Σχετικά με το πολιτικό μνημόσυνο του Lorenzo Orsetti


Παιδιά, τι είναι το πολιτικό μνημόσυνο; Πως γίνεται και κυρίως γιατί; γιατί γίνεται από ανθρώπους που δεν τον ηξεραν καν; Άλλο μια ανακοίνωση, μια εκδήλωση κι άλλο αυτό. Επίσης γιατί γίνεται 2 φορές; Το έκανε η Α.Ο και τώρα έβγαλε ανακοίνωση η Α.Π.Ο. δεν είναι λίγο γελοίο; Γιατί δεν έγινε μια φορά; Τι φάση; Επίσης από ποτέ χρησιμοποιείται η λέξη μάρτυρας;

από Τασος 30/04/2019 8:36 πμ.


Το πολιτικο μνημοσυνο ειναι ενα, γινεται στις 10 Μαη στο ΕΜΠ και καλουν και οι δυο οργανωσεις, ΑΟ και ΑΠΟ μετα απο αιτημα κ προσκληση της οργανωσης του Orsetti στη Συρια.


Ένα πολιτικό μνημόσυνο έγινε, αλλά ήθελε κι αυτός να πει κατι για να βγαλει το πρόβλημα του με την ΑΟ και την ΑΠΟ. Αλλα ακόμη και δυο και τρία να γίνονταν δεν θα ήταν καθόλου πρόβλημα, και μακάρι δηλαδή να ασχολούνταν με την Ροζάβα και τους συντρόφους μας που μάχονται εκεί κι αλλοι εκτός των δυο αυτών αναρχικών οργανώσεων και μερικών ακόμη συλλογικοτήτων. Οσο για τα πολιτικό μνημόσυνο που τον ξενίζει δεν είναι καν κάτι καινούργιο και συνηθίζεται από δεκαετίες για νεκρους αγωνιστές, όπως για παραδειγμα ο Τσουτσουβής ή ο Πολίτης πρόσφατα. Μάρτυρες αποκαλούνται στην Παλαιστίνη, το Κουρδισταν κ.α. οι αγωνιστές που έπεσαν μαχόμενοι. Τον Όρσο ειδικά εγώ απλά θα τον έλεγα ήρωα. Και δεν ήταν ανάγκη να τον γνωρίζω προσωπικά. Η ιστορία του κι ο αγώνας στην Ροζάβα στον οποίο έσπευσε εθελοντικα και για τον οποίο σκοτώθηκε έγινε με το θάνα το του πλατειά γνωστός. Αυτη η ιστορία κι αυτός ο αγώνας είναι που έχουν σημασία και πρέπει να αναδειχτούν και τα υπόλοιπα είναι δήθεν και μικρότητες ανευ σημασίας.  


Ορθή η απάντηση στον αρχικό, αλλά μισιακή η αλήθεια. « ... μακάρι δηλαδή να ασχολούνταν με την Ροζάβα και τους συντρόφους μας που μάχονται εκεί κι αλλοι εκτός των δυο αυτών αναρχικών οργανώσεων και μερικών ακόμη συλλογικοτήτων».

Πολλοί αναρχικοί έχουν γίνει μάρτυρες της επανάστασης στη Ροζάβα. Οι δυο ελλαδικές ομοσπονδίες, πρώτη φορά για τις ίδιες, μετά από χρόνια πιάσαν το θέμα. Μετά από εξωτερική πρόσκληση. Ο Όρσο ήταν βολικός για χρησιμοθηρία, επειδή αφενός ήταν δηλωμένος αναρχικός κι αφετέρου δεν συνδεόταν εμφανώς με καμία οργάνωση εδώ. Όπως λέγαμε δεκαετίες τώρα, «όσο πιο μακρυά, τόσο πιο καλά». Ο όρος χρησιμοθηρία δεν είναι συκοφαντικός, ούτε καν υπερβολικός, ακριβώς επειδή η ανακάλυψη (από τις ομοσπονδίες) των αναρχικών επαναστατών που πολεμάνε και πεθαίνουν στη Ροζάβα έγινε τόσο επιλεκτικά και καθυστερημένα.

Οι «μερικές ακόμα συλλογικότητες» είναι πράγματι ένα μικρό μέρος του χώρου ή κινήματος, αλλά είναι αυτές που έχουν αναδείξει σταθερά την επανάσταση του κουρδικού κινήματος και της Ροζάβα τα τελευταία τέσσερα χρόνια. Μεταξύ αυτών βρίσκονται και οργανώσεις που έχουν ξεκινήσει από τον ελλαδικό χώρο (δεν έχει σημασία να κάνουμε εδώ ειδική αναφορά σε ονόματα) και μάχονται σε Κουρδιστάν και Β.Συρία. Οργανώσεις που έχουν δώσει βαρύ φόρο αίματος, με νεκρούς μάρτυρες και τραυματίες. Αναρχικοί σύντροφοι που έχουν βρεθεί στους ίδιους δρόμους με τις συλλογικότητες των ομοσπονδιών. Μα ακριβώς γι' αυτό, ετούτοι εισπράτουν σιωπή. Δεν είναι αφομοιώσιμοι κι εργαλειοποιήσιμοι. Είναι ακόμα πολιτικά ζωντανοί. Έτσι όμως, ακριβώς έτσι, μέσα από την λήθη απέναντι στο σύνολο αυτών που μάχονται εκεί, ο Όρσο δολοφονείται πολιτικά τη στιγμή που γίνεται σημαία μιας αυθεντικότητας εντελώς αποστασιοποιημένης από τον πραγματικό αγώνα εκεί κι εδώ.

Η «ανακάλυψη» των αναρχικών μαρτύρων της Ροζάβα είναι εκκοφαντική διότι μέχρι χθες οι ομοσπονδίες και το σύνολο των συλλογικοτήτων τους απουσίαζαν απ' όλες τις εκδηλώσεις μνήμης για τους μάρτυρες της Ροζάβα. Από τις εκδηλώσεις της κουρδικής κοινότητας για τους διεθνιστές μάρτυρες, από πολιτικά μνημόσυνα και εκδηλώσεις σε αυτοοργανωμένες κοινότητες, σε καταλήψεις και σε σχολές στην αθήνα και την επαρχία. Δεν χρειάζεται να σημειώσουμε την μηδενική σχέση με το κουρδικό κίνημα. Το αντεπιχείρημα της πολιτικής ασυμφωνίας δεν μπορεί να σταθεί την ίδια στιγμή που αναγνωρίζεται ως παράδειγμα του αναρχικού ήθους ο Όρσο, ένας από εκείνους που άφησαν πίσω τις μικροπολιτικές σκοπιμότητες και τις ιδεολογικές σταθερές και έδωασν τα πάντα στην παρούσα επανάσταση.

Το ζήτημα δεν είναι πια οργάνωση θα πάρει τα ιερά λείψανα. Ποιά φυλλάδα θα πάρει μαζί του ο Βάρναλης (πραγματικό γεγονός, ένας τρεχάτος κνίτης ρίχνει έναν Ριζοσπάστη πριν κλείσει το φέρετρο). Οι μάρτυρες ανοίκουν σε όλους. Και στους πιο σεχταριστές και στους πιο παθητικούς και στους πιο αντιδραστικούς του κινήματος. Άρα ένα πολιτικό μνημόσυνο, εφόσον δεν βάζει ψέματα, είναι έστω κάτι. Θα μπορούσε να είναι μια (νέα) αρχή.

Ωστόσο, στο σημείο που μερικοί βουβαίνονται -σε πολιτισμό αναισθησίας και αποστασιοποίησης ζούμε, το παλεύουμε-, «μερικοί» άλλοι αναλαμβάνουν το καθήκον να φέρουν στο ύψος τους όλους τους μάρυτρες (ισότητα τουλάχιστον στο θάνατο) και να τιμήσουν τις ακατονόμαστες οργανώσεις. Όσοι κράτησαν την ίδια σημαία με τον Όρσο ξέρουν τι τους ενώνει και τι δεν θα επιτρέψουν να τους χωρίσει.

ΖΗΤΩ ΤΟ ΚΟΥΡΔΙΚΟ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ

ΖΗΤΩ Η ΣΥΝΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑΚΗ ΑΥΤΟΔΙΕΥΘΥΝΣΗ ΤΩΝ ΛΑΩΝ

ΖΗΤΩ Ο ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟΣ ΑΝΑΡΧΙΣΜΟΣ ΚΑΙ Η ΕΝΟΤΗΤΑ ΣΤΗΝ ΑΜΕΣΗ ΠΑΛΗ

ΜΟΝΟ Η ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΗ ΠΡΑΚΤΙΚΗ ΕΙΝΑΙ ΙΚΑΝΗ ΝΑ ΔΙΑΛΥΕΙ ΤΑ ΠΕΠΛΑ ΤΗΣ ΛΗΘΗΣ

από master-blaster 24/05/2019 12:46 μμ.


Δεν τα ξέρει μάλλον ο σύντροφος Μήτσος καλά τα πράγματα.

Το πολιτικό μνημόσυνο το ζήτησε απευθείας η οργάνωση στην οποία πολεμούσε ο ίδιος ο Orsetti. Και έγινε για αυτόν. Παρευρέθηκε συμπολεμιστής του και συντρόφισσα απο εκεί. Για ποιο λόγο οι ομοσπονδίες να έκαναν κάτι άλλο, πιο διευρυμένο ίσως; Ενα νεκρό τίμησαν. Αλλά στο τέλος έγινε προσκλητήριο όλων των νεκρών απο τις διεθνιστικές οργανώσεις, 45 ονομάτων αν θυμάμαι καλά. Φαντάζομαι ότι θα υπήρχαν εκεί οι νεκροί που υπονοεί με τον βαρύ φόρο αίματος ο σύντροφος απο άλλες οργανώσεις που αναφέρει.

Το προσκλητήριο νεκρών  το έκανε σύντροφος απο ομάδα της μίας ομοσπονδίας που έχει πολεμήσει επίσημα στην Συρία και είναι ο μόνος Ελληνας που βγήκε και το είπε δημόσια. Η ίδια ομάδα έχει κάνει αρκετές δράσεις και ακτιβισμούς μαζί με τους οργανωμένους κούρδους ενώ και άλλες ομάδες και απο τις δύο ομοσπονδίες διατηρούν σχέσεις και έχουν ασχοληθεί με το Κουρδικό.

Κανείς δεν αμφισβητεί ότι πολλά και διαφορετικά κομμάτια του κινήματος ασχολούνται με το θέμα και τιμή τους. Είναι καλό όμως να μην συμπεριφερόμαστε με λογικές ιδιοκτησίας αγώνων. Η επανάσταση της Rojava αξίζει πολύ περισσότερα απο "μικροκομματικές" κόντρες και εσωστρέφειες. Μπράβο στις ομοσπονδίες, μπράβο σε όλες τις οργανώσεις που αγωνίζονται στην Συρία μπράβο και σε όλα τα άλλα σχήματα στην ελλάδα που δίνουν αγώνα για το θέμα. Ας μείνουμε εκεί.

από Μήτσος 25/05/2019 6:47 μμ.


Συμφωνώ με τον προλαλήσαντα ότι η επανάσταση της Rojava αξίζει πολύ περισσότερα απο "μικροκομματικές" κόντρες και εσωστρέφειες. Άλλωστε, τίποτα απ' ότι έγραψα παραπάνω δεν παραποιεί το γεγονός της εκδήλωσης, όπως περιγράφηκε κατόπιν από εκείνον. Αντιθέτως, επιβεβαιώνεται ότι η συγκεκριμένη εκδήλωση, που αποτέλεσε τη μοναδική παρουσία μέσα σε τέσσερα χρόνια των ομοσπονδιών και των συλλογικοτήτων τους σε πολιτικό μνημόσυνο, ήταν συνέπεια εξωτερικής πρόσκλησης. Επαναλαμβάνω, αφού μάλλον δεν έγινα κατανοητός:Το ζήτημα δεν είναι πια οργάνωση θα πάρει τα ιερά λείψανα. Οι μάρτυρες ανοίκουν σε όλους. Άρα ένα πολιτικό μνημόσυνο, θα μπορούσε να είναι μια καλή αρχή.

Θα αποφύγω να αναφερθώ στο τι έχει πράξει η κάθε συλλογικότητα, με ποιό σκεπτικό και τι αποτελέσματα έχει παράξει. Επίσης και για εκείνες τις συλλογικότητες ή οργανώσεις που δεν έχουν καμία οργανική ή έστω αγωνιστική σύνδεση με το επίμαχο πεδίο. Οι οργανώσεις του κουρδικού και του τουρκικού κινήματος, οι πολιτικοί αποδέκτες της αλληλεγγύης στο συγκεκριμένο πεδίο, μπορούν να διακρίνουν μόνοι τους αν κάπου έχει υπάρξει σπέκουλα, το κόστος της οποίας συνήθως το πληρώνουν οι ίδιοι (οι αποδέκτες). Οπότε, δεν θα κάνουμε λογαριασμούς εδώ, εκτός αγωνιστικού πεδίου.

Αφορμή για το σχόλιό μου ήταν αυτό που έβαλα στον τίτλο, η έμμεση υποτίμηση που διαφένεται στην έννοια «μερικών ακόμη συλλογικοτήτων». Δυστυχώς, το διορθωτικό σχόλιο του προλαλήσαντα επικυρώνει τις κριτικές παρατηρήσεις μου. Αυτοί που άνοιξαν το δρόμο που συνδέει τον ελλαδικό χώρο με την επανάσταση της Ροζάβα και που συνεχίζουν να τον κρατούν ανοικτό, με αίμα, παραμένουν  «μερικοί ακόμα». Οι οργανώσεις τους, που είναι ριζωμένες στο κουρδικό έδαφος, παραμένουν «μερικές ακόμη συλλογικότητες». Η διάσταση μεταξύ της σιωπής γι' αυτούς τους «μερικούς ακόμη» (όχι μόνο σε αυτή τη συζήτηση, αλλά και σε δημόσιες εκδηλώσεις) και της προβολής διάφορων άλλων οργανώσεων και αγωνιστών, είναι εκκοφαντική.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα, η ανακρίβεια του προλαλήσαντα για τη μοναδικότητα στη δημόσια έκφραση, του συντρόφου-μαχητή που ανήκει στη μια ομοσπονδία. Σε πολυάριθμες πολιτικές εκδηλώσεις έχουν μιλήσει έλληνες μαχητές, φατσάτα κι έχουν δοθεί και ραδιοφωνικές συνεντεύξεις. Που εδράζεται η επικαλούμενη μοναδικότητα; Μήπως ο προλαλήσαντας θεωρεί δημόσια έκφραση μόνο τις συνεντεύξεις σε καθεστωτικά-εμπορικά media; Θα ήταν τόσο άστοχο που δεν αξίζει να σταθούμε στο σημείο. Ή μήπως η κατά πρόσωπο καταδήλωση προϋποθέτει επίσημο ονοματεπόνυμο και φωτογράφηση; Σα να μην παρακολουθεί και στοχοποιεί το κράτος έτσι κι αλλιώς (άλλη μια υποτίμηση μερικών από τους «μερικούς ακόμη»). Είναι επίσης άστοχο. Κι όμως, το παράδειγμα είναι δηλωτικό. Η έκθεση του προσώπου ενός υποδειγματικού αγωνιστή, όπως την υπονοεί ο προλαλήσαντας, μπορεί να έχει ένα πολιτικό σκεπτικό από πίσω, ενισχυτικό για τον αγώνα και τις οργανωτικές προσπάθειες. Είναι ζήτημα της κάθε οργάνωσης πότε εκφράζεται μέσω του προσωπικού παραδείγματος και πότε μέσω του συλλογικού προσώπου. Και τα δυο πρέπει να είναι σεβαστά (κάτι ακόμα που διαφεύγει από τον προλαλήσαντα). Να σημειωθεί όμως, ότι οι επιλογές δεν είναι τυχαίες. Άλλη τακτική αντιστοιχεί σε οργανώσεις που δηλώνουν ότι ο ένοπλος αγώνας είναι εκ' των ουκ άνευ του επαναστατικού κινήματος και τονίζουν τη σημασία της μεταφοράς εμπειρίας από την τρέχουσα επανάσταση και άλλη τακτική σε οργανώσεις που δηλώνουν ότι οι εδώ συνθήκες στην παρούσα συγκυρία δεν το σηκώνουν και που αναλαμβάνουν την πολιτική ευθύνη να δώσουν αυτή την απάντηση στους καθεστωτικούς δημοσιογράφους στην καυτή ερώτηση που πάντα συνοδεύει τις σχετικές συνεντεύξεις, ότι εκεί δηλαδή, κάνουμε ολομέτωπο αντιφασιστικό αγώνα, ενώ εδώ κάνουμε (μη ένοπλο) πολιτικό αγώνα.

Ας μην γράψει κάποιος πάλι για εσωστρέφεια. Άλλος βρήκε μοναδικότητες και μάλιστα, πάνω σ' ένα έδαφος ολισθηρό.

Επιτρέφοντας στα του μνημοσύνου, καλή αντάμωση.

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

To μέγιστο μέγεθος των αρχείων είναι 16ΜΒ. Επιτρέπονται όλες οι γνωστές καταλήξεις αρχείων εικόνας,ήχου, βίντεο. ΠΡΟΣΟΧΗ! Για να υπάρχει η δυνατότα embed ενός video πρέπει να είναι της μορφής mp4 ή ogg.

Νέο! Επιλέξτε ποιά εικόνα θα απεικονίζεται στην αρχή του σχόλιου.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License