Covid-1917

Για την ανοσία της αγέλης μας

«Ο εαυτός μας είναι ο ασφαλέστερος σεξουαλικός μας σύντροφος.

Ο αυνανισμός δεν θα συμβάλλει στην διασπορά του ιού,

ειδικά αν πλύνουμε τα χέρια μας (και τα σεξουαλικά βοηθήματα και παιχνίδια) με σαπούνι και νερό για τουλάχιστον 20 δευτερόλεπτα πριν και μετά το σεξ».

Είμαστε ήδη φορείς του ιού, δυνητικοί ή πραγματικοί.

Για το Κράτος μικρή σημασία έχει.

Ήδη νοσούμε, πενθούμε, έχουμε μυαλγίες. Ο πυρετός μας είναι ψυχότροπος. Το κάψιμο στο στήθος μας προκαλεί δύσπνοια, όσο και τα πολεμικά ανακοινωθέντα του Τσιόδρα, που δεν διαφέρουν πολύ από τους ψαλμούς του. Όπλα στην επιστήμη της διακυβέρνησης των φτωχών.

Δεν είμαστε η φυλή των τυφλοπόντικων.

Εργαζόμαστε ήδη πάνω στην ανοσία της αγέλης μας.

Είμαστε δισεκατομμύρια.

Μια αγέλη που την αιχμαλώτισαν, την κακοποίησαν, την εκμεταλλεύτηκαν.

Μια αγέλη ερωτική, λούμπεν-προλεταριακή, πολυεθνική.

Για να πετύχουμε την ανοσία της αγέλης μας.

Θα μάθουμε να αγκαλιαζόμαστε, να φιλιόμαστε, να κάνουμε σεξ από την αρχή.

Θα εξομολογηθούμε τις αδυναμίες μας ανακαλύπτοντας νέες πτυχές της ανθρώπινης επαφής.

Θα φοράμε μάσκες και θα παίρνουμε προφυλάξεις απέναντι στο κράτος και το κεφάλαιο, θα επινοήσουμε νέους τρόπους να λουφάρουμε στην εργασία, θα ξεχυθούμε σε μαζικές ερωτικές νύχτες.

Από την πολλή μας αγάπη, θα μισήσουμε όσο τίποτα αυτά που μας φυλακίζουν.

Κλειστήκαμε μέσα στα σπίτια μας για να μπαλώσουμε την αποτυχία του υπάρχοντος συστήματος παραγωγής και αναπαραγωγής της ζωής, να μας κρατήσει στην υγεία μας.

Πήραμε μια βαθιά ανάσα και αυτοοργανωθήκαμε, για να μην θρηνήσουμε άλλους άδικα νεκρούς και νεκρές.

Επιλέξαμε να μείνουμε μέσα. Χάσαμε την άμεση επαφή με τους ανθρώπους που αγαπάμε, νοσταλγήσαμε τα αγγίγματα μας, χάσαμε το εισόδημά μας για να πληρωθεί η στέγη πάνω από το κεφάλι μας, περιορίσαμε τον ελάχιστο ελεύθερο χρόνο μας σε τέσσερις τοίχους-κελιά.

Βλέπαμε άλλους ανθρώπους στο δρόμο να αγκαλιάζονται και σκεφτήκαμε, ορίστε, οι εγκληματίες.

Έχουμε λαλήσει. Βγαίνουμε στα μπαλκόνια. Στριφογυρνάμε μέσα στο σπίτι, καίμε τον χρόνο μας.

Το κοινωνικό κλίμα μας πνίγει.

Σπίτι-δουλειά, δουλειά-σπίτι. Έτσι ήταν και πριν. Απλά, είχαμε κάποιες εξόδους. Τώρα κρίθηκαν υπερβολικές. Εκτός από την εργασία, το φαί, τα σκατά και τα λεφτά, μια βόλτα, τον ύπνο, όλα σχεδόν θεωρούνται άσκοπες μετακινήσεις. Άσκοπες από τη σκοπιά της κερδοφορίας.

Και περιμέναμε...

Περιμέναμε να δούμε τι θα γίνει. Θα βγει κάποιο εμβόλιο; Θα γίνουν επενδύσεις στην δημόσια υγεία; Θα εξομαλυνθεί η διάσημη πλέον καμπύλη της επιδημίας; Η αστυνομία της υγείας, κάθε βράδυ μας μιλάει μέσα από το φάσμα ενημέρωσης που μας είναι διαθέσιμο. Περιμέναμε με υπομονή να δούμε αν την επόμενη μέρα θα σταματήσουν οι δουλειές μας, αν θα ανεγερθεί έστω μια κλινική ΜΕΘ παραπάνω, αν...

Αντί για αυτό, μαθαίναμε ότι τα γάντια και η μάσκες για το προσωπικό υγείας δεν έφταναν, μαθαίναμε για νεκρούς ως στιγμές των στατιστικών δεδομένων, μαθαίναμε ότι χειροκρότησαν οι πλούσιοι τους γιατρούς, μαθαίναμε τα νέα trends της συνομωσιολογίας, μαθαίναμε ότι τα αφεντικά έδιωχναν κόσμο από την δουλειά -αν δεν τους εξανάγκαζαν να μείνουν με κίνδυνο της ζωής τους-... Φτάσαμε στο σημείο να ακούμε διαφημίσεις για διαγνωστικά τεστ σε “τιμές ευκαιρίας”

Σιχαθήκαμε.

Όλοι εμείς που έχουμε συγγενείς, φίλους και γνωστούς, με προβλήματα υγείας, εργαζόμενους και εργαζόμενες -στα νοσοκομεία, τα γραφεία, τα σουπερμάρκετ-, μετανάστες και μετανάστριες -στις υγειονομικές βόμβες των στρατοπέδων συγκέντρωσης-, αστέγους, φαντάρους, φυλακισμένους, Ρομά, τοξικοεξαρτημένους, φίλους με ψυχολογικά προβλήματα που βρίσκονται ένα στάδιο πριν την κατάρρευση... Τόσους ανθρώπους που δεν θέλουμε να χάσουμε.

Κάθε βράδυ οι ανακοινώσεις του Κράτους επιβάλλουν περισσότερους μπάτσους, περισσότερη απομόνωση, περισσότερο τυφλό έλεγχο, περισσότερο θάνατο. Η κρατική επιδημιολογία είναι η επιστήμη των μπάτσων και όχι του ιατρικού προσωπικού. Η ενδεδειγμένη επιστημονική αντιμετώπιση ενός βιολογικού ιού για την κυρίαρχη εξουσία αρχίζει σε μια επιλεκτική ανάγνωση των ιατρικών δεδομένων και καταλήγει στο όπλο του μπάτσου, που ζητάει χαρτιά για την βόλτα μας.

Τα πρόσωπα της κυρίαρχης Εξουσίας κάθε βράδυ, μας ζητάνε να παραμείνουμε ψύχραιμοι, να είμαστε ενωμένοι απέναντι στην «αόρατη ασύμμετρη απειλή», να δεχθούμε τις διοικητικές «εξετάσεις» από τους μπάτσους. Μας ζητάνε να θεραπευτούμε μόνοι μας, γιατί η ευθύνη πέφτει στους ώμους μας. Εμείς που αρρωστήσαμε από την ίδια την κοινωνική μόλυνση που μας καταδίκασαν. Και αν πεθάνουμε στο σπίτι μας, μόνοι και μόνες μας, θα ανακοινώσουν, το έκανε ήδη ο Τσιόδρας, πως έπρεπε να έχουμε καλύτερη τηλεφωνική επικοινωνία με τον γιατρό.

Είναι ολοφάνερο πλέον.

Το Κράτος δεν μπορεί να σταματήσει την μετάλλαξη του ιού.

Και μέσα στην αστυνομική καραντίνα, μέσα στην θεσμοποιημένη πλήξη ή κατάθλιψή μας, η “αόρατη ασύμμετρη απειλή”, βρήκε τον τρόπο της να μεταλλαχθεί και είναι έτοιμη πλέον να μολύνει τον κόσμο.

Μια παγκόσμια κατάσταση έκτακτης ανάγκης έχει κηρυχθεί, ενώ μια νέα οικονομική κρίση, που έχει ήδη ανυπολόγιστο κόστος, θα προκαλέσει μια διπλή έκρηξη: αυτοματοποίηση των ιδιωτικών μέσων εκβιασμού και εκμετάλλευσης, περιθωριοποίηση και φτώχεια της συντριπτικής πλειοψηφίας μας.

Ήδη το περιβάλλον της εργασίας αναδιαρθρώθηκε -σχεδόν απότομα- , προκειμένου να σώσει, το μοναδικό πράγμα που θα μπορούσε: την υπαγωγή μας στο κεφάλαιο.

Παράλογες μαζικές απολύσεις, επικίνδυνες υπερωρίες, ανθυγιεινές συνθήκες εργασίας -ναι, ακόμα και μέσω πανδημίας-, υποσχέσεις για κρατικά ψίχουλα, κατάργηση βασικών επιδομάτων, κάμερες επιτήρησης στα σπίτια μας, έγγραφα μετακίνησης, απαγόρευση απεργιών. Και πάνω από όλα αυτά, ένα νέο μοντέλο κατανάλωσης: ηλεκτρονικές αγορές κάθε είδους, πλαστικό χρήμα, just-in-time υποδείγματα logistics -έτοιμα να παραδώσουν από μια καινούργια τηλεόραση μέχρι ένα ποτήρι καφέ- και νέες μορφές marketing, που δέσμευσαν από τις πρώτες στιγμές της έκτακτης ανάγκης τεράστιες ποσότητες δεδομένων στον ψηφιακό χώρο. Όλα έτοιμα να εκμεταλλευτούν την κρίση που ανατέλλει.

Μα, μέσα στην καινούργια αθλιότητα αναδείχθηκαν και οι νέες αρνήσεις. Σε όλο τον κόσμο ξεπήδησαν πραγματικά αυθόρμητες απεργίες -από τα εργοστάσια της βαριάς βιομηχανίας, μέχρι και τα νοσοκομεία της Ιταλίας- κάθε μορφής. Η συνισταμένη τους αφορούσε σαν αίτημα, την παύση της εργασίας. Την επιστροφή στους ανθρώπους. Την επιστροφή πίσω στις κοινότητες που υπάρχουν πέρα από την εργασία.

Αν η ζωή ξεκινούσε μόλις τελείωνε η εργασία, τώρα η ίδια η ζωή συνωμοτεί ανοιχτά απέναντι στην εργασία. Τώρα η ζωή επιδιώκει να πάρει τον χαμένο χρόνο πίσω.

Και είναι τόσο καθολική η νέα συνθήκη αυτή, που δεν θα μπορούσε παρά να δημιουργήσει έναν παγκόσμιο εμφύλιο.

“We'll feed each other, re-destribute wealth, strike. […] Communion moves beyond walls”, λέει η Britney Spears, δίνοντας έναν προκαταρκτικό ορισμό των φίλων (και των εχθρών).

“Πρέπει να πεθάνουν οι μη-παραγωγικοί για να μην χαθεί η οικονομία”, λένε κυνικά οι enterpreneurs και τα διευθυντικά στελέχη και μας ορίζουν ως Εχθρό.

Η καθολική αντιμετώπισή μας από το Κράτος ως φορέων του ιού, επιβάλλει να αναγνωρίσουμε αυτή μας τη θέση ως παθογόνων και μολυσμένων εσωτερικών εχθρών, αλλά και να εισάγουμε μια παρέκκλιση: είμαστε μία από τις δυνατές μεταλλάξεις του ιού.

Και για αυτό η καραντίνα μας, δεν πρόκειται να λήξει σύντομα.

Κάθε μέρα κατακτούμε την επίγνωση του αρρώστου, την επίγνωση του μελλοθάνατου, την επίγνωση αυτών που θέλουν πάση θυσία ΝΑ ΖΗΣΟΥΝ.

Μονόδρομος για μας είναι η εξέγερση, αλλά και η αυτο-οργάνωση, για να μην βυθιστούμε από την πολλή μας ένταση μέσα σε μια μαύρη τρύπα.

Όσο εξελίσσεται το κράτος και το κεφάλαιο, θα εξελισσόμαστε και εμείς.

Εργαζόμαστε πάνω στην ανοσία της αγέλης μας και τη συλλογική ευφυΐα του σμήνους.

Και όσο περνάνε οι ώρες, τόσο περισσότερο ετοιμαζόμαστε, να επιβάλλουμε την δικιά μας κατάσταση εκτάκτου ανάγκης. Θα την αποκαλέσετε και αυτή πανδημία, όπως τότε που κλείνατε σε κλουβιά και ζωολογικούς κήπους τους «τεμπέληδες», τους «τρελούς», τους «ιθαγενείς» που σαν έκλειναν το δρόμο.

Αχαρτογράφητη ως προς την γενετική της αλληλουχία.

Και τότε θα επέλθει η μόνη αποτελεσματική καραντίνα.

Εκείνη που σας κλείσει, αφεντικά, στα σπίτια σας.

Αν φυσικά δεν τα απαλλοτριώσουμε όλα για να τα μοιραστούμε με τα αδέρφια και τις αδερφές μας, που δεν έχουν σπίτι.

Δίνοντας σε εσάς μερικά ανθρωπιστικά ψίχουλα, από ανωτερότητα.

Έχετε δισεκατομμύρια, και είμαστε για σας ένα τίποτα.

Είστε για μας ένα τίποτα, και είμαστε δισεκατομμύρια.

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

To μέγιστο μέγεθος των αρχείων είναι 16ΜΒ. Επιτρέπονται όλες οι γνωστές καταλήξεις αρχείων εικόνας,ήχου, βίντεο. ΠΡΟΣΟΧΗ! Για να υπάρχει η δυνατότα embed ενός video πρέπει να είναι της μορφής mp4 ή ogg.

Νέο! Επιλέξτε ποιά εικόνα θα απεικονίζεται στην αρχή του σχόλιου.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License