post image

Στις 14 Φεβρουαρίου πραγματοποιήσαμε παρέμβαση στη σίτηση του ΕΚΠΑ στη Πανεπιστημιούπολη,έπειτα απο το κάλεσμα της αυτόνομης συνέλευσης πανεπιστημίου Ιωαννίνων ενάντια στην ιδιωτικοποίηση του πανεπιστημίου,των βασικών αναγκών και των ζωών μας.Η σίτιση ανοίχτηκε για όλα τα άτομα, άσχετα απο το αν διέθεταν κάρτες,πάσο,χρήματα και η δράση διήρκεσε σε όλη τη διάρκεια του μεσημεριανού.Η παρέμβαση πραγματοποιήθηκε απο 25-30 άτομα και στηρίχθηκε απο το συντονιστικό ελευθεριακών σχημάτων και αυτόνομου σχημάτος ΕΜΠ και άλλα συντρόφια.Ακόμα, η αντίδραση των περισσότερων ατόμων στη παρέμβαση μας,όπως και των εργαζόμενων εκεί ήταν ιδιαίτερα θετική.Ας σημειωθεί πως κατα τη διάρκεια της δράσης μέλος της ΔΑΠ επιτέθηκε λεκτικά σε συντρόφια,χρησιμοποιώντας ένα ρατσιστικό και σεξιστικό οχετό,ενώ κινήθηκε αρκετές φορές απειλητικά ενάντια σε άλλα.Προφανώς το άτομο αυτό εκδιώχθηκε απο το χώρο,δηλώνοντας ξεκάθαρα πως τέτοιες συμπεριφορές και αντιλήψεις δεν γίνονται ανεκτές. Ακολουθεί το κείμενο της παρέμβασης:

Σε ένα κόσμο που όλα πουλιούνται κι αγοράζονται...

Στο κόσμο του κεφαλαίου δεν θα μπορούσε κάτι να μην είναι εμπόρευμα. Οι σχέσεις μας, οι επιθυμίες μας, τα σώματά, οι ανάγκες μας, όλα είναι εμπορεύσιμα στον βωμό του κέρδους. Μέσα στο ήδη υπάρχον ασφυκτικό πλαίσιο, η καπιταλιστική δυστοπική πραγματικότητα επεκτείνει την ισχύ της εμπορευματοποιώντας κάθε πτυχή της ζωής μας. Από τις εκκενώσεις καταλήψεων και την παράλληλη επέλαση του airbnb, των πλειστηριασμών, του εξευγενισμού μέχρι την λεηλασία της φύσης και την καταστρατήγηση κάθε εργασιακού δικαιώματος, το κεφάλαιο έχει διεισδύσει στην καθημερινότητα μας. Προκειμένου να μπορέσει να επιβληθεί και να συμμορφώσει χωρίς καμία αντίσταση, είναι αναγκαία η καταστολή, ο έλεγχος και η επιτήρηση. Αυτό δεν θα μπορούσε να λείπει από το σύγχρονο ευρωπαϊκό πανεπιστήμιο, το οποίο ανέκαθεν εξυπηρετούσε συμφέροντα κράτους- κεφαλαίου• δεν φτάνει που αυτή την στιγμή προετοιμάζουμε την εργατική μας δύναμη για τα αυριανά μας αφεντικά, ζημιωνόμαστε ακόμα και για τις βασικές μας ανάγκες. Πληρώνουμε για την στέγαση. Πληρώνουμε για κάποια συγγράμματα (βλ. ξενόγλωσσα τμήματα). Ακόμη και για να πάμε στο ίδιο το πανεπιστήμιο αναγκαζόμαστε να πληρώσουμε την μεταφορά. Θέλουν να μας συμμορφώσουν μέσω ορίων σπουδών. Θέλουν να μας επιτηρούν με μπάρες και face control. Θέλουν να μας καταστέλλουν με μπάτσους και σεκιουριτάδες. Από την άλλη, η στέγαση στις εστίες χειροτερεύει με κτιριακές υποδομές στα πρόθυρα της κατάρρευσης για τα εστιακά φοιτητά που είναι από τα κατώτερα κοινωνικά στρώματα. Η μετακίνηση προβλέπει το φακέλωμα μας με ηλεκτρονικές κάρτες και το ύψωμα γυάλινων μπαρών στο μετρό που αποκλείουν όποιο δεν έχει ή δεν θέλει να πληρώνει εισιτήριο.

Πριν η ανάγκη της τροφής μετατραπεί σε πολυτέλεια...

Τη στιγμή που δεχόμαστε κάθε είδους έλεγχο και δυσκολευόμαστε να τα βγάλουμε πέρα με τις βασικές μας ανάγκες, το κράτος και το πανεπιστήμιο αποφασίζουν να δώσουν υπέρογκα ποσά σε εργολαβίες (εκατομμύρια σε εταιρεία σεκιούριτι του ΕΚΠΑ), σε ερευνητικά προγράμματα προς όφελος αφεντικών και στρατού και κάθε είδους επιχειρηματική πρωτοβουλία. Μια ξεκάθαρη μορφή εμπορευματοποίησης στις σχολές είναι η σίτιση. Το πανεπιστήμιο έχει αναθέσει την σίτιση σε εργολάβους, οι οποίοι καταπατούν τα εργασιακά δικαιώματα, κακοπληρώνουν, "τιμωρούν" την συνδικαλιστική δράση των εργαζομένων. Παράλληλα, μέσω της διαδικασίας ελέγχου επιλέγουν ποιοί/ες "δικαιούνται" φαγητό και ποιοι/ες όχι, αποκλείοντας ένα μεγάλο ποσοστό ατόμων. Έτσι, τα πιο καταπιεσμένα κομμάτια της κοινωνίας στερούνται την βασική τους ανάγκη στην τροφή. Μια κάρτα, λοιπόν, αποφασίζει το αν θα φάμε ή όχι. Μια κάρτα η οποία, μάλιστα, για να βγει απαιτεί μια χρονοβόρα γραφειοκρατική διαδικασία, κατά την οποία πρέπει να δώσουμε αναφορά για την οικονομική, προσωπική και οικογενειακή μας κατάσταση. Και όλα αυτά για ένα φαγητό... όχι και τόσο ικανοποιητικό. Πέραν του γεγονότος ότι η ποιότητα των πρώτων υλών είναι κακή, δεν λαμβάνονται υπόψιν οι διατροφικές επιλογές των βίγκαν ατόμων, καθώς το μενού κυριαρχείται από ζώα και τα παράγωγά τους. Η κατάσταση αυτή δεν αποτελεί φαινόμενο μόνο της φιλοσοφικής, αλλά παρουσιάζεται σε όλες τις λέσχες, τις σχολές και τις εστίες πανελλαδικά : σε Γιάννενα, Πάτρα, Θεσσαλονίκη, Κομοτηνή η κατάσταση δε διαφέρει πολύ. Ακόμα, όμως, και έξω από τις σχολές αν κοιτάξουμε, συνειδητοποιούμε ότι η κατάσταση αυτή δεν αφορά μόνο τα φοιτητά, αλλά όλους τους ανθρώπους της εργατικής τάξης: η έλλειψη στέγης-τροφής-δυνατότητας μετακίνησης-εισοδήματος, αποτελούν καθημερινά βάσανα ολοένα και μεγαλύτερου κομματιού του πληθυσμού. Είναι καταστάσεις-κοινωνικά φαινόμενα που βρίσκονται σε έξαρση μια εποχή που τα αδιέξοδα του συστήματος τα πληρώνουμε εμείς που κρινόμαστε ως αναλώσιμα-ανακυκλώσιμα ή μη παραγωγικά εξαρτήματά του.

Αρνούμαστε συλλογικά να δείξουμε κάρτα ή να πληρώσουμε. Σε αυτή τη συνθήκη που όλα γίνονται εμπόρευμα, εμείς θα αρνούμαστε τον έλεγχο, την πληρωμή και την κάθε είδους επίθεση στις ανάγκες και επιθυμίες μας.

Να κάνουμε πράξη τις αρνήσεις μας.

Η σίτιση για εμάς δεν είναι δικαίωμα, είναι αυτονόητη ανάγκη και απαίτηση.

Σίτιση-στέγαση-μεταφορές, αρνήσεις πληρωμών σε ανάγκες βασικές!

Ελευθεριακό Σχήμα Φιλοσοφικής

Εικόνες:

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

To μέγιστο μέγεθος των αρχείων είναι 16ΜΒ. Επιτρέπονται όλες οι γνωστές καταλήξεις αρχείων εικόνας,ήχου, βίντεο. ΠΡΟΣΟΧΗ! Για να υπάρχει η δυνατότα embed ενός video πρέπει να είναι της μορφής mp4 ή ogg.

Νέο! Επιλέξτε ποιά εικόνα θα απεικονίζεται στην αρχή του σχόλιου.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License