Διανομή φυλλαδίου: ‘Η αξιοπρέπειά μας σε καραντίνα;’

(English Below) Διανομή φυλλαδίου: ‘Η αξιοπρέπειά μας σε καραντίνα;’ Το φυλλάδιο αυτό διανεμήθηκε τις δυο περσμένες εβδομάδες σε διάφορες γειτονιές της Αθήνας. Σε λαικές αγορές, σε μεσα μεταφοράς και πόρτα πόρτα. ---- Flyer distributed: ‘Our dignity in quarantine?’ The past two weeks this flyer has been distributed in different neighborhoods in Athens. At public markets, on public transport and door by door.

Η αξιοπρέπειά μας σε καραντίνα;

Έγιναν όλα χωρίς να το αντιληφθεί κανένας. Και τώρα βρισκόμαστε κλειδωμένοι μέσα στα σπίτια μας, περιμένοντας τα νέα της επόμενης μέρας που όλοι ξέρουμε θα περιέχουν όλο και περισσότερους περιορισμούς. Η κοινωνία βρίσκεται σε κρίση, λένε, λόγω ενός ιού που εξαπλώνεται. Η κυβέρνηση πιέζει ότι το πιο σημαντικό είναι να κάνουμε ακριβώς ότι μας λέει, και έτσι αναλαμβάνουμε την ευθύνη μας και δρούμε σε αλληλεγγύη. Τονίζει ότι το κράτος έκτακτης ανάγκης είναι φυσικά προσωρινό, αλλά απαραίτητο για να νικήσουμε τον πόλεμο ενάντια σε αυτό που πραγματικά απειλεί την ευημερία μας.

Αλλά μισό λεπτό…

 

Ποιός ιός;

Πραγματικά δεν μπορούμε να ξέρουμε. Όλες οι πληροφορίες, οι αριθμοί και οι στατιστικές που είναι η βάση αυτού του επιβαλλόμενου εγκλεισμού, βρίσκονται στα χέρια της κυβέρνησης και των ειδικών που δουλεύουν για αυτή. Το ζήτημα δεν είναι η άρνηση της ύπαρξης ενός ιού που κυκλοφορεί, αλλά το να συνειδητοποιήσουμε ότι η γνώση των χαρακτηριστικών του, ο τρόπος μετάδοσης του, ο τρόπος αντιμετώπισης του, αλλά και τα δεδομένα της επίδρασης του βρίσκονται στα χέρια επιστημόνων σε όλο τον κόσμο, που συχνά διαφωνούν ακόμα και μεταξύ τους στο πώς να τα ερμηνεύσουν ή στο ποια πρακτικά συμπεράσματα αυτά θα βγάλουν. Το συμπέρασμα της εξουσίας απ’την άλλη είναι απλό· αυτοί γνωρίζουν, εμείς όχι. Και εξαιτίας αυτού πρέπει να τους είμαστε απολύτως υπάκουοι. Τα ΜΜΕ παίζουν καταπληκτικά τον κλασσικό ρόλο του υπηρέτη του συστήματος. Αποφασίζουν τι ισχύει δείχνοντας μόνο και επαναλαμβάνοντας αδιάκοπα το αφήγημα της εξουσίας, μη δίνοντας χώρο σε καμία αποκλίνουσα φωνή κανενός είδους. Η δουλεία τους προετοιμάζει το έδαφος για τις επόμενες και ακόμα πιο ολοκληρωτικές αποφάσεις.

Δεν είναι ένας ιός ο τέλειος εχθρός; Αόρατος και πιθανών παντού, με τον καθένα που δεν συμμορφώνεται σε ότι κανόνα εφευρεθεί να θεωρείται σύμμαχος αυτού του εχθρού, δικαιολογώντας έτσι την καταστολή των προστίμων και των ποινών φυλάκισης. Δημιουργείται τώρα το τέλειο πλαίσιο μέσα στο οποίο το κράτος μπορεί να λάμψει ως ο απόλυτος σωτήρας.

 

Ποιά υπευθυνότητα;

Δεν γίνεται πλέον να ανοίξεις μια εφημερίδα ή την τηλεόραση χωρίς να δεις να σου λένε ‘είναι ευθύνη σου’. Αλλά τι σημαίνει αυτό; Μας ζητάνε να ακολουθούμε τυφλά τις εντολές κάποιων πολιτικών. Αλλά αυτοί δεν είναι οι ίδιοι γραφειοκράτες που δεν εμπιστευόμασταν προηγουμένως; Τόσες φορές δεν μας απέδειξαν ότι είναι άπληστοι και διεφθαρμένοι γιατί το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι το ατομικό συμφέρον και όχι το σύνολο; Δεν απέδειξαν ξανά και ξανά ότι η δίψα τους για εξουσία είναι μεγαλύτερη από οποιαδήποτε έννοια δικαιοσύνης ή λογικής; Και τώρα ξανά, ίσως τα χιλιάδες ευρώ που σιγουρεύουν ότι τα ελικόπτερα βρίσκονται στον αέρα και ελέγχουν αν μένουμε σπίτι να χρησιμοποιούνταν σε χμμ.. σε δομές υγείας ας πούμε; Αυτού του είδους οι άνθρωποι μας ζητάνε να τους εμπιστευτούμε χωρίς αμφισβήτηση και το αποκαλούν ‘ατομική ευθύνη’. Να μην κάνουμε το αντίθετο τότε; Αυτό που πραγματικά μας ζητάνε είναι να παραιτηθούμε από συνείδηση, από κριτική σκέψη, από αυτονομία, και να υποδεχτούμε έναν ακραίο κυβερνητικό έλεγχο σε κάθε διάσταση της ζωής μας.

 

Ποιά αλληλεγγύη;

Το αποπροσανατολιστικό θέαμα συνεχίζεται. Πρέπει να υπακούμε τα ακραία μέτρα που παίρνονται στη λογική της ‘αλληλεγγύης’’. Δεν είναι κυνικό να ακούγονται αυτές οι λέξεις από τα στόματα των εκπροσώπων ενός συστήματος που βασίζεται στο ακριβώς αντίθετο της αλληλεγγύης; Όλη τη χρονιά τρέχουμε γύρω γύρω σαν ακέφαλα κοτόπουλα για να συντηρούμε το διαρκές παιχνίδι της συναίνεσης, για να μας εκμεταλλεύονται, για να μας κυνηγάνε οι μπάτσοι για ότι λόγο τους καπνίσει, και για να μας ληστεύουν οι πολιτικοί που το επαγγέλλονται μόνο σ’αυτό, και τώρα τολμάνε να μας μιλήσουν για αλληλεγγύη; Τολμάνε να το παίζουν ότι τάχα τους ενδιαφέρει η ευημερία μας; Ξεχνάνε μήπως ότι εκατομμύρια άνθρωποι ζουνε στη φτώχεια για να είναι αυτοί πλούσιοι; Ξεχνάνε μήπως αυτούς που πεθαίνουν στα εργασιακά κάτεργα για να συντηρείτε το αδηφάγο οικονομικό σύστημα; Ξεχνάνε μήπως αυτούς που βασανίζονται στα αστυνομικά τμήματα από τους ένστολους δήμιους του κράτους; Ξεχνάνε μήπως τους χιλιάδες μετανάστες που πεθαίνουν στα σύνορα κάθε χρόνο; Που ήταν η κυβέρνηση με τα μεγάλα λόγια της περί αλληλεγγύης τότε;

Ενώ προσπαθούν να μας ταΐσουν τα υποκριτικά παραμύθια τους περί αλληλεγγύης, βλέπουμε ότι το lockdown κλείνει πολύ κόσμο σε ανυπόφορες συνθήκες. Παιδιά στα σπίτι τους υπό τον ζυγό βίαιων γονιών για παράδειγμα. Ή σύντροφοι και σύζυγοι εγκλωβισμένοι σε βίαιες σχέσεις. Χιλιάδες μετανάστες παγιδευμένοι σε ακόμα χειρότερες συνθήκες απ’οτι συνήθως. Στη φυλακή όλα τα επισκεπτήρια σταμάτησαν, όπως και η πρόσβαση των κρατουμένων σε υλικά, φαγητό και ρούχα από έξω. Άδειοι χώροι στη φυλακή μετατρέπονται σε χώρους απομόνωσης για κρατούμενους με συμπτώματα κορωνοϊού, χώροι που παρέμεναν άδειοι γιατί ήταν ακατάλληλοι για να μείνουν κρατούμενοι. Μπορεί οπότε ο καθένας να φανταστεί τι επίδραση θα έχει στην υγεία των κρατουμένων που θα πεταχτούν εκεί μέσα… Στις φυλακές της Ιταλίας ξέσπασαν μαζικές εξεγέρσεις μετά τους γενικούς περιορισμούς που επιβλήθηκαν. Ίσως ο μόνος τρόπος για τους φυλακισμένους να σώσουν την αξιοπρέπειά τους μέσα στη συνθήκη που τους επιβλήθηκε. Επίσης, στην Ισπανία και στη Γαλλία, οι κρατούμενοι αντιστέκονται και αγωνίζονται, όπως και άλλοι κρατούμενοι σε άλλα μέρη του κόσμου.

Το κράτος δεν ξέρει τι σημαίνει αλληλεγγύη και ποτέ δεν νοιάστηκε για την ευημερία μας. Όπως πάντα, είναι στο δικό μας χέρι να στηρίξουμε ο ένας τον άλλο, και να σιγουρευτούμε ότι αυτοί που βρίσκονται σε ανάγκη θα έχουν τη βοήθεια και τη στήριξή μας. Όταν η κυβέρνηση χρησιμοποιεί τη λέξη αλληλεγγύη, το κάνει μόνο για να δώσει την αίσθηση ενοχής σ’αυτούς που δεν υπακούουν τις εντολές της και να ωθήσει τον κόσμο να εσωτερικεύσει την εξουσία της.

 

Ποιά κρίση;

Μας λένε ότι βρισκόμαστε σε κρίση. Μήπως μπορεί κάποιος να μας πει πότε δεν βρισκόμαστε σε κρίση; Απ’την οικονομική κρίση στη κλιματική κρίση, στη προσφυγική κρίση και στη κρίση του κορωνοϊού. Φαίνεται πως το σύστημα δίνει πολλά διαφορετικά ονόματα για τις περιόδους που χρησιμοποιούνται για την ανοικοδόμηση του, για τη μεγέθυνση και εντατικοποίηση των κατασταλτικών μέτρων του. Σ’αυτή τη περίπτωση, ιδιαίτερα σ’αυτή τη περίπτωση, δεν θα γίνει διαφορετικά. Η ιδέα μιας κατάστασης κρίσης πάντα χρησιμοποιείται για να μπει σε συγκεκριμένο πλαίσιο η περαιτέρω εξέλιξη του ολοκληρωτισμού της εξουσίας. Ο ρυθμός με τον οποίο επιβάλλεται αυτή η εξέλιξη δεν είναι πάντα η ίδια βέβαια. Όσο πιο μεγάλη και επείγουσα κάνουν τη κρίση να φανεί, τόσο πιο μεγάλη και γρήγορη θα είναι η αλλαγή. Είναι περιττό να πούμε ότι η τρέχουσα ‘κρίση’ δίνει στη κυβέρνηση (και σε όλες τις κυβερνήσεις) το τέλειο πλαίσιο μέσα στο οποίο μπορεί να κάνει γιγαντιαία βήματα στην ανάπτυξη μηχανισμών ελέγχου και καταστολής.

 

Ποιά ειδική κατάσταση εκτάκτου ανάγκης;

Επαναλαμβάνεται διαρκώς ότι όποια μέτρα παίρνονται είναι ‘προσωρινά’, αλλά αυτό είναι ψέμα. Πολλές καταστάσεις του παρελθόντος μας έχουν δείξει ότι τουλάχιστον ένα μέρος των μέτρων ‘έκτακτης ανάγκης’ παρέμειναν και μετά και ενσωματώθηκαν σε νόμους που δεν πάρθηκαν ποτέ πίσω. Από μεγάλα παραδείγματα τύπου 11/9/01 που άλλαξαν για πάντα τις δυνατότητες των κρατών να εντοπίζουν, να παρακολουθούν και να καταγράφουν τους πάντες, μέχρι πιο πρόσφατα όπου τρομοκρατικές επιθέσεις χρησιμοποιήθηκαν ως αφορμή για νέες νομοθεσίες που έφεραν αντιμέτωπους με τη δικαιοσύνη όσους διαφωνούν με το κράτος, για ύπαρξη στρατού στους δρόμους (σε κάποια μέρη μονιμοποιήθηκε ο στρατός), για τη διεύρυνση της συλλογής προσωπικών δεδομένων κτλ. Και εδώ η νέα κυβέρνηση δεν προώθησε ένα γενικό καθεστώς έκτακτης ανάγκης στην πρωτεύουσα που στόχευε στη συνολική καταστολή των ανεπιθύμητων (άστεγων, αναρχικών, τοξικομανών, καταληψιών κτλ.) από πέρυσι; Όλοι ξέρουμε ότι εργάζονται ασταμάτητα στη δημιουργία μιας εικόνας ‘κρίσης’ (σ’αυτή τη περίπτωση κάποιο είδος ‘κρίσης ασφάλειας’) για να δικαιολογήσουν τη δίψα τους για εξουσία, αφήνοντας να υπονοηθεί ότι η φασιστική συμπεριφορά και οι ολοκληρωτικές πολιτικές είναι ‘απαραίτητες αλλά προσωρινές’… Και τώρα τι γίνεται σε μαζική κλίμακα; Ο κόσμος στρέφεται στο ίντερνετ για τις ανάγκες του, για όλες τις ανάγκες του. Απ’την επικοινωνία μέχρι τη κατανάλωση, απ’ την εργασία μέχρι τη χαλάρωση. Σε ελάχιστο χρόνο, ένα μεγάλο κομμάτι της ζωής μεταφέρθηκε εσκεμμένα στον κυβερνοχώρο. Είναι εύκολο έτσι για το κράτος να ακολουθήσει, να καταγράψει και να παρακολουθήσει τη καθημερινή δραστηριότητα του καθενός. Αλλά πάνω απ’όλα, είναι στη δική μας θέληση και δημιουργικότητα να ‘λύσουμε’ πολλά προβλήματα που δημιουργεί ο μαζικός εγκλεισμός μας, που βοηθάνε στη κανονικοποίησή του και, εν τέλει, στην αποδοχή του.

Η διαχείριση της τρέχουσας κατάστασης θα παράξει μια αδιανόητη σειρά από εμπειρίες, εργαλεία και γνώσεις, που μπορούν να χρησιμοποιηθούν και θα συνεχίσουν να χρησιμοποιούνται όποτε κριθεί απαραίτητο απ’αυτούς στην εξουσία.

 

Ποιός πόλεμος;

Όλες οι ενστάσεις και οι κριτικές είναι ανεπιθύμητες ή ακόμα και επικίνδυνες, γιατί στην τελική ‘είμαστε σε πόλεμο’. Σε πόλεμο ενάντια σε ένα βιολογικό γεγονός, ενάντια στη φύση βασικά. Δεν είναι αυτό ενδεικτικό της εποχής μας; Ξεχνάμε όλο και πιο πολύ πώς να συνυπάρχουμε ή να ζούμε μέσα στη φύση, ενώ πολλαπλασιάζουμε και εντείνουμε τον πόλεμο εναντίων της. Ο τρόπος ζωής μας βασίζεται στην εκμετάλλευση της φύσης και, αν αυτή η πραγματικότητα δεν ανατραπεί σύντομα, στην ολική καταστροφή της. Ίσως είναι η υπεροψία της δύσης πολιτιστικά που θεωρεί ότι είμαστε υπεράνω όλων, οπότε πάντα επεκτείνουμε τον έλεγχο πάνω σ’αυτά. Η φύση δηλαδή αντιμετωπίζεται με όρους αξιοποίησης για τη ‘πολιτισμένη’ κοινωνία, ενώ όταν ερχόμαστε αντιμέτωποι με κάτι που προκαλεί δυσφορία, όλα θα δοθούν για να το τιθασεύσουμε, να το χειραγωγήσουμε ή να το εξαφανίσουμε. Ένας διαρκής πόλεμος έχει κηρυχτεί απέναντι στη φύση, απέναντι στη ζωή και απέναντι στο θάνατο. Έχει φτάσει να γίνει άπιαστη σκέψη ότι δεν θα ελέγχουμε τη φύση αλλά θα είμαστε κομμάτι της, και έτσι έκθετοι σε κάποιες συνθήκες της…

 

Φυσικά κανείς δεν θέλει να πεθάνει, ή να δει τους αγαπημένους του να πεθαίνουν ή να υποφέρουν. Θέλουμε να ζήσουμε! Αλλά είναι το ίδιο απλώς να επιβιώνουμε με το να ζούμε; Είναι δυνατόν να ζήσουμε σε ένα κλουβί ή στην καλύτερη περίπτωση να επιβιώσουμε απλά σε ένα; Είμαστε έτοιμοι να μηδενίσουμε κάθε ρίσκο της ζωής απλά για να έχουμε περισσότερες πιθανότητες επιβίωσης; Κάποιος ίσως να έλεγε πως αυτά είναι φιλοσοφικά ερωτήματα, καλά για να περνάμε την ώρα μας αλλά όχι για να αντιμετωπίζουμε τη πραγματική ζωή. Όμως αυτή τη στιγμή μας παίρνουν όλη τη ζωή. Και μας λένε μόνο έτσι μπορούμε να επιβιώσουμε. Κάθε μέρα στην απομόνωση είναι μια επίθεση στην αυτονομία μας, στην ικανότητα να σκεφτόμαστε και να δρούμε για τους εαυτούς μας, να ζούμε, να αγαπάμε, και να πολεμάμε.

 

Να αρνηθούμε τη καραντίνα γιατί η αξιοπρέπειά μας δεν μπορεί να επιβιώσει μέσα σ’αυτή!

Να σπάσουμε το lockdown γιατί η επιθυμία μας για ελευθερία δεν σπάει!

 

-----------------------

 

Our dignity in quarantine?

 

It all happened without anyone really realizing it. And now we find ourselves locked up in our houses, waiting for next day’s news which we all know will contain more and more restrictions. Society is in crisis, they say, because of a virus spreading. The government is pressing that it is of most importance that we all do exactly what it says, and that by this we take our responsibility and act in solidarity. It stresses that the state of emergency is of course temporary, but necessary to win the war against what is seriously threatening our well being.

But wait a minute…

 

Which virus?

Actually, we cannot know. All the information, numbers and statistics that are at the base of the imposed confinement are in the hands of the government and the specialists that work for them. It is not a matter of denying the actual existence of a virus going around, but to realize that the knowledge of its characteristics, how it spreads, how it can be tackled, but also the data concerning its impact, is in the hands of scientists around the globe, which often don’t agree even among themselves about how to interpret them or which practical conclusions they would entail. The conclusion of the authorities on the other hand is simple; they know, we don’t. And because of this we owe them complete obedience. The mass media is playing its classic role of servant of the system magnificently. Deciding what exists by only showing and endlessly repeating the story by the authorities, not giving a millimeter of space to deviant voices of any kind. Their job consists of fully preparing the grounds for the next even more totalitarian decisions.

And isn’t a virus the perfect enemy? Invisible and possibly everywhere, with everyone not complying to whatever rule is invented becoming an accomplice of that enemy. Justified to be oppressed with fines and prison sentences. A perfect context is created in which the state can shine as the ultimate savior.

 

Which responsibility?

And so we cannot open a newspaper or put on television without being told we should ‘take our responsibility’. But what does this mean then? They are asking us to blindly follow the orders of some politicians. But aren’t they the same bureaucrats we were distrusting before? Didn’t they proof so many times to be greedy and corrupt because they are driven much more by personal interest than by care for others? Didn’t it show again and again that their hunger for power is bigger than any sense of justice or reason? And now again, maybe the thousands of euros making sure helicopters are in the air controlling if we are staying in our houses could better be used in mmm… health care for example? These are the kind of people that are asking us to trust them, no questions asked, and call it ‘taking our responsibility’. Would we not be doing the opposite then?

What we are really asked to do is to give up any conscience, critical thought, and autonomy, to welcome extreme government control in every aspect of our lives.

 

Which solidarity?

The misleading spectacle continues. We should obey the extreme measures being taken out of a sense of ‘solidarity’. Isn’t it cynical to hear these words from the mouths of the representatives of a system that is based on the exact opposite of solidarity? The whole year through we should run around like chicken without heads to keep up with the constant game of competition, to be exploited, to be hunted by cops for whatever reason they feel like that day, and be robbed by statesmen which made their profession out of it, and now they come to us and dare to speak about solidarity? They dare to act as if they care about our well-being? What about the millions of people living in poverty so people like those in the government can be rich? What about all the people dying at their crappy jobs feeding the relentless economical machine? What about those being tortured in the police stations by the uniformed executioners of the state? What about the thousands of migrants dying at the borders every year? Where is the government with its big speeches about solidarity then?

While they are trying to feed us their hypocrite tales about solidarity in reality we see that the lockdown is locking loads of people up in unbearable circumstances. Children in their homes under the uninterrupted rule of violent parents for example. Or partners, husbands and wives stuck in abusive relationships. Thousands of migrants being trapped in camps, in even worse conditions than usual. In prisons all visits stopped, as did all access of prisoners to material, food and clothes coming from the outside. Empty spaces in prisons are being used to isolate prisoners with symptoms of the corona-virus, these spaces being empty in most cases because they are in not fit to host prisoners. One can only imagine the effect this will have on the health of the prisoners being dumped there… In the prisons in Italy massive revolts broke out after general restrictions on all levels were introduced. Probably the only way for the prisoners to save their dignity seeing the conditions they are forced in. Also in Spain and France prisoners are standing up and fighting back, as other prisoners around the world.

The state doesn’t know what solidarity means and has never been concerned about our well-being. As always, it will be up to us to take care of each other, and make sure that those that need it get support. When the government uses the word solidarity, it is only to give a feeling of guilt to those who don’t obey their orders, and to push people to internalize its authority.

 

Which crisis?

So they tell us we are in crisis. Maybe somebody can tell us when the moment comes that we are not in crisis? From the financial crisis to the climate crisis, through the migrant crisis to the corona crisis. It seems the system has a lot of different names for what always turn out to be periods which are used to restructure its power, to enlarge and intensify its oppression. In this case, especially in this case, it will not be different. The idea of a condition of crisis has always been used to contextualize a further totalitarian evolution of power. The rhythm on which this evolution is forced is not always the same of course. The bigger and more urgent they can make the crisis look like, the bigger and faster the change can be. It goes without saying that the current ‘crisis’ is giving the government (all the governments) the perfect context in which to take giant steps in the development of their mechanisms of control and oppression.

 

Which exceptional state of emergency?

It is always repeated that whatever steps that are taken are ‘temporary’, but this is a lie. Many occasions in the past showed us that at least a part of the measures from ‘states of emergency’ were kept afterward and were inbedded in laws never to be taken back. From big examples like 9/11 that changed forever the abilities of states to track, trace and record everyone, to more recent times in which terrorist attacks were used as a pretext to introduce many new ways to bring to court whoever disagrees with the state, to get the army (in a lot of places permanently) on the streets, to boost the general collection of data etc. And here, didn’t the new government launch a general state of emergency in the capital aimed at the total repression of the unwanted (homeless, anarchists, drug users, squatters etc.) since last year? We all know they are working non-stop on creating an image of ‘crisis’ (in this case some kind of ‘security crisis’) to its absolute thirst for power, implying that its fascist behavior and totalitarian policies would be of ‘necessary but temporary’ nature…

And now, what is massively happening? People turn toward the internet for their needs, for all their needs. From communicating to consuming, from working to relaxing. In the blink of an eye a big part of life has deliberately been transferred to cyberspace. By this it becomes even more easy for the state to follow, register and surveil the daily activity of whoever. But especially, it is our own will and creativity to ‘solve’ a lot of the problems being caused by our mass imprisonment, that help normalizing it and finally push its acceptance.

The managing of the current situation will bring forth an unimaginable set of experiences, tools and know-how that can and will continue to be used whenever estimated necessary by those in power.

 

Which war?

But all objections or criticisms are undesirable or even dangerous, because after all ‘we are at war’. At war against a biological event, against nature actually. Isn’t this indicative for these modern times? We forget more and more how to live with or in nature, but multiply and intensify our wars against it. Our whole way of living is built on the exploitation of nature and, if this reality is not overthrown soon, its total destruction. Maybe it is the western arrogance culturally believing we are above all things, and so always extending our ways to control them. Always looking at nature in terms of its practical value to ‘civilized’ society. And when we are confronted with something that causes discomfort everything will be put in place to tame it, to manipulate or eradicate it. So a constant war is being waged, against nature, against life and against death. It became an unimaginable thought that we would not own nature but be a part of it, and by this can be subjected to some of its conditions...

 

Of course nobody wants to die, or see its loved ones die or suffer. We want to live! But is merely surviving at a certain point the same as living? Is it possible to live in a cage, or can we at best survive in one? Are we ready to take away all risk of living to have a better chance of survival? One could say these are philosophical questions, good to pass the time but nothing to do with real life. Well, at this very moment all life is being taken away from us because we are told that this is the only way to survive.

Every day in isolation is an attack on our autonomy, on our ability to think and act for ourselves, to live, love and fight.

 

The quarantine has to be refused, because our dignity cannot survive in it!

The lockdown has to be broken, because our desire for freedom will not!

Αρχεία:

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

To μέγιστο μέγεθος των αρχείων είναι 16ΜΒ. Επιτρέπονται όλες οι γνωστές καταλήξεις αρχείων εικόνας,ήχου, βίντεο. ΠΡΟΣΟΧΗ! Για να υπάρχει η δυνατότα embed ενός video πρέπει να είναι της μορφής mp4 ή ogg.

Νέο! Επιλέξτε ποιά εικόνα θα απεικονίζεται στην αρχή του σχόλιου.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License