Η βασική θεωρητική διαφορά ανάμεσα στους αναρχικούς και τους μαρξιστές

Κάποια πράγματα βασικά

Η βασική θεωρητική διαφορά ανάμεσα στους αναρχικούς και τους μαρξιστές έχει να κάνει με το ζήτημα του κράτους. Για τον αναρχικό, το κράτος και κάθε μορφή εξουσίας είναι η πηγή όλων των κακών. Πιστεύει ότι, άμα καταργηθεί η εξουσία, οι άνθρωποι θα κινηθούν από μόνοι τους στην κατάργηση των ταξικών αντιθέσεων, θα κινηθούν από μόνοι τους στη δημιουργία αυτοδιαχειριζόμενων κοινοτήτων, στην ισότητα, στη δικαιοσύνη, στη φιλία, στην αγάπη, κλπ. Η αντίληψη αυτή των αναρχικών κρύβει μια ολοκληρωτική αδυναμία να κατανοήσουν τι είναι το κράτος, πώς γεννήθηκε, πώς αναπτύχθηκε και πώς θα καταργηθεί. Αρνούμενοι την ταξική ανάλυση που αποτελεί τη μόνη επιστημονική προσέγγιση για το ζήτημα του κράτους, οι αναρχικοί καταλήγουν στο τέλος να μην έχουν πρόταση για την κοινωνία.Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι επίσημα παραδέχονται πως δεν έχουν μια οικονομική θεωρία και δε φαίνεται να τους απασχολεί και πολύ να τη δημιουργήσουν. Ποια ήταν η στάση των αναρχικών στην Ισπανία; Η θεωρία τους, γενικά κι αόριστα αντιεξουσιαστική, δε βοηθούσε στο να ξέρουν τι πρέπει να κάνουν. Από τη μια ήταν ενάντια σε κάθε είδους κυβέρνηση κι από την άλλη ήταν αντιμέτωποι με μια σύγκρουση στην οποία δεν μπορούσαν να μείνουν αδιάφοροι. Τόσο περισσότερο μάλιστα όσο οι μάζες που εκπροσωπούσαν τους πίεζαν από κάτω. Συγχυσμένοι λόγω της ανεπάρκειας της ιδεολογίας τους, αδύναμοι να παρακολουθήσουν τα γεγονότα και να καθορίσουν την πορεία τους, μπήκαν τελικά στην κυβέρνηση του λαϊκού μετώπου. Σύρθηκαν έτσι στην αγκαλιά των μισητών τους εχθρών, των εκπροσώπων του κεφαλαίου, που κυριαρχούσαν στο λαϊκό μέτωπο. Μ’ αυτό τον τρόπο, αρνούμενοι να δώσουν διέξοδο στον αγώνα των μαζών από τα αριστερά του Λαϊκού Μετώπου, άνοιξαν στην ουσία την πόρτα στη νίκη του Φράνκο. Το μαρξιστικό κίνημα γνωρίζει ότι η επανάσταση είναι αναπόφευκτη και η σύγκρουση το ίδιο, εκτιμά όμως ότι δεν έχει έρθει ακόμα η σωστή στιγμή μιας και πρέπει να συντονιστεί, να οργανωθεί και να μαζικοποιηθεί το κίνημα ακόμα περισσότερο, έτσι ώστε όταν θα φτάσει η ώρα εκείνη να βγούμε νικητές και όχι να γίνουμε μάρτυρες στέλνοντας γυναικόπαιδα και γέρους σε βέβαιο θάνατο. Επίσης θέλουμε, όταν ο λαός, με την καθοδήγηση των μαρξιστών διανοούμενων βγει νικητής από τη σύγκρουση, να ευνοούν οι συνθήκες την οικοδόμηση του σοσιαλισμού που είναι και η πραγματική πρόκληση, γιατί το να νικήσεις στη σύγκρουση είναι εύκολο, το δύσκολο είναι να χτίσεις το σοσιαλισμό μετά.

από α/α 13/08/2019 12:21 πμ.


Υπεραπλουστεύεις ορισμένα πράγματα σε βαθμό να χάνεις την ουσία.

Πρώτα και κύρια, οι αναρχικοί δεν δαιμονοποιούμε το κράτος. Δεν το θεωρούμε τη ρίζα του κακού. Το θεωρούμε παρενέργεια του κοινωνικού στάτους στο οποίο ασκείται εκμετάλλευση και εξουσία ανθρώπου σε άνθρωπο. Με την κατάργηση του κράτους και μόνο δε διασφαλίζεται η εξάλειψη της εκμετάλλευσης και εξουσίας. Κάλλιστα τη θέση του κράτους μπορεί να πάρουν συμμορίες και πολέμαρχοι, η πατριαρχική καταπίεση να συνεχίζεται, να ισχύσει ο νόμος της ζούγκλας κλπ.

Προτάσεις κοινωνικής οργάνωσης έχουμε πολλές. Εγώ έχω τη δική μου, ο άλλος τη δική του, η άλλη τη δική της, το άλλο το δικό του κλπ. Καμία από αυτές όμως δε μπορεί να περιλαμβάνει καταναγκασμό, καταπίεση, ιεραρχία, ανισότητες, αντιπροσώπευση σε προσωρινή ή μόνιμη βάση.

Ποιά πρόταση θα προκριθεί θα το κρίνουν οι καταπιεσμένοι που θα κληθούν να την πραγματώσουν και κανένας άλλος.

Αυτός είναι ο λόγος που δε θα δείς κανένα "αναρχικό πρόγραμμα κοινωνικής οργάνωσης". Κανένας δε μπορεί να γνωρίζει εκ των προτέρων τι θα αποφασίσουν οι καταπιεσμένοι εκτός κι αν θεωρεί τον εαυτό του υποκαταστάτη και αντιπρόσωπο της βούλησης τους. Αν δηλαδή είναι επίδοξος εξουσιαστής και όχι επαναστάτης.

Στην Ισπανία οι αναρχικοί προσχώρησαν στο μέτωπο για ένα συγκεκριμένο σκοπό: τη νίκη επί του φασισμού. Και σίγουρα δε σύρθηκαν σ'αυτό αφού αποτελούσαν την ισχυρότερη επαναστατική δύναμη. Όχι μόνο στην Ισπανία, αλλά όπου εμφανίστηκε φασιστικός κίνδυνος οι αναρχικοί συνεργάστηκαν με αντιφασιστικές δυνάμεις. Και προδώθηκαν κατα κανόνα από αριστερούς "αντιφασίστες". Και στην Ισπανία από το φιλοσοβιετικό "κομμουνιστικό" κόμμα προδώθηκαν (βλ. "Ο ισπανικός εμφύλιος" του Μαρρέη Μπούκτσιν).

Σ'ότι αφορά την κοινωνική οργάνωση, μέχρι σήμερα αναπολούν τις ελεύθερες κολεκτίβες της απελευθερωμένης ισπανίας. Και όχι μόνο.

Στο Γκιουλάι Πόλε της Ουκρανίας, κατα τη διάρκεια της αναρχικής άνοιξης (1917-1921), οι αγροτοπρολετάριοι με ελευθεριακές δομές κατάφεραν να αυξάνουν κατα 60% το ετήσιο εισόδημά τους, σε βαθμό να θεωρηθούν από τη μπολσεβίκικη εξουσία "κουλάκοι" (μεσαία τάξη).

Όταν επεβλήθησαν οι μπολσεβίκοι κομισάριοι με την κατ'όνομα κολεκτιβοποίηση η ευμάρεια των αγροτοπρολετάριων μεταβλήθηκε στο λιμό της ουκρανίας με εκατομμύρια θύματα (κατα ορισμένες πηγές μέχρι και 10 εκατομμύρια), γέρους, μικρά παιδιά, έγγυες γυναίκες κλπ. Ο ίδιος ο Στάλιν παραδέχτηκε ότι οι νεκροί της "κολεκτιβοποίησης" στην ουκρανία ξεπέρασαν σε αριθμό τα θύματα του ολοκαυτώματος. Κι όλα αυτά υπό την αυταρχική διοίκηση της μόσχας. Και βέβαια η πείνα (με στοιχεία του Λένιν) έπληττε όλη τη ρωσία, όχι μόνο την ουκρανία.

Να μην ανοίξουμε το κεφάλαιο Κίνα, όπου τα δήθεν σοσιαλιστικά πειράματα του "Μεγάλου Τιμονιέρη" Μαο Τσετουνγκ στοίχισαν το θάνατο σε πολύ μεγαλύτερο πληθυσμό που δεν καταγράφηκε ποτέ ιστορικά.

Υ.Γ. Επειδή εγκαλείς τους αναρχικούς ότι δεν έχουν ιδεολογία, για νάχουμε καλό ρώτημα, ο Μαρξ δεν υποστήριζε ότι "η ιδεολογία είναι ψευδής συνείδηση";

από Αντιδομή 14/08/2019 10:06 πμ.


Ισχύει ότι κάθε είδος πατερούλη μαρξιστή μπορεί να βρίσκεται σε πιο συνεπή θέση από ένα αναρχικό ή αυτόνομο. Καθότι εσείς λέτε ξεκάθαρα ότι έχετε ένα καταστατικό με ιεραρχία και κάθετες δομές, όποιος το γουστάρει και συμφωνεί 100% με αυτό, γράφεται στη πολιτική οργάνωση και αν είναι καλό και πιστό όργανο είναι στο σωστό μέρος για να συνεχίσει τη δράση του. Αν αυτή η πολιτική οργάνωση θέλει να αλλάξει την κοινωνία, πρέπει να την αναλύσει, αν η ανάλυση της κοινωνίας που κάνει η οργάνωση είναι πχ ταξική τότε κάνει συνδικαλισμό και έτσι επικοινωνεί με την κοινωνία. Αυτό εξυπηρετεί βεβαίως κάθε πατερούλη μλ, ΚΚΕ, μαρξιστή και τα συναφή που αναλαμβάνουν την απελευθέρωση της τάξης γιατί η τάξη από μόνη της είναι πρόβατα και θέλουν τον τσοπάνη να τους καθοδηγήσει, κατά το μαρξικό δόγμα.

Αντίθετα στην αναρχία και ειδικά στην αυτονομία, έχουμε μια ασάφεια που εγώ τη βλέπω και ως ασυνέπεια απέναντι στην κοινωνία, καθότι δεν επικοινωνούμε μαζί της. Εμείς μιλάμε για την κοινωνία αλλά οι αλλαγές τις κοινωνίας δεν επιδρούν στη συλλογικότητα, ειδικά αν αυτή χτίζεται από μια πλατφόρμα μεταξύ παρέας με δεσμούς συντροφικότητας μεταξύ τους κοκ, δηλαδή έννοιες κλειστού τύπου.

Μία είναι η αναρχική πρόταση που έχουμε μπροστά μας που επικοινωνεί με το υπαρκτό χωρίς μλκκέδικα νταβατζιλίκια. Οι ζαπατίστας και ο ελευθεριακός κοινοτισμός. Κάποιοι όμως βγαίνουν και λένε ότι δεν πρόκειται περί αυτού, ούτε δεν είναι ικανοποιημένοι με αυτές τις οριζόντιες δομές, ότι θα προκύψουν άλλες σε βάθος χρόνου σε όλο τον κόσμο καλύτερες, ότι υπάρχει καλύτερη πρόταση εν τέλει. Πόσο οριζόντια να γίνει το οριζόντια άραγε τους ρωτάω.

Ειλικρινά  δεν με απασχολεί το θεωρητικό κομμάτι για στάδια τους σοσιαλισμούς και τα συναφή, αυτά τα αφήνω στους από πάνω. Οι λύσεις που έχει ένας που ασχολείται με αντιδομές από τα κάτω τα τελευταία 15 χρόνια, είναι ξεκάθαρες.

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

To μέγιστο μέγεθος των αρχείων είναι 16ΜΒ. Επιτρέπονται όλες οι γνωστές καταλήξεις αρχείων εικόνας,ήχου, βίντεο. ΠΡΟΣΟΧΗ! Για να υπάρχει η δυνατότα embed ενός video πρέπει να είναι της μορφής mp4 ή ogg.

Νέο! Επιλέξτε ποιά εικόνα θα απεικονίζεται στην αρχή του σχόλιου.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License