Οι ζωές και η ασφάλειά μας αξίζουν περισσότερο από τα κέρδη τους

Η κατάσταση που βιώνουμε τις τελευταίες μέρες είναι τρομερά ακανθώδης και αντίξοη, τόσο λόγω των εξελίξεων πάνω στο ζήτημα του COVID-19, όσο και του προσφυγικού. Και τα δύο ζητήματα είναι εξαιρετικά σημαντικά και έρχονται να αποδείξουν πως απέναντι σε αυτήν τη ζοφερή πραγματικότητα, τα κατακρεουργημένα συστήματα υγείας του καπιταλισμού και τις φιλελεύθερες πολιτικές που κάνουν την υγεία εμπόρευμα με φυλετικά, ταξικά και έμφυλα κριτήρια, μόνο η ταξική και διεθνιστική αλληλεγγύη μπορεί να επιφέρει λύση.

Τα προηγούμενα χρόνια όλες οι κυβερνήσεις που διαδέχθηκαν η μια την άλλη αδιακρίτως μείωναν τις δαπάνες για την υγεία και την πρόληψη. Με την τελευταία να αρχίζει την τετραετία της ακυρώνοντας προλήψεις χιλιάδων ανθρώπων ιατρικού και νοσηλευτικού προσωπικού και να καλείται να δράσει εν όψη μιας πανδημίας η οποία δεν είναι δυνατό να αντιμετωπιστεί με το απαξιωμένο κρατικό σύστημα υγείας που έχει δημιουργηθεί από τις φιλελεύθερες δυτικές πολιτικές.

Στην Ελλάδα αυτή τη στιγμή υπάρχουν οι λιγότερες μονάδες εντατικής θεραπείας σε ολόκληρη την Ευρώπη, περίπου 600 κλίνες, με το Σωτηρία, νοσοκομείο το οποίο έχει αφιερωθεί στην θεραπεία των ασθενών με COVID-19 να έχει γεμίσει τα 18 κρεβάτια ΜΕΘ, τα οποία είχε διαθέσιμα. Συγχρόνως, τα αντιδραστήρια που διεξάγουν τα τεστ για τον ιό υπολειτουργούν και εξετάζονται μόνο λίγοι ασθενείς με βαριά συμπτώματα. Ως αποτέλεσμα όχι μόνο να μην είναι δυνατό να ελεγχθεί η εξάπλωση του ιού αλλά και να υπάρχουν περιστατικά ανθρώπων οι οποίοι βρίσκονται θετικοί στον ιό μετά τον θάνατο τους. Βέβαια, η πρόληψη για την ασθένεια δεν είναι ανύπαρκτη μόνο για το ευρύ κοινό αλλά μέχρι και για το ιατρικό προσωπικό το οποίο δεν έχει ούτε το στοιχειώδη εξοπλισμό και αναγκάζεται να προμηθευτεί μάσκες με δικό του κόστος ώστε να μην θέτει την ζωή του σε κίνδυνο. Χαρακτηρίστηκα, στην Καστοριά οι μισοί περίπου ασθενείς είναι γιατροί και νοσηλευτές.

Παρόμοια κατάσταση επικρατεί παγκοσμίως με τις κυβερνήσεις να επιστρατεύουν τις κατασταλτικές δυνάμεις που έχουν διαθέσιμες και να απαγορεύουν κάθε έξοδο. Πιο εμφανή η παρακμή γίνεται στην Ιταλία όπου γίνεται επιλογή των ανθρώπων που θα λάβουν ιατρική περίθαλψη με ασθενείς να πεθαίνουν στα σπίτια τους και να μην υπάρχει καν δυνατότητα να απομακρυνθούν από τους συγγενείς τους οι οποίοι πέραν από τον χαμό του ανθρώπου τους να πρέπει να αντιμετωπίσουν και οι ίδιοι την ασθένεια.

Γι’ αυτό, η κυβέρνησή μας θέλει στα μπαλκόνια να χειροκροτήσουμε την προσπάθεια των ανθρώπων της πρώτης γραμμής, οι οποίοι είναι αναγκασμένοι να κινδυνεύουν δουλεύοντας αδιανόητα ωράρια με τους νοσηλευτές να μην λαμβάνουν καν βαρέα & ανθυγιεινά επιδόματα. Το «μένουμε σπίτι» που επιβάλλεται αυτή τη στιγμή από την κυβέρνηση προφανώς δεν είναι η μόνη λύση προς την κρίση που αντιμετωπίζουμε, και δεν εφαρμόζεται για όλους/ες. Είναι ακόμα πιο ξεκάθαρο αν αναλογιστεί κανείς ότι αυτή τη στιγμή το να διακινδυνεύεις τη ζωή σου για το αφεντικό σου ανάγεται σε κοινωνικό καθήκον ενώ η ανθρώπινη επαφή θεωρείται εγκληματική πράξη.

Και αν έχει κάποιο νόημα η καραντίνα αυτό είναι να επιβραδύνει την εξάπλωση του ιού και να υπάρχει η δυνατότητα τα λιγοστά κρεβάτια που είναι διαθέσιμα να γεμίζουν με πιο αργό ρυθμό. Έχει νόημα δηλαδή επειδή οι φορείς που τονίζουν τη σημασία της «ατομικής ευθύνης» για την αποφυγή της καταστροφής έχουν υπονομεύσει σε τέτοιο βαθμό την δημόσια υγεία. Κυρίως όμως, τα μέτρα που λαμβάνονται έρχονται όχι μόνο για να αποποιηθούν κάθε ευθύνη οι υπαίτιοι αλλά και για να τους αναδείξει σε ευεργέτες που έλαβαν κάθε δυνατό μέτρο ενώ ο λαός ο οποίος δεν συμμορφώθηκε να φαίνεται πως υπέγραψε ο ίδιος την καταδίκη του.

Πέραν της απαξίωσης της Δημόσιας Υγείας, ερχόμαστε αντιμέτωποι και με τις αυθαιρεσίες των εργοδοτών. Πιο συγκεκριμένα, τις τελευταίες μέρες γίναμε μάρτυρες μαζικών απολύσεων, περικοπών μισθών, μη αναγνώρισης των υπερωριών των εργαζομένων και ένα σωρό άλλες καφρίλες των αφεντικών σε βάρος των εργαζομένων, εν μέσω πανδημίας και με η συγκάλυψη του κράτους.

Από τη μία επιβάλουν απαγόρευση κυκλοφορίας και από την άλλη βλέπουμε τους/τις εργαζόμενους/ες να δουλεύουν στρυμωγμένοι στους κλειστούς χώρους δουλειάς, χωρίς να λαμβάνονται μέτρα για την ασφάλεια τους. Απότοκο αυτής της πολιτικής είναι να θέτονται οι ζωές των εργαζομένων σε κίνδυνο, καθώς έτσι αυξάνονται τα κρούσματα και στους χώρους δουλειάς εκτός από τα νοσοκομεία. Οι εργαζόμενοι στους κλάδους υγείας και στους κλάδους τροφίμων δίνουν μάχη απέναντι στον ιό ολομόναχοι και είναι έρμαια πιθανών κρουσμάτων, ενώ παράλληλα βιώνουν μια σωματική εξόντωση λόγω των εξαντλητικών ωραρίων.

Χαρακτηριστικά αυτής της εγκληματικής πολιτικής και της ασυδοσίας των αφεντικών είναι τα παραδείγματα της επιβολής 7ωρης εργασίας στα σούπερ μάρκετ, οι καταγγελίες των εργαζομένων στην teleperformance για το γεγονός πως δουλεύουν συνωστισμένοι και δίχως καμία προστασία από τον ιό και η λίστα δεν έχει τελειωμό. Σίγουρα, η δυστοπική αυτή η εικόνα δεν συμβαίνει μόνο στην Ελλάδα. Στην Ιταλία, τη χώρα που έχει πληγεί περισσότερο από τον COVID-19 και έχει χιλιάδες νεκρούς, στα εργοστάσια συνεχίζουν οι εργασίες χωρίς κανόνες κανόνες ασφάλειας, χωρίς άδειες, χωρίς προστασία. Στην Αλβανία τα ορυχεία και τα τηλεφωνικά κέντρα επίσης συνεχίζουν αδιάκοπα και χωρίς να λαμβάνονται μέτρα προστασίας. Στην Ισπανία, 5000 εργαζόμενοι στο εργοστάσιο της Mercedes Benz στη Βιτόρια, προέβησαν σε απεργία καθώς παρότι υπήρξε κρούσμα, η διοίκηση αποφάσισε να μείνει άκαμπτη η εταιρεία και δεν έλαβε τα μέτρα ασφάλειας. Εικόνες που επιδεικνύουν ότι η αστική τάξη αδιαφορεί για τους/τις εργαζόμενους/ες και δεν διστάζει να θυσιάσει τις ζωές και την ασφάλειά τους ώστε να διασφαλίσει το δικό της συμφέρον.

Ωστόσο παρόλα αυτά κι ενώ η κυβέρνηση κάνει λόγο περί «ατομικής ευθύνης» και εφαρμόζει περιορισμούς και απαγόρευση κυκλοφορίας, κλείνει τις φοιτητικές εστίες και πετάει εκτός τους/τις φοιτητ(ρι)ές και τους επιβάλλει να μεταβούν στους τόπους καταγωγής τους αναγκάζοντας τους έτσι να χρησιμοποιήσουν ΚΤΕΛ, πλοία κλπ, χωρίς να την ενδιαφέρει αν έχουν ευπαθή μέλη στις οικογένειές τους, αν δουλεύουν και δεν μπορούν να φύγουν από την πόλη, αν έχουν την οικονομική ευχέρεια για να φύγουν ή αν είναι μετανάστ(ρι)ες οικότροφοι Μία απόφαση που εκθέτει σε κίνδυνο τη δημόσια υγεία και είναι ενάντια στην αναχαίτιση της μετάδοσης του ιού.

Σιγουρά λοιπόν, είναι αναγκαίο να ακολουθούμε τις οδηγίες του Ιατρικού Συλλόγου, της επιστημονικής κοινότητας και των αρμοδίων, χωρίς να πανικοβαλλόμαστε και λόγω της τεταμένης κατάστασης είναι καλύτερο να «μένουμε σπίτι» ώστε να εμποδιστεί η εξάπλωση του COVID-19, όμως τί γίνεται με τις ευπαθείς ομάδες, στις οποίες πέραν των ηλικιωμένων και των ασθενών, ανήκουν και όλοι αυτοί που είτε εξαιτίας κοινωνικών είτε οικονομικών λόγων δεν μπορούν να έχουν πρόσβαση στις δομές της δημόσιας υγείας, όπως οι άστεγοι, οι τοξικοεξαρτημένοι, οι πρόσφυγ(ισσ)ες και μετανάστ(ρι)ες που είναι στοιβαγμένοι στα hotspot και στα κέντρα κράτησης και οι κρατούμενοι/ες στα κολαστήρια – εστίες μόλυνσης στις φυλακές. Σε αυτές τις περιπτώσεις λοιπόν οι υγειονομικές οδηγίες είναι αδύνατον να εφαρμοστούν, ειδικά το «μένουμε σπίτι» δε μπορούν όλοι/ες να έχουν πρόσβαση σε ένα κατάλληλο κατάλυμα.

Παράλληλα, στα hotspot και στα κλειστά κέντρα κράτησης μεταναστ(ρι)ών/προσφύγ(ισσ)ων όσοι είναι υγιείς νοσούν και όσοι νοσούν δεν έχουν πρόσβαση στην περίθαλψη. Οι απάνθρωπες συνθήκες κράτησης σε μικρή χωρητικότητας, η έλλειψη υγιεινής, οι άθλιες συνθήκες διαβίωσης και η ανεπαρκής σίτιση οδηγούν στην επιβάρυνση της υγείας. Ενώ ο περιορισμός κυκλοφορίας επιλεκτικά σε μετανάστ(ρι)ες και πρόσφυγ(ισσ)ες (λόγου χάρη στην Κω, ο δήμαρχος Θ. Νικηταράς εφάρμοσε το εν λόγω μέτρο), η μη εκκένωση των στρατοπέδων και των κέντρων κράτησης και ο απεγκλωβισμός των προσφύγ(ισσ)ων και των μεταναστ(ρι)ών εν μέσω πανδημίας, είναι μια ξεκάθαρη θανατική καταδίκη.

Τέλος, είναι λοιπόν τουλάχιστον υποκριτικό να μιλάμε για την τήρηση όλων αυτών των υγειονομικών μέτρων όταν δεν έχουν όλοι/ες πρόσβαση συνθήκες διαφύλαξης της δημόσιας και της ατομικής υγείας.

Έτσι, γίνεται ξεκάθαρο πως η επίλυση των παγκόσμιων ζητημάτων δεν μπορεί να επιτευχθεί μέσα από εκμεταλλευτικά συστήματα τα οποία θυσιάζουν τις ζωές και την ασφάλειά μας στο βωμό του κέρδους, αλλά μέσω ενός διεθνούς συστήματος ταξικής και κοινωνικής αλληλεγγύης χωρίς ταξικές, φυλετικές και έμφυλες διακρίσεις.

Δηλώνουμε την αμέριστη αλληλεγγύη μας στους/στις εργαζόμενους/ες στον κλάδο της υγείας οι οποίοι/ες δίνουν αυτήν την άνιση μάχη.

• Άμεσες και μόνιμες προσλήψεις ιατρικού και νοσηλευτικού προσωπικού – Να δημιουργηθούν περισσότερες κλίνες ΜΕΘ.

• Δωρεάν περίθαλψη για όλους/ες, η υγεία είναι δημόσιο αγαθό και όχι εμπόρευμα.

• Μέτρα προστασίας και υγιεινές συνθήκες εργασίας για όλους/ες

• Καμία ανοχή στις εργοδοτικές αυθαιρεσίες – Άμεση εξόφληση των δεδουλευμένων των εργαζομένων.

• Καμία απόλυση εν μέσω πανδημίας.

• Άμεση εκκένωση των στρατοπέδων και των κέντρων κράτησης μεταναστ(ρι)ών και προσφύγ(ισσ)ων.

• Κάτω τα χέρια από τα σπίτια μας – Ούτε σκέψη για το κλείσιμο των εστιών - Επίδομα μετακίνησης σε κάθε φοιτητή/ρια που επιθυμεί να γυρίσει στον τόπο κατοικίας του/της - Τακτικές απολυμάνσεις, σε κάθε χώρο των κτιρίων των εστιών - Δωρεάν αναλώσιμα προσωπικής υγιεινής (αντισηπτικά, γάντια, μάσκες) για όλους/ες - Πρόσληψη προσωπικού με πλήρη εργασιακά & ασφαλιστικά δικαιώματα και εφοδιασμός του προσωπικού των εστιών με τον αναγκαίο εξοπλισμό υγιεινής για την εξασφάλιση κατάλληλων συνθηκών προστασίας του -Να παρθούν τώρα όλα τα μέτρα προστασίας - ΚΑΜΙΑ ΕΣΤΙΑ ΚΛΕΙΣΤΗ.

Ελευθεριακό Σχήμα Πολυτεχνείου Κρήτης

O σχολιασμός έχει απενεργοποιηθεί.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License