Ο εξεγερσιακός χρόνος ǁ classreverb

αναδημοσίευση από το classreverb

post image

Όποιος ελέγχει την εργασία ελέγχει και τη ζωή. Γιατί εργασία σημαίνει πρόσβαση σε πόρους (φαγητό, στέγαση, αγαθά) και κυρίως εξασφάλιση του αγαθού της κοινωνικότητας. Και ζωή σημαίνει αξιοποίηση των πόρων στην υπηρεσία της κοινωνικότητας.

Αν είχαμε να κάνουμε με μια λιγότερο συγκεντρωτική οικονομία που επέτρεπε σε αποκεντρωμένες οικονομικές μονάδες, όπως αγροτικά νοικοκυριά, να έχουν πρόσβαση σε κοινοτικούς πόρους (γη, νερό) και να απολαμβάνουν τη χαρά της κοινοτικής ζωής, τότε θα μιλούσαμε διαφορετικά. Δεν είμαστε όμως οι ανυπότακτοι αναρχικοί αγρότες των βουνών της Ισπανίας, τη δεκαετία του ‘30. Παλεύουμε στις πόλεις, απέναντι σε μια συγκεντρωτική οικονομία που δεν αφήνει περιθώρια αυτονομίας, παρά μόνο σε όσους έχουν διάθεση να θυσιάσουν μια επιθυμητή κοινωνικότητα, για τις χαρές ενός βουκολικού ασκητισμού. Άσε δε που για κάποιους από μας, αυτή η κοινωνικότητα είναι επιθυμητή μόνο όταν διαρθρώνεται (και) πάνω σε ένα δίκτυο συντρόφων/ισσών. Όταν δηλαδή είναι εξεγερσιακή.

Είμαστε καταδικασμένοι να δουλεύουμε για να μπορέσουμε όχι μόνο να φάμε και να έχουμε ένα σπίτι αλλά και να κερδίζουμε την ελευθερία να συναναστρεφόμαστε τους ανθρώπους μας, και τους αγνώστους στις ανακυκλούμενες πληθυσμιακές ροές των πόλεων που κατοικούμε (τον ξένο που έρχεται για να μείνει όπως έλεγε ο Simmel). Πουλάμε την εργατική μας δύναμη (μυαλό, χέρια), για να αγοράζουμε την κοινωνικότητα που επιθυμούμε ή για να έχουμε την ελευθερία να την ψάχνουμε· για να κρατάμε ζωντανή την προοπτική να οικοδομούμε τις κοινότητές μας και να τις διευρύνουμε, απαλλοτριώνοντας από το κράτος τα χαμένα εδάφη μας. Το κόστος (πέρα από την υπεραξία που υφαρπάζουν τα αφεντικά) είναι ο χρόνος μας και η ψυχική μας υγεία. Τουτέστιν, η επιτήρηση των ζωών μας μέσω του εργασιακού ωραρίου αλλά και του μη εργάσιμου χρόνου που αφιερώνουμε καθημερινά στην ανάνηψη από το άγχος του βιοπορισμού που μας καταθλίβει και μας ακινητοποιεί. Παρόλα αυτά, εκτός καραντίνας ένα τμήμα αυτού του μη εργάσιμου χρόνου, ο χρόνος που αφιερώνουμε στην κοινωνικότητα για την οικοδόμηση της κοινότητας, είναι χρόνος εξεγερσιακός. Αμφισβητεί τη διαθεσιμότητά του προς το κεφάλαιο, σαν έναν φυλακισμένο που προσπαθεί να δραπετεύσει.

Εντός καραντίνας αντίθετα, ακόμα κι αυτός ο ελάχιστος εξεγερσιακός χρόνος αφοπλίζεται. Η καραντίνα, ως μια μορφή απόλυτης επιτήρησης της κοινωνικότητας, κάνει αυτή τη συνθήκη πιο ορατή από ποτέ. Η κοινωνικότητα στην υπηρεσία της κοινότητας (εξεγερσιακός χρόνος) υφαρπάζεται από το κεφάλαιο μαζί με τον υπόλοιπο χρόνο μας. Σε συνθήκες καραντίνας, ακόμη και όσοι από μας δεν εργάζονται (δεν παράγουν αξία) στην ουσία δουλεύουν. Διαθέτουν δηλαδή έμμεσα όλον τον χρόνο τους στο κεφάλαιο, γιατί δεν μπορούν να τον αξιοποιήσουν εναντίον του. Η μόνη διαφορά είναι ότι αυτή τη φορά, το κεφάλαιο δεν κερδίζει (βραχυπρόθεσμα) τόσα πολλά. Δεν αντλεί τον όγκο της υπεραξίας που αντλεί υπό κανονικές συνθήκες. Αυτή τη φορά, αυτός που κερδίζει πραγματικά είναι το κράτος.

Πρέπει να ξαναθέσουμε σε κίνηση τον εξεγερσιακό χρόνο. Τώρα. Για να μπορέσουμε όπως λέγεται να λογαριαστούμε και μετά.

 

https://classreverb.home.blog

Εικόνες:

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

To μέγιστο μέγεθος των αρχείων είναι 16ΜΒ. Επιτρέπονται όλες οι γνωστές καταλήξεις αρχείων εικόνας,ήχου, βίντεο. ΠΡΟΣΟΧΗ! Για να υπάρχει η δυνατότα embed ενός video πρέπει να είναι της μορφής mp4 ή ogg.

Νέο! Επιλέξτε ποιά εικόνα θα απεικονίζεται στην αρχή του σχόλιου.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License