Ελευθεριακή Παρέμβαση για τη "μέρα της γυναίκας"

Χτες (08/03) ο παγκόσμιος καπιταλισμός γιόρταζε τη "μέρα της γυναίκας". Ως Άγρια Νέδα πραγματοποιήσαμε δημόσια παρέμβαση στην Καλαμάτα ενάντια στο εθιμοτυπικό αυτό πανηγύρι. Ενώ χιλιάδες γυναίκες κακοποιούνται, βιάζονται και δολοφονούνται διαρκώς απ' τους μηχανισμούς του καθημερινού σεξισμού, του εθνορατσισμού, της θρησκείας και της εμπορευματοποίησης του γυναικείου σώματος, τα αφεντικά και οι διαφημιστές έχουν το θράσσος να μας καλούν να γιορτάσουμε μια μέρα το χρόνο τη γυναίκα και τους αγώνες της. Εμείς διαλέγουμε να γιορτάζουμε τους αγώνες της γυναίκας καθημερινά, έξω από τις εξουσιαστικές λογικές και πρακτικές τους, καλώντας σε μια διαρκή εξέγερση της γυναίκας κι όλων των καταπιεσμένων ενάντια σε πατριαρχία, κράτος και κεφάλαιο. Η Καλαμάτα είναι μια πόλη που φημίζεται για τη σεξιστική, ματσό και ρατσιστική κουλτούρα της. Κρεμάσαμε και περιφρουρήσαμε δύο πανό στις δύο κεντρικές πλατείες της πόλης (Κεντρική Πλατεία και Πλατεία 23ης Μαρτίου), μοιράσαμε το παρακάτω κείμενο και φωνάξαμε αντισεξιστικά συνθήματα έξω απ' τα κλασσικά στέκια των ματσό αρρενωποτήτων και γνωστών φασιστών. Διαλέξαμε η πρώτη μας δημόσια παρέμβαση σα συλλογικότητα στην πόλη να έχει αυτά τα χαρακτηριστικά για να δώσουμε ένα ξεκάθαρο μήνυμα σε όλους τους: δεν τους φοβόμαστε και θα μας βρουν μπροστά τους. Θα ακολουθήσει αυτοπαρουσιαστικό κείμενο της συλλογικότητας.

post image

Χτες (08/03) ο παγκόσμιος καπιταλισμός γιόρταζε τη "μέρα της γυναίκας". Ως Άγρια Νέδα πραγματοποιήσαμε δημόσια παρέμβαση στην Καλαμάτα ενάντια στο εθιμοτυπικό αυτό πανηγύρι. Ενώ χιλιάδες γυναίκες κακοποιούνται, βιάζονται και δολοφονούνται διαρκώς απ' τους μηχανισμούς του καθημερινού σεξισμού, του εθνορατσισμού, της θρησκείας και της εμπορευματοποίησης του γυναικείου σώματος, τα αφεντικά και οι διαφημιστές έχουν το θράσσος να μας καλούν να γιορτάσουμε μια μέρα το χρόνο τη γυναίκα και τους αγώνες της.

Εμείς διαλέγουμε να γιορτάζουμε τους αγώνες της γυναίκας καθημερινά, έξω από τις εξουσιαστικές λογικές και πρακτικές τους, καλώντας σε μια διαρκή εξέγερση της γυναίκας κι όλων των καταπιεσμένων ενάντια σε πατριαρχία, κράτος και κεφάλαιο.

Η Καλαμάτα είναι μια πόλη που φημίζεται για τη σεξιστική, ματσό και ρατσιστική κουλτούρα της. Κρεμάσαμε και περιφρουρήσαμε δύο πανό στις δύο κεντρικές πλατείες της πόλης (Κεντρική Πλατεία και Πλατεία 23ης Μαρτίου), μοιράσαμε το παρακάτω κείμενο και φωνάξαμε αντισεξιστικά συνθήματα έξω απ' τα κλασσικά στέκια των ματσό αρρενωποτήτων και γνωστών φασιστών. Διαλέξαμε η πρώτη μας δημόσια παρέμβαση σα συλλογικότητα στην πόλη να έχει αυτά τα χαρακτηριστικά για να δώσουμε ένα ξεκάθαρο μήνυμα σε όλους τους: δεν τους φοβόμαστε και θα μας βρουν μπροστά τους. Θα ακολουθήσει αυτοπαρουσιαστικό κείμενο της συλλογικότητας. Ακολουθεί το κείμενο της παρέμβασης:

Ποιά γυναίκα “γιορτάζουμε” τη “μέρα της γυναίκας”;

Ποια γυναίκα, άραγε, γιορτάζουμε στο σύγχρονο καπιταλισμό; Γιορτάζουμε, μήπως, τη γυναίκα που φοβάται να κυκλοφορήσει στους σκοτεινούς δρόμους της κανονικότητας του “αντρικού βλέμματος”, επειδή μπορεί να την παρενοχλήσουν, να τη βιάσουν, ακόμη και να τη σκοτώσουν αν δεν είναι υπάκουη; Γιορτάζουμε, μήπως, τα χιλιάδες θύματα κακοποίησης, βιασμών και γυναικοκτονιών της “πολιτισμένης Δύσης”, που σε συνθήκες κρίσης πολλαπλασιάζονται; Γιορτάζουμε, μήπως, τη γυναίκα-πρόσφυγα, τη γυναίκα-εργάτρια, τη γυναίκα-μάνα κι αυτή που επιλέγει να μη γίνει μητέρα με όρους που δεν εργαλειοποιείται το σώμα και η ψυχή της για να εξυπηρετήσει τα συμφέροντα της πατριαρχικής οικογένειας, του κράτους και του κεφαλαίου; Γιορτάζουμε τη γυναίκα που δε χωράει σ’ αυτές τις νόρμες κι αντιστέκεται απλά και μόνο με την ύπαρξη της;

Ο παγκόσμιος καπιταλισμός δε γιορτάζει αυτές τις γυναίκες. Γιορτάζει μόνο όσες ταιριάζουν με τα καλούπια του: με το πρότυπο, δηλαδή, της γυναίκας-εργαλείου ενός παγκόσμιου συστήματος παραγωγής αγαθών και μιζέριας, (ανα)παραγωγής της ζωής και τόνων συναισθηματικής εργασίας, που ‘ναι πάντα “δουλειά των γυναικών” ή των “θηλυκοτήτων”: της απροϋπόθετης αγάπης προς τον “άντρα”, την πλήρη υποταγή στις ανάγκες της “οικογένειας”, τη δουλικότητα προς το “αφεντικό”. Είναι τέτοια η αγάπη που η γυναίκα πρέπει να έχει προς όλα αυτά, που πρέπει να δέχεται υπάκουα τα πάντα, να δέχεται να τη βιάζουν, ακόμη και να τη δολοφονούν (“τη σκότωσε γιατί την αγαπούσε”, “ήταν έγκλημα πάθους” - sic).

Γιατί αυτή είναι η αγάπη της πατριαρχίας: τόσο μεγάλη που πνίγει γυναίκες “που δε γκάστρωσε” στη Λέσβο, βιάζει όσες δεν της κάθονται και δολοφονεί όσες δεν υπακούνε. Γιατί αυτή είναι η αγάπη του καπιταλισμού: τόσο μεγάλη που απολύει εγκύους, φορτώνει τις γυναίκες με παραπάνω συναισθηματική εργασία και δε γουστάρει όποια δεν εμπορευματοποιεί το σώμα της με βάση τα πρότυπά του. Γιατί αυτή είναι η αγάπη του “έθνους”: δε θέλει “γυναίκες-Μπουμπουλίνες”, γυναίκες που διεκδικούν και διαφορετικές σεξουαλικότητες-επιτελέσεις από τις κυρίαρχες, αλλά γυναίκες πιστές, υπάκουες και δουλικές. Γιατί αυτή είναι η αγάπη της θρησκείας: τόσο μεγάλη που καταντά τη γυναίκα-σκουπίδι, απλό σκεύος αναπαραγωγής χωρίς καμία βούληση, μέχρι φυσικά να γεννηθεί ένα παιδί, για ν’ αναχωρήσει στις επίχρυσες κλίνες της στον ουρανό που ‘ναι χτισμένες με λάσπη και αίμα.

Όλοι αυτοί ΔΕΝ αγαπούν τη γυναίκα. ΔΕΝ αγαπούν τη ζωή. ΔΕΝ αγαπούν την ελευθερία.

Δεν διστάζουν, μάλιστα, να ιδιοποιηθούν το φεμινισμό και να δηλητηριάσουν τα προτάγματα του, καθιστώντας τον ωφέλιμο για το κεφάλαιο, το έθνος και το κράτος, όταν τους συμφέρει. Όταν ο νεοφιλελευθερισμός μιλά για την απελευθέρωση της γυναίκας, δεν εννοεί παρά τη φαινομενική εργασιακή της «απελευθέρωση» με την περαιτέρω ένταξή της στην καπιταλιστική αγορά εργασίας, όπου το κεφάλαιο κι ο εργοδότης γίνονται πια οι υπεύθυνοι για την καταπίεση της. Η γυναίκα που γιορτάζεται στο σύγχρονο καπιταλισμό, είναι διπλά υποδουλωμένη: από την υποχρέωση της γι’ αναπαραγωγή της ζωής και του οίκου, και από την εργασιακή της σχέση με το κεφάλαιο και το αφεντικό. Η ύπαρξη της, λοιπόν, νοηματοδοτείται μόνο από την έμμεση και άμεση συνεισφορά της στην παραγωγή υπεραξίας, εκμηδενίζοντας, έτσι, οποιοδήποτε άλλο τρόπο (συν-)ύπαρξης. Η μόνη της “αντίσταση” της λένε ότι είναι να γίνει κι αυτή αφεντικό και καταπιεστής στα πρότυπα του Άντρα: να “πετύχει” στη δουλειά, να ‘ναι “ανεξάρτητη” και “διαχωρισμένη” από τους υπόλοιπους,, αντί να χτίζει σχέσεις αυτονομίας, αλληλεγγύης και συντροφικότητας.

Ο ντόπιος καπιταλισμός γιορτάζει και αυτός τη γυναίκα που χωράει στις νόρμες του. Οι καμπάνιες περί απαγόρευσης των εκτρώσεων, η κοινωνική πίεση που βιώνουμε από την πατριαρχία που θέλει διαρκώς να παρεμβαίνει και να παραβιάζει τα σώματά μας, καθώς και τα επιδόματα-κίνητρα τεκνοποίησης της κυβέρνησης Μητσοτάκη, μας αποδεικνύουν πως η μόνη γυναίκα που γιορτάζεται είναι η γυναίκα-εργαλείο, η γυναίκα-σκεύος, η γυναίκα που λέει ναι σε όλα στον εκάστοτε αφέντη κι αφεντικό. Τα πρόσφατα πογκρόμ ενάντια σε γυναίκες-πρόσφυγες και η επικράτηση της ρητορικής του «αυτή φταίει που ντύθηκε έτσι/πήγε εκεί/ βγήκε τέτοια ώρα» για τα θύματα βιασμών και γυναικοκτονιών, μας αποδεικνύουν πως στην Ελλάδα η μόνη γυναίκα “άξια” να γιορτάζεται είναι αυτή που συμβαδίζει με τις ρατσιστικές, εμπορευματικές και σεξιστικές νόρμες της πατριαρχίας και του καπιταλισμού. Είναι επίσης η γυναίκα που προσαρμόζεται πλήρως στις προσταγές ενός επιθετικού εθνικισμού προς τους αδύναμους, την “ασφάλεια” της “αγίας ελληνικής οικογένειας” με το θάνατο όλων των υπολοίπων, αυτή που πιστεύει τις θρησκείες των ισχυρών.

Ενάντια σ’ αυτά και το νεοφιλελεύθερο κύμα φεμινισμού που ‘ναι στη μόδα και προσαρμόζεται πλήρως στις προσταγές των Κυρίων, εμείς καλούμε σε μια εξεγερσιακή-μαχητική ημέρα της γυναίκας που θ’ αναδείξει τις κοινές μας αρνήσεις και καταπιέσεις ενάντια στην κυριαρχία. Πιστεύουμε σ’ έναν φεμινισμό και μια κοινωνία με χρώμα που χωράει όλες τις γυναίκες, τα φύλα, τις σεξουαλικότητες κι επιτελέσεις, χωρίς πρότυπα, ιεραρχήσεις, στερεότυπα και βιοπολιτικές μεθοδεύσεις. Πιστεύουμε σ’ ένα φεμινισμό που προτάσσει την απελευθέρωση της κάθε γυναίκας και ατόμου από τις σχέσεις εξουσίας, μέσω της οποίας της επιβάλλεται το δόγμα της πατριαρχίας, η σχέση-κεφάλαιο και τα εκάστοτε συμφέροντα των ισχυρών. Πιστεύουμε στη ριζική απελευθέρωση των γυναικών και των καταπιεσμένων, όπως εκείνα, μέσω της υποκειμενοποίησης τους, ορίζουν και προσδιορίζουν την απελευθέρωση τους. Σ’ ένα φεμινισμό που χωράει όλες τις αδερφές μας, τις ξένες, τις παράξενες, τις μάγισσες, τις εργάτριες, τις μητέρες και που αγαπά τη ζωή κι όχι το κέρδος και την εξουσία.

Για έναν μαχητικό-εξεγερσιακό φεμινισμό που θα μας χωράει όλα!

ΔΙΚΟ ΜΑΣ ΣΩΜΑ, ΔΙΚΗ ΜΑΣ ΕΠΙΛΟΓΗ - ΣΦΑΛΙΑΡΕΣ ΚΑΙ ΚΛΩΤΣΙΕΣ ΣΕ ΚΑΘΕ ΣΕΞΙΣΤΗ

Ελευθεριακή Συλλογικότητα “Άγρια Νέδα”

Εικόνες:

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

To μέγιστο μέγεθος των αρχείων είναι 16ΜΒ. Επιτρέπονται όλες οι γνωστές καταλήξεις αρχείων εικόνας,ήχου, βίντεο. ΠΡΟΣΟΧΗ! Για να υπάρχει η δυνατότα embed ενός video πρέπει να είναι της μορφής mp4 ή ogg.

Νέο! Επιλέξτε ποιά εικόνα θα απεικονίζεται στην αρχή του σχόλιου.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License