post image

Ο φόβος για το μέλλον είναι πάντοτε συνοδοιπόρος, όχι όμως και συμπαραστάτης του ανθρώπου των ατομικιστικών κοινωνιών. Το μέλος των κοινωνιών αυτών ζει απολύτως μαζοποιημένο και απέναντι σε αυτήν τη μαζοποίηση προτάσσει ως βασικό μηχανισμό άμυνας τον ατομικισμό που μπορεί να φτάσει έως και στην ναρκισσιστική εγωπάθεια.

Ο σύγχρονος άνθρωπος, λοιπόν, κοινωνικοποιείται διδασκόμενος πως είναι μοναδικός και πως αξίζει τα μέγιστα, πράττοντας, όμως, τα ελάχιστα.Έχοντας συνηθίσει, εδώ και αιώνες να αναθέτει, νιώθει συμμέτοχος σε όλα τα κατορθώματα του εκάστοτε κοινωνικού πλαισίου όπου εντάσσεται διεκδικώντας κομμάτι από το φως που εξέπεμψαν άλλοι, και αμέτοχος ταυτόχρονα σε όλα τα εγκλήματα, αισθανόμενος πηγολαμπίδα μέσα στο σκοτάδι που δημιούργησαν άλλοι.

Ο τρόπος με τον οποίο μεγαλώνουμε αποτελεί τρανό παράδειγμα της παραπάνω περιγραφής. Τόσο το εκπαιδευτικό σύστημα, με την εμμονή προς την επίτευξη στόχων και τον παραγκωνισμό ως δευτερεύουσας οποιασδήποτε προσέγγισης των ζητημάτων της αλληλεγγύης, της συνεργασίας και της ενσυναίσθησης, όσο και η οικογένεια στην οποία μεγαλώνουμε μας ωθούν προς την απόλυτη εγωπάθεια.

Ο παιδοκεντρικός τρόπος ανατροφής που έχει επικρατήσει κινείται, αφενός γύρω από την ασφυχτική προστασία του παιδιού, και αφετέρου γύρω από την συνεχή επιβεβαίωση της μοναδικότητας του και της ανυπολόγιστης αξίας του. Τα παιδιά, λοιπόν, μαθαίνουν «ότι μπορούν να καταφέρουν ό,τι βάλουν στόχο, αρκεί να το θελήσουν» και « να μην εμπιστεύονται κανέναν, γιατί μόνο η οικογένειά τους τους αγαπάει πραγματικά». Με λίγα λόγια, η επίτευξη της επιτυχίας είναι ένας μοναχικός δρόμος στον οποίο η συνεργασία αποτελεί τροχοπέδη.

Σε αυτό το σημείο επιβάλλεται να τονιστεί πως, πράγματι, κάθε ατομικότητα, και ειδικά για τους γονείς, έχει ανυπολόγιστη αξία, την οποία, όμως, οφείλει να αναγνωρίσει όχι ναρκισσιστικά, αλλά ουσιωδώς, διαμέσου της αυτοπραγμάτωσης. Η τελευταία δεν κατακτιέται από την εξύψωση του Εγώ, αλλά μέσα από την συνειδητοποίηση του ρόλου της όποιας ατομικότητας ως ισότιμης και αλληλέγγυας ύπαρξης , μέσα και από τη ματαίωση και την ικανοποίηση που δύναται να προσφέρει η συνύπαρξη και η συνδιαμόρφωση.

Ακριβώς αυτός ο τύπος ανθρώπου που περιγράφηκε παραπάνω κινείται πάντοτε και παντού παρέα με τον φόβο της επιβίωσης και της κατοχύρωσης όσων θεωρεί κεκτημένων του. Είναι φυσικό, λοιπόν, να γεμίζει με αγωνία και τρόμο όταν βρίσκεται μπροστά σε μία απειλή.

Η πανδημία του κορονοϊού που μας έχει πλήξει σε παγκόσμιο επίπεδο, αποτελεί μια πραγματική απειλή, την οποία καλούμαστε να αντιμετωπίσουμε και είναι αναμενόμενο να κρατά σε επαγρύπνηση τον προαναφερθέντα φίλο που πάντα μας συντροφεύει. Η αγωνία που μας δημιουργεί η μεταδοτικότητα του ιού, συνδυαστικά με τις άγνωστες πλευρές του, είναι απολυτως λογική. Αποτελεί, όμως, ευθύνη μας να μην επιτρέψουμε σε αυτήν την αγωνία να μετατραπεί σε πανικό.,

Οφείλουμε, δεδομένης της έως σήμερα διαχείρισής τους, να γνωρίζουμε πως το κράτος και τα ΜΜΕ δεν έχουν το παραμικρό συμφέρον από το να γίνουν αρωγοί στην μείωση αυτού του πανικού.Τα ΜΜΕ με τις διογκωμένες ή άλλοτε ασαφείς πληροφορίες που μας δίνουν, με τον απειλητικό τόνο που χρησιμοποιούν, ακόμα και με τις πομπώδεις μουσικές επενδύσεις των ειδήσεων που προβάλλουν, συμβάλλουν τα μέγιστα στην παράλυση της σκέψης μας, φροντίζοντας, ταυτοχρόνως, να μας προετοιμάζουν, συνεχώς, για τα χειρότερα.

Αυτή είναι, ακριβώς, η κατάσταση ψυχολογικής πίεσης κατά την οποία η τρωτότητα του, ήδη διχασμένου ανάμεσα στην υποτέλεια και τη μεγαλομανία, Εγώ μας, μας επιτρέπει να δεχτούμε οποιοδήποτε μέτρο μας επιβληθεί. Ή τουλάχιστον να το δεχτούμε με τις ελάχιστες αντιδράσεις.Έτσι, αφού δεχθήκαμε ως λογικό το μέτρο σχετικά με την απαγόρευση των συναθροίσεων μαζί με την οικονομική κύρωση που το συνόδευε και, αφού δείξαμε με το δάχτυλο και απειλήσαμε τους απείθαρχους, αιτούμενοι αυστηρότερα μέτρα ασφαλείας, αγκαλιάσαμε και το μέτρο της απαγόρευσης της κυκλοφορίας. Όπως μας ενημέρωσε ο υφυπουργός προστασίας του πολίτη, το μέτρο δεν διαφοροποιεί σε τίποτα την καθημερινότητα του υπεύθυνου πολίτη, αφού του επιτρέπει να κυκλοφορεί, όπως κυκλοφορούσε. Με τη μόνη διαφορά πως εξαναγκάζεται να δίνει αναφορά για τις εξόδους του, να δέχεται καθημερινό έλεγχο και φυσικά να πληρώσει, τουλάχιστον, 150€, αναλόγως με την κρισιμότητα των ημερών, σε περίπτωση που ξεχαστεί ή που δεν επιθυμεί να πειθαρχήσει.

Το χειρότερο δεν είναι πως το αστείο αυτό μετρό εφαρμόζεται, αλλά το ότι μεγάλη μερίδα του πληθυσμού το θεωρεί λογικό. Με το σκεπτικό πάντα πως «η κυβέρνηση αναγκάζεται να μας βάλει όρια γιατί είμαστε ανεύθυνοι και ανεξέλεγκτοι». Αύτη είναι η εμπιστοσύνη που τρέφουμε για τους συνανθρώπους μας, την ίδια χρονική στιγμή που εμπιστευόμαστε και υπακούμε τυφλά τους κανόνες του συστήματος. Με την ίδια αφέλεια θα δεχτούμε και τα επόμενα αυστηρότερα μέτρα. Ας μην γελιόμαστε, η εφαρμογή αυτού του μέτρου είναι πρακτικώς αδύνατη και όσοι το εισήγαγαν γνωρίζουν πολύ καλά πως δεν στοχεύει παρά μόνο στον έλεγχο του πειθαναγκασμού μας και στην εξέταση της ανοχής μας και όχι στον έλεγχο της διασποράς του ιού…

Τα χειρότερα έρχονται. Και έρχονται όχι για να μας προστατέψουν, αλλά για να μας αδρανοποιήσουν και να μας διχάσουν.

Η  προληψη που οφείλουμε να λάβουμε για τον ιό είναι καθαρά ζήτημα αλληλεγγύης απέναντι στους συνανθρώπους μας και καμιά επιβολή δεν χωράει σε αυτό. Αν κοιτούσαμε πέρα από τη μύτη μας, θα γνωρίζαμε πως υπάρχουν συνάνθρωποι μας δεν περνούν όλοι ωραία ή βαρετά στα σπίτια τους. Άνθρωποι ζουν στο σπίτι τους σε συνθήκες κακοποίησης πολύ επιβλαβέστερες του κορονοϊού. Επίσης, άτομα με ψυχιατρικές ή αναπτυξιακές διαταραχές γίνονται βίαια αν δεν ακολουθηθεί το πρόγραμμα τους ή, ακόμα, χρειάζονται την άμεση επαφή με τους θεραπευτές τους. Ως εκ τούτου, χρειάζονται να βγουν έξω. Αυτά και μόνο θα έπρεπε αρκούν για να μείνουμε σπίτι όλοι οι υπόλοιποι. Για να μπορούν να συνεχίσουν να κυκλοφορούν εκείνοι. Δεν χρησιμοποιήθηκε, όμως, αυτό το επιχείρημα τους πολιτικούς μας. Ξέρουν πως αν μας απευθυνθούν κατά αυτόν τον τρόπο, διακινδυνεύουν το να μας ευαισθητοποιήσουν. Οι ποινές και η τρομοκρατία έχουν ασφαλέστερα αποτελέσματα. Σίγουρα για εκείνους...

Ο άκρατος εγωισμός, λοιπόν, με τον οποίο γαλουχηθήκαμε είναι που τρέφει την καταστολή, περιχαρακώνει τη ψυχή μας και μας καταδικάζει στην εθελουσία σκλαβιά.

Το κράτος πάντα θα διεκδικεί το δικαίωμα να διατάζει, όμως εμείς δεν πρέπει να συμμορφωνόμαστε μέσω της επιβολής.Επιλέγουμε να υπακούμε για να αποφύγουμε αυτό που μας έχει παρουσιαστεί ως χάος. Οι κυρώσεις, όμως, δεν είναι και πότε δεν θα είναι η λύση στα προβλήματα μας.

Αν δεν αυτονομηθούμε, αν οι πράξεις και οι επιλογές μας δεν αποκτήσουν ως μοναδικό και απόλυτο γνώμονα την δική μας κρίση και λογική θα είμαστε για πάντα υποτελείς. 

Γιατί η ατομική ευθύνη, για την οποία ακούμε τόσα τον τελευταίο καιρό, πηγάζει πρώτα από την ελευθερία.

Εικόνες:

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

To μέγιστο μέγεθος των αρχείων είναι 16ΜΒ. Επιτρέπονται όλες οι γνωστές καταλήξεις αρχείων εικόνας,ήχου, βίντεο. ΠΡΟΣΟΧΗ! Για να υπάρχει η δυνατότα embed ενός video πρέπει να είναι της μορφής mp4 ή ogg.

Νέο! Επιλέξτε ποιά εικόνα θα απεικονίζεται στην αρχή του σχόλιου.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License