Η πρώτη και πιο πάγια κατηγοριοποίηση -ανάμεσα σε πολλές- που λουζόμαστε μέσα στην κοινωνική δομή που ζούμε είναι αυτή που προκύπτει από τη στιγμή της γέννησής μας ανάλογα με το βιολογικό μας φύλο. Από εκεί και πέρα επικρατεί μια τραγελαφική συνθήκη η οποία αρχίζει από τα πρώιμα στάδια της ανατροφής μας (συγκεκριμένα ρούχα και παιχνίδια για το κάθε φύλο) και καταλήγει στην εκμάθηση και αφομίωση διαφόρων συμπεριφορών με αποτέλεσμα το καθένα από εμάς να μην εξελίσσει αυτούσια την ύπαρξή του αυτό καθ'αυτό, αλλά να δομεί μέσα στα πλαίσια της πολιτισμικής εξημέρωσης μια προσωπικότητα με λοβοτημένα αισθήματα βάσει συγκεκριμένων ερεθισμάτων τα οποία επιχειρούν να μας καλουπώσουν και με τη σειρά τους να μας εντάξουν στο κομμάτι των λεγόμενων στερεοτύπων. Τα αγόρια πιο σκληρά και ατίθασα, τα κορίτσια πιο ήρεμα και συναισθηματικά, πράγματα που η κοινή γνώμη τα λαμβάνει ως καθολικές αλήθειες προερχόμενες από τη “φύση”.

 Ο ρόλος της γυναίκας στην κοινωνία του σήμερα είναι ακόμα πολύ συγκεκριμένος. Προορίζεται για να γεννήσει, να μεγαλώσει σωστά τα παιδιά της -με ό,τι θεωρεί σωστό αυτή η κοινωνία- να είναι αφοσιωμένη μητέρα. Συγχρόνως οφείλει να είναι αφοσιωμένη σύζυγος, πάντα σέξυ για να κρατά το ενδιαφέρον του άντρα της, καλή νοικοκυρά και εργαζόμενη για να γεμίσει τα στόματα της οικογένειάς της. Παράλληλα, οι γυναίκες θα πρέπει, όχι μόνο να αποδέχονται, αλλά και να ευχαριστούν για αυτή τη ζωή-σκλαβιά που έχουν την τιμή να απολαμβάνουν. Οι γυναίκες συνηθίζουν να παρατούν τελείως την προσωπική τους ζωή για χάρη της οικογένειας, για χάρη οποιουδήποτε άλλου, αφού ο εαυτός τους έρχεται πάντα δεύτερος. Έτσι, οι προωπικές τους επιθυμίες πηγαίνουν συνεχόμενα βήματα πίσω σε μια προσπάθεια να συντηρηθούν οι προαναφερθέντες ρόλοι. Αντίστοιχα δεν είναι τυχαίο που αντικείμενα-ταινίες πολεμικού περιεχομένου απευθύνονται κατά κύριο λόγο στο αντρικό κοινό συμβάλλοντας στη δημιουργία μιας στρατόκαυλης συνείδησης, χρήσιμη για έναν μελλοντικό στρατιώτη. Παράλληλα, ένα αγόρι σκληραγωγείται συναισθηματικά ώστε να αποτελέσει τη μελλοντική “κολώνα του σπιτιού” του, έχοντας πάντα ηγετική θέση μέσα σε αυτό. Ο άντρας πρέπει μονίμως να μπαίνει στο ρόλο του δυνατού, να μην καλλιεργεί και να μην εκφράζει τα συναισθήματά του καθώς κάτι τέτοιο τον καθιστά ανίσχυρο, να μην αναπτύσσει πολλές φορές σχέσεις φροντίδας με τα παιδιά του γιατί αυτός είναι μονάχα ρόλος της μητέρας, ενώ εκείνος καλείται να διαχειριστεί μόνο τα οικονομικά ζητήματα του οίκου του. Να μην επιτρέπεται να δείξει τον πόνο του και να θεωρείται επιτυχημένος, βάσει κοινωνικών στερεοτύπων, μονάχα όταν είναι επαγγελματικά καταξιωμένος, οικονομικά ανεξάρτητος και έχει συνάψει πολλές ερωτικές σχέσεις με γυναίκες. Το τελευταίο μάλιστα, πρέπει να γίνει στην πρώιμη εφηβεία, καθώς ένα αγόρι όταν δεν έχει πείρα στην ερωτική συνεύρεση είναι πράγμα κατακριτέο. Όλο αυτό το ασφυκτικό πλαίσιο που μεγαλώνουν σε μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό τα αγόρια, τους καθιστά ανδρείκελα μιας πατριαρχικής κοινωνίας με αποτέλεσμα κάποιοι να νιώθουν εγκλωβισμένοι σε αυτόν τον μάτσο ιδεατό ρόλο και κάποιοι άλλοι να τον υπηρετούν με σθένος.

 Ο σεξισμός υπάρχει παντού γύρω μας και μας πνίγει. Η πατριαρχία τη στιγμή που σε εμάς εξασφάλιζε φόβο, στους άντρες εξασφάλιζε προνόμια που τους δίνουν το δικαίωμα να μας συμπεριφέρονται όπως εκείνοι θέλουν. Μας έμαθαν να μην πηγαίνουμε από σκοτεινά σοκάκια και τους έμαθαν να συμπεριφέρονται ως προστάτες του “αδύναμου” φύλου, ενώ παρέλειψαν να τους πουν να μη γίνονται παραβιαστικοί και να μην μας αντιλαμβάνονται απλά ως ένα αντικείμενο ηδονής . Κανείς δε ρωτάει τι φορούσε ο βιαστής, που ήταν τέτοια ώρα μόνος του και ποιο είναι το σεξουαλικό παρελθόν του. Τις περισσότερες φορές δικαιώνεται πλήρως επειδή “είχαν προηγούμενα”, επειδή η γειτονία “έχει καλή γνώμη” ή επειδή θεωρείται ότι η κοπέλα έκανε κάτι που “ενοχλεί την ησυχία, τάξη και ασφάλεια”. Παράλληλα παρατηρούνται παραδείγματα όπου τα θύματα έχουν επιτεθεί για να προστατεύσουν το άτομο τους, να τιμωρούνται από τις δικαστικές αρχές, αλλά και να κατακρίνονται από το σύνολο της κοινωνίας, οπότε είναι αρκετά ξεκάθαρο προς τα που γέρνει η ζυγαριά.

 Έπειτα της κατοχύρωσης των δικαιωμάτων, το πνεύμα ισότητας και ελευθερίας “κυριάρχησε” στα μυαλά όλων. Είναι γεγονός ότι οι γυναίκες -σε πολλές χώρες τουλάχιστον- έχουν το δικαίωμα της μόρφωσης, της ψήφου, της εργασίας και της κοινωνικής συναναστροφής χωρίς την άδεια των αρσενικών της οικογένειας. Είναι ελεύθερες από κάθε βία, κατέχουν δημόσια αξιώματα, έχουν ίσα δικαιώματα στον οικογενειακό θεσμό, αμοίβονται με δίκαιους μισθούς, έχουν ίσα δικαιώματα στην ιδιοκτησία. Κατανοούμε ότι όλα τα παραπάνω είναι μόνο θεσμικές κατακτήσεις και παρά τους μακροχρόνιους κοινωνικούς αγώνες και τις προσπάθειες κατοχύρωσης δικαιωμάτων μέσω διεθνών συμβάσεων, τα κράτη έχουν προχωρήσει απλά σε παραχωρήσεις χωρίς να υπάρχει ουσιαστική ισότητα. Ο θεσμικός φεμινισμός συγκροτεί για πολλές από εμάς μια έννοια “φιλελεύθερη” γεμάτη άτυπες απαγορεύσεις, μια σιχαμένη έννοια που πλανάται πάνω από τα κεφάλια μας και μέσα μας, ορίζοντας τις κινήσεις μας, τις σκέψεις μας και τη δράση μας, αφού για εμάς οι θεσμικές κατακτήσεις σε καμία περίπτωση δε μας καθιστούν ελεύθερες, παρά μόνο μπορούν να αποτελέσουν εργαλεία για την επιβίωσή μας στο σήμερα, εφόσον κανένα άτομο δεν μπορεί να υπάρξει ελεύθερο μέσα στα πλαίσια μιας ζωής με προκαθορισμένα στάδια και νομοθετημένες απαγορεύσεις. Η συνειδητοποίηση της παραπάνω τοξικής ελευθερίας που μας δίνεται είναι το πρώτο βήμα, το δεύτερο είναι η καταστροφή της.

 Η διάκριση με βάση το φύλο, δεν είναι διαφορετική από τη διάκριση με βάση την τάξη, το χρώμα ή τις σεξουαλικές προτιμήσεις. Όμως, περιστατικά όπως ο βιασμός της Ελένης Τοπαλούδη στη Ρόδο, που φαίνεται να μην ανησυχούν το χώρο όσο τα εθνικιστικά συλλαλητήρια ή τα αφεντικά, δημιουργούν μια τοξική ιεράρχηση. Χαρακτηριστικά έχουν γίνει τα παραδείγματα σεξιστικής βίας στο χώρο και έχουμε αηδιάσει με τις αντιδράσεις τύπου “έλα μωρέ, είναι πολύ καλό παιδί, είναι σύντροφος, κάτι θα έκανε και αυτή” που δεν έχουν καμία διαφορά με την κυρίαρχη αφήγηση “τι φορούσε, τι είχε πιει, τι ώρα ήταν”. Και όσο αφορά το λεξιλόγιο, δεν είναι λίγοι εκείνοι που επιμένουν να χρησιμοποιούν εκφράσεις που αναπαράγουν την κουλτούρα του βιασμού ή/και σεξιστικές, ακόμα κι αν τους έχει γίνει ξεκάθαρο ότι υπάρχουν συντρόφια που δε νιώθουν άνετα. Υπάρχουν ακόμα φωνές που πατάνε πάνω στις δικές μας στις συνελεύσεις. Υπάρχουν ακόμα δράσεις που μας αποκλείουν εφόσον δε μας θεωρούν αρκετά δυναμικές. Υπάρχουν ακόμα άτομα που δε μας θέλουν δίπλα τους στις συγκρούσεις στο δρόμο. Υπάρχουν ακόμα σεξιστικά “αστειάκια” μεταξύ “συντρόφων” που θεωρούν τους εαυτούς τους ικανούς να καθορίσουν ποια είναι η θέση μας στο χώρο. Και στην πραγματικότητα; Θεωρούν ακόμα και ότι δεν υπάρχει καμία θέση για εμάς στο χώρο. Παρ'όλα αυτά οφείλουμε να διευκρινίσουμε ότι η παραπάνω κριτική δεν αφορά στο σύνολό της τους άντρες του αναρχικού χώρου, καθώς υπάρχουν πολλά άτομα που έχουμε δημιουργήσει συντροφικές σχέσεις που χαρακτηρίζονται από το σεβασμό και την αλληλεγγύη.

 Όπως προκύπτει από τα προηγούμενα, οι παραχωρήσεις του θεσμικού φεμινισμού δε μας συγκινούν. Εμείς ως ατομικότητες θεωρούμε τον αντισεξισμό αναπόσπαστο κομμάτι της αναρχικής ατζέντας αφού η αναρχία αυτομάτως πρέπει να σέβεται όλα τα υποκείμενα ανεξαρτήτως φύλου και είδους. Οι μάχες για την καταστροφή των εξουσιαστικών συμπεριφορών εις βάρος οποιουδήποτε ατόμου παρεκλίνει από τις νόρμες αυτής της κοινωνίας και οι μάχες ενάντια στις εξουσιαστικές συμπεριφορές πάσης φύσεως εντός αυτής (π.χ. μεταξύ έμβιων όντων, μεταξύ εργοδότη-εργαζομένου κλπ) είναι μάχες που πρέπει να δίνονται παράλληλα, αφού η αναρχία είναι πολύμορφη και ο αγώνας το ίδιο. Οι αγώνες κατά του σεξισμού, της πατριαρχίας και για την καταστροφή όλων των δομών κυριαρχίας και συμβόλων εξουσίας πιστεύουμε ότι θα πρέπει να αφορούν όλες τις εξεγερμένες ατομικότητες στον ίδιο βαθμό και σε καμία περίπτωση να μην ιεραρχούνται, αλλά να αντιμετωπίζονται ως αλληλένδετοι.

 Για όλα τα παραπάνω, από τις εδραιωμένες απόψεις για το ρόλο και τις δυνατότητες μας, μέχρι τη συγκάληψη τέτοιων συμπεριφορών και αντιλήψεων τόσο εντός της κοινωνίας γενικότερα όσο και -δυστυχώς- εντός των δομών μας, επιλέξαμε η συγκεκριμένη ομάδα να έχει ως κύριο πεδίο δράσης τον αντισεξισμό. Διακρίνουμε μεγάλη αναγκαιότητα ύπαρξης αντισεξιστικού λόγου και δράσης, αφενός λόγω έλλειψής του από τον αναρχικό χώρο, αφετέρου διότι κάθε μέρα όλο και περισσότερα περιστατικά έμφυλης βίας έρχονται στην επιφάνεια. Θεωρούμε ότι πρέπει να υπάρξει άμεση μαχητική απάντηση σε ό,τι μας καταπιέζει και μας στερεί τη χαρά να νιώσουμε πραγματικά ελεύθερες, ασφαλείς και ίσες προς όλους τους άλλους.

 Εμείς θέλουμε κάθε ατομικότητα να ζει και να δρα ελεύθερα, εξελίσσοντας το άτομό της έξω από προκαθορισμένα πρότυπα και συμπεριφορές, αλλά μέσα από τις ατόφιες προσωπικές ηδονές της να μπορεί ελεύθερα να εξερευνά τη σεξουαλικότητα με πρόταγμά της τη συναίνεση, έξω από δίπολα ταυτότητας ετεροφιλία-ομοφυλοφιλία και να μπορεί να την εκφράζει και να την προωθεί ελεύθερα δίχως ηθικούς φραγμούς.

Είμαστε εδώ για να δώσουμε τις μάχες μας.

Μέχρι όλα να είναι ελεύθερα.

 

Αναρχική Ομάδα Nigrae Vulpes

email επικοινωνίας : nigraevulpes@riseup.net

O σχολιασμός έχει απενεργοποιηθεί.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License