Το «success story» της διαχείρισης μιας πανδημίας

Από τα τέλη Φεβρουαρίου 2020, φτάνει στην Ευρώπη ένας ιός που είχε ήδη εμφανιστεί στην Ασία από τον Δεκέμβρη του 2019 και τα ευρωπαϊκά κράτη κηρύσσουν κατάσταση έκτακτης ανάγκης. Σε αυτή τη συγκυρία και υπό την εξελισσόμενη τραγωδία της Ιταλίας, το Ελληνικό κράτος επιβάλλει τα δικά του μέτρα, επιδιώκοντας να παρουσιαστεί ως ο απόλυτος προστάτης των μαζών από την πανδημία του κορονοϊού. Λαμβάνει μια σειρά από μέτρα «για την προστασία των πολιτών», προχωράει σε πράξεις νομοθετικού περιεχομένου, μας κουνάει το δάχτυλο για να μείνουμε σπίτι, διασπείρει μπόλικη προπαγάνδα μέσα από τα ΜΜΕ.

Από τα τέλη Φεβρουαρίου 2020, φτάνει στην Ευρώπη ένας ιός που είχε ήδη εμφανιστεί στην Ασία από τον Δεκέμβρη του 2019 και τα ευρωπαϊκά κράτη κηρύσσουν κατάσταση έκτακτης ανάγκης. Σε αυτή τη συγκυρία και υπό την εξελισσόμενη τραγωδία της Ιταλίας, το Ελληνικό κράτος επιβάλλει τα δικά του μέτρα, επιδιώκοντας να παρουσιαστεί ως ο απόλυτος προστάτης των μαζών από την πανδημία του κορονοϊού. Λαμβάνει μια σειρά από μέτρα «για την προστασία των πολιτών», προχωράει σε πράξεις νομοθετικού περιεχομένου, μας κουνάει το δάχτυλο για να μείνουμε σπίτι, διασπείρει μπόλικη προπαγάνδα μέσα από τα ΜΜΕ.

Το ΕΣΥ και η «Υγειά μας»

Είναι το ίδιο κράτος που τα τελευταία χρόνια υποχρηματοδοτεί διαρκώς το ΕΣΥ, απολύει γιατρούς και κλείνει νοσοκομεία. Ενδεικτικά να πούμε πως στο διάστημα 2010-2018 το προσωπικό του ΕΣΥ μειώθηκε κατά 26.000 εργαζόμενους (-25%)… Καμία μόνιμη πρόσληψη δεν έγινε. Οι πρόσφατες 2,000 προσλήψεις προσωπικού με διετή σύμβαση είναι ψίχουλα μπροστά στα προ 2010 δεδομένα. Στο μεταξύ, την περασμένη περίοδο, οι κρατικές δαπάνες για ιατροφαρμακευτική περίθαλψη μειώθηκαν και το κόστος μετακυλήθηκε στους ασθενείς. Ταυτόχρονα, εξόφθαλμη είναι και η απουσία των απαραίτητων δομών για τη στοιχειώδη αντιμετώπιση ένας ιού με (απ’ ότι φαίνεται) μεγάλη μεταδοτικότητα. Όταν ξέσπασε ο κορονοϊός στη χώρα, το ΕΣΥ αριθμούσε όλες κι όλες 565 κλίνες ΜΕΘ (αντί για 3,500 όπως ενδείκνυται με βάση τα διεθνή στάνταρ)… Στο μεταξύ η διαφημιζόμενη αύξηση των κλινών σε 950 μας βάζει σε σκέψεις για το αν οι χειρουργικές αίθουσες που μετατράπηκαν σε ΜΕΘ έπαψαν ξαφνικά να χρειάζονται για τους σκοπούς που είχαν αρχικά κατασκευαστεί. Από τα κυριότερα προβλήματα αποτελεί το ότι δεν παρέχεται δυνατότητα μαζικών δωρεάν τεστ κάτι που θα έδινε χώρο και σε εναλλακτική αντιμετώπιση της κατάστασης αλλά και σε έγκυρη περίθαλψη των νοσούντων που βρίσκονται σε κίνδυνο. Στην ουσία, όλα τα παραπάνω, είναι δεδομένα που το κράτος προσπαθεί μεθοδικά να κρύψει κάτω απ’ το χαλάκι και αρνούμενο να αυξήσει τις αντίστοιχες δαπάνες θέλει να τα εδραιώσει ως «φυσικές» σταθερές.

Η αφήγηση περί ενός κοινωνικού κράτους, που ενδιαφέρεται για την υγεία των πολιτών του και την προστατεύει με κάθε κόστος, θα ήταν καθησυχαστική αν δεν ανατρεπόταν καθημερινά από την πραγματικότητα από τις τελευταίες δηλώσεις ευρωπαίων αξιωματούχων πως «κάποια στιγμή όλοι θα πεθάνουμε», μέχρι τα διαχρονικά δίπολα «υγεία, παιδεία ή άμυνα» και τις τρομακτικές ελλείψεις ιατρικού εξοπλισμού και προσωπικού. Είναι η ίδια πραγματικότητα που αποδεικνύει συνεχώς πως το κράτος μας βλέπει απλά σαν εργασιακή δύναμη, ενδιαφέρεται για την υγεία των πολιτών μόνο στο επίπεδο που οι τελευταίοι είναι σε θέση να εργαστούν, στο επίπεδο δηλαδή που δεν μπαίνει σε αμφισβήτηση η ύπαρξη του μεταβλητού κεφαλαίου. Ποτέ δεν ήταν η «υγεία μας» το κύριο μέλημα του, αλλά η παραγωγικότητα της εργασίας μας, η διαχείριση μας για να είμαστε πειθήνιοι, φθηνοί και διαιρεμένοι, η συγκρότηση μας γύρω από τα συμφέροντα αυτού και της αστικής τάξης. Το βασικό πρόβλημα με τις πανδημίες, είναι πως μπορούν να αποδεκατίσουν πολύ γρήγορα ποσοστό του πληθυσμού, συμπαρασύροντας σε κατάρρευση του συστήματος υγείας και εν τέλει της οικονομίας, συνθήκες που ιστορικά πάντα καταλήγουν σε κοινωνικό αναβρασμό και οδηγούν σε ευρύτερη απονομιμοποίηση του κυρίαρχου μοντέλου κοινωνικής, οικονομικής και πολιτικής οργάνωσης.

Η Προσωπική Ευθύνη και τα «Νέα» Παραδείγματα Παραγωγής

Ενώ τηρείται σιγή ιχθύος για την κατάσταση στο δημόσιο σύστημα υγείας, επιχειρείται η μετακύλιση της ευθύνης της επέκτασης και της αντιμετώπισης του ιού στο κάθε άτομο. Έχουν επιστρατευθεί διάφοροι τρόποι ώστε ο καθένας-μια από μας να βιώσει αυτή την ευθύνη ως ατομική. Η προπαγάνδα κράτους και ΜΜΕ του «μενουμε σπίτι» που παρουσιάστηκε ως μοναδική λύση στην αντιμετώπιση του ιού οδήγησε στο να υιοθετηθούν μία σειρά από συναισθηματικές, ψυχολογικές και συμπεριφορικές λειτουργίες που θα νομιμοποιούν κοινωνικά (στο σήμερα αλλά και στο μέλλον) τις επιταγές και τις απαγορεύσεις του κράτους. Τέτοιες λειτουργίες είναι η εσωτερίκευση του φόβου για τον ιο, η αίσθηση προσωπικής ενοχής για τη μετάδοσή του, ο αυτοπεριορισμός, η πειθάρχηση καθώς και η κοινωνική κατακραυγή όσων διαφωνούν με την κυρίαρχη αντίληψη για τον τρόπο αντιμετώπισης του ιού.

Σε αυτή τη βάση, προσπάθησε σε διάφορα σημεία να ενεργοποιήσει αντανακλαστικά κοινωνικού κανιβαλισμού στοχοποιώντας κυκλικά ομάδες ανθρώπων που «δεν τηρούσαν τα μέτρα». Ενδεικτικά παραδείγματα αποτελούν οι fake εικόνες σε παραλία της Θεσσαλονίκης με την παραποίηση από τα ΜΜΕ της λήψης της κάμερας ώστε να φαίνεται πως υπάρχει συνωστισμός, η στοχοποίηση όσων επιχείρησαν να περάσουν τα διόδια την περίοδο έναρξης της εφαρμογής των μέτρων, τα καθημερινά ρεπορτάζ και δημοσιεύματα για ηλικιωμένους που βγαίνουν τη βόλτα τους αλλά και παρέες ανθρώπων που «συνωστίζονται» σε πάρκα και δημόσιους χώρους και η ειρωνική αντιμετώπιση όσων ακόμη και γιατρών τολμούν να διατυπώσουν μια διαφορετική άποψη σχετικά με τον ιό και τα μέτρα που λαμβάνονται. Η προθυμία των ΜΜΕ να παρουσιάσουν μια καλή εικόνα για την κυβέρνηση είναι ασφαλώς άσχετη με την «ένεση» 20 εκ. € που δέχθηκαν χρήματα που θα μπορούσαν να είχαν δοθεί προς ενίσχυση του ΕΣΥ. Τα παραπάνω εγείρουν παράλληλα τα «ρουφιάνικα» αντανακλαστικά αυτής της κοινωνίας, με τον έναν να δίνει τον άλλον στο όνομα της προστασίας της δημόσιας υγείας, στιγματίζοντας όσους δεν συνετίζονται με τις επιταγές του κράτους.

Πίσω από αυτήν την προπαγάνδα κρύβεται μια μεγάλη απάτη. Τεράστιο ποσοστό των εργαζομένων συνεχίζει να πηγαίνει κανονικά στη δουλειά του: σε δημόσιες υπηρεσίες, αποθήκες, τράπεζες, φαγάδικα, οικοδομές, εργοτάξια, βιοτεχνίες και βιομηχανίες. Όλοι αυτοί χρειάζεται στις περισσότερες περιπτώσεις να συνωστίζονται όχι μόνο στο χώρο εργασίας αλλά και στα μέσα μαζικής μεταφοράς για να πάνε μέχρι εκεί. Στο μεταξύ, η «νέα» κανονικότητα στην εργασία είναι: ξεχειλωμένα ωράρια, καθυστερήσεις πληρωμών, μειώσεις μισθών, έλλειψη μέτρων προστασίας, υποχρέωση σε άδειες άνευ αποδοχών, αλλαγή μονομερώς της σύμβασης από πλήρους απασχόλησης σε μερικής κ.α. Οι απολύσεις αναμένεται να αυξηθούν σε επίπεδα μεγαλύτερα της προηγούμενης δεκαετίας, ενώ μέσα στον Μάρτιο ξεπέρασαν τις 40 χιλιάδες! Ταυτόχρονα θεσπίστηκαν με ΠΝΠ η μείωση κατά 50% των μισθών μέσω της εκ περιτροπής εργασίας για διάστημα μεγαλύτερο από αυτό της δηλωμένης καραντίνας και η αναστολή της υποχρέωσης των εργοδοτών να δηλώνουν κάθε εργασιακή μεταβολή στο «ΕΡΓΑΝΗ», διευκολύνοντας για μια ακόμη φορά τη μαύρη εργασία. Και όλα αυτά τη στιγμή που τα αφεντικά δεν τηρούν ούτε τα προσχήματα όπως φάνηκε και στην περίπτωση του θανάτου από τον ιό 52χρονού εργάτη στη Θεσσαλονίκη. Παρότι ο ίδιος είχε κολλήσει τον ιό από συνάδελφό του η βιομηχανία εξακολούθησε να λειτουργεί κανονικά παρά την ύπαρξη επιβεβαιωμένου κρούσματος στις εγκαταστάσεις της(!). Την ίδια στιγμή, στους εργαζόμενους στα νοσοκομεία δεν εξασφαλίζονται κατάλληλες προστατευτικές μάσκες, επάρκεια προσωπικού, κανονικές 14ήμερες αναρωτικές άδειες σε περίπτωση ασθένειας· όλα αυτά αυξάνουν ταυτόχρονα τον κίνδυνο για τους νοσηλευόμενους.

Μορφές εργασίας όπως η τηλεργασία, μαζί και ένα σωρό νέες εξελιγμένες στρατηγικές management, δοκιμάζονται και βελτιώνονται, οι εργαζόμενοι εξοικειώνονται και νέες πιο διευρυμένες χρήσεις της μπαίνουν στα σκαριά. Η τηλεργασία είναι μια μορφή εργασιακής σχέσης που εξασφαλίζει μειωμένες δαπάνες σε σταθερό κεφάλαιο (π.χ. κτιριακές υποδομές) και ταυτόχρονα ευέλικτους, απομονωμένους, επιτηρούμενους και αυτό-πειθαρχημένους εργαζόμενους. Δεν είναι τυχαίο ότι πολλοί εργαζόμενοι-ες που δουλεύουν με τηλεργασία αυτή την περίοδο υποχρεούνται σε περισσότερες ώρες δουλειάς που επεκτείνεται σε άτακτα χρονικά διαστήματα μέσα στη μέρα, καθώς θεωρείται πως μπορούν να είναι κάθε στιγμή διαθέσιμοι-ες. Φυσικά τα αφεντικά επινοούν και νέους τρόπους ελέγχου όπως μας διδασκει το παράδειγμα της Teleperformance που τοποθετεί κάμερες στα σπίτια εργαζόμενων της για να εποπτεύει την εργασία τους(!), διαμορφώνοντας έτσι μία νέα συνθήκη ελέγχου εκτός από του προσωπικού χρόνου, και του προσωπικού χώρου.

Αντίστοιχη όμως επίδραση έχει και στην περίπτωση φοιτητών και μαθητών. Ήδη έχουν αρχίσει να γράφονται κάποια πρώτα διάσπαρτα άρθρα στον αστικό τύπο με πανηγυρικές διαπιστώσεις για την «επιτυχία» των τηλεμαθημάτων αυτή την περίοδο και για την ανακάλυψη του «νέου αντίδοτου» στις καταλήψεις σχολών. Το online learning (OLE) έχει αξιοποιηθεί μαζικά στην τριτοβάθμια εκπαίδευση σε χώρες όπως οι ΗΠΑ με την υιοθέτηση μεθόδων και τεχνικών που προχωρούν πέρα από την απλή μεταφορά της κλασικής διδασκαλίας στο διαδίκτυο. Η μείωση του κόστους είναι πάντα βασικό κίνητρο: λιγότερες υποδομές (αίθουσες, αμφιθέατρα), περισσότεροι φοιτητές ανά διδάσκοντα. Επίσης, όσο πιο τυποποιημένο και αυτοματοποιημένο γίνεται το μάθημα τόσο πιο φθηνοί και ευέλικτοι θα είναι και οι διδάσκοντες. Δεν είναι τυχαίο ότι στις ΗΠΑ μόλις το 25% των διδασκόντων έχουν μόνιμη θέση σε πανεπιστήμια. Συνολικά, η διαδικασία της διδασκαλίας μετασχηματίζεται προς μια κατεύθυνση ακόμα πιο έντονα τυποποιημένη, επιτηρούμενη και ατομοκεντρική. Το βάρος πέφτει ακόμα περισσότερο στη λογική της ακολουθιακής συσσώρευσης δεξιοτήτων, ορθολογικά μετρήσιμων, κατάλληλων για μια αγορά εργασίας που απαιτεί γρήγορο και αποτελεσματικό «έλεγχο ποιότητας»· των ίδιων των εργατ(ρι)ών εν προκειμένω. Η εκπαίδευση καταλήγει να προσομοιάζει με μια γραμμή παραγωγής ευέλικτων «just-in-time» εργαζόμενων-αποφοίτων, ακριβώς στα πρότυπα της σημερινής αγοράς εργασίας.

Οι Αόρατοι αυτού του Κόσμου

Το ίδιο το κράτος που επικαλείται τη ζωή και την ασφάλεια ταυτόχρονα πέφτει και σε μία άλλη μεγάλη αντίφαση. Την ίδια ώρα που προτρέπει τους πολίτες να μείνουν σπίτι και απαγορεύει την κυκλοφορία, συνεχίζει και στοιβάζει μετανάστες-στριες στα στρατόπεδα συγκέντρωσης, φυλακισμένους-ες στις φυλακές, ρομά στους καταυλισμούς τους, άτομα με ψυχικές διαταραχές σε ψυχιατρεία. Για όλους τους παραπάνω δεν έχει αξία το αν θα πεθάνουν, αλλά το αν κάποιοι-ες από αυτούς-ες θα κολλήσουν τον υπόλοιπο «υγιή»(;) εθνικό κορμό. Για αυτό και τίθενται σε καραντίνα ολόκληρες δομές «φιλοξενίας» μεταναστών όπως αυτές στη Ριτσώνα και τη Μαλακάσα, αλλά και ολόκληροι καταυλισμοί ρομά, όπως αυτός στη Λάρισα. Τα ανύπαρκτα μέτρα προστασίας, οι άθλιες συνθήκες υγιεινής και η πιθανότητα να μεταδώσουν τον ιό ο ένας στον άλλο, φυσικά δεν απασχολεί το κράτος καθώς γι’ αυτό οι ζωές τους δεν έχουν αξία. Το ίδιο ισχύει και για τους κρατούμενους-ες που διαμαρτύρονται για τις συνθήκες υγιεινής και ιατρικης περίθαλψης στις φυλακές, με τα αιτήματα τους να πετάγονται στον κάλαθο των αχρήστων και τις εξεγέρσεις τους ενάντια σε αυτή την κατάσταση, να καταστέλλονται βίαια (βλ. φυλακές Ελαιώνα στη Θήβα). Στην πραγματικότητα όμως η παραπάνω συνθήκη δεν αποτελεί αντίφαση, αλλά επιβεβαιώνει την ταξικά και εθνικά μεροληπτική πολιτική του κράτους για το ποιός-α έχει δικαίωμα στη ζωή.

Η συνθήκη της καραντίνας βέβαια επηρεάζει και ομάδες ατόμων που εξαναγκάζονται να μείνουν στην οικία τους ενώ αυτή δεν αποτελεί σε καμία περίπτωση ένα ασφαλές γι’ αυτά περιβάλλον. Από τα θηλυκά σώματα που κακοποιούνται, με τη δεδομένη και επιβεβαιωμένη αύξηση κρουσμάτων ενδοοικογενειακής βίας σε συνθήκες καραντίνας, μέχρι πρόσωπα με ψυχικά νοσήματα που πνίγονται στους τέσσερις τοίχους του σπιτιού τους.

Ο Ύπουλος Εχθρός και τα Μέτρα για την Αντιμετώπισή του

Όσον αφορά την πολιτική λειτουργία της απαγόρευσης κυκλοφορίας στο όνομα του «πολέμου ενάντια σε έναν αόρατο εχθρό, σε μία ασύμμετρη απειλή», αυτή έχει ως παράπλευρο αποτέλεσμα την εδραίωση ενός καθεστώτος έκτακτης ανάγκης που συνοδεύεται από την υιοθέτηση νέων πολιτικών εσωτερικής υποτίμησης και πειθάρχησης με παρατεταμένη διάρκεια. Δεν είναι η πρώτη φορά που τα κράτη χρησιμοποιούν-αξιοποιούν μία κρίση για να επεκτείνουν την κυριαρχία τους σε επίπεδο δημόσιας τάξης και να δημιουργήσουν βίαια τις συνθήκες για έναν νέο κύκλο άγριας εργασιακής εκμετάλλευσης. Το καθεστώς έκτακτης ανάγκης συνεπάγεται ασφυκτικό έλεγχο του δημόσιου χώρου από την αστυνομία αλλά και από το στρατό (όπως έχει γίνει πρόσφατα σε άλλες χώρες όπως Γαλλία, Τουρκία κ.α.), διακυβέρνηση μέσω προεδρικών διαταγμάτων και ΠΝΠ, ένταση της επιτήρησης και του ελέγχου στο όνομα της υγείας και της ασφάλειας, αντεργατικά μέτρα, καταστολή των αντιστάσεων. Ο απόλυτος έλεγχος του δημόσιου χώρου από την πλευρά της αστυνομίας αφήνει μια σημαντική παρακαταθήκη για τους μπάτσους, τόσο σε επίπεδο ευκολότερης προσβασιμότητας και εντονότερης παρουσίας τους σε χώρους των γειτονιών μας (πλατείες, πάρκα, ακόμη και σχολές), όσο και σε επίπεδο σχεδιασμού σε περίπτωση πορειών και συγκεντρώσεων. Η στρατιωτικοποίηση της ζωής με όχημα το φόβο, ανοίγει το δρόμο σε μία ευκολότερη από εδώ και πέρα επιτήρηση και έλεγχο, με τις ευλογίες μεγάλου κομματιού της κοινωνίας. Σε αυτές τις συνθήκες το κράτος αναβαθμίζεται πολιτικά (απόλυτος εγγυητής της ζωής), διοικητικά (π.χ. ηλεκτρονικές υπηρεσίες) και επιχειρησιακά (π.χ. αστυνομοκρατία), έτοιμο να πλασάρει το παραμύθι του: πως όλοι μαζί (δηλαδή εμείς οι από τα κάτω!!) θα πρέπει να κάνουμε θυσίες, ώστε πάλι όλοι μαζί (δηλαδή αυτοί!!!) να ξεπεράσουμε την κρίση που πολύ φυσικά έπεσε στα κεφάλια μας ελέω κορονοϊου!!!

Γιατί Τόσες Επιδημίες;;;

Δεν πρέπει πάντως να περιορίσουμε την κριτική μας στις πολιτικές διαχείρισης της τρέχουσας κατάστασης αγνοώντας τις συνθήκες μέσα στις οποίες προκύπτουν οι επιδημίες γενικότερα. Η απουσία κοινωνικού ελέγχου πάνω στον τρόπο που αλληλεπιδρά ο άνθρωπος με την ύλη οδηγεί διαρκώς σε νέες καταστροφικές διαταράξεις του φυσικού (και ανθρωπογενούς) περιβάλλοντος. Οι ζωονοσογόνες ασθένειες πλήττουν την ανθρωπότητα εδώ και αιώνες. Στις μέρες μας βέβαια, από τη στιγμή που η παραγωγή υπάγεται στον νομό της καπιταλιστικής συσσώρευσης (βλ. παράγω με σκοπό να βγάλω περισσότερο χρήμα απ’ όσο επένδυσα ώστε να επανεπενδύσω), η διεπαφή του ανθρώπου με τα ζώα έχει αλλάξει συλλήβδην, το ίδιο λοιπόν και οι τρόποι και οι αιτίες που αναπτύσσονται τέτοιες ασθένειες. Εφόσον η αύξηση της παραγωγικότητας είναι το άλφα και το ωμέγα για την αγροτο-βιομηχανία και την κτηνοτροφία, βλέπουμε να διαμορφώνονται οι πλέον κατάλληλες συνθήκες για την εκκόλαψη παθογόνων οργανισμών που τελικά συνδυάζουν τις πιο επικίνδυνες μίξεις λοιμοτοξικότητας και μολυσματικότητας. Ενδεικτική αιτία είναι η άθλια ζωική υγιεινή που επικρατεί στη βιομηχανοποιημένη κτηνοτροφία αλλά και το απλό γεγονός του στοιβάγματος τεράστιου πλήθους ζώων (ίδιου είδους και με μικρό κύκλο ζωής) σε μικρό χώρο. Η συγκέντρωση ξενιστών ενός είδους σε κοντινή απόσταση επιτρέπει στη λοιμογόνο δύναμη του ιού να μετατραπεί σε εξελικτικό του πλεονέκτημά, με αποτέλεσμα τελικά να υπερισχύουν όλο και πιο προσαρμοστικές μεταλλάξεις του. Πέρα από την πυκνοκατοίκηση των πόλεων και τα παγκόσμια δίκτυα μεταφορών, η αύξηση των εξελικτικών μονοπατιών των ιών σε μικρά χρονικά διαστήματα οφείλεται επίσης στην ανάπτυξη παραγωγικών δραστηριοτήτων μέσα και γύρω από την άγρια φύση (όπου σπρώχνονται κυρίως τα πιο φτωχά κομμάτια του πληθυσμού), στις αποψιλώσεις παρθένων δασών και στην εξάλειψη μικρών καλλιεργειών, συνθήκες που με τη σειρά τους οδηγούν στην καταστροφή της περιβαλλοντικής πολυπλοκότητας που θα μπορούσε να σπάσει τις αλυσίδες μετάδοσης και ταυτόχρονα στο στένεμα των διεπαφών μας με την άγρια ζωή. Περιθωριακές οικονομικές δραστηριότητες συναφείς με την εκτροφή ή το κυνήγι άγριων ζώων προσθέτουν ακόμα ένα κομμάτι στο παζλ.

Οι συνθήκες είναι πιο πολύπλοκες και οι αιτίες περισσότερες από αυτές που μπορούν να παρουσιαστούν σε μια παράγραφο, οπότε παραπέμπουμε στα κείμενα που αποτέλεσαν τις βασικές πηγές μας: COVID-19 and Circuits of Capital, Κοινωνική Μόλυνση: Κοινωνικός και ταξικός πόλεμος στην Κίνα, Από πού ήρθε ο κορονοϊός, και πού θα μας πάει; Συνέντευξη με τον επιδημιολόγο Rob Wallace, Θανατηφόροι ιοί, «αντίδωρα» της λεηλασίας της φύσης

Τα Κακά Έφυγαν, Τα Χειρότερα Έρχονται

Η πανδημίες δεν είναι «θεόσταλτες» πληγές! Βέβαια, ως γνωστόν, οι συνέπειες της αλόγιστης εκμετάλλευσης της φύσης εκτείνονται σε πολλούς περισσότερους τομείς από την επιδημιολογία. Το νέο νομοσχέδιο του Υπουργείου Περιβάλλοντος δείχνει πως η διαδικασία αυτή δεν αφορά ούτε μόνο κάποια απομακρυσμένα μέρη του πλανήτη ούτε και είναι ανεξάρτητο της παρέμβασής μας. Το ζήτημα αυτό πρέπει να γίνει κομμάτι των αγώνων μας και να βάλουμε φρένο στη λεηλασία του περιβάλλοντος. Τελικά όμως, μια νέα σχέση με τη φύση και την εργασία μπορεί να χτιστεί μόνο σε έναν κόσμο όπου θα έχουμε καταργήσει τη μισθωτή εργασία, το κράτος και το εμπόρευμα (ως μορφή εμφάνισης των προϊόντων της ανθρώπινης εργασίας).

Και τα λεφτά που χάθηκαν; Μαντέψτε ποιος θα τα αποσβέσει!

Ήδη από τις πρώτες μέρες του κλεισίματος, το κράτος είχε χαράξει τη στρατηγική του όσον αφορά την αντιμετώπιση μιας ακόμα κρίσης —ακόμα πιο διευρυμένης αυτή τη φορά— που φαίνεται στον ορίζοντα. Δεν μπορεί να μην σχολιαστεί το γεγονός πως ο υπουργός εργασίας έδινε, ζωντανά, την ευλογία του στους εργοδότες να μη δηλώνουν τα πραγματικά ωράρια εργασίας, αφοπλίζοντας παράλληλα την επιθεώρηση εργασίας. Πώς το κατάφερε όλο αυτό; εντάσσοντας στο σχέδιο νόμου τη δυνατότητα της εργοδοσίας να δηλώνει το πρόγραμμα στο τέλος κάθε μήνα, καθιστώντας έτσι κάθε ενδεχόμενο έλεγχο apriori άχρηστο.

Το νέο μνημόνιο ελληνικότατο αυτή τη φορά, χωρίς την «επιβολή των κακών ξένων» περιλαμβάνει μεταξύ άλλων, καθιέρωση της δυνατότητας αναστολής της σύμβασης με επίδομα 533 € (ποσό χαμηλότερο του κατώτατου μισθού) και την περαιτέρω ελαστικοποίηση της εργασίας, αφού με το άνοιγμά τους, οι επιχειρήσεις θα μπορούν να «επιλέγουν» ποιους εργαζόμενους θα επαναφέρουν, ανεξάρτητα από τις συμβάσεις τους. Αναλογιζόμενοι πως οι επιπτώσεις της διεθνούς αναστολής των οικονομικών δραστηριοτήτων δεν θα ξεπεραστεί σε ένα ή δύο μήνες, αλλά και σε συνδυασμό με το πιθανό σενάριο επανεμφάνισης του ιού εντός του καλοκαιριού ή του φθινοπώρου, είναι εξαιρετικά πιθανή η επ αόριστων καθιέρωση αυτών των μέτρων, που θα οξύνονται όσο βαθαίνουν και πληθαίνουν οι κρίσεις.

Research Critique

αυτο-οργανωμένο σχήμα ερευνητών/διδακτορικών ΕΜΠ

30 Απριλίου 2020

https://researchcritique.wordpress.com/

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

To μέγιστο μέγεθος των αρχείων είναι 16ΜΒ. Επιτρέπονται όλες οι γνωστές καταλήξεις αρχείων εικόνας,ήχου, βίντεο. ΠΡΟΣΟΧΗ! Για να υπάρχει η δυνατότα embed ενός video πρέπει να είναι της μορφής mp4 ή ogg.

Νέο! Επιλέξτε ποιά εικόνα θα απεικονίζεται στην αρχή του σχόλιου.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License