσπαστικές πρακτικές απαντήσεις μέσα στην ταξική διαπάλη.

Μετά την Συμφωνία, σε αρκετές περιοχές της Κολομβίας οι κοινότητες έγιναν πιο ανυπεράσπιστες. Η κυβέρνηση μαζί με τα δοσιλογικά κομμάτια της ηγεσίας των FARC σχημάτισαν, όπως όριζε η Συμφωνία, ένα σώμα χωροφυλακής, την NPU (National Protection Unit, Μονάδα Εθνικής Προστασίας), 1200 ένοπλων, από τους οποίους οι μισοί είναι μπάτσοι και οι άλλοι μισοί πρώην αντάρτες (1.5% γυναίκες). Η NPU ανήκει βέβαια στο κράτος και διοικείται από την αστυνομία, η οποία έχει και την ευθύνη της εκπαίδευσης των μελών της. Η δραστηριότητά της περιορίζεται στην φύλαξη των περιοχών επανενσωμάτωσης. Ακόμα και σ’ αυτήν την ελάχιστη αποστολή, της προστασίας των πρώην ανταρτών μέσα στους ελεγχόμενους χώρους, αποδεικνύεται ότι έχει αποτύχει. Όσο για τις άλλες κοινότητες που βρίσκονται στο στόχαστρο των παραστρατιωτικών, η NPU είναι ανύπαρκτη. Το 2018 μοίρασε κάποιες εκατοντάδες αλεξίσφαιρα γιλέκα, κινητά τηλέφωνα και σωματοφύλακες σε υπερασπιστές των Ανθρώπινων Δικαιωμάτων που είχαν δεχτεί απειλές. Όπως ανέφερε ο απεσταλμένος του ΟΗΕ, πολλοί έχουν δολοφονηθεί χωρίς να δεχτούν απειλή. Οι παραστρατιωτικοί αποφεύγουν να προειδοποιούν˙ βαράνε κατευθείαν.

Η αποστράτευση ανταρτών επιδείνωσε τις συνθήκες, όχι μόνο επειδή άφησε πεδίο ελεύθερο στους παραστρατιωτικούς, αλλά κι επειδή έφερε την αστυνομία σε περιοχές που πριν δεν είχε πρόσβαση. Η παρουσία των επίσημων στρατοκρατικών μηχανισμών, αφενός εγγυήθηκε το μονοπώλιο της βίας για τους παραστρατιωτικούς κι αφετέρου, όπου εμφανίστηκε μαζί με τους ειρηνευτές των οικο-προγραμμάτων ως προστάτης των αγροτικών κοινοτήτων δήθεν ενάντια στη ναρκο-αγορά, τις εξέθεσε προβοκατόρικα στην παραστρατιωτική τρομοκρατία.

Άλλωστε, ο νυν αρχηγός του κολομβιανού στρατού, Nicacio de Jesús Martínez Espinel, είχε εμπλακεί στο παρελθόν σε παράτυπες δολοφονίες (αυτά που λέγονται εξωδικαστικές εκτελέσεις, υπεβάλουσα βία, παράπλευρες απώλειες). Το Παρατηρητήριο Ανθρώπινων Δικαιωμάτων προσθέτει, με αποδεικτικά ντοκουμέντα, ότι από το 2019 έχουν επανεισαχθεί στρατιωτικοί κανόνες που οδηγούν σε τέτοια «συμπτωματικά λάθη». Ο αδερφός του προέδρου της Κολομβίας Alvaro Uribe, Santiago Uribe, αυτήν την περίοδο δικάζεται με τις κατηγορίες της δολοφονίας και της συνωμοσίας για την συμμετοχή του την δεκαετία του 1990 στην παραστρατιωτική ομάδα «Οι 12 Απόστολοι». Ο ίδιος ο πρόεδρος αντιμετωπίζει κατηγορίες για απειλές εναντίον ανθρώπων που μαρτυρούν ότι κι αυτός εμπλεκόταν σε παραστρατιωτικές φρικαλαιότητες. Είναι περισσότερο από εύλογο το ότι όποια μέτρα έχει εξαγγείλει το κράτος για τον περιορισμό των δολοφονιών αγωνιστών και ακτιβιστών αποτελούν στάχτη στα μάτια.

Σε τέτοιες συνθήκες η Συμφωνία εξίσωσε τα εγκλήματα της παρακρατικής τρομοκρατίας με την δράση των ανταρτών. Από τους περίπου 13000 αφοπλισμένους αντάρτες, οι μισοί βρίσκονται σε κατάσταση ποινικής εξέτασης. Παρότι προβλέπεται να αμνηστευθούν όσοι δεν στοιχειωθετούνται εκτός πολιτικού πλαισίου, πρόκειται για μια κατάσταση βαρειάς ομηρίας. Ο αντίστοιχος αριθμός για τους μπάτσους και τους στρατιωτικούς είναι μόνο 1200. Στο πραγματικό πεδίο αυτή η αναλογία γίνεται ένα απειροστικό κλάσμα, εφόσον το κράτος έχει μια αστείρευτη δεξαμενή ανανέωσης των δολοφόνων του. Να συμπληρωθεί καταληκτικά σ’ ετούτον τον μακάβριο απολογισμό της «ειρήνης» στην Κολομβία, ότι δεν υπάρχει κανένα νεότερο για τους 60000 εξαφανισμένους του κοινωνικού πολέμου.

Οι εξελίξεις στον τομέα του παρακρατικού πολέμου δεν αποτελούν μια πτυχή του ταξικού πολέμου -είναι η αιχμή της καπιταλιστικής τρομοκρατίας. Όπως έδειξε ητριήμερη ένοπλη επιχείρηση των ELN τον Φλεβάρη, αλλά κι όπως έχει αποδείξει η πολυδεκαετής αντοχή του κινήματος στην Κολομβία, το κράτος δεν μπορεί να αντιμετωπίσει το αντάρτικο με στρατιωτική δράση. Γι’ αυτό χτυπάει με τους πιο βάρβαρους τρόπους τους πιο ανυπεράσπιστους αγωνιστές. Αυτό είναι το πρόσωπο της αστικής τάξης όταν χάνει έδαφος.

Τα διαλεκτικά αποτελέσματα του αφοπλισμού ενός μέρους του κινήματος, πάνω στο σύνολο του κινήματος, είχαν προβλεφθεί πολύ εύγλωττα από τον μαοϊκό EPL στην απεύθυνση του προς τους ELN το 2014: «Πιστεύουμε ότι με τις καλές σας υπηρεσίες και επίσης με την πολιτική δράση θα οριστεί το άνοιγμα του διαλόγου και με τον EPL, ώστε να μπει φραγμός στην ιδέα, αφού το κράτος αντιτίθεται στην πολιτική διέξοδο, να εξελιχθούν οι διαπραγματεύσεις με τμήμα των εξεγερμένων ως “πράσινο φως” για να επιβληθούν τα μερικά τους αποτελέσματα στους υπόλοιπους αντάρτες με τη χρήση βομβών και κλομπ, διώξεων, δολοφονιών και συλλήψεων, όταν στην πραγματικότητα ο μόνος που μπορεί να επιβάλλει κάτι τέτοιο είναι ο λαός και, εξάλλου, πρέπει να βασίζεται κανείς στις πλέον πλήρεις και ευρείες συμμετοχές για να συζητήσει και για να αποφασίσει».

Η δολοφονική δίνη δεν άγγιξε με τον ίδιο τρόπο το Εναλλακτικό FARC, ακριβώς γιατί ήταν το προϊόν της εσωτερίκευσης της τρομοκρατίας. Από τους 50 πρώην αντάρτες και τους 19 συγγενείς τους που δολοφονήθηκαν μέχρι το 2018, οι 2 ήταν μέλη του Εναλλακτικού FARC, του νεότευκτου νόμιμου κομματικού μηχανισμού. Πάραυτα, η αφομοίωση ενός κομματιού του αντάρτικου στο πολιτικό καθεστώς, του έδωσε μια πνοή ανανέωσης: Στις εκλογές του 2018 αυξήθηκε η συμμετοχή των ψηφοφόρων κατά 5.2% και το Εναλλακτικό FARC πήρε 5 έδρες από τις 172 στο νομοθετικό σώμα και 5 από τις 108 στην γερουσία. Αυτό ήταν όλη η υπόθεση, η «νίκη της ειρήνης». Μα, ποιός ψηφίζει τον ηττημένο;

Ο πρόεδρος της «ειρήνης» Santos Calderon, στην ομιλία του στον ΟΗΕ στις 17 Σεπτέμβρη 2017 δεν έκρυψε την θέση της τάξης που υπερασπιζόταν. «Οι κολομβιανές ένοπλες δυνάμεις νίκησαν την στρατιωτική ηγεσία των FARCΠερισσότερα από 900000 όπλα καταστράφηκαν και μέλη των πρώην αντάρτικων ομάδων δημιούργησαν ένα πολτικό κίνημα για να υπερασπιστούν τις ιδέες τους με έναν δημοκρατικό τρόπο. Αυτό είναι το προκείμενο σε μια ειρηνευτική διαδικασία: να αντικατασταθούν οι σφαίρες από ψήφους και να σταματήσει η χρήση όπλων ως μέσων πολιτικής πίεσης Η τρομοκρατία πρέπει να αντιμετωπιστεί με το σύνολο όλων των δυνατών μέσων -στρατιωτικά, πολιτικά, με μυστικές υπηρεσίες και με διεθνή συνεργασία...». Ώστε να μπορούν οι παρακρατικοί να δολοφονούν “χωρίς πίεση”, υπό την κάλυψη μιας μαγικής σάλτσας για «την Κολομβία που έβαλε τέλος στον πόλεμο, το μίσος και τον φόβο» και για «καινοτομικά προγράμματα στην εκπαίδευση, την υγεία και τις υποδομές, που ήταν αναγκαία για να γεφυρωθούν τα βαθειά κοινωνικά χάσματα της Κολομβίας». Και σαν καλός γλύφτης του βορειοαμερικάνικου ιμπεριαλισμού, δεν παρέλειψε να καταδικάσει τις πυρηνικές δοκιμές της Β.Κορέας και να καλέσει την “διεθνή κοινότητα” να παρέμβει στην Βενεζουέλα για να αποκαταστήσει την “σταδιακά αποδομούμενη δημοκρατία της”. Πάραυτα, ήταν ειλικρινής στην αναφορά του για την “ανικανότητα” του κράτους του στον “πόλεμο κατά των ναρκωτικών”. Παρεμπιπτόντως, η κυβέρνηση που κατάφερε την Συμφωνία της Αβάνας ήταν μια κεντροαριστερή κυβέρνηση. Ο Santos Calderon ήταν ο Τσίπρας της Κολομβίας.

Σ’ ετούτο το σημείο, αφού αναφέρθηκε η Βενεζουέλα, έχει νόημα να γίνει μια μικρή ενημερωτική και πολιτική παρένθεση. Άλλωστε, οι δυο χώρες, που συνορεύουν, βρίσκονται στο επίκεντρο της ιμπεριαλιστικής αντεπανάστασης μέσα σ’ ένα κοινό πλέγμα σχέσεων. Στις 3 Μάη έγινε αποτυχημένη απόπειρα ένοπλης εισβολής των ΗΠΑ στην Βενεζουέλα, από το έδαφος και με την υποστήριξη της κυβέρνησης της Κολομβίας. Κατά την διάρκεια της επιχείρησης αιχμαλωτίστηκε ένας μισθοφόρος των ΗΠΑ, ο οποίος ομολόγησε ότι στόχος της ήταν η απαγωγή του προέδρου της Βενεζουέλας, Nicolas Maduro. Στα μέσα Μάρτη οι ΗΠΑ είχαν επικηρύξει τον πρόεδρο της Βενεζουέλας για 15 εκατομμύρια δολάρια και άλλα πολιτικά και στρατιωτικά στελέχη του τσαβικού-μπολιβαριανού καθεστώτος για 10 εκατομύρια. Η αναπόδεικτη δικαιολογία ήταν ότι η κυβέρνηση της Βενεζουέλας επιτρέπει στις FARC να χρησιμοποιούν τον εναέριο χώρο της για να “γεμίζουν τις ΗΠΑ με κοκαΐνη”.

Η αναφορά σ’ αυτήν την μικρή, αλλά ίσως κρίσιμη νίκη εναντίον της ιμπεριαλιστικής στρατοκρατίας δεν σημαίνει τάυτιση με το λαϊκίστικο αστικό καθεστώς των τσαβεζικών. Η μη ταύτιση όμως δεν συνεπάγεται μια ουδέτερη στάση στην συνθετότερη σφαίρα της ταξικής διαπάλης, δηλαδή στην σύγκρουση με τον ιμπεριαλισμό. Αντιθέτως, αυτό που δίνει ισχύ στην αντιιμπεριαλιστική πάλη είναι η λαϊκή βάση, χωρίς την οποία ο ιμπεριαλιστικός φιλελευθερισμός θα είχε επικρατήσει στην Βενεζουέλα από την πρώτη μέρα της πρώτης κυβέρνησης του Ugo Chavez. Και η λαϊκή βάση δυναμώνει όταν μάχεται και αυτοοργανώνεται, κατακτώντας την πολιτκή αυτονομία της ενάντια στις αστικές ηγεσίες κι όχι όταν υπομένει πειθήνια την διακυβέρνηση των δικτατόρων, όπως το ασαντικό καθεστώς, ή των ρεφορμιστών, όπως η τσαβεζική κυβέρνηση, κατά πως υποδείκνυαν ορισμένοι ντόπιοι (Αθήνα) κρυφορεφορμιστές κατά την διάρκεια της τελευταίας λαϊκής εξέγερσης στην Βεναζουέλα. Το αντιδραστικό επιχείρημα δεν είναι καινούριο -έρχεται κατευθείαν από τα κιτάπια του κομματικού συγκεντρωτισμού. Ωστόσο, έχει μια καινοτομία. Το προαπαιτούμενο ενός “επαναστατικού προγράμματος” και μιας “επαναστατικής ηγεσίας” γίνεται όρος αέναης συνθηκολόγησης, εφόσον από την εποχή της «ειρηνικής συνύπαρξης» του σοσιαλιστικού μπλοκ με το φιλελεύθερο, απουσιάζει η διεθνής ηγεσία. Στην Λατινική Αμερική υπάρχουν επαναστατικές ηγεσίες, αλλά το μήνυμα των εδώ κρυφορεφορμιστών δεν απευθυνόταν στο βενεζουελιανό κίνημα, παρότι αναφερόταν σ’ αυτό. Το δασκάλεμα ήταν για τον ελλαδικό χώρο, όπου απουσιάζει οποιαδήποτε επαναστατική ηγεσία και κυριαρχεί ο λικβινταρισμός και ο ρεφορμισμός.

Η σκληρή εξέλιξη στην ταξική διαπάλη στην Κολομβία, στην σκια των συνθηκών που παρήγαγε η καθεστωτική αφομοίωση ενός μεγάλου κομματιού του αντάρτικου, καθιστά καίριες τις ιστορικές παρατηρήσεις και τις πολιτικές θέσεις της Οργάνωσης Επαναστατικής Αυτοάμυνας σχετικά με την αριστερά και τον κρατισμό. Η ΟΕΑ, με το πρώτο αναλυτικό κέιμενό της στις 14 Νοέμβρη 2016 ανέπτυξε μια πολιτική πρόταση με διεθνιστική απεύθυνση. Ο τίτλος ήταν «Έμπρακτη τοποθέτηση της Οργάνωσης Επαναστατικής Αυτοάμυνας για ένα νέο διεθνές επαναστατικό κίνημα» και με αυτό ανέλαβε την ευθύνη για δυο δράσεις εναντίον δυο πρεσβειών: του Μεξικό και της Γαλλίας. Η συντακτική τοποθέτηση της ΟΕΑ είχε έμπρακτη αναφορά στον παρακρατικό πόλεμο στην Λατινική Αμερική και στην ιμπεριαλιστική στρατοκρατία έξω και μέσα από τα σύνορα του καπιταλιστικού Βορρά. Η επίθεση με χειροβομβίδα στην σκοπιά της γαλλικής πρεσβείας είχε κύρια αναφορά στον επί δεκαετίες αιχμάλωτο αντιιμπεριαλιστή επαναστάτη George Ibrahim Abdala. Τα πρώτα απόσπασμα που ακολουθούν και αφορούν στην αριστερά και στον κρατισμό, είναι από το προαναφερόμενο κείμενο, από την υποενότητα «Για τη συγκρότηση του επαναστατικού κινήματος που θα καταργήσει τη κυριαρχία κράτους και κεφάλαιου». Το επόμενο απόσπασμα είναι από το επόμενο κείμενο της οργάνωσης, το Νοέμβρη του 2017, με τίτλο «Για να τσακίσουμε τη τρομοκρατία κράτους και αφεντικών» και υπότιλο «Να επαναστατήσουμε ενάντια σε ένα σύστημα που προσπαθεί να καθυστερήσει το θάνατό του με δεκανίκι τη τρομοκρατία του».

« Η σημερινή όψη του διακρατικού συστήματος κυριαχίας αντανακλά τη πλήρη αφομοίωση του κρατικού σοσιαλισμού στο καπιταλιστικό κόσμο. Η αστική τάξη παγκόσμια, ξεμπερδεύοντας με την αντίφαση του κρατικού σοσιαλισμού, ήταν ελεύθερη να λεηλατήσει τα καταπιεσμένα στρώματα και το δημόσιο και φυσικό πλούτο χωρίς περιορισμούς και προσχήματα. Το σύνολο των πελατειακών εξαρτήσεων και εγγυήσεων επιβίωσης που ονομάστηκε «κοινωνικό κράτος» έγινε άχρηστη δαπάνη. Τα εργατικά και δημοκρατικά δικαιώματα επίσης μπήκαν στο χρονοντούλαπο της ιστορίας, εφόσον η πολιτική και οικονομική ελίτ απέκτησε το μονοπώλιο της βίας. Η ταξική κυριαρχία αποκάλυψε τα ριζικά στυγνά χαρακτηριστικά της.

« Το κρατιστικό πολιτικό μοντέλο των Μαρξ-Ένγκελς προσκολλήθηκε στην αστική πολιτική δομή. Καμία εκδοχή του κομματικού συγκεντρωτισμού (σοσιαλδημοκρατία, λενινισμός, τροτσκισμός, σταλινισμός, μαοϊσμός, γκεβαρισμός κλπ) δεν μπορεί πια να παράξει κοινωνική επανάσταση. Να δώσουμε μερικά σύγχρονα παραδείγματα. Οι Tupamaros-MLN στην Ουρουγουάη ενσωματώθηκαν στον αστικό κοινοβουλευτισμό μετά από είκοσι χρόνια αντάρτικου πόλης. Την τελευταία δεκαετία οι πρόεδροι του κράτους προέρχονται από τους Tupamaros και εφαρμόζουν σοσιαλδημοκρατικά ρεφορμιστικά προγράμματα που δεν καταφέρνουν να αποτρέψουν τις αντικοινωνικές επιπτώσεις του καπιταλιστικού ανταγωνισμού.

Στη Νικαράγουα σήμερα, με πρόεδρο τον ηγέτη του αντάρτικου και της επαναστατικής κυβέρνησης των Santinistas, Daniel Ortega, έχει ξεκινήσει η κατασκευή της μεγαλύτερης διώρυγας στο πλανήτη. Θα έχει μήκος 286 χιλιόμετρα, τη στιγμή που το μήκος της διώρυγας του Παναμά είναι 81,5 χιλιόμετρα και θα διασχίζει τη λίμνη Nicaragua. Μια τεράστια φυσική έκταση θα καταστραφεί στην υπηρεσία του εμπορικού ανταγωνισμού του Κινέζικου κεφάλαιου με το Αμερικάνικο που ελέγχει τη διώρυγα του Παναμά. Γη και ανθρώπινες κοινότητες ισοπεδώνονται για να κυλήσει το χρήμα των καπιταλιστικών κολοσσών.

Στο Νεπάλ οι κυβερνήσεις του μαοϊκού κουμουνιστικού κόμματος που κατέλαβε την εξουσία το 2007 μαστίζονται από τη διαφθορά και το πόλεμο των φραξιών για τις κρατικές καρέκλες, αφού διέλυσαν τις μαζικές οργανωτικές βάσεις της επανάστασης. Οι σύγχρονοι μαοϊκοί του Νεπάλ κατέληξαν στην αστική οικονομική πολιτική σε ελάχιστο χρόνο.

Η λιβανέζικη αντιστασιακή οργάνωση Hezbollah σήμερα πολεμάει για το δικτάτορα Ασάντ ενάντια στον επαναστατημένο συριακό λαό. Ο κρατισμός παράγει μόνο αντεπανάσταση.

Τα αδιέξοδα και η σύγχυση του αριστερού κρατισμού παράγουν τερατογεννέσεις. Ένας “αντιιμπεριαλισμός” χωρίς αναφορά στους ταξικούς αγώνες και τις λαϊκές εξεγέρσεις υπερασπίζεται σήμερα τον σφαγέα Ασάντ επειδή μπήκε στο στόχαστρο του δυτικού ιμπεριαλισμού κι έχει την στήριξη του ρώσικου. Αυτή η ανάλυση ξεχνάει ότι το Μπάαθ στη Συρία και στο Ιράκ ήταν εργαλεία των ιμπεριαλιστών και των σιωνιστών (πόλεμος Ιράκ-Ιράν, σαμποτάρισμα της παλαιστινιακής αντίστασης κλπ). Αυτή η ανάλυση υποτιμάει τους αγώνες των ταξικά καταπιεσμένων και τις επαναστατικές κατακτήσεις τους. Η αριστερή κρατιστική σχολή που βλέπει τον διακρατικό ανταγωνισμό, αλλά χάνει την ταξική πάλη σήμερα επιλέγει μεταξύ διαφορετικών όψεων της αντεπανάστασης (πχ ιμπεριαλιστικός “εκδημοκρατισμός”, ισλαμικός φασισμός ή συντηρητικές δικτατορίες).

Αντίθετα, κοιτώντας το πλανήτη σήμερα βλέπουμε στο πυρήνα των σύγχρονων ριζοσπαστικών εγχειρημάτων την αναρχική επαναστατική παράδοση. »

Και στη συνέχεια, από το επόμενο κείμενο, η πρόταση που επισημαίνει ότι η απάντηση στον ηττημένο κρατισμό της αριστεράς είναι το ελευθεριακό πολιτικοκοινωνικό αντάρτικο:

« Ανάλυση στις βασικές γραμμές για το επαναστατικό κίνημα

... Β- Το επαναστατικό κίνημα της εποχής μας πρέπει και μπορεί να βάζει σαν άμεσο στόχο τη κοινωνικοποίηση όλου του πλούτου μέσα από ένοπλες κομμούνες που πρέπει και μπορούν να εγκαθιδρυθούν από σήμερα με την επαναστατική δράση εργατικών και κοινοτικών συνελεύσεων.

Το χαρακτηριστικό σχήμα του κρατιστικού σοσιαλισμού, “πρώτα πολιτική κυριαρχία, μετά κοινωνική επανάσταση”, έχει πεθάνει ιστορικά, αφού οδήγησε σε ανεπανόρθωτα πισωγυρίσματα. Το αναλύσαμε στη προηγούμενη διακήρυξή μας. Τώρα στη φάση αυτοδιάλυσης της πολιτικής μεσολάβησης, σαν έκφραση της συστημικής κρίσης, καμιά πολιτική αλλαγή δεν είναι εφικτή χωρίς κοινωνική επανάσταση. Ούτε σαν φάρσα...

Σήμερα η ανατροπή του πολιτικοστρατιωτικού καθεστώτος μπορεί να γίνει μόνο από το κοινωνικό κίνημα που αρνούμενο οποιαδήποτε πολιτική μεσολάβηση θα συγκροτήσει τις ανοιχτές ομοσπονδιακές δομές του στη βάση της άμεσης ανατροπής του οικονομικού καθεστώτος, με την επιβολή κοινωνικών όρων ενάντια στα συμφέροντα των αφεντικών και την απαλλοτρίωση κοινωνικού πλούτου. Σ'αυτό το καθημερινό επαναστατικό αγώνα, η σύγκρουση με τους μηχανισμούς καταστολής δεν αναβάλεται μέχρι τη γενική εξέγερση, ούτε είναι μόνο μια προπαγανδιστική μικρογραφία πολιτικής ανατροπής ή πολιτισμικής κριτικής. Η αυτοοργάνωση της σύγκρουσης πρέπει να στοχεύει στην υποχώρηση της εκμετάλλευσης και του ελέγχου, πρέπει και να δυναμώνει την αυτοπροστασία του κοινωνικού κινήματος και των κατακτήσεών του.

Οι αγωνιστές έχουν το πολιτικοκοινωνικό καθήκον να μπολιάσουν τις ταξικές-κοινωνικές αντιστάσεις με το παράδειγμα της άμεσης αντεπίθεσης στο πολιτικοστρατιωτικό και οικονομικό καθεστώς και με την εμπειρία που λέει ότι μπορούμε να τσακίσουμε τη τρομοκρατία και τη κυριαρχία του. Παράλληλα, πρέπει να μπολιάζουν τους αγώνες με τις ιδέες, τα ήθη, τις μεθόδους και την εμπειρία του ελευθεριακού κοινοτισμού και οικουμενικού φεντεραλισμού. »

Αυτή η κριτική στην αριστερά σίγουρα δεν είναι πρωτότυπη και δεν είναι η πιο εκτενής από αναρχική οπτική. Πάραυτα, το ιδιαίτερο στοιχείο της είναι η σύνδεσή της με το πρόταγμα του αντάρτικου. Αποτελεί το κρίσιμο σημείο για να κατανοήσουμε γιατί μετά το 1989 τα κινήματα αντί να επαναστατικοποιηθούν, όπως ήταν αναμενόμενο, βάλτωσαν μέσα στους ιδεολογικούς επικαθορισμούς από την αστική δημοκρατία. Φαίνεται φυσιολογικό το άπλωμα του λικβινταρισμού (με τέσσερις λέξεις, η άρνηση της αναγκαιότητας της μαχητικής οργάνωσης) της αριστεράς εντός κινημάτων, εντός καθεστώτων, στο ιδεολογικό σύμπαν του κτλ. Αλλά η σχεδόν καθολική υπαναχώρηση των αναρχικών στην ίδια αντεπαναστατική γραμμή, είναι πιο σύνθετη. Μόλις έγινε ένα ραγδαίο άνοιγμα κοινωνικού χώρου, αντί να διαποτιστεί με επαναστατικές πρακτικές, εγκαταλήφθηκε στο κρατικό μονοπώλιο της βίας. Η ιστορική ήττα της αριστεράς, αντί να γίνει αντιληπτή ως ώριμη συνθήκη και στιγμή καθήκοντος για να βγει μπροστά ο επαναστατικός αναρχισμός, έγινε αντιληπτή ως ευκαιρία απελευθέρωσης από το άμεσο κοινωνικό καθήκον της επαναστατικής πρωτοβουλίας, εφόσον αποδυναμώθηκε η κριτική της αναποτελεσματικότητας στο ταξικό πεδίο.

Παρότι η καπιταλιστική επίθεση που εξαπολύθηκε ήταν και δεν έπαψε μέχρι σήμερα να είναι σαρωτική, ή ακριβέστερα, λόγω αυτού του ταξικο-πολιτικού υποβάθρου, κυριάρχησαν ο λικβινταρισμός και ο αντιπλατφορμισμός στα πολιτικά κινήματα. Η ιστορική προέλευση αυτών των δυο εννοιών έχει αναλογίες με την παρούσα κατάσταση, τέτοιες που καθιστούν αναγκαία την σημερινή χρήση τους από επαναστατική σκοπιά. Η έννοια λικβινταρισμός προέρχεται από την προεπαναστατική ρώσικη σοσιαλδημοκρατία. Το ζήτημα της έκνομης οργάνωσης δεν αποτέλεσε στενά ένα θέμα τακτικής. Αντικατόπτριζε την στάση του κόμματος σε σχέση με τους αναδυόμενους αστικούς θεσμούς. Λικβινταριστές ήταν κατά κύριο λόγο οι μενσεβίκοι και γενικότερα οι θιασώτες της αναμονής της ωρίμανσης των καπιταλιστικών σχέσεων˙ εκείνοι που αρνούνταν στους εκμεταλλευόμενους την ικανότητά τους να επαναστατήσουν εδώ και τώρα.

... (Η συνέχεια της πολιτικής ανάλυσης θα δημοσιευτεί σύντομα)

Sol  

Φωτογραφίες:

- μάρυτρας John Restrepo, LGBTQI αγωνιστής

- μάρτυρας Pedro Flaco, πρώην αντάρτης των FARC

- μάρτυρας Astrid Conde Nancy, πρώην αντάρτισσα των FARC

- βίντεο-ανακοίνωση επανεκκίνησης του αντάρτικου από πρώην διαπραγματευτές των FARC

- μονάδα ανταρτών των ELN

- αντάρτης του EPL

Εικόνες:

Αρχεία:


Εδώ, οι επόμενες σελίδες του πρώτου, EU in Putumayo.pdf, από τα δυο αρχεία που λείπουν. Έπεται το δεύτερο, Avana agreement 2016.pdf.

Αρχεία:


Εδώ, οι τελευταίες σελίδες του πρώτου, EU in Putumayo.pdf, από τα δυο αρχεία που λείπουν. Έπεται το δεύτερο, Avana agreement 2016.pdf.


Λόγω μεγέθους τα αρχεία EU in Putumayo.pdf και Avana agreement 2016.pdf χρειάστηκε να κατατμηθούν. Εδώ, το πρώτο. Έπεται το δεύτερο.

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

To μέγιστο μέγεθος των αρχείων είναι 16ΜΒ. Επιτρέπονται όλες οι γνωστές καταλήξεις αρχείων εικόνας,ήχου, βίντεο. ΠΡΟΣΟΧΗ! Για να υπάρχει η δυνατότα embed ενός video πρέπει να είναι της μορφής mp4 ή ogg.

Νέο! Επιλέξτε ποιά εικόνα θα απεικονίζεται στην αρχή του σχόλιου.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License