Για τις έξι Δεκέμβρη

πανο που κρεμαστηκε στο πολυτεχνειο και κειμενο που θα μοιραστει στην πορεια τις εξι δεκεμβρη.

post image

scroll down for english

Η δολοφονία του Αλέξη Γρηγορόπουλου το 2008 για κάποια από εμάς ήταν η πρώτη επαφή με εξεγερσιακές πρακτικές και αναρχικό, ελευθεριακό λόγο, ανεξαρτήτως του σε ποιο βαθμό συμμετείχαμε στην εξέγερση. Η δολοφονία έγινε μέσα στη συνθήκη γενικευμένης διάλυσης του πρώτου χρόνου της κρίσης. Οι ιστορικές αυτές συγκυρίες, που γενικά θεωρήθηκε ότι έτσι κι αλλιώς θα οδηγούσαν σε μια μαζική εξέγερση, με την συγκεκριμένη δολοφονία να αποτελεί την αφορμή, επαναλήφθηκαν, με διαφορετικές μορφές αλλά παρόμοια πυρηνικά χαρακτηριστικά (πχ περίοδος του δημοψηφίσματος, το άνοιγμα των στρατοπέδων συγκέντρωσης και η συνεχιζόμενη κρατική καταστολή) χωρίς όμως να οδηγηθούμε σε παρόμοια εξέγερση. Έτσι μετά την ανοιχτότητα του Δεκέμβρη ίσως έγινε ευρύτερα αντιληπτό από πολιτικοποιημένα κομμάτια της ελληνικής κοινωνίας ότι αυτή είναι δομικά συντηρητική και πώς η κοινωνική απεύθυνση πέφτει στο κενό, ειδικά από την στιγμή που ο φασιστικός κίνδυνος έγινε κανονικότητα ως η πιο αντιδραστική μορφή της Κυριαρχίας, της αλληλοδιαπλοκής δηλαδή των συστημάτων καταπίεσης, αλλά και μετά την αρπαγή του αγώνα από τους αριστερούς κηδεμόνες. Όσα έχουμε βιώσει μέσα στον ευρύτερο χώρο των κινημάτων μετά το ’08 είναι απογοητευτικά: κινήματα μη συμπεριληπτικά, με αντιλήψεις ανωτερότητας και άρνηση της ύπαρξης των προνομίων δεν μπορούν να συνυπάρξουν με μια σταθερή μαζική αντίσταση.Με λίγα λόγια παρατηρούμε την έντονη αντίθεση ανάμεσα στην γενικευμένη κρατική βία και στην επιλεκτική αλληλεγγύη ανάλογα με τις ταυτότητες των ανθρώπων που δολοφονούνται. Από την μία το κράτος συστηματικά δολοφονεί και καταπιέζει ανθρώπινα και μη ζώα, στις πόλεις, στους χώρους εργασίας, σε δάση, σε στρατόπεδα συγκέντρωσης, σε σφαγεία. Από την άλλη δεν αντιμετωπίζεται κάθε περίπτωση με τα ίδια αντανακλαστικά από το κίνημα αλληλεγγύης. Χαρακτηριστικά, όταν δολοφονήθηκε ο Ζακ Κωστόπουλος από μπάτσους, φασίστες και αφεντικά, πολλά από εμάς περιμέναμε πως θα υπάρξουν μαζικές δράσεις αντίστασης, αν όχι ένας ακόμη Δεκέμβρης. Όμως από τις πρώτες μέρες της δολοφονίας ήταν ξεκάθαρο πως δεν υπήρχε καμία ελπίδα να ζήσουμε μια νέα εξέγερση ούτε να αντισταθούμε στους δρόμους μαζικά.Πολλά έχουν γραφτεί για τις ανοιχτές διαδικασίες που ακολουθήσαν τη δολοφονία, ίσως όμως το πιο σημαντικό που δεν πρέπει να ξεχάσουμε ποτέ είναι το ότι έγινε απόλυτα αντιληπτό πως η πλειονότητα του α/α χώρου δεν έχει καμία όρεξη να ασχοληθεί ουσιαστικά και αλληλέγγυα όταν πρόκειται για υποκείμενα που έχουν επιλέξει να δώσουν τον αγώνα τους από διαφορετικούς πολίτικους χώρους και έχουν ταυτότητες που δεν αφορούν την αντραναρχική ανάλυση. Απέναντι σε άλλη μια κρατική δολοφονία τα κινήματα στην Αθηνά φάνηκε πως βρίσκονται σε μια διαδικασία κανονικοποίησης του μισογυνισμού, της ισλαμοφοβίας, της άρνησης ύπαρξης προνομίων, της τρανσφοβίας, της ομοφοβίας και της ναρκοφοβίας. Η αντίσταση έσβησε πριν ακόμα βρεθεί στο δρόμο και το κενό που άφησαν τα α/α κινήματα γέμισαν ΜΚΟ και ψευτοαυτοοργανωμένες ομάδες που συνεργάζονται μαζί τους. Χειρότερη ήταν η αντίδραση του α/α χώρου μετά την δολοφονία του Εμπουκά Μαμασουμπέκ, ο οποίος ξυλοκοπήθηκε από μπάτσους στο Μοναστηράκι και μεταφέρθηκε στο ΑΤ Ομόνοιας, όπου και δολοφονήθηκε, ενώ οι μπάτσοι προσπαθούσαν επί δύο μέρες να συγκαλύψουν και να αποκρύψουν την δολοφονία του. Ουσιαστικά δεν υπήρξε μεγάλη αντίδραση στον δρόμο, παρά μόνο δυο-τρεις δράσεις και κάποια κείμενα. Παρόμοιες περιπτώσεις δολοφονίας μαύρων μεταναστών φυλακισμένων που δολοφονούνται και οι μπάτσοι υποστηρίζουν ότι πρόκειται για αυτοκτονίες ή ατυχήματα υπάρχουν πάρα πολλές (στην Γερμανία η περίπτωση του Oury Jalloh) και άλλες που δεν θα μαθευτούν ποτέ. Παραδειγματικές είναι οι προσπάθειες και οι αγώνες άλλων κινημάτων παγκοσμίως να μην περάσουν αυτές οι δολοφονίες μαύρων σωμάτων στη λήθη.Σε πολλά από εμάς μένει η απορία γιατί η δολοφονία του Αλέξη οδήγησε σε μια εξέγερση ενώ άλλες κρατικές δολοφονίες, όπως του Ζακ, του Εμπουκά και τόσων προσφύγων και μεταναστών όχι, ειδικά όταν είναι αντιληπτό πως η συνθήκη παραμένει ίδια και αλλάζει μονάχα η διαχείρησή της. Για μας συγκεκριμένα αυτή η συνθήκη είναι η άγρια καταστολή και συντονισμένη επίθεση της Κυριαρχίας σε υπονομιακές ομάδες κατά τη διάρκεια μιας κρίσης σε όλα τα επίπεδα του κοινωνικού. Όπως προαναφέραμε θεωρούμε πως δεν υπάρχει διαφορά, αυτή η συνθήκη είναι μια μονιμότητα καθώς οι κρίσεις είναι δεδομένες και δομικές για τον τεχνοκαπιταλισμό και το κράτος. Βέβαια, τα υποκείμενα που αναφέρθηκαν πιο πάνω έχουν πολλές διαφορές σε σχέση με τον Γρηγορόπουλο. Ο Εμπουκά ήταν ένα ενήλικο μαύρο άτομο, πρόσφυγας που δολοφονήθηκε μέσα στο Α.Τ Ομόνοιας. Λίγα μέτρα πιο κάτω δολοφονήθηκε ο Ζακ, ενήλικας λευκός, ακτιβιστής και γνωστό μέλος των λοατκια+ κοινοτήτων. Θεωρούμε ότι ταυτοτικές διαφορές όπως η ηλικιακή έπαιξαν μεγάλο ρόλο στο κοινωνικό θυμικό και ήταν παράγοντας στην μαζικότητα της εξέγερσης. Οι ενήλικοι θάνατοι είναι πάντα πιο κανονικοποιημένοι, ενώ τα παιδιά περιβάλλονται και με συμβολικά στοιχεία αθωότητας και έτσι γίνεται πιο εύκολα μια επίκληση στο θυμικό. Σημαντικός παράγοντας ήταν επίσης η αστική γεωγραφία, ενώ δηλαδή ο Γρηγορόπουλος δολοφονήθηκε μέσα στα Εξάρχεια, σε μια περιοχή που το έκανε πιο εύκολο ο α/α χώρος να αντιμετωπίσει την δολοφονία ως επίθεση, οι άλλοι δύο θάνατοι έγιναν στην Ομόνοια, σε μια περιοχή «υποβαθμισμένη» όπου βρίσκονται όσα άτομα σπρώχνονται στα περιθώρια από την κανονικότητα. Φυσικά ένας από τους πιο σημαντικούς παράγοντες υπήρξε η ρατσιστική ιεράρχηση και διαφορά ανάμεσα σε λευκό και μαύρο σώμα, σε άτομα που έχουν ή όχι την ιθαγένεια. Άλλοι παράγοντες που οδήγησαν στην «συγκρατημένη» αλληλεγγύη απέναντι στον Εμπουκά και τον Ζακ ήταν το προφίλ ανομίας τους που κατασκευάστηκε: ο Ζακ ως κλέφτης και «πρεζάκι», ο Εμπουκά ως παραβατικός μικροπωλητής.Θεωρούμε επίσης σημαντικό να αναφερθούμε στην γενικευμένη και οργανωμένη δολοφονία μη ανθρώπινων ζώων από τον τεχνοκαπιταλισμό και το κράτος, σε σφαγεία, σε εκτελέσεις όσων μπόρεσαν να δραπετεύσουν, στην συστηματική καταστροφή δασών και την συνακόλουθη άμεση ή έμμεση δολοφονία όσων ζουν εκεί. Παρά την καθημερινή και συστηματική αυτή μορφή κρατικής/καπιταλιστικής δολοφονίας, αλλά και τα πολυάριθμα “μεμονομένα” περιστατικά βίας και κακοποίησης μη ανθρώπινων ζώων από νοικοκυραίους, υπάρχει συστηματική ελάχιστη ως μηδενική αντίδραση.Όπως και το 2008 έτσι και σήμερα το κράτος και το κεφάλαιο συνεχίζουν να προπαγανδίζουν πως βρίσκονται σε κρίση, συνεχίζουν να απειλούν πως, αν δεν υπάρξει συμμόρφωση, θα υπάρξει τιμωρία. Τα μέσα κεφαλαιοκρατικής προπαγάνδας παραπληροφορούν, όπως τότε για τη δολοφονία του Αλέξη, έτσι και τώρα για τη δολοφονία του Ζακ, του Εμπουκά και τόσων άλλων, με μονταζιέρες, λόγους μίσους και φοβικότητας, σε μια άνευ προηγουμένου λύσσα να φορτώσουν στα δολοφονημένα αδικήματα και ανομίες. Την ίδια ρητορική εξαπολύουν και ενάντια στις καταλήψεις, που έχουν γίνει ειδικά την τελευταία περίοδο στόχος του κράτους για την παραδειγματική εφαρμογή του δόγματος νόμος και τάξη. Έτσι οι καταλήψεις χαρακτηρίζονται εστίες ανομίας, κίνδυνος για τον τρόπο ζωής του φιλήσυχου νοικοκυραίου και την κανονικότητα, πολύ περισσότερο από όσες δολοφονίες αναφέραμε πιο πάνω. Πράγματι, οι καταλήψεις μας είναι χώροι ανομίας, αυτομόρφωσης, εξέγερσης απέναντι στην κανονικότητά τους που βρωμάει θάνατο.Για μας κάθε δολοφονία είναι αφορμή για εξέργερση.Καμία ειρήνη με μπάτσους, αφεντικά, tv, δικαστικούς, μικροαστούς, φιλήσυχους πολίτες.Μέχρι ο δρόμος να ανήκει σε όλα, μέχρι το τέλος κάθε καταπίεσης, για μια πολύμορφη εξέγερση για την ολική απελευθέρωση.

Τα παραπάνω γράφτηκαν από την θέση μας ως λοξά, τρανς, αναρχικά, φτωχά, λευκά, ημεδαπά, αντισπισιστά υποκείμενα, στην αλληλοδιαπλοκή των προνομίων και των υπονομίων. Η κριτική μας αφορμάται αλλά και περιορίζεται από αυτήν την θέση, και έτσι, αναφέροντας πιο υπονομιακές θέσεις προσπαθήσαμε να μην μιλήσουμε εξ ονόματός τους.

 

Queer ντεκαπαζ

The murder of Alexis Grigoropoulos in 2008 was for some of us our first contact with insurrectionary practices and anarchist, libertarian speech, regardless of our degree of participation in the insurrection. The muder happened within the generalised erosion of the first year of the financial crisis. These historical conditions as combined with the murder being the departure point was generally accepted that they would lead to mass insurrection; they nonetheless repeated themselves, in different form but with similar core characteristics (i.e. the referendum period, the opening of migrant prison camps and the continuing state repression), without, however, leading to a similar insurrection. Thus, after the openness of December perhaps the politicised parts of Greek society realised that the latter is structurally conservative and that the social call is not responded, especially when the fascist danger became a normality as the more reactionary form of Kyriarchy, the intersection of systems of oppression, but also after the seizure of the struggle by the "left guardians". What we have experienced in the broader movement-wide space after '08 is disappointing: non-inclusive movements, with perceptions of superiority and denial of the existence of privileges cannot co-exist with a stable mass resistance.Long story short we are observing the intense contrast between generalised state violence and selective solidarity according to the identities of the murdered people. On the one hand the state systematically murders and oppresses human and non animals, in cities, working places, forests, prison camps, slaughterhouses. On the other not every case is met with the same reception and solidarity from the movement. Specifically, when Zak Kostopoulos was murdered by cops, fascists and bosses, many of us were waiting for mass acts of resistance to take place, if not another December. However, from the first days of the murder it became clear that there was no chance of experiencing a new insurrection, neither of resisting massively on the streets.Much has been written about the open assemblies that followed the murder, but maybe the most important point that we should never forget is that it was fully perceived that the majority of the a/a space has no interest whatsoever to address such issues meaningfully and in a solidarian manner when it is about subjects that have decided to struggle from different political spaces and possess identities that do not interest the manarchist analysis. Facing yet another murder it was exposed that the movements in Athens are complicit in a normalising process of misogyny, islamophobia, denial of the existence of privileges, transphobia, homophobia and narcophobia. The resistance died out before it even reached the street and the gap that the a/a movements left was filled by NGOs and pseudoselforganised groups working with them. Worse was even the reaction of the a/a space after the murder of Ebuka Mamasubek who was beaten up by cops at Monastiraki and was transferred to Omonia P.D., where he was murdered, while the cops tried for 2 days to cover up and silence his murder. There was no substantial reaction on the streets for it, except for a couple of actions outside Athens, whereas here only texts were written. There are many similar cases of murder of black migrant imprisoned subjects murdered when cops try to label them as suicides or accidents (such as the case of Oury Jalloh in Germany) and more that will never get justice. Exemplary there are efforts and struggles of other movements globally to not allow these murders of black bodies to be forgotten.To many of us the question remains: why did the murder of Alexis lead to an insurrection whereas other state murders, like the one of Zak, of Ebuka and many migrants and refugees did not? Especially when we see that the conditions remain the same and only its management has changed. For us, specifically, this condition is the violent repression and organised attack by the Kyriarchy against underprivileged groups during a crisis that affects all facets of the social fabric. As mentioned above we believe that there is no difference, that this condition is one of permanence as the crises are a given and structural for technocapitalism and the state. Nonetheless the previously mentioned subjects have many differences with Grigoropoulos. Ebuka was an adult black person, refugee that was murdered in Omonia P.D. A couple of meters further Zak was murdered, white adult, activist and known member of the LGBT+ communities. We believe that identity-related differences, such as age, played a big part in the socially emotive and was a factor affecting the mass mobilisation of the insurrection. Adult deaths are always more normalised, whereas children are surrounded by symbolic elements of innocence and, thus, an invocation of the emotive is easier. Another important factor was also urban geography, meaning that while Grigoropoulos was murdered inside Exarchia, in an area that made it easier for the a/a space to face the murder as an attack, the 2 other deaths happened in Omonia, in a "downgraded" area where those who fall through the cracks of 'normality' exist. Also one of the most important factors was the racist hierarchisation and contrast between white and black bodies, individuals with Greek nationality or not. Other reasons that lead to the "modest" solidarity with Ebuka and Zak was the 'lawless' profile constructed by Greek media, police and the state: Zak was labelled as a thief and a "junkie", Ebuka as an illegal street seller.We also find important to mention the generalised and organised murder of non-human animals from technocapitalism and the state, in slaughterhouses, in executions of those who managed to escape, in the systematic destruction of forest and the following direct or indirect murder of those who live there. Despite this daily and systematic form of state- and capital-sponsored murder, and the multiple "isolated" cases of violence and abuse of non-human animals by 'family men', there is systematic barely any to no reaction at all. Just as in 2008, today the state and capital continue to propagate that they are in crisis, continue to threated that, if there is no compliance, there will be punishment. The media of capitalist propaganda misinform and mislead just like then with the murder of Alexis, so today again with the murder of Zak, of Ebuka and many more, with fake news and material, hate and phobia speech, in an unprecedented furry to charge the murdered with offenses and crimes. They unleash the same rhetooric against squats that have recently become targeted by the state in an attempt to exemplarily implement the dogma of law and order. Thus the squats are labelled as hubs of lawlessness, a danger for the lifestyle of the peaceful family man and for regularity, much more than all the murders we mentioned earlier. Indeed, our squats are spaces of lawlessness, self-education, insurrection against their regularity that reeks of death. For us every murder is a reason for insurrection.No peace with cops, bosses, tv, judges, petty bourgeois, peaceful citizens.Until the street belongs to all, until the end of every repression, for a diverse insurrection for total liberation.

The above was written from our perspectives as queer, trans, poor, white, resident, antispeciesist subjects, in the intersection of privileges and disadvantages. Our critique starts but also is limited from this position, and thus, mentioning less privileged positions we tried to not speak on their behalf.

Queer Ntekapaz

 

Εικόνες:

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

To μέγιστο μέγεθος των αρχείων είναι 16ΜΒ. Επιτρέπονται όλες οι γνωστές καταλήξεις αρχείων εικόνας,ήχου, βίντεο. ΠΡΟΣΟΧΗ! Για να υπάρχει η δυνατότα embed ενός video πρέπει να είναι της μορφής mp4 ή ogg.

Νέο! Επιλέξτε ποιά εικόνα θα απεικονίζεται στην αρχή του σχόλιου.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License