Ανατομία ενός συνθήματος

Σχετικά με το σύνθημα "Ένας είναι ο δρόμος λαέ για να νικάς, ΕΑΜ-ΕΛΑΣ-Μελιγαλάς.

Θυμάμαι το σύνθημα "ΕΑΜ-ΕΛΑΣ-Μελιγαλάς από τα 90s. Φωναζόταν σκέτο, χωρίς τον πρώτο στίχο που προστέθηκε πολύ αργότερα, και φωναζόταν αποκλειστικά σε αντιφασιστικές πορείες ή αντιπορείες ενάντια σε ανοίγματα φασιστικών γραφείων ή ενάντια σε φασιστικές συγκεντρώσεις. Το φωναζα και εγώ, αν και είχα πλήρη επίγνωση του αντεπαναστικού ιστορικού ρόλου του ΚΚΕ και των παραφυάδων του, θεωρώντας ότι βασικά είναι ένας ωραίος τρόπος να προσβάλλουμε και να εκνευρίσουμε τους φασίστες που το ακούνε, με έμφαση στο "Μελιγαλάς", σαν να τους λέμε "χαιρόμαστε που πέθαναν οι δικοί σας, χα χα", και μέχρι εκεί. Το δε "ΕΑΜ-ΕΛΑΣ" υπήρχε απλά για να κάνει ομοιοκαταληξία, σαν "ΟΛΕ-ΟΛΕ".

Από τότε πέρασαν πολλά χρόνια και το σύνθημα, από μια πρόχειρη προσβολή για τους φασίστες, εξελίχθηκε σε κεντρικό σύνθημα της κυρίαρχης τάσης του χώρου, με τη νεόκοπη προσθήκη του στίχου "Ένας είναι ο δρόμος λαέ για να νικάς." Και είναι ακριβώς αυτός ο πρώτος στίχος που γεννά μια σειρά από προβλήματα. Ας τα δούμε με τη σειρά:

1) "Ένας είναι ο δρόμος λαέ"

Η έννοια του "λαού" μας έρχεται από την εθνικιστική ιδεολογία του 19ου αιώνα που συνέβαλλε στην άνοδο των εθνικών κρατών. Αργότερα ο λαός (Volk) αποθεώθηκε από τη ναζιστική ρητορική και  μεταφυσική. Εμπεριέχει υπόρρητα την ιδέα ότι οι κάτοικοι μιας χώρας συνιστούν μια σχετικά ομοιογενή ενότητα (παραβλέποντας πλήθος διαφορών και υπερτονίζοντας αυθαίρετα κάποιες ομοιότητες) τα μέλη της οποίας έχουν κοινά συμφέροντα και, ενδεχομένως, μια συλλογική βούληση. Όσοι επικαλούνται τον "λαό" θα πρέπει να μας εξηγήσουν, πρώτον, γιατί, π.χ., ένας "έλληνας" πανκ έχει περισσότερα κοινά με έναν έλληνα τρέντυ φεησμπουκάκια, και όχι με ένα "γερμανό" χαρντκορά, ο οποίος υποτίθεται ότι ανήκει σε άλλο "λαό" και, δεύτερον, μέσω ποιας μεταφυσικής αλχημείας μπορεί ένα σύνολο από άτομα, το καθένα με το δικό του μυαλό και τις δικές του επιθυμίες, να αντιμετωπίζεται ως μια ενιαία οντότητα με συλλογική ομόφωνη βούληση και δράση.

Η προβληματική έννοια του "λαού" έχει υποστεί κατάχρηση από την αριστερά και δεν περιμέναμε τίποτα καλύτερο από πολιτικάντηδες λαϊκιστές. Από αναρχικούς όμως θα περίμενε κανείς να μιλούν για "επαναστάτες" ή "εξεγερμένους" (οι οποίοι φυσικά δεν έχουν εθνικό προσδιορισμό) και όχι για "λαό".

2) "Ένας είναι ο δρόμος λαέ για να νικάς."

Εντελώς ανιστόρητο. Το ΕΑΜ-ΕΛΑΣ ηττήθηκε πρώτα στη Βάρκιζα και στη συνέχεια τον Δεκέμβρη του 1944 και στο δεύτερο γύρο ητήθηκε και ο ΔΣΕ.

3) "Ένας είναι ο δρόμος λαέ για να νικάς."

Ένας είναι ο δρόμος. Δεν είναι ο δρόμος της CNT-FAI, ούτε του Μάχνο, ούτε του Νετσάγεφ, του Ραβασόλ ή της συμμορίας Μπονό, ούτε βέβαια των Καταστασιακών και του Μάη του 68, ούτε των Ζαπατίστας,  ούτε του Στίνα (που παραδοσιακά αναγνωρίζουν ως πρόγονο οι αναρχικοί που ζουν στην Ελλάδα), ούτε κανενος άλλου, διότι ο ΜΟΝΟΣ ΔΡΌΜΟΣ, ο ΕΝΑΣ δρόμος, είναι το ΕΑΜ-ΕΛΑΣ. Περίεργα πράγματα για αναρχικούς.

Και ποιος είναι αυτός ο δρόμος; Μα να γίνουμε σαν το ΕΑΜ-ΕΛΑΣ!

Ήτοι, να ενταχθούμε σε έναν καταπιεστικό ιεραρχικό μηχανισμο, όπου κάποιοι θα αποφασίζουν και θα διατάζουν και κάποιοι θα υπακούνε, μηχανισμό ο οποίος θα εξυπηρετεί τα συμφέροντα κάποιας ιμπεριαλιστικής υπερδύναμης όπως ήταν τότε η ΕΣΣΔ, θα εμφορείται από εθνικισμό (βλέπε "ΕΘΝΙΚΟ Απελευθερωτικό Μέτωπο", "ΕΘΝΙΚΟΣ ΛΑΪΚΟΣ Απελευθερωτικός Στρατός") και θα έχει ως στόχο την επιβολή στον τοπικό πληθυσμό ενός τυραννικού καθεστώτος κρατικού καπιταλισμού. Ακριβώς ό,τι ήταν το ΕΑΜ-ΕΛΑΣ δηλαδή.

Για όλους αυτούς τους λόγους δεν πρόκειται να φωνάξω ποτέ ξανά αυτό το χυδαίο σύνθημα και αντιμετωπίζω το λιγότερο με καχυποψία όσους το φωνάζουν. Δεν έχω να προσθέσω κάτι άλλο.

από r 09/09/2019 2 πμ.


Το ΕΑΜ-ΕΛΑΣ ηττήθηκε πρώτα στη Βάρκιζα, μετά τον Δεκέμβρη του 1944, και στο δεύτερο γύρο ηττήθηκε και ο ΔΣΕ.


Φίλε έγραψες <

2) "Ένας είναι ο δρόμος λαέ για να νικάς."

Εντελώς ανιστόρητο. Το ΕΑΜ-ΕΛΑΣ ηττήθηκε πρώτα στη Βάρκιζα και στη συνέχεια τον Δεκέμβρη του 1944 και στο δεύτερο γύρο ητήθηκε και ο ΔΣΕ.>-------------------Η συνθήκη της Βάρκιζας ήταν 12/2/1945 δηλαδή μετά τα Δεκεμβριανά του 1944 και όχι πριν όπως έγραψες. 

από φωνακλάς 09/09/2019 9:38 μμ.


Κανένας δεν υποχρεωνεται να φωνάζει συνθ'ηματα επειδή πρέπει.

Η αλλοτρίωση της αριστεράς και του αναρχικού απο την εξουσία και τους χαφιέδες της ήταν ανέκαθεν γεγονός. και οι τρόποι που την πετυχαινε ιστορικά γεγονότα, : εκμαυλισμός, βασανιστήρια, εκβιασμοί, τρομοκρατία κλπ.

Αλλά αφού 1+1=2 σημαίνει "ο λαός επιβάλλει την αλήθεια του συτήματος" άρα δε με εκφράζει διότι ο λαός έχει μικροαστούς, εντάξει πάσο (η ακριβέστερα, ελ-ντοράντο)...

Το να βιώνεις τη δύναμη της επιβολής απένατι στα παρακλάδια των ναζί (είτε λόγω θριαμβευτικής εισόδου στο Βερολίνο, είτε λόγω δίκης της Νυρεμβέργης, κλπ) μπορεί να το χεις, προβοκατόρικα θεωρώ, για λίγο αλλά απλά εγω λέω ότι είσαι τουλάχιστον αλλοτριωμένος....

Ιστορικά και ρεαλιστικά και μεταφορικά.

Αν βρεις κάποιον τρόπο πιο αποτελεσματικό, εδώ είμαστε ν ακούσουμε ή να συμπαρασταθούμε, μπορεί και να αξίζει. Η κρίση είναι συλλογική

από φ@σιστοφάγος 10/09/2019 5 μμ.


Για το σύνθημα "ΕΑΜ-ΕΛΑΣ-Μελιγαλάς" και την αναρχία έχω γράψει εδώ (το παραθέτω για να μην επαναλαμβάνομαι): https://athens.indymedia.org/post/1571814/

Σε γενικές γραμμές συμφωνώ με τα συμπεράσματα του παραπάνω, με ορισμένες παρατηρήσεις:

"Η έννοια του "λαού" μας έρχεται από την εθνικιστική ιδεολογία του 19ου αιώνα.."

Η έννοια του "λαού", όπως και η έννοια του "έθνους" προέρχεται από την αρχαία ελλάδα και καλά θα κάναμε να τις διατηρούσαμε αυτούσιες. Συγκεκριμένα, ο "λαός" προέρχεται από το μύθο του Δευκαλίωνα και της Πύρρας, οι οποίοι μετά τον κατακλυσμό (στον αρχαιοελληνικό μύθο, ανάλογο με τον ιουδαϊκό μύθο του κατακλυσμού του Νώε), έριχναν πίσω τους πέτρες (στην αρχαία δωρική διάλεκτο λάας=πέτρα) οι οποίες μετατρέπονταν σε ανθρώπους κι έτσι αναγεννήθηκε η ανθρωπότητα (λαός).

Ο "λαός" λοιπόν, σύμφωνα με την αρχική του έννοια, ήταν ολόκληρη η ανθρωπότητα, ανεξαρτήτως καταγωγής, γλώσσας, πολιτιστικών χαρακτηριστικών κλπ. Καθόλου τυχαία, δε θα συναντήσουμε σε αρχαίο κείμενο τον πληθυντικό του "λαός". Υπήρχε "λαός" (ένας και μοναδικός) κι όχι "λαοί". Το "έθνος" ήταν το ακαθόριστο σύνολο ανθρώπων. Όταν λοιπόν μιλούσαν για υποσύνολο του "λαού", τότε χρησιμοποιούσαν την έννοια του "έθνους" (π.χ. το "έθνος των ναυτικών" ή "το έθνος των νεκρών" κατα τον Όμηρο).

Η εθνικιστική ιδεολογία του 19ου αιώνα, η οποία ήταν προοδευτική για την εποχή της (το "έθνος" έναντι του "βασιλείου"), δανείστηκε αυτές τις έννοιες για να τις χρησιμοποιήσει μερικά. Η εξέλιξη του εθνικισμού σε συντηρητικό ιδεολόγημα εξιδανίκευσε τις έννοιες σε βαθμό να χάσουν την αρχική τους σημασία. Για μένα τουλάχιστον έχει σημασία να καταδεικνύω την καπηλεία και τη διαστρέβλωση των ιστορικών γεγονότων και εννοιών από εκείνους που υποτίθεται ότι έχουν κάνει την αρχαιότητα σημαία (τους εθνικιστές προφανώς). Η ιστορία που επικαλούνται τους διαψεύδει, γι αυτό την ξαναγράφουν από την αρχή. Τα ίδια ισχύουν και για τους λενινιστές που ταυτίζουν το λαό με το προλεταριάτο και τις... "λαικές οικογένειες" σύμφωνα με τη νεοσυντηρητική τους φρασεολογία.

Με αυτή την έννοια, το "..λαέ για να νικάς" προυποθέτει την αποδοχή της διαστρέβλωσης εννοιών της λενινιστικής αφήγησης.

".. ούτε του Στίνα (που παραδοσιακά αναγνωρίζουν ως πρόγονο οι αναρχικοί που ζουν στην Ελλάδα).."

Αυτό πάλι από πού προκύπτει; Ο Στίνας και η ομάδα του εξέφρασαν την "ορθόδοξη" μαρξιστική ανάλυση, αναμφίβολα. Αλλά δεν προκύπτει από πουθενά κάποια σχέση με την αναρχική θεώρηση, είτε ακαδημαικά είτε ιστορικά. Η ανάλυση Στίνα και γενικά του ορθόδοξου μαρξισμού, εκλαμβάνει την ταξική ένταξη του καθενός ανάλογα με τη σχέση του με την παραγωγή. Οι αναρχικοί από την πρώτη στιγμή (Μπακούνιν-Α' Διεθνής) απέρριψαν αυτή την επιφανειακή και οικονομικίστικη ταξινόμηση και εισήγαγαν τη συλλογική συνείδηση σαν ταξικό κριτήριο. Σύμφωνα με τα αναρχικά ιδεώδη αλλά και την πρακτική των α/α κινημάτων πριν και μετά τον Α' Π.Π., δε θα μπορούσαν επ'ουδενί να θεωρηθούν οι γερμανοί στρατιώτες του τρίτου ράιχ "αδελφοί προλετάριοι" όπως τους θεωρούσε η ανάλυση Στίνα. Κοινά μπορεί να υπάρχουν, αλλά επί του πρακτέου, μόνο ορισμένοι (όχι όλοι) από την "Αντιεξουσιαστική Κίνηση" θεωρούσαν την ομάδα Στίνα πολιτικούς τους προγόνους με όλο το υπόλοιπο κίνημα να διαφωνεί.

Το γεγονός ότι άτομα της ομάδας Στίνα και ο ίδιος ο Στίνας συνεργάστηκαν με τον μετέπειτα αντιεξουσιαστή σύντροφο Γιάννη Ταμτάκο, δεν τους καθιστά "πρόγονο αναρχικών". Άλλωστε ο ίδιος ο Ταμτάκος την επίμαχη χρονική περίοδο αυτοκαθοριζόταν σαν "αιρετικός" κομμουνιστής και όχι αναρχικός. Το γεγονός ότι και οι δύο διώχθηκαν τόσο από το κράτος όσο κι από τους μηχανισμούς του "Κ"ΚΕ δε σημαίνει ότι ταυτίζονταν θεωρητικά.

Το γεγονός ότι η ανάλυση της ομάδας Στίνα ξεπερνούσε την πατριωτική ανάλυση του "Κ"ΚΕδικου λαικισμού, δε σήμαινε ότι προσέγγιζε την αναρχική θεώρηση.

Ας το πάρουμε απόφαση, την περίοδο αυτή και μέχρι τη 10ετία του '70 δεν υπήρχαν αναρχικοί στη χώρα, πόσο μάλλον αναρχικό κίνημα. "Αναρχικούς" αποκαλούσαν υποτιμητικά τους αντάρτες του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ-ΔΣΕ οι αντιδραστικοί. Ασφαλώς δεν ήταν τέτοιοι ούτε έχει κανένα νόημα να ψάχνουμε για εγχώριους ιδεολογικούς προγόνους. Οι αναρχικοί πρόγονοί μας δραστηριοποιούνταν σε ολόκληρη την ευρώπη, τη ρωσία, την αμερική κλπ.

Κατα τα άλλα, στοιχεία της αναρχίας συναντάμε σε κάθε ιστορική περίοδο, από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα, χωρίς όμως να βαφτίζουμε με το στανιό "αναρχικούς" τους μαρξιστές σαν το Στίνα, τους σοσιαλιστές σαν τον Καλλέργη ή τον Θ.Κολοκοτρώνη-Φαλέζ, τους βογόμηλους, τους χριστιανούς κοινοκτημονιστές, τους αρχαιοέλληνες αμεσοδημοκράτες, τους ουτοπικούς και κυνικούς φιλοσόφους κλπ.

Εν κατακλείδει, το ΕΑΜ-ΕΛΑΣ-ΔΣΕ αποτελούν αναμφίβολα μέρος της αντιφασιστικής μας ιστορίας. Όχι όμως και της αναρχικής. Καιρός να συνειδητοποιήσουμε λοιπόν ότι η αναρχία δεν ταυτίζεται με τον αντιφασισμό. Ή αλλιώς, διαφορετικά εννοεί τον αντιφασιστικό αγώνα ένας αναρχικός από έναν αστό, ένα μαρξιστή ή ένα λενινιστή αντιφασίστα. Γι αυτό το λόγο -όπως έχω ξαναπεί- σαν αναρχικός δε θα φώναζα αυτό το σύνθημα, παρόλο που παραδέχομαι πως αν ζούσα εκείνη την περίοδο θα είχα ενταχθεί στον ΕΛΑΣ, και το πιθανότερο θα ήταν να με εκτελούσαν οι μπολσεβίκοι "συναγωνιστές" της ΟΠΛΑ.

από Στίρνας 11/09/2019 7:38 πμ.


Αναρωτιέται ο φασιστοφάγος από πού προκύπτει ότι ο Στίνας αναγνωρίζεται παραδοσιακά ως πρόγονος από τους αναρχικούς της ελλάδας!!! Και αναφέρει την ΑΚ, που δεν είναι καν αναρχικοί!!! Πλήρης άγνοια της ιστοριας του χώρου!!!

Κάποιον Χρήστο Κωνσταντινίδη και κάποιες εκδόσεις Διεθνής Βιβλιοθήκη δεν τα έχεις ακουστά;;;

Αγνοείς ότι οι άνθρωποι που ΙΔΡΥΣΑΝ τον αναρχικό χώρο σε αυτή την χώρα κατά τη μεταπολίτευση είχαν ως βασικές αναφορές, πέρα από τους κλασικούς του αναρχισμού, τον Στίνα, το αμερικανικό underground και τους Καταστασιακούς;;;

Τραβάω τα μάλλιά μου!

από αναρχικος 13/09/2019 6:49 μμ.


Ωραία περνάμε στις συζηησεις του Indymedia

Μέχρι τώρα, από τα σχόλια-απαντήσεις σε ένα συγκεκριμένο θρεντ για την αναλυση ενος συστήματος μάθαμε τα εξης:

Η αναρχία "ιδρύεται". Μάλιστα. Ασχολιαστο. Και μάλστα από την Διεθνή Βιβλιοθήκη. Πιο πριν μάλλον δεν υπήρχε τίποτα.

Ο Μαρξ θα ελεγε τους ναζι στρατιωτες αδερφια του, ενω ο Μπακουνιν όχι: Λοιπόν, εξαρταται τι εννοεις "ναζι στρατιωτες", γιατί ο Μαρξ είχε ξεκαθαρίσει πως δεν είναι μελος του προλεταριατου αν ανήκεις σε κατασταλτικό μηχανισμό. Αν λοιπόν λες "ναζι" και εννοεις τα Ες Ες και τα μονιμα στελέχη, τοτε δεν ισχυει. Αν μιλάς για τους κληρωτούς και τους επιστρατευμένους φαντάρους, τότε μπορεί και να ισχύει. Γενικά οι τροτσκιστές του τότε ειχαν την ιστορικά σωστή λενινιστική ανάλυση να θελουν να μετατρέψουν τον ιμπεριαλιστικό πολεμο σε επαναστατικό σταματώντας τον, ενώ οι ντόπιοι σταλίνες να ακολούθησαν το μοντέλο-διαστρέβλωση που ονομάστηκε αντιφασιστικό λαικο μέτωπο. Αν και η θεωρία θα δικαίωνε τους πρώτους, η ιστορία και η αποκάλυψη του τι ακριβώς ήταν οι Ναζι (μετά και την αποκάλυψη του μεγέθους της θηριωδίας των στρατοπέδων συγκέντρωσης κλπ), έφερε τους δεύτερους στο προσκήνιο ως ήρωες (που σε μεγάλη μερίδα ήταν) και τους πρώτους ως (σχεδόν) αστείους. 

Όσο για τον Μπακούνιν, είναι λίγο θολό αυτό που γράφεται για το τι θεωρούσε τάξη, σε αντιδιαστολή με τον Μαρξ, πόσο μάλλον όταν μιλάμε για έναν άνθρωπο που αποδέχτηκε σχεδόν πλήρως την ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΑΝΑΛΥΣΗ του καπιταλισμού από τον Μαρξ, μετέφρασε το Κεφάλαιο και διφώνησε ουσιαστικά στα προτάγματα του Γερμανού, την κατάληψη της πολιτικής εξουσίας, την αναγκαιότητα του Κράτους κλπ κλπ. Όλα κι όλα, να μην λέμε ότι θέλουμε.

Η αναρχία ιδεολογικά δεν έχει θέσφατα. Έχει κάποιες πολύ συγκεκριμένες θέσεις γενικά, αλλά ειδικότερα μπορεί να "δανειστεί" και να επηρεαστεί από πολλές αναλύσεις και ιδεολογίες. Και πάντα εξαρτάται από την ανάλυση του εκστοτε κομματιού του Α/Α χώρου (αναρχοκομμουνιστές, συνδικαλιστές, ατομικιστές κλπ κλπ). Εδώ είδαμε κομμάτια της να ενσωματώνουν τον Νίτσε και να θεοποιούν τον Στίρνερ. Δεν καταλαβαίνω γιατί δεν μπορούμε να μιλάμε για επηροή του Στίνα στον εγχώριο αναρχικό χώρο; Ίσως το "παραδοσιακά πρόγονος" να είναι υπερβολή, αλλά ο συκεκριμένος σίγουρα επηρέασε με την ανάλυσή του κυρίως για το εγχωριο προλεταριατό, το αγροτικό ζητημα κλπ τον αναρχικό χώρο, στα σημεία κυρίως που οι δυο χώροι (μαρξιμός και αναρχισμός) έχουν κοινούς τόπους. Η συμβολή του στην αναγέννηση (και όχι φυσικά "ίδρυση") του αναρχικού χώρου στην Ελλάδα είναι σιγουρα πιο σημαντική και ουσιώδεις από, ας πούμε, το πανκ. Διαφορετική συνεισφορά τα δυο αυτά, αλλά εδώ μιλάμε για το ιδεολογικό κομμάτι, όχι για το κομμάτι της "κουλτούρας".

 

Και τέλος, σχετικά με το σύνθημα, συμφωνο στα περισσότερα σημεία της ανάλυσης, τα έχω επισημάνει κι εγώ στο παρελθόν σε πολιτικές κουβέντες κλπ.

Αλλά ας μην βλέπουμε φαντάσματα και συνωμοσίες κεί που δεν υπάρχουν. Δεν νομίω να είναι κάποιο κρυφό σχέδιο κομμουνιστικοποίησης του χώρου. Μάλλον η άγνοια και ο μιμητιμός του Α/Α χώρου έχουν μεγαλύτερη ευθύνη και σίγουρα η έφεση στα προβοκατόρικα μέσα, ειδικά απέναντι στους φασίστες.

Ναι, το ΕΑΜ και ο ΕΛΑΣ ήταν σημαντικά κομμάτια της επαναστατικής και αντιφασιστικής ιστορίας αυτού του τόπου. Μάλιστα, τα πιο σημαντικά θα έλεγα, σε κλίμακα και επηροή. Να τα εξετάζουμε και να τα αντιμετωπίουμε κριτικά ως αναρχικοί, χωρίς αναχρονισμούς, αλλά και χωρίς συγχωροχάρτια για τα αρνητικά τους "λόγω της εποχής". Ήταν αυτά που ήταν και σε γενικές γραμμές έπαιξαν σημαντικό και θετικό ρόλο στην ιστορία του τόπου. Στο χέι μας είναι ως αναρχικοί, σε κάποια μελοντική συγκυρία το ίδιο σημαντική, να ξεπεράσουμε την επηροή των σταλινικών στο προλεταριάτο και να προτίνουμε κάτ το πραγματικά επαναστατικό πιυ θα έχει ως ορίζοντα την κοινωνική χειραφέτηση και την επανάσταση

από φ@σιστοφάγος 14/09/2019 12:32 μμ.


"Ο Μαρξ θα ελεγε τους ναζι στρατιωτες αδερφια του, ενω ο Μπακουνιν όχι: Λοιπόν, εξαρταται τι εννοεις "ναζι στρατιωτες", γιατί ο Μαρξ είχε ξεκαθαρίσει πως δεν είναι μελος του προλεταριατου αν ανήκεις σε κατασταλτικό μηχανισμό. Αν λοιπόν λες "ναζι" και εννοεις τα Ες Ες και τα μονιμα στελέχη, τοτε δεν ισχυει. Αν μιλάς για τους κληρωτούς και τους επιστρατευμένους φαντάρους, τότε μπορεί και να ισχύει."

Σίγουρα όλοι οι γερμανοί φαντάροι δεν ήταν μέλη του NSDAP (NationalSozialistische Deutsche ArbeiterPartei - το κόμμα του Χίτλερ). Αυτό δε σημαίνει ότι ήταν άμοιροι ευθυνών όσον αφορά τα εγκλήματατα του τρίτου ράιχ. Η γραφειοκρατική ναζιστική δομή διοίκησης (και όχι μόνο η ναζιστική) ήταν μελετημένη έτσι ώστε να είναι αδιάφορο το αν τα εκτελεστικά όργανα ενέκριναν ή όχι τις εντολές που εκτελούσαν. Ένας γερμανός φαντάρος έπαιρνε εντολή να τοποθετήσει π.χ. μια αμπούλα σε μια θήκη ενός κτηρίου στο άουσβιτς. Ο ίδιος μπορεί να μη γνώριζε καν αν η αμπούλα περιείχε δηλητηριώδη αέρια για την εξόντωση εβραίων κρατουμένων ή κάμφορα για να απομακρύνει τις ψείρες. Ότι κι αν περιείχε, η πράξη του ήταν η ίδια: απλά τοποθετούσε αυτό που του έδιναν εκεί που τον διέταζαν. Είτε ήταν ναζί είτε όχι, τον ίδιο ρόλο έπαιζε στη βιομηχανία εγκλήματος.

Επιπλέον, όταν αποδώθηκαν ευθύνες στους ηττημένους κατα τη δίκη της νυνεμβέργης, επικρατούσε η αντίληψη ότι τα εγκλήματα πολέμου συντελέστηκαν από τα ες-ες και τις ένθερμες ναζιστικές παραστρατιωτικές οργανώσεις ενώ η βέρμαχτ (ο γερμανικός στρατός) δεν είχε λερώσει τα χέρια της με αίμα αθώων. Αυτή η αντίληψη διαιωνίστηκε για αρκετό καιρό προκειμένου να ξεπεράσει η γερμανική κοινωνία τις ενοχές της.

Μόλις στις αρχές του 2000 κυκλοφόρησε μια πρώτη έκθεση ντοκουμέντων που έδειχνε ότι εγκλήματα πολέμου, όπως το ολοκαύτωμα της Βιάννου του Διστόμου, του Κομμένου άρτας και αλλού, διαπράχτηκαν από τον τακτικό γερμανικό στρατό και όχι από το "βαθύ" NSDAP. Παρόλο που είχαν περάσει τόσα χρόνια, οι γερμανοί εξεπλάγησαν με την αλήθεια που αντίκρυσαν. Οι καθηγητές Μάρτιν Ζέκεντορφ, Κριστόφ Σμινκ-Γκουστάβους και άλλοι, σκαλίζοντας τα αρχεία της βέρμαχτ ανακάλυψαν ότι οι αναφορές ήταν χαλκευμένες και τα ολοκαυτώματα χαρακτηρίζονταν ως "αναπότρεπτες απώλειες στο πλαίσιο πολεμικών επιχειρήσεων" ή "εξολόθρευση ανταρτών", ενώ είναι γνωστό ότι αφορούσαν την εξόντωση αμάχων σαν τυφλά αντίποινα. Τα ντοκουμέντα αυτά υπάρχουν στις δικογραφίες διεκδικήσεων γερμανικών αποζημιώσεων και δυστυχώς δεν έχουν αναλυθεί όπως θάπρεπε από πλευράς κινημάτων.

Δε μιλάμε λοιπόν απλά για αναγκαστική ανοχή των μη-ναζί "προλεταρίων" γερμανών φαντάρων. Χωρίς τη συμμετοχή τους τα περισσότερα εγκλήματα κατά της τάξης των καταπιεσμένων και γενικότερα της ανθρωπότητας δε θα είχαν συμβεί. Κι εδώ θα ήθελα να παραθέσω ένα απόσπασμα (σε ελεύθερη απόδοση) από μια συνέντευξη του Κορνήλιου Καστοριάδη, ο οποίος αναγνωρίζει τον Άγη Στίνα σαν ιδεολογικό του πρόγονο και συμμετείχε στην ομάδα Στίνα:

"Συνηθίζουμε να κατηγορούμε τους καπιταλιστές επειδή εκμεταλλεύονται ή τους καταπιεστές επειδή καταπιέζουν. Μα αυτός ακριβώς είναι ο ρόλος τους. Θα έπρεπε ίσως καλύτερα να κατηγορήσουμε όλους εκείνους που δέχονται να τους εκμεταλλεύονται και να τους καταπιέζουν".

Χωρίς να θεωρώ τον Καστοριάδη αναρχικό ή "ιδεολογικό πρόγονο" της αναρχίας, συμφωνώ σε αρκετά σημεία της ανάλυσης του, όπως και στο παραπάνω. Ο γερμανός φαντάρος, ο "προλετάριος" κατα την ορθόδοξη μαρξιστική ανάλυση Στίνα, εκείνος που αποδέχτηκε δηλαδή για οποιονδήποτε λόγο να παίξει το ρόλο εκτελεστικού οργάνου των ναζί, φέρει ακέραια την ευθύνη που του αναλογεί για τα εγκλήματά τους.

Με την ανάλυση Στίνα συμφωνούμε στο βρώμικό ρόλο της ΕΣΣΔ και στην απόρριψη του "εθνικοαπελευθερωτικού" διακυβεύματος του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ. Σαν αναρχικοί, έχοντας την εμπειρία του '36 στην ισπανία, αυτό θα το αναγνωρίζαμε και χωρίς να λάβουμε υπόψη μας το Στίνα. Όπως, κρίνοντας από τη στάση του κινήματος απέναντι στους ντόπιους (ή και μετανάστες, υπάρχουν και τέτοιοι) "προλετάριους" που στήριξαν τους νεοναζί της χ.α., διαφωνούμε με το Στίνα (και όχι μόνο, ανάλογες αντιλήψεις είχαν εκφραστεί και από τμήματα του ΕΑΜ) στο σημείο που τους θεωρεί "αδελφούς".

Ανάλογες συμφωνίες, ίσως και περισσότερες, έχουμε και με την πλειοψηφία των καταπιεσμένων που συσπειρώθηκαν στον ΕΑΜ-ΕΛΑΣ-ΔΣΕ. Αυτό φυσικά δεν τους καθιστά "προγόνους της αναρχίας". Γι αυτό άλλωστε δε μας εκφράζει το εν λόγω σύνθημα.

από αναρχικος 14/09/2019 6:51 μμ.


Προς φ@ασιστοφαγο:

Δεν διαφωνουμε σε αυτο το κομματι που λες (αλλά πιο κάτω):

Γιατί δεν εξέφρασα αποψη σχετικα με το αν είναι σωστη η μαρξικη αναλυση, απλά έδωσα ανάλυση σε σχέση με το ποια ήταν την εποχη η σωστή και "εντος γραμμης" μαρξικη αναλυση, την οποια ειχαν οι τροτσκες σε σχεση με το ΕΑΜ-ΚΚΕ. 

Επίσης, εννοείται πως συμφωνω με τα οσα λες σε σχεση με τους απλους  στρατιωτες των ναζι, κανένα ξέπλυμα δεν μπορεί να γινει. Η συνενοχή είναι δεδομένη. Το ξαναλέω, αναλύω απλώς την εποχή και τις επιλογές των κομμουνιστών διαφόρων τάσεων, σε σχέση με το τι έχει πει ο Μαρξ.

Το ειδικό κομμάτι της φάσης όμως, που χωρίς να το καταλαβαίνεις το επιβεβαιώνεις κι εσυ, είναι το εξής: Δεν μπορούμε να κανουμε ετεροχρονισμούς. Κάθε απόφαση την αναλύουμε ΑΡΧΙΚΑ στην εποχή που πάρθηκε και με τις συνθήκες της εποχής αυτής. Δηλαδή, το 1940 και πιο πριν, ο κόσμος δεν ηξερε ακριβώς ακόμη τι ήταν οι Ναζί, δεν είχαν μαθευτεί ακόμη τα τέρατα περί στρατωπέδων συγκέντρωσης και ΤΙ ΑΚΡΙΒΩΣ ηταν αυτα...Οι Ναζί ήταν μέχρι τότε μια πολεμοχαρής μηχανή θανάτου, αντισημιτική σίγουρα και ρατσιστική, αλλά δεν υπήρχε σε πλήρη έκταση η εικόνα του ολοκαυτώματος. Τέτοιοι πόλεμοι (φαινότα πως) ίχαν ξαναυπάρξει. Πριν μερικές δεκαετίες είχε τελειώσει ο Α' Π.Π. Αργότερα, όταν μαθεύτηκε η πλήρης εικόνα, ο πόλεμος αυτός απέκτησε κι άλλες, πολλές διαστάσεις πέραν του ενδο-ιμπεριαλιστικού. Αυτό το λέω γιατί, αν υπήρχε η πλήρης εικόνα από την αρχή, θεωρώ (χωρίς να είμαι σίγουρος) ότι το ζήτημα θα έφευγε από το αμιγώς ταξικό και για τους τρότσκες με την ορθόδοξη μαρξική γραμμή και θα αναγώταν περισσότερο και στο ιδεολογικό, με αποτέλεσμα να μην πέσουν σε αυτό το ετεροχρονισμένο λάθος.  

Όσο για τους σημερινούς ΧΑυγίτες, όχι, ο σημερινός Στίνας δεν θα τους θεωρούσε "αδερφούς" του σίγουρα. Γιατί πλέον υπάρχει η κατατεθημένη γνώση του τι εστί Φασισμός και Ναζισμός και έχει γίνει και η αντίστοιχη ανάλυση από όλο το αντιφασιστικό κίνημα (αναρχία και αριστερα) σε σχέση με τον ρόλο του.

Ας έχουμε στο νου μας πως όταν δημιουργούνταν οι επαναστατικές θεωρίες όπως ο Μαρξισμός και ο Αναρχισμός, δεν υπήχαν στο τραπέζι αυτά τα "ιδεολογικά" δεδομένα σε σχέση με μια περίπτωση όπως ο φασισμός και ο ρόλος της εργατικής τάξης απέναντί του ή υπερ του. Αυτές οι αναλύσεις έγιναν αργότερα, με την κατατεθημένη εμπειρία του κινήματος. 

Πάντως, ότι πιο κοντινό μπορεί να υπάξει ως ανάλυση σε Μαρξ και Μπακούνιν ΠΡΙΝ τον φασισμό, σε σχέση με παρεμφερή φαινόμενα και φάσεις του προλεταριάτου, είναι η διαμάχη σχετικά με το Λούμπεν Προλεταριάτο, που έχει ήδη αναλυθεί σε αντίστοιχα σχόλια σε αντίστοιχη συζήτηση (ψάξε στις Συζητήσεις να δεις). Εκεί λοιπόν, φαίνεται πως ο Μαρξ ήταν σκεπτικός απέναντι στο λούμπεν προλεταριάτο, το οποίο είναι αυτό που δεν έχει εκπαίδευση, δεν έχει ταξική συνείδηση και προσκολλάται στα συμφέροντα της αστικής τάξης για να κάνει την βρωμοδουλειά (μπουμ! ουσιαστικά η ανατομία ενός ασυνείδητου προλεταριάτου που παρασύρεται από τους ναζί κάποιες δεκαετίες μετά), ενώ ο Μπακούνιν από την μεριά του, λατρεύει και συνηγορεί υπέρ του λούμπεν προλεταριάτου. Δεν έκανε λάθος όμως ούτε αυτός, καθώς  ήταν (και είναι) πολύ σημαντικό οι λούμπεν να προσεγγιστούν και να ριζοσπαστικοποιηθούν για να μην έχουμε άσχημα ξεμπερδέματα, αλλά και γιατί είναι σημαντικό κομμάτι της εργατικης τάξης (μπουμ! από την αντίστροφη ακριβώς το ίδιο συμπέρασμα για το ότι ακολούθησε με τους ναzί μερικές δεκαετίες αργότερα)

Όσο για τον Στίνα ως θεωρητικό, τον έχω διαβάσει εκτεταμενα και θεωρώ ότι μας (στο εγχώριο α/α κινημα) δίνει πολλά περισσότερα από τον αντισταλινισμό. Με τον ίδιο τρόπο που ο Μαρξ δίνει πράγματα στον Μπακούνιν σε σχέση με την ανάλυση του καπιταλισμού, για την διαμόρφωση του οικονομικού κομματιού της αναρχικής θεωρίας.

από φ@σιστοφάγος 15/09/2019 1:48 μμ.


Δε θα κατηγορούσα το Στίνα για τη σκληρή του στάση απέναντι στην ΕΣΣΔ, παρόλο που ανάλογες θέσεις ιταλών κομμουνιστών και αναρχοσυνδικαλιστών τελικά τους οδήγησαν στο φασιστικό κόμμα. Αυτός και η ομάδα του κυνηγήθηκαν άγρια από τα κομματόσκυλα του "κ"κε προς τέρψη των χαφιέδων που εισχωρούσαν στα κινήματα και προσπαθούσαν να στρέψουν τον ένα εναντίον του άλλου (καλή ώρα). Κι εδώ που τα λέμε, η έκβαση της ήττας στον ελλαδικό χώρο κρίθηκε ακριβώς από τη διαμάχη ΕΝΤΟΣ του "κομμουνιστικού" στρατοπέδου, αναφερόμενος κυρίως στο "σχίσμα" (καθόλου τυχαία η χρήση του θρησκευτικού όρου) ανάμεσα σε ΕΣΣΔ-Γιουγκοσλαβία.

Ο Στίνας εκλαμβάνει (κατα το σύνηθες μαρξιστικό σφάλμα) το ΕΑΜ σαν ενιαίο σύνολο, χωρίς να λαμβάνει υπόψη του τις ταξικές και πολιτικές διαμάχες που συντελούνταν στο εσωτερικό του, τη μετεξέλιξή του στο χρόνο, την πορεία του καπελώματός του από το "κ"κε. Γι αυτό ταυτίζει το ΕΑΜ-ΕΛΑΣ με την ΟΠΛΑ στο γνωστό του βιβλίο (ΕΑΜ-ΕΛΑΣ-ΟΠΛΑ). Κι εδώ πέφτει σε μια αντίφαση, αφού τις εσωτερικές διαμάχες που αγνοεί στην ανάλυση του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ, τις εμφανίζει κυρίαρχες στην ανάλυση του γερμανικού στρατοπέδου. Σύμφωνα με τη λογική του, αν το ΕΑΜ-ΕΛΑΣ ταυτιζόταν με την ΟΠΛΑ, τότε προφανώς η βέρμαχτ θάπρεπε να ταυτίζεται με το NSDAP, τα ες-ες κλπ. Κι αν όχι, θα έπρεπε να καταδείξει το γιατί.

Αλλά η αντιφατική του στάση φαίνεται και αργότερα, όταν, σαν μέλος του τροτσκιστικού ΔΕΚΕ (Διεθνιστικό Επαναστατικό Κόμμα Ελλάδας) το '47-'48, και μέσα από την εφημερίδα του κόμματος "Εργατικό Μέτωπο" αναγνώριζε στο ΔΣΕ τη δυνατότητα για ταξικό αντάρτικο. Σύμφωνα με τους κοντινούς του συντρόφους, εκείνη την περίοδο αντιμετώπιζε συγκαταβατικά το ΔΣΕ χαρακτηρίζοντάς το "καπελωμένο ταξικό στρατιωτικό κίνημα" το οποίο "μπορούσε να αποτινάξει τη σταλινική κηδεμονία". Γι αυτές του τις απόψεις ήρθε σε σύγκρουση με άλλες φράξιες του ΔΕΚΕ, την ομάδα Στανίτσα και την ομάδα Καστοριάδη. Ο Στίνας τότε επικαλέστηκε τον αυταρχισμό του μπολσεβικισμού (βλέπε "δημοκρατικός συγκεντρωτισμός") ζητώντας την ΚΑΤΑΣΤΟΛΗ των παραπάνω ομάδων επειδή παρέκκλιναν από την κεντρική γραμμή του κόμματος. Μιλάμε για πληθώρα αντιφάσεων.

Θα συμφωνήσω μαζί σου πως η ανάλυση της πραγματικότητας με τη χρήση της διαλεκτικής μεθόδου σαν εργαλείο (και όχι σαν ΔΟΓΜΑ) είναι υποχρεωμένη να διαφοροποιείται όσο αλλάζουν οι συνθήκες. Αλλά στην περίπτωση Στίνα δε βλέπουμε κάτι τέτοιο. Βλέπουμε τη γνωστή και μη εξαιρετέα διαμάχη τροτσκιστών-σταλινικών για το πάπλωμα. Ως αναρχικός δεν πιστεύω ότι ο Στάλιν ήταν απλά ένας παλιάνθρωπος που διαστρέβλωσε την αγία λενινιστική θεωρία ενώ ο Τρότσκυ ήταν ο θεματοφύλακας το "αγνού και άσπιλου" μπολσεβικισμού. Κάθε άλλο. Απλά έτυχε ο ένας να κατέχει την εξουσία κι ο άλλος όχι. Ο λενινισμός από μόνος του γεννούσε Στάλιν και Τρότσκυ σαν εξουσιαστική ιδεολογία που είναι, ενώ τα δείγματα γραφής και δράσης του Τρότσκυ όσο κατείχε εξουσίες μου δείχνουν, αν μη τι άλλο, ότι αν εξακολουθούσε να τις κατέχει θα γινόταν πρώτης τάξεως Στάλιν (βλέπε "Trotsky protests too much" της Έμμα Γκόλντμαν).

Για κάποιο λόγο δεν έχει δημοσιευτεί ένα σχόλιο που έχω αναρτήσει στο παρόν νήμα με αναφορές στην κινηματική σταδιοδρομία Στίνα. Τελοσπάντων, αυτό που θέλω να καταδείξω είναι ότι ο Στίνας σε όλο αυτό το διάστημα δε διεκδικούσε καμιά ελευθεριακότητα ή ανοιχτότητα που θα μπορούσε να τον εντάξει -έστω περιφερειακά και αρκετά ξεχειλωμένα- στο πρώιμο αναρχικό/αντιεξουσιαστικό/ελευθεριακό κίνημα.

Μόλις το 1985, σε μια συνέντευξη-συζήτηση στο α/α περιοδικό "ΑΡΕΝΑ" (βλέπε εδώ http://www.anarkismo.net/article/21714) εκφράζεται θετικά για τους αναρχικούς. Τα προηγούμενα χρόνια ούτε λόγος. Το ότι επικαλέστηκε το διεθνισμό, τη διαρκή επανάσταση και κάπου την εργατική αυτοδιεύθυνση δεν τον διαχωρίζει από το μπολσεβικισμό. Και οι πρώιμοι μπολσεβίκοι με τέτοια συνθήματα ξεκίνησαν για να καταλήξουν στην καταστολή εργατικών εξεγέρσεων, εκκενώσεις καταλήψεων, εξόντωση μαχνοβιτών, συνθηκολόγηση με τους ναζί, βάρκιζες κ.α.

Σύμφωνοι, στο έργο του Στίνα (και πολύ περισσότερο στου Γ.Ταμτάκου) θα βρούμε κάποια ιστορικά στοιχεία που θάφτηκαν τόσο από την καπιταλιστική εξουσία όσο κι από τους ιστορικούς του "κ"κε. Εννοείται ότι σαν αναρχικοί θα τα βρούμε ενδιαφέροντα. Ωστόσο δεν υπάρχει κάτι που να μου λέει ότι ο Στίνας και γενικότερα οι αρχειομαρξιστές/τροτσκιστές που δέχτηκαν διώξεις από τους "σταλινικούς" (δηλαδή τους επίσημους συνεχιστές του λενινισμού) δε θα έκαναν το ίδιο αν είχαν τα μέσα και την εξουσία να το κάνουν. Οι θεωρητικές τους αφετηρίες δεν ήταν άλλες από το μαρξισμό-λενινισμό, δηλαδή -στην πράξη- τον κρατικό καπιταλισμό με φιλεργατικό πρόσχημα.

Η θέση μου σαν αναρχικός δε μπορεί να είναι ούτε με το ΕΑΜ-ΕΛΑΣ αλλά ούτε και με την ομάδα Στίνα. Σε κάθε περίπτωση είμαι με τους καταπιεσμένους και τους εξεγερμένους, ακόμα και με τους γερμανούς αντιρρησίες που πλήρωσαν ακριβά την επιλογή τους να μην πολεμήσουν για το τρίτο ράιχ. Κι επειδή η φαντασία δεν συχνάζει στο εξουσιαστικό στρατόπεδο που ανακυκλώνει τις ίδιες τακτικές σε κάθε εποχή, θεωρώ ότι τόσο οι κατακτήσεις όσο και τα τραγικά σφάλματα αυτής της περιόδου θα πρέπει νάναι σε γνώση μας. Οι καταπιεσμένοι δεν έχουμε την πολυτέλεια της ήττας.

από αναρχικος 15/09/2019 5:35 μμ.


Δεν συμφωνο ούτε με την Σσάση του Στίνα και των Τροτσκιστών, ούτε φυσικά με το συνολικό υπόβαθρο ΕΑΜ-ΕΛΑΣ (για ΟΠΛΑ δεν μιλάω καν).

Αυτό που λέω (και το ξαναλέω για πολλοστή φορά) είναι πως σύμφωνα με την συνέχεια της Μ/λ θεωρίας μέχρι την εποχή εκείνη, είναι πως ο Στίνας ήταν σωστός από μεριάς "πολιτικής ορθότητας". Φυσικά σε γενικά πλαίσια, κάθε παραφυάδα του Μαρξισμού μπορεί να διεκδικήσει την ποιτική ορθότητα του εν λόγω κινήματος, πόσο μάλλον το σήμερα με τόσες πολλές αναθεωρήσεις και επανεξετάσεις του Μαρξ (και του Λένιν) από τους θεωρητικούς της κάθε τάσης.

Επίσης  είμαι σχεδον σίγουρος πως αν η τάση του Τροτσκισμού επικρατούσε, θα βλέπαμε αντίστοιχα χάλια, ίσως διαφορετικής φύσης από τα Σταλινικά, αλλά μάλλον ίσου επιπέδου. Αλλά αυτό δεν είναι παρά μια εκτίμηση και από μεριάς μου και από μεριάς σου, δεν μπορούμε να μιλάμε με μαντεψιές, έστω και αν έχουν κατά καιρούς αναδειχτεί οι εξουσιαστικές μεριές των Τροτσκιστών θαμμένες κάτω από την επιφανειακή τους "ελευθεριακότητα" ή "επαναστατικότητα".Αυτό που έχουμε είναι η ιστορία και τα συμπεράσματα από αυτήν, που μας οδηγούν σε εκτιμήσεις για το μέλλον. Μπορούμε λοιπόν να μην τους έλουμε δίπλα μας για χ-ψ λόγους, αλλά ας μην τους καταλογίζουμε πράγματα που πιστεουμε, εκτιμούμε κλπ οτι θα έκαν ΑΝ και ΕΦΟΣΟΝ κλπ...

Δυο ακόμη παρατηρήσεις: Ο Στίνας μας είναι χρήσιμος αν αισθανόμαστε τον εαυτό μας ως κομμάτι του υποσυνόλου του αναρχικού κνήματος που είναι ο ελλαδικός. Γιατί πολύ απλά, υπάρχει μια τεράστια ιστορική ασυνέχεια του κινήματός μας ως τέτοιο (όχι σαν μεμονομένες υπάρξεις, αλλά σαν κίνημα) από τις πρώτες δεκαετίες του 20ου αιώνα μέχρι περίπου το 1980. Εκεί λοιπόν ανάμεσα υπάρχουν ριζοσπαστικές αναλύσεις για την εγχώρια κατάσταση του κινήματος, της κοινωνίας, της εργατικης τάξης κλπ πέρα από την "γραμμή" της επίσημης αριστεράς, από τις οποίες μπορούμε να δανειστούμε στοιχεία και οι οποίες ΝΤΕ ΦΑΚΤΟ επηρέασαν αυτούς που έπιασαν το νήμα του αναρχικού κινήματος από εκεί που φάνηκε να χάνεαι αρκετές δεκαετίες πριν. 

Και τέλος, εγώ ως αναρχικός ΔΕΝ είμαι ΕΝΑΝΤΙΑ στο ΕΑΜ-ΕΛΑΣ αν σκεφτούμε πως αυτό, πέρα από μια κάποια ενσάρκωση της γραμμής του ΚΚΕ ήταν πολύ περισσότερα και κυρίως αποτελούνταν από αυτούς που δεν ξέρανε καν ποια ήταν η γραμμή του ΚΚΕ. Φυσικά και δεν είναι κάτι πολιτικά συγγενές, είναι όμως κάτι κοινωνικά συγγενές, μια ριζοσπαστική για την εποχή της οργάνωση που έφερε φτωχούς (και λιγότερο φτωχούς) ανθρωπους να αναμετρηθουν με έναν εχθρό παντοδύναμο, εμπνεώμενοι από προοδευικά (τουάχιστον αυτό) ιδανικά. Το ότι δεν είχε δικά μας χαρακτηριστικά (αν και μπορείς να ανακαλύψεις ψηγματα σε επιμέρους ταγματα κυρίως απομακρισμένα από τα κέντρα αποφάσεων όπως στη Β.Ελλάδα) αυτό έχει να κάνει και με την κατάσταση του ίδιου του αναρχικού κινήματος, δηλαδή την ουσιαστική ανυπαρξία του. Ακόμη κι αν πούμε πως αυτή η ανυπαρξία εν μέρει οφείλεται και στην ενδο-κινηματική καταστολή όλων των ειδών, και πάλι το αποτέλεσμα είναι το ίδιο.

Πιστευω πως ως αναρχικοί θα έπρεπε, αν υπήρχαμε ως κίνημα, αν υπάρξουμε στο μέλλον σε παρόμοια κατάσταση, να μην ακολουθήσουμε μια ξεκάθαρα ντεφετιστική γραμμή, αλλά την εξέλιξη αυτής που μπορεί να είναι μια καλύτερη εκδοχή του Ισπανικού εμφυλίου, με τα λάθη των συντρόφων κατατεθημένα πλέον στην ιστορία και ξεπερνώντας αυτά.

Ούτε φυσικά να το παίξουμε πασιφιστές και αντι-βίαιοι, κάτι που βλέπω να ελλοχεύει σε μεγάλο κομμάτι του α/α/α χώρου, και κυρίως σε ένα μετα-ταξικό και μεταμοντέρνο κομμάτι με αδρά ελευθεριακά χαρακτηριστικά που αρνείται να συζητήσει καν μια περίπτωση πολέμου, για να μην τους πούνε μιλιταριστές και "ξεκομμένους από την πραγματικότητα". Νομίζω επιβάλεται αν είμαστε προετοιμασμένοι, ειδικά στο γεωπολιτικό χώρο που ζούμε, αλλιώς δεν μπορούμε να λεγόμαστε επαναστάτες

από φ@σιστοφάγος 16/09/2019 12:55 μμ.


Η προσέγγιση αναρχικών-τροτσκιστών ιστορικά έχει τις ρίζες της στον ισπανικό εμφύλιο και στην αξιοπρεπή στάση του POUM, σε αντίθεση με το φιλοσοβιετικό "Κ"Κ που έδρασε κατασταλτικά προσπαθώντας να οικειοποιηθεί την επανάσταση.

Πριν την καθαίρεσή του ο Τρότσκυ ήταν από τους πιο ένθερμους πολέμιους της αναρχίας, σε σύγκριση ακόμα και με το Λένιν (βλέπε http://www.nestormakhno.info/greek/ulam.htm).

Κάνοντας μια μικρή παρένθεση να υπενθυμίσω ότι ο Τρότσκυ ήταν ο εκλεκτός "διάδοχος" του Λένιν στη θέση του γ.γ. του "κ"κσε, τον οποίο είχε προτείνει ο ίδιος με τη φράση "οι πιθανότεροι διάδοχοί μου είναι οι Τρότσκυ και Στάλιν. Κρατάω κάποιες επιφυλάξεις ωστόσο για τον κακό χαρακτήρα του Στάλιν". Πράγματι, υπήρξε μια ένταση στις σχέσεις του με το Στάλιν, δεδομένου ότι ο τελευταίος είχε συμπεριφερθεί απότομα στη σύζυγο του Λένιν, ενώ ο Τρότσκυ φερόταν πιο ευγενικά στις γυναίκες. Με αυτό το σκεπτικό το "κ"κσε πρότεινε τον Τρότσκυ για γ.γ. του κόμματος (ήταν ήδη αρχιστράτηγος του κόκκινου στρατού και γραμματέας της πετρούπολης) ενώ ο Στάλιν προκρίθηκε σαν υποψήφιος από τα εργατικά συνδικάτα, στα οποία δραστηριοποιούνταν ακόμα αρκετοί αναρχικοί. Ίσως γι αυτό, μετά την εκλογή του ο Στάλιν χαλάρωσε τις διώξεις εναντίον των αναρχικών, για να τις εντείνει ξανά πολύ σύντομα.

Μετά την καθαίρεση, διαγραφή και αποπομπή του από το κόμμα ο Τρότσκυ άρχισε να υιοθετεί απόψεις κριτικές ως προς την πολιτική του "κ"κσε, τις οποίες δανείστηκε από τον αναρχικό Πιότρ Αρσινώφ (διαρκής επανάσταση), τη Ρόζα Λούξεμπουργκ (εργατική αυτοδιεύθυνση) και τον Καρλ Λίμπκνεχτ (αντιμιλιταρισμός-διεθνισμός).

Εν ολίγοις ο Τρότσκυ άρχισε να γλύφει από κει που έφτυνε. Ο καταλύτης στην περίπτωσή του δεν ήταν η συνείδηση αλλά ο φθόνος. Δεν εξοργίστηκε με την εκμετάλλευση και εξουσία ανθρώπου σε άνθρωπο αλλά με το γεγονός ότι δεν ήταν ο ίδιος πλεον εκμεταλλευτής και εξουσιαστής.

Ταυτόχρονα, σαν "αποστάτης" απολάμβανε την εύνοια (ως ένα βαθμό) των δυτικών ΜΜΕ, σε αντίθεση με το Στάλιν που τον παρουσίαζαν σαν αγριάνθρωπο. Διάφορες γαργαλιστικές ιστορίες με τη Φρίντα Κάλο στο μεξικό, ο πρόλογος σε ταινίες του Αιζενστάιν και άλλα επιτηδευμένα, προσέδωσαν στον Τρότσκυ το προφίλ του δήθεν μορφωμένου, "κουλτουριάρη" κομμουνιστή σε αντίθεση με τον άξεστο Στάλιν.

Αυτή η βιτρίνα και μόνο άρχισε να προσελκύει οπαδούς αλλά και την εύνοια αρκετών αναρχικών απέναντι στην τροτσκιστική τάση.

Πρακτικά όμως, το POUM για παράδειγμα, ήταν μια πολύ μικρή οργάνωση και αποτελούσε εξαρχής ουρά των αναρχικών. Επιπλέον, δεν είχε από πίσω του μια υπερδύναμη σαν την ΕΣΣΔ στην οποία προσέβλεπαν οι επαναστάτες για ανεφοδιασμό όταν τους τον αρνήθηκε η καπιταλιστική δύση. Το POUM ακόμα κι αν ήθελε, δε θα μπορούσε να τα βάλει με τους αναρχικούς στην ισπανία. Δε μιλάμε λοιπόν για μια συνειδητή επιλογή αλλά για αναγκαστική συνεργασία με τους επαναστάτες, αφού εκ των πραγμάτων, δεν υπήρχε περιθώριο συνεργασίας με τους φιλοσοβιετικούς "κομμουνιστές" ούτε δυνατότητα χάραξης ενός ανεξάρτητου δρόμου από πλευράς του.

Απο κει και πέρα η πολυδιάσπαση και η αλληλοφαγωμάρα των τροτσκιστών για την ηγεσία στις άμαζες οργανώσεις τους έχει γίνει ανέκδοτο. Διάφοροι καριερίστες "αριστεροί" σαν τον Ανδρέα Παπανδρέου εισχωρούσαν στις τροτσκιστικές οργανώσεις προκειμένου να δημιουργήσουν κι αυτοί με τη σειρά τους ένα προφίλ "ψαγμένου κομμουνιστή" και να μπουν στο μάτι του κεντρώου μπαμπά τους. Φυσικά υπήρχαν και οι πραγματικά ψαγμένοι σαν τον Καστοριάδη οι οποίοι έπεσαν θύματα της ματαιοδοξίας των πρώτων. Πιστεύω είναι γνωστό το ιστορικό της προδοσίας και σύλληψης του Καστοριάδη από τη χούντα Μεταξά, αφού τους κατέδωσε ο Παπανδρέου προκειμένου να του δώσουν το διαβατήριο για να φύγει στις ΗΠΑ.

Πέρα από τα μεταφορικά αλληλοκαρφώματα υπήρξαν και κυριολεκτικά αλληλομαχαιρώματα με φαλτσέτες ανάμεσα στα μέλη των τροτσκιστικών οργανώσεων, σε βαθμό να φοβούνται ο ένας τον άλλο περισσότερο απ'ότι τους δεξιούς ή τους φιλοσοβιετικούς ομοιδεάτες τους.

Ο ίδιος ο Στίνας στις "Αναμνήσεις" του (1956-57) ισχυρίζεται ότι ουδέποτε υπήρξε... τροτσκιστής. Ο δε Καστοριάδης διαφοροποιήθηκε εντελώς από την τροτσκιστική-τεταρτοδιεθνιστική τάση και πήρε το δικό του δρόμο, αυτόν του αναθεωρητικού μαρξισμού και της μαρξιστικής αυτονομίας, που πλησιάζει κάπως περισσότερο στις αντιεξουσιαστικές ιδέες. 

Σαφέστατα έχει να μας πει πολλά ο Στίνας, εξίσου πολλά έχουν να μας πουν και οι φασίστες, οι ναζί, οι προπαγανδιστές τους και άλλοι, που όχι μόνο δεν ταυτιζόμαστε αλλά στεκόμαστε εχθρικά απέναντί τους. Αυτό δεν τους καθιστά "ιδεολογικούς προγόνους" μας.

 Η θεωρητική προσέγγιση τροτσκιστών-αναρχικών δεν υπήρξε ποτέ ειλικρινής. Οι τροτσκιστές απλά προσπάθησαν να εκμεταλλευτούν και να εγκολπώσουν τη νεολαία που πλησίαζε την αναρχία, δείχνοντας μια δήθεν συμπάθεια ή ακόμα και "συντροφικότητα", η οποία στις ιδιωτικές συζητήσεις "μεταξύ μας τώρα" μετατρεπόταν σε άκρατη συνομωσιολογία και συκοφαντία των αναρχικών, στο πνεύμα των "σταλινικών" και χειρότερα. Από την πλευρά τους οι νεότεροι "αναρχίζοντες" γοητεύονταν από το "κουλτουριάρικο" προφίλ που επιτηδευμένα καλλιεργούσαν για τον εαυτό τους οι τροτσκιστές κι έτσι πολλές φορές ακολουθούσαν τις ύπουλες εξουσιαστικές τους βλέψεις. Αυτές οι τακτικές συνεχίζονται μέχρι σήμερα. Σίγουρα ο καθένας/μια από μας έχει και μια ανάλογη ιστορία να μας πει, οπότε δεν έχει νόημα να συνεχίσω τη συζήτηση περί τροτσκιστών-αναρχικών.

Σε ότι αφορά τη συνεργασία μαζί τους σε κοινά ζητήματα (π.χ. αντιφασισμός), η άποψή μου είναι ότι υπάρχουν περιθώρια, εφόσον κρατάμε τις επιφυλάξεις μας και επιμένουμε σε ελευθεριακές δομές που δε θα τους επιτρέψουν να μετατρέψουν τη συνεργασία σε ηγεμονία. Όσοι απ'αυτούς θέλουν μια καλοπροαίρετη, ισότιμη συνεργασία με τους αναρχικούς δε θάχουν πρόβλημα να αποδεχτούν και τις δομές που διασφαλίζουν την ισοτιμία. Όσοι ψάχνουν για θύματα καλά θα κάνουν να μείνουν μακρυά από την αναρχία, μεταξύ άλλων και για την ασφάλειά τους.

από οχου 19/09/2019 3:55 μμ.


Ρε συ φ@σιστοφάγε, δεν λεει ο ανθρωπος για την φιλολογική προέλευση της λέξης λαός. Αλλα για την λέξη με την ιστορική βαρύτητα που έχει εν ετη 2019

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

To μέγιστο μέγεθος των αρχείων είναι 16ΜΒ. Επιτρέπονται όλες οι γνωστές καταλήξεις αρχείων εικόνας,ήχου, βίντεο. ΠΡΟΣΟΧΗ! Για να υπάρχει η δυνατότα embed ενός video πρέπει να είναι της μορφής mp4 ή ogg.

Νέο! Επιλέξτε ποιά εικόνα θα απεικονίζεται στην αρχή του σχόλιου.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License