Κράτος, αστυνομία και ΜΚΟ πετάνε στο δρόμο 900 οικογένειες αναγνωρισμένων προσφύγων

Υπάρχει γενικευμένο σχέδιο κρατικής καταστολής με την βοήθεια τόσο των διεθνών οργανισμών όσο και των ΜΚΟ (ΔΟΜ, Ύπατη Αρμοστεία, ΆΡΣΙΣ κ.α).

Υπάρχει γενικευμένο σχέδιο κρατικής καταστολής με την βοήθεια τόσο των διεθνών οργανισμών όσο και των ΜΚΟ (ΔΟΜ, Ύπατη Αρμοστεία, ΆΡΣΙΣ κ.α). Παράλληλα κλείνουν καταλήψεις προσφύγων, πετάνε για αρχή 900 οικογένειες αναγνωρισμένων προσφύγων από τα διαμερίσματα στο δρόμο χωρίς να τους δίνουν κάποια προοπτική, χτυπάνε τους εγκλωβισμένους πρόσφυγες στα Διαβατά και κάνουν παράνομες επαναπροωθήσεις στην ‘’ασφαλή’’ για τους πρόσφυγες Τουρκία. Μεγάλο ενδιαφέρον παρουσιάζει και ο βρώμικος ρόλος των ΜΚΟ, που τόσο καιρό έχυναν τόνους από κροκοδείλια κλάματα για το δράμα αυτών των ανθρώπων εισπράττοντας πακτωλό χρημάτων που μέσω υπερτιμολογήσεων τα έβαζαν στη τσέπη τους και τώρα βοηθούν στις εξώσεις με το πρόσχημα ότι θα απεγκλωβίσουν έτσι κόσμο από τα νησιά. Δεν είναι άλλωστε τυχαία η επίθεση που γίνεται στους απείθαρχους εργαζόμενους και εργαζόμενες των ΜΚΟ που αρνούνται να εκτελέσουν τις εντολές των αφεντικών τους. Αλληλεγγύη στον αγώνα των προσφύγων. Φωτιά σε κράτος, ΜΚΟ και αφεντικά

από Δήμος 15/04/2019 12:21 πμ.


έχει προκηρυχτεί απεργία από το σωματείο εργαζόμενων στις ΜΚΟ ενάντια στις εξώσεις προσφύγων από τα camps και τα διαμερίσματα για τις 16/4 με συγκέντρωση στις 12:00 στο μουσείο και την ίδια μέρα στις 18:30 έχει καλεστεί πορεία από πρωτοβάθμια σωματεία και οργανώσεις στα προπύλαια. Απλά μου φαίνεται πυροτέχνημα που πάει για εκτόνωση γιατί με δύο συγκεντρώσεις πρωί και απόγευμα αποδυναμώνεις την όποια δυναμική θα μπορούσε να δημιουργηθεί. 

από @@@ 15/04/2019 1:38 πμ.


Συντρόφισσα πρέπει να καλεστεί συνέλευση  που θα κινήσει το ζήτημα σε προλεταριακή βάση. Δηλαδή να συναντηθούν μετανάστες/πρόσφυγες, απείθαρχοι εργαζόμενοι στις ΜΚΟ και όχι μόνο και όποιος άλλος-η προλετάριος/α.


Εχουμε μιλήσει πολλές φορές για τα αδιέξοδα που βιώνουν οι πρόσφυγες και οι αιτούντες άσυλο στην Ελλάδα. Για τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν, από τη στιγμή της εισόδου τους στη χώρα, τα οποία δε σταματούν ακόμα κι όταν λάβουν στα χέρια τους τα πολυπόθητα χαρτιά. Αυτά που, θεωρητικά, τους ανοίγουν τις πύλες στη νόμιμη διαμονή και μετακίνησή τους στην Ευρώπη.Δε χρειάζεται παρά να σκεφτούμε τους κινδύνους ενός παράνομου ταξιδιού από τις χώρες τους, τις άθλιες συνθήκες διαβίωσής τους στα διάφορα «camps» ανά την ελληνική επικράτεια (επί της ουσίας, ανοιχτές φυλακές), τις ελάχιστες και κουτσουρεμένες παροχές που λαμβάνουν από το ελληνικό κράτος, σε συνεργασία με τη «φιλεύσπλαχνη» Ευρώπη, πράγματα που τα ζει στο πετσί του και ο ελληνικός λαός στην Ελλάδα των μνημονίων. Ισως όχι σ’ αυτό το επίπεδο αλλά, ας πούμε, κατ’ αναλογία.Πολλοί θα πίστευαν ότι η απόκτηση νόμιμων εγγράφων θα έβαζε ένα τέρμα στα προβλήματα, θα δημιουργούσε συνθήκες για να ξαναρχίσουν αυτοί οι άνθρωποι τη ζωή τους από την αρχή. Ωστόσο αυτό δεν ισχύει.Μέχρι πρότινος, οι αιτούντες άσυλο που παρουσίαζαν κάποια ευαλωτότητα (π.χ. ένα σοβαρό πρόβλημα υγείας) μετακινούνταν από τα camp της χώρας και τοποθετούνταν σε διαμερίσματα. Παράλληλα μ’ αυτό, τους χορηγούνταν κι ένα μικρό χρηματικό ποσό για τις ανάγκες του νοικοκυριού τους. Ολα αυτά, φυσικά, «έτρεχαν» ως παροχές μέσω των διαφόρων προγραμμάτων, απ’ όσα ευκαιριακά λειτουργούν με αφορμή την εμφάνιση του προσφυγικού.Αυτοί οι ίδιοι ευάλωτοι άνθρωποι, που από αιτούντες άσυλο είχαν την τύχη να λάβουν την αναγνώριση στο πρόσωπό τους του περιβόητου «προσφυγικού» καθεστώτος, τώρα πετιούνται στυγνά στο δρόμο. Οι «υπεύθυνοι» των προγραμμάτων για τη στέγαση των προσφύγων αποφάσισαν ότι ήρθε η ώρα να «διωχτεί» η πρώτη φουρνιά των αναγνωρισμένων (πρόκειται για όσους έχουν λάβει προσφυγικό καθεστώς μέχρι το καλοκαίρι του 2017) και να μπουν στη θέση τους άλλοι, για να διωχτούν κι αυτοί στη συνέχεια και πάει λέγοντας. Φυσικά, όλα τα παραπάνω με τις «ευλογίες» και τη στήριξη του υπουργείου Μεταναστευτικής Πολιτικής.Η λογική πάνω στην οποία ερείδεται το σκεπτικό τους είναι ότι πρώτον η διαμονή και παροχή χρηματικού βοηθήματος ήταν προσωρινή για τους ανθρώπους αυτούς μέχρι να βρουν μια δουλειά και να καταφέρουν να νοικιάσουν ένα σπίτι μόνοι τους και δεύτερον ότι μετά απ’ αυτό το χρονικό διάστημα (ένα εξάμηνο για αρχή, με δυνατότητα ανανέωσης) οι πρόσφυγες κρίνονται ενταγμένοι, σε ικανοποιητικό βαθμό, στην ελληνική κοινωνία!Πώς όμως θεωρείται ότι κατάφερε να ενταχθεί στην ελληνική κοινωνία ένας άνθρωπος που στην πραγματικότητα έχει ελλιπέστατη έως μηδαμινή πρόσβαση στη δημόσια παιδεία, γνωρίζει ανεπαρκώς (κομψός χαρακτηρισμός) την ελληνική γλώσσα και ως εκ τούτου δεν έχει τη δυνατότητα να βρει ένα μεροκάματο για να βιοποριστεί και να στηρίξει την οικογένειά του; Πώς άραγε έκριναν οι κύριοι των προγραμμάτων αυτών ότι κάτι τέτοιο ισχύει και είναι εφικτό στις παρούσες συνθήκες; Μα φυσικά με γνώμονα το συμφέρον τους. Το δικό τους και των αφεντικών που εκπροσωπούν. Ασχετα με το αν φορούν τη μάσκα των «ανθρωπιστών». Δεν ασχολούνται με το ουσιαστικό ζήτημα της ανάγκης στέγασης των ανθρώπων αυτών. Περιορίζονται στο να παίρνουν εγκρίσεις για τα διάφορα προγράμματα.Ετσι λοιπόν, μερικές Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις ξεκίνησαν ήδη με τη σειρά τους, «πιεσμένες» από τους «ανθρωπιστές» που προσφέρουν τα παχυλά κονδύλιά τους, να ανακοινώνουν στους ανθρώπους αυτούς ότι πρέπει να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους. Για πολλοστή φορά. Σε ορισμένες μάλιστα περιπτώσεις δεν υπήρξε καν προηγούμενη ενημέρωση στους πρόσφυγες, ώστε -αν μη τι άλλο- να προετοιμαστούν και να αναζητήσουν έστω μια προσωρινή στέγη ως λύση ανάγκης. Εγινε το αντίθετο. Υπήρξαν περιστατικά που ανακοινώθηκε σε πρόσφυγες ότι πρέπει να «αδειάσουν» τα σπίτια μέσα σε λίγες ώρες, ενώ παράλληλα υπήρξαν εκβιασμοί ότι αν αρνηθούν να αποχωρήσουν, θα διακοπεί το χρηματικό βοήθημα, που υπό άλλες συνθήκες θα το λάμβαναν για τρεις μήνες ακόμα!Οι άνθρωποι των γνωστών εισπρακτικών εταιριών μοιάζουν με άκακα αρνιά μπροστά στους «ανθρωπιστές» που διαχειρίζονται το προσφυγικό.Δε χρειάζεται να πούμε ότι το όλο ζήτημα προσεγγίζεται με μια κυνική και απάνθρωπη λογιστική λογική. Εχουμε τόσα λεφτά, μπορούμε να στεγάσουμε τόσους, άρα «να φεύγουν οι πρωινοί για να έρθουν οι βραδινοί». Και πού θα πάνε αυτοί οι άνθρωποι; Αυτό είναι δικό τους πρόβλημα. Ας κόψουν το λαιμό τους.Πρόκειται για ένα ακόμα χαστούκι από τη σκληρή πραγματικότητα που αγγίζει τόσο τον ελληνικό όσο και τον προσφυγικό πληθυσμό. Μην ξεχνάμε, άλλωστε, και το φαινόμενο των πλειστηριασμών και τη μόνιμη απειλή να πεταχτούν στο δρόμο εκατοντάδες άνθρωποι, ανεξάρτητα τελικά από το πού κατάγονται. Αν είναι ντόπιοι ή πρόσφυγες. Για άλλη μια φορά οι μη έχοντες πληρώνουν το τίμημα μιας απάνθρωπης πολιτικής. Μιας πολιτικής που το μόνο που κάνει είναι να εκμεταλλεύεται αυτούς που μπορεί χωρίς ενδοιασμούς.Το μόνο που μπορεί να σταματήσει τη διολίσθηση σε όλο και χειρότερες συνθήκες είναι η κινητοποίηση των ίδιων των ανθρώπων που τη ζουν. Αυτοί είναι που πρέπει να βγουν μπροστά και να διεκδικήσουν τα ελάχιστα, τα βασικά για τις ζωές των ίδιων και των παιδιών τους. Να διεκδικήσουν να μη μείνει κανένας άνθρωπος στο δρόμο. Και στο πλάι τους να έχουν όλη την εργατική τάξη της χώρας.

 

http://www.eksegersi.gr/issue/1003/%CE%9A%CE%B1%CF%84%CE%B1%CF%83%CF%84%CE%BF%CE%BB%CE%AE/32838.%CE%A0%CE%B5%CF%84%CE%AC%CE%BD%CE%B5-%CE%B1%CE%BD%CE%B1%CE%B3%CE%BD%CF%89%CF%81%CE%B9%CF%83%CE%BC%CE%AD%CE%BD%CE%BF%CF%85%CF%82-%CF%80%CF%81%CF%8C%CF%83%CF%86%CF%85%CE%B3%CE%B5%CF%82-%CF%83%CF%84%CE%BF-%CE%B4%CF%81%CF%8C%CE%BC%CE%BF


Έχει βγει κείμενο για το συγκεκριμένο ζήτημα από το Σωματείο των εργαζομένων στη ΜΚΟ ΑΡΣΙΣ (το οποίο από ό,τι είδα για άγνωστο λόγο έχει πάει στα κρυμμένα του Indymedia!):

 

Μια πρόταση για διεύρυνση του αγώνα ενάντια στις εξώσεις.

Καταρχάς μια πρώτη παρατήρηση είναι ότι πρέπει να σπάσουμε τους διαχωρισμούς μεταξύ των προσφύγων και των εργαζομένων και αυτό μπορεί να συμβεί μόνο αν δημιουργήσουμε κοινές αφετηρίες δράσης ενταγμένες σε ένα ευρύτερο κίνημα αλληλεγγύης και αγώνα. Ήδη από το περσινό καλοκαίρι και την μάχη ενάντια στις απολύσεις των δύο συναδέρφων μας από το safe zone του Σχιστού θα μπορούσε να υπάρχει μια πρώτη προσέγγιση με τους πρόσφυγες.

Mε την πρόσφατη υπουργική απόφαση του το Υπουργείο Μεταναστευτικής Πολιτικής αιφνιδιαστικά γνωστοποίησε ότι η κυβέρνηση στοχεύει στη σταδιακή έξωση των προσφύγων από τα διαμερίσματα στα οποία φιλοξενούνταν καθώς και τη διακοπή της οικονομικής βοήθειας με ευθύνη της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες. Η απόφαση αυτή σε πρώτη φάση αφορά πρόσφυγες που τους χορηγήθηκε το καθεστώς διεθνούς προστασίας μέχρι τις 31/07/2017 και αργότερα θα επεκταθεί στο σύνολο των αναγνωρισμένων προσφύγων.

Ο «ανθρωπισμός» που εκτυλίχτηκε μπροστά στα μάτια μας, με τα τεράστια πακέτα χρημάτων τόσο από την Ε.Ε. όσο και από την Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες που δόθηκαν σε Μ.Κ.Ο για να στηθεί στα πόδια του το «καθεστώς διαχείρισης» που το ελληνικό κράτος από το 2015 προσπάθησε να εφαρμόσει απέναντι στην προσφυγική κρίση , είχε ημερομηνία λήξης! Αυτό είναι το νέο φιρμάνι της νέας υπουργικής απόφασης του Υπουργείου Μεταναστευτικής Πολιτικής! Ένα φιρμάνι σε πλήρη σύμπλευση με τις επιταγές της ΕΕ και τις ρατσιστικές πολιτικές της Ευρώπης- φρούριο, τα κλειστά σύνορα, τα στρατόπεδα συγκέντρωσης, τα κολαστήρια Κέντρα Κράτησης, τους φράχτες, τις απελάσεις και τις επαναπροωθήσεις στον Έβρο, τα νησιά του Αιγαίου «αποθήκες ψυχών», την FRONTEX και τις περιπολίες θανάτου στη Μεσόγειο που πνίξανε χιλιάδες πρόσφυγες στο βωμό των ρατσιστικών συμφωνιών ΕΕ με την Τουρκία και τη Λιβύη.

Το φιρμάνι αυτό, το οποίο θα εφαρμοστεί από τις 31/3/2019 μέσα από fast-track διαδικασίες, εξωθεί με βίαιο τρόπο τους αναγνωρισμένους πρόσφυγες σε καθεστώς αστεγίας, χωρίς να δίνεται καμία εναλλακτική λύση. Η κρατική παρέμβαση που επιβάλλεται χωρίς κανένα σχέδιο και χωρίς καμία προπαρασκευαστική ενέργεια , με πρόφαση την «αποσυμφόρηση» των Κέντρων Υποδοχής και Ταυτοποίησης στα νησιά , εγείρει σοβαρές ανησυχίες αναφορικά με την ύπαρξη δομημένου πλάνου μέριμνας. Για ακόμα μια φορά οι πρόσφυγες αντιμετωπίζονται σαν αριθμοί και υπό το πρίσμα της «έκτακτης ανάγκης» χωρίς κανένα απολύτως σχεδιασμό και με το βλέμμα στραμμένο μακριά από τις ανάγκες τους.

Την ίδια ώρα που το Υπουργείο Μεταναστευτικής Πολιτικής συντάσσει σχέδιο «Εθνικής Στρατηγικής για την Ένταξη», το οποίο έθεσε σε δημόσια διαβούλευση, λαμβάνει παράλληλα μέτρα αιφνίδιας απομάκρυνσης του συγκεκριμένου πληθυσμού από τις δομές στέγασης, αδιαφορώντας τελικά για την ομαλή και ουσιαστική ένταξή του στη χώρα υποδοχής. Δεν θα πρέπει να ξεχνάμε πως μιλάμε για ανθρώπους που βίωσαν την φρικαλεότητα των πολέμων, του ξεριζωμού, ανθρώπους που οι ζωές τους διαλύθηκαν εν μια νυκτί! Και τώρα εν μια νυκτί και χωρίς καμία προηγούμενη πραγματική προσπάθεια ένταξης τους για να «ενταχθούν» τους πετάνε στο δρόμο!

Τα χρονικά περιθώρια δεν είναι απλώς περιορισμένα αλλά ασφυκτικά! Ως εργαζόμενες και εργαζόμενοι στις ΜΚΟ θέλουμε να κάνουμε σαφές πως διαφοροποιούμαστε πλήρως σε μια τέτοια απόφαση. Θα πρέπει λοιπόν να μην μείνουμε θεατές και να εμποδίσουμε έμπρακτα τις εξώσεις από τα διαμερίσματα των " μη ευάλωτων προσφύγων" συνδέοντας τον αγώνα τους για στέγαση με τις απολύσεις εργαζομένων στις ΜΚΟ και με την εντατικοποίηση της εργασίας μας. Αυτή τη στιγμή η απροσδιοριστία και η μεταβλητότητα του αντικειμένου εργασίας και του καθηκοντολογίου, οι καθυστερημένες καταβολές μισθών του ΑΜΙΦ, οι εξαιρετικά βραχύχρονες συμβάσεις εργασίας, τα timesheet, η καταστρατήγηση του οκτάωρου, οι απλήρωτες υπερωρίες (εφημερίες, on call, έκτακτα περιστατικά, δουλειά γραφείου εκτός ωραρίου), οι ισχυρές πελατειακές σχέσεις και η υποστελέχωση, είναι σε άμεση συνάρτηση με την ευαλωτότητα όλων όσων κατοικούν στα διαμερίσματα, στα camps και στους ξενώνες.

Επιπλέον θα πρέπει να γίνει κατανοητό ότι αν περάσουν τώρα οι εξώσεις από τα διαμερίσματα των αναγνωρισμένων προσφύγων , μετά θα ανοίξει ο δρόμος για τις εξώσεις από τα διαμερίσματα των αιτούντων άσυλο που με τη σειρά τους θα ανοίξουν το δρόμο για τις απελάσεις ή και τον ‘’εθελοντικό επαναπατρισμό’’ λόγω απόγνωσης σε αρκετούς από τους πρόσφυγες που θα βρεθούν στο δρόμο. Ήδη για τις πιο ‘’ευάλωτες μεταναστευτικές και προσφυγικές ομάδες’’ οι απελάσεις έχουν ήδη ξεκινήσει και αν δεν καταφέρουμε να βάλουμε φρένο σε αυτή την συνθήκη, οι μηχανισμοί καταστολής του κράτους θα στραφούν με μεγαλύτερη σφοδρότητα αλλά και σε μεγαλύτερη κλίμακα και σε άλλες πληθυσμιακές ομάδες όπως έχουμε δει να συμβαίνει στις ολοένα και περισσότερες ρατσιστικές επιχειρήσεις σκούπα τόσο στο κέντρο της Αθήνας όσο και αλλού, και ο νοών νοείτω.

Στη παρούσα περίοδο της κρίσης που διανύουμε είναι δεδομένο για όλους-ες ότι οι όροι και οι συνθήκες ζωής των εργαζόμενων έχουν χειροτερεύσει σε ακραίο βαθμό. Αν για μεγάλο μέρος της κοινωνίας η καθημερινότητα έχει γίνει δυσβάσταχτη λόγω των επιθέσεων που δέχθηκε , εύκολα καταλαβαίνει κανείς ότι τα προγράμματα για τους πρόσφυγες δεν είναι προγράμματα ένταξης που θα προσφέρουν κάποια κοινωνικά και πολιτικά δικαιώματα , αλλά προγράμματα διαχείρισης, ελέγχου και διαχωρισμού του πλεονάζοντα πληθυσμού ή αντίστοιχα "της ενσωμάτωσής τους ως υποτιμημένης εργασιακής δύναμης". Η υποτιμημένη εργασιακή δύναμη είναι και το σημείο σύγκλισης μεταξύ των ντόπιων εργαζόμενων και των μεταναστών και προσφύγων.

Οι μεγάλες μεταναστευτικές ροές και η οικονομική κρίση των τελευταίων χρόνων έχουν επιβάλλει αλλαγές στη διαχείριση των μεταναστών και των προσφύγων εντός της ΕΕ: σκλήρυνση του ελέγχου, απομόνωση, κατακερματισμός και διαλογή των προσφύγων και των μεταναστών. Εντός της επικράτειας της ΕΕ, με την ελεύθερη κυκλοφορία κεφαλαίων, εμπορευμάτων και εργασίας, όπως αυτή θεσπίζεται στη συνθήκη του Σένγκεν, οι μετανάστες και οι πρόσφυγες λαμβάνουν τη θέση που τους επιφυλάσσει το κεφάλαιο στην αγορά εργασίας. Και πιο συγκεκριμένα, η συμφωνία Ευρωπαϊκής Ένωσης - Τουρκίας, οι συμφωνίες για την στρατιωτική φύλαξη των συνόρων καθώς και η απέλαση των ανεπιθύμητων προσφύγων προς χώρες που κρίνονται ασφαλείς, όπως πχ το Αφγανιστάν, εμπεριέχουν ως μπόνους την προσφορά της μόνιμης ή προσωρινής, φτηνής εργασίας προσφύγων και μεταναστών. Δεν είναι τυχαίο ότι η χειρωνακτική εργασία τόσο στον τομέα της γεωργίας όσο και στον κατασκευαστικό και τον βιομηχανικό τομέα γίνεται κυρίως από μετανάστες και πρόσφυγες. Ο κύριος στόχος, λοιπόν, κράτους και κεφαλαίου για τις ομάδες των προσφύγων και των μεταναστών που θα μείνουν εδώ δεν είναι ο αποκλεισμός, αλλά η ενσωμάτωση της εργασιακής τους δύναμης ως ''παράνομης'', άρα ''φτηνής'' και ''πειθαρχημένης'', στο εθνικό κεφάλαιο και το κράτος. Συνεπώς σε όλη την επικράτεια της ΕΕ, φαινόμενα τύπου Μανωλάδας είναι σίγουρο ότι θα γενικευτούν, η στυγνή εκμετάλλευση της εργασίας θα αποτελέσει τον κανόνα, και οι μετανάστες - πρόσφυγες με ασφαλιστικά και εργασιακά δικαιώματα θα ελαχιστοποιηθούν.

Αντίστοιχα το "ανθρωπιστικό ζήτημα" όπως το υπερασπίζονται οι ΜΚΟ και η ταύτισή τους σε μεγάλο βαθμό με τους χρηματοδότες τους, (υπερεθνικούς οργανισμούς – Ευρωπαϊκή Ένωση ) δείχνουν την άρρητη αλλά σαφή συνεργασία τους με τις δυνάμεις του κεφαλαίου. Το ανθρωπιστικό ζήτημα διαχωρισμένο από το κοινωνικό ζήτημα αναπαράγει τη μορφή της γυμνής ζωής, μια ζωής απογυμνωμένης πλήρως από πολιτικά και κοινωνικά δικαιώματα. Πάνω ακριβώς στην έννοια της μια ζωής απογυμνωμένης πλήρως από πολιτικά και κοινωνικά δικαιώματα θεμελιώνεται και η κυριαρχία πάνω στους πρόσφυγες.

Δεν αρκεί λοιπόν να αποποιούμαστε τις ευθύνες ως ‘’κοινωνικοί επιστήμονες’’ και να λέμε ότι δεν θα εκτελέσουμε εντολές με τις οποίες δεν συμφωνούμε, που έτσι και αλλιώς εκτελούμε καθημερινά, ούτε ότι δεν θα αναλάβουμε οποιαδήποτε συμμετοχή στη δικαιολόγηση ή στην ηθική αιτιολόγηση της απόφασης που έλαβε το υπουργείο έναντι των φιλοξενούμενων, γιατί μια τέτοια συνθήκη δεν θα εμποδίσει ούτε τις εξώσεις και τη διακοπή του επιδόματος αλλά ούτε και θα προστατεύσει τους ίδιους τους εργαζόμενους από την διακοπή σύμβασης, σε περίπτωση μη συμμόρφωσης με τις, ανάρμοστες, εντολές της εργοδοσίας. Αντιθέτως, πρέπει να βγούμε από την εσωστρέφεια και μαζί με το ευρύτερο ταξικό κίνημα να πάρουμε από κοινού πρωτοβουλίες για να οργανωθεί η πάλη ενάντια στις εξώσεις των προσφύγων και να προσπαθήσουμε να βάλουμε φραγμό στις ορέξεις κυβέρνησης, κράτους, κεφαλαίου, ΜΚΟ και των διαφόρων υπερεθνικών οργανισμών. Για να επέλθει μια πρώτη συνθήκη κοινού αγώνα είναι απαραίτητο αρχικά να υπάρχει κριτική του ρόλου μας ως εργαζομένων στις ΜΚΟ, καθώς η ίδια η σχέση της εργασίας που καλούμαστε να συνδράμουμε είναι ένα πλαίσιο βιοπολιτικής διαχείρισης των μεταναστευτικών ροών και όχι πραγματικής υποστήριξης των ανθρώπων, ανεξάρτητα από τις καλές μας προθέσεις και από το αίσθημα αλληλεγγύης που μπορεί να μας διακατέχει. Για να βάλουμε φρένο στα σχέδια τους ντόπιοι και μετανάστες και πρόσφυγες με κοινούς αγώνες!

 

ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ ΑΜΕΣΑ ΤΗΝ ΑΠΟΣΥΡΣΗ ΤΗΣ ΑΠΟΦΑΣΗΣ ΤΟΥ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟΥ ΠΟΥ ΕΞΩΘΕΙ ΤΟΥΣ ΠΡΟΣΦΥΓΕΣ ΣΤΗΝ ΑΣΤΕΓΙΑ.

ΚΑΛΟΥΜΕ ΚΑΘΕ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟ ΚΑΙ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΗ ΣΕ ΜΚΟ ΚΑΙ ΔΗΜΟΥΣ, ΝΑ ΑΡΝΗΘΟYΝ ΝΑ ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΣΟΥΝ Ή ΝΑ ΥΛΟΠΟΙΗΣΟΥΝ ΤΙΣ ΕΝΤΟΛΕΣ ΤΩΝ ΔΙΟΙΚΗΣΕΩΝ ΓΙΑ ΕΞΩΣΗ ΤΩΝ ΠΡΟΣΦΥΓΩΝ ΑΠΟ ΤΑ ΔΙΑΜΕΡΙΣΜΑΤΑ.

ΑΛΛΗΛΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΥΣ ΠΡΟΣΦΥΓΕΣ ΠΟΥ ΘΑ ΑΝΤΙΣΤΑΘΟΥΝ ΣΤΗΝ ΕΦΑΡΜΟΓΗ ΑΥΤΗΣ ΤΗΣ ΑΠΟΦΑΣΗΣ.

από Εργαζόμενος αναρχικος και σπάστης 16/04/2019 12:17 πμ.


Όποίος εργαζόμεν@ σε ΜΚΟ εκτελέσει τέτοιες εντολές πρέπει να τον τσακίσουμε. Οι μεταναστες και οι πρόσφυγες είναι ταξικά μας αδελφια. Να βγάλουν οσ@ δουλεύουν μαζί τους ονόματα στη φόρα όπως έγινε και με τους ελεγκτές 

από Να τελειώνουμε με την Αρσιστερά 16/04/2019 3:35 μμ.


Οι ΜΚΟ να περάσουν στα χερια των μεταναστών και των εργαζομένων και να παψουν να είναι τσιφλίκια ψευτο-ανθρωπιστών. 

από Δήμος 17/04/2019 1:23 πμ.


Οι δύο πορειες την ίδια μέρα λειτούργησαν διασπαστικά καθώς ο πρωινός κοσμος σε μεγάλο ποσοστό δεν κατέβηκε στην απογευματινή πορεία. Υπολογίζω ότι το πρωί ήταν στη πορεία γύρω στα 150-200 άτομα ενώ το απόγευμα γύρω στα 500-600  με το city plaza μαζί. 


Η απεργία του ΣΒΕΜΚΟ στις 16/4 δεν ήταν μια "κλασσική" απεργία. Την καλεί καταρχήν ένα σωματείο βάσης των ίδιων των εργαζομένων κι όχι οι κάθε λογής εργατοπατέρες που έχουν σημαντικότερες ευγενείς ασχολίες το τελευταίο διάστημα. Είναι μια απεργία που δεν γίνεται για συντεχνιακά οικονομικά/κλαδικά ζητήματα, αν και δεν είναι λίγοι οι εργαζόμενοι/ες στις ΜΚΟ που δεν πληρώνονται στην ώρα τους ή που είναι όμηροι συμβάσεων ορισμένου χρόνου. Γίνεται απαιτώντας να σταματήσουν οι εξώσεις προσφύγων από δομές στέγασης και το συνακόλουθο κόψιμο του χρηματικού βοηθήματος που παίρνουν, που εφαρμόζει από αυτό το μήνα το Υπουργείο Μεταναστευτικης πολιτικής, με το πρόσχημα της "ένταξης" των προσφύγων στην ελληνική κοινωνία και την "αποσυμφόρηση των κέντρων κράτησης".

Είναι μια απεργία εργαζομένων σε προνοιακές δομές που στέκονται αλληλέγγυοι στους χρήστες των υπηρεσιών τους. Σα να λέμε απεργούν οι υπάλληλοι του ΟΑΕΔ ενάντια στην ανεργία, ή οι νοσοκομειακοί γιατροί ενάντια στο "φακελάκι". Και δεν πρόκειται για μια απεργία στο δημόσιο, αλλά στο ιδιωτικοποιημένο κράτος πρόνοιας των ΜΚΟ που έχει χτιστεί τα τελευταία χρόνια με τα κονδύλια για το "προσφυγικό" και που προεικονίζει τον νεοφιλελεύθερο και ταυτόχρονα "ανθρωπιστικό" τρόπο που θα διαχειριστούν οι προνοιακές ανάγκες των (ντόπιων και μεταναστευτικών) πληθυσμών που περισσεύουν.

Το πιο σημαντικό: Είναι μια απεργία ντόπιων εργαζομένων, εργαζόμενων δηλαδή με χαρτιά και πολιτικά/εργασιακά δικαιώματα, για υποστήριξη μεταναστών/προσφύγων που είναι δομικά αποκλεισμένοι από την ελληνική κοινωνία και την αγορά εργασίας. Να το κάνουμε πιο λιανά: Είναι μια απεργία που κάποιοι/ες ντόπιοι εργαζόμενοι/ες σηκώνουν κεφάλι στο αφεντικό τους παρά την τρομοκρατία των απολύσεων και λένε "αρνούμαι να πετάξω τους πρόσφυγες στον δρόμο" ή ακόμα περισσότερο "αρνούμαι να τους διαχωρίσω σε μικρότερα ή μεγαλύτερα 'θύματα ευαλωτότητας' για να εφαρμοστεί με ανθρωπιστικό μανδύα η αντιμεταναστευτική πολιτική ελληνικού κράτους - Ε.Ε.".

Απεργίες σαν κι αυτή λείπουν και ξεχωρίζουν. Γιατί αν αλλάξει ποτέ τίποτα στο συνδικαλιστικό τοπίο θα είναι επειδή προκηρύσσονται τέτοιες απεργίες. Γιατί αν είναι να ανατραπεί ποτέ η αντιμεταναστευτική πολιτική ελληνικού κράτους-ΕΕ και η δημιουργία γκέτο στις δυτικές μητροπόλεις αυτό θα γίνει με κοινούς αγώνες εργαζομένων-μεταναστών για τα βασικά δικαιώματα (σίτιση-στέγαση-ελευθερια μετακίνησης κτλ.)


Πάντως από τον χώρο των ΜΚΟ αναδύεται μπόχα και οι εργαζόμενοι-ες σχεδόν σε καθημερινή βάση υπερβαίνουν τα όρια τους. Παρακολουθώ τόσο τις ανακοινώσεις του ΣΒΕΜΚΟ όσο και του σωματείου εργαζομένων στη ΜΚΟ ΑΡΣΙΣ και μου έκανε εντύπωση το καθεστώς απειλής και τρόμου το οποίο βιώνουν αρκετοί και αρκετές από τους εργαζόμενους-ες στις ΜΚΟ. Με μια γρήγορη ματιά στις ανακοινώσεις των σωματείων αυτών καταλαβαίνει κανείς την μεγάλη κινητικότητα που παίζει σε όλες αυτές τις “ανθρωπιστικές” μη κυβερνητικές οργανώσεις που κατά τα αλλά πασχίζουν να σπάσουν τον αποκλεισμό των ευάλωτων κοινωνικών ομάδων απολύοντας ακόμα και εγκύους όπως έχουμε δει να συμβαίνει το τελευταίο καιρό στη PRAXIS και στην ΑΡΣΙΣ Θεσσαλονίκης, σπρώχνοντας παράλληλα σε παραίτηση ακόμα και στη περίοδο της οικονομικής κρίσης που διανύουμε αρκετούς και αρκετές από τους εργαζόμενους-ες λόγω των δύσκολων συνθηκών που έχουν να αντιμετωπίσουν, της εντατικοποίησης της εργασίας, των απλήρωτων υπερωριών, της υποστελέχωσης, της παραβίασης της εργατικής νομοθεσίας και άλλων παραγόντων. Για αυτό ο αγώνας μεταξύ εργαζομένων, προσφύγων και μεταναστών πρέπει να υπερβεί τους διαχωρισμούς και να γίνει κοινός. Μου έκανε εντύπωση το παρακάτω κείμενο που αλίευσα από το σωματείο εργαζομένων στη ΜΚΟ ΑΡΣΙΣ σχετικά με τα γεγονότα που εξελίχθηκαν στη Θήβα το οποίο και παραθέτω: Safe Zone Θήβας: Αλλαγή όλης της 11άδας ή του προπονητή; Το τελευταίο διάστημα, 6 συνάδελφοι έπαψαν να εργάζονται στο Safe Zone Θήβας. Πέντε από αυτούς παραιτήθηκαν και ένας ζήτησε τη μετακίνησή του σε άλλο Safe Zone. Από το Φθινόπωρο, άλλοι 2 συνάδελφοι επίσης ζήτησαν αλλαγή εργασιακού περιβάλλοντος και έφυγαν από τη Θήβα και ένας ακόμα παραιτήθηκε (σύνολο 9 άτομα). Τι συμβαίνει, λοιπόν, στη συγκεκριμένη δομή και οι εργαζόμενοι υποβάλλουν παραίτηση ο ένας μετά τον άλλο; Ξέρουμε ότι οι συνάδελφοι στα Safe Zones έχουν να διεκπεραιώσουν ένα πολύ δύσκολο έργο, αυτό της παιδικής προστασίας μέσα σε ανοιχτά καμπ. Ιδιαίτερα στη Θήβα, οι ασυνόδευτοι ανήλικοι ζούνε σε ένα καμπ μακριά από την πόλη, όπου από το απόγευμα και έπειτα δεν υπάρχει κανενός είδους φύλαξη, το Υπουργείο είναι άφαντο αφήνοντας τη διαχείριση του καμπ στο ΔΟΜ και η ιατρική περίθαλψη των προσφύγων επαφίεται στους εθελοντές στρατιωτικούς γιατρούς. Σε περίπτωση εκκένωσης από τις υπόλοιπες οργανώσεις, οι εργαζόμενοι της Άρσις είναι οι μόνοι που παραμένουν εντός του καμπ 24/7, ενώ οι δύο συνάδελφοι της νυχτερινής βάρδιας είναι οι μόνοι εργαζόμενοι που υπάρχουν σε όλο το καμπ με πληθυσμό 800+ ατόμων κατά τις βραδινές ώρες. Πρόσφυγες και συνάδελφοι ζουν και εργάζονται υπό επισφαλείς συνθήκες, διαρκώς εκτεθειμένοι σε κινδύνους. Αποκορύφωμα αυτών αποτέλεσε και ο τραυματισμός συναδέλφου εν ώρα εργασίας πριν λίγους μήνες, στην προσπάθειά του να αποτρέψει βίαια περιστατικά εις βάρος των ανήλικων. Στις αντιξοότητες από την εργασία σε ένα δύσκολο πεδίο, για τους συναδέλφους της Θήβας ήρθαν να προστεθούν τα ζητήματα του συντονισμού της δομής. Όλοι οι συνάδελφοι που παραιτήθηκαν ή ζήτησαν να μετακινηθούν ανέφεραν ως βασική αιτία την προβληματική συνεργασία με την τοπική συντονίστρια. Παρά τις αναφορές τους προς την project manager και τους αντίστοιχους Πυλώνες, καμία απάντηση δεν έχει υπάρξει από τη Διοίκηση, η οποία επιλέγει να συντηρεί ένα εργασιακό περιβάλλον που παίζει με τα όρια των εργαζόμενων που θέλουν ευσυνείδητα να παρέχουν τις υπηρεσίες τους. Συγκεκριμένα, για την εν λόγω συντονίστρια, οι συνάδελφοι θέτουν ζητήματα αφενός αντεργατικής συμπεριφοράς απέναντί τους αφετέρου σοβαρών λαθών και ανεπαρκειών σε θέματα παιδικής προστασίας και διαχείρισης των περιστατικών των ανήλικων. Για την αντεργατική στάση της συντονίστριας δεν έχουμε καμία αμφιβολία. Άλλωστε λίγες μέρες μόνο αφότου είχε αναλάβει καθήκοντα, δεν έχασε ευκαιρία σε Συνάντηση Προσωπικού να πει πως το σωματείο μας ήταν παράνομο (!!!) και ότι δίκαια απολύθηκαν οι δύο συνάδελφοι του Σχιστού γιατί δεν έκαναν καλά τη δουλειά τους. Από την πρώτη στιγμή, επίσης, στοχοποίησε εργαζόμενους του Safe Zone που ήταν συνδικαλιστικά ενεργοί και ιδρυτικά μέλη του Σωματείου, αμφισβητώντας την ποιότητα της δουλειάς τους και συκοφαντώντας τους προς τη Διοίκηση και τους Πυλώνες. Οι αναφορές, όμως, των εργαζόμενων που έχουν έρθει εις γνώση μας αφορούν εξαιρετικά σοβαρά ζητήματα, τα οποία άπτονται του Κώδικα Αρχών της Άρσις, όπως και βασικών αρχών παιδικής προστασίας. Οι συνάδελφοι καταγγέλλουν διακριτική μεταχείριση μεταξύ των ωφελούμενων, μη τήρηση των αποφασισμένων κανόνων προς τους ωφελούμενους από την ίδια τη συντονίστρια, προώθηση μητρικού προτύπου αφήνοντας τους ανήλικους να την αποκαλούν «μαμά», παρεμβάσεις στο έργο της Διεπιστημονικής Ομάδας ενώ η ίδια δεν είναι καν κοινωνική επιστήμονας (αντίθετα το βιογραφικό της είναι πλούσιο σε… ενεργειακές θεραπείες!!!), συγκάλυψη παιδικής εργασίας ωφελούμενων, ενέργειες για ακούσια νοσηλεία ανήλικου παρά τη ρητή διαφωνία όλης της ομάδας προσωπικού και άλλα πολλά. Καταγγελίες από τους συναδέλφους, όσο και από άλλες οργανώσεις, αναφέρουν προτάσεις της συντονίστριας σε επίσημες συναντήσεις με φορείς (υπουργείο, unicef κλπ) για μεταφορά των ασυνόδευτων ανήλικων που διαμένουν εκτός του Safe Zone σε καθεστώς κράτησης ώστε να απομακρυνθούν από το καμπ. Όλα τα παραπάνω δημιουργούν ένα ασφυκτικό κλίμα για τους συναδέλφους που έχουν απομείνει, οι οποίοι εξαντλούνται εργασιακά, καθώς η κατάσταση που διαμορφώνεται τόσο στο προσωπικό όσο και στους ωφελούμενους και στη συνολική διαχείριση της δομής είναι άκρως προβληματική. Για όλα αυτά, η Διοίκηση έχει πλήρη γνώση εδώ και μήνες, καθώς οι συνάδελφοι τόσο όσο εργάζονταν όσο και εξηγώντας τους λόγους παραίτησής τους, τα ανέφεραν αναλυτικά. Ωστόσο, φαίνεται ότι υπάρχει πλήρης κάλυψη των ενεργειών της συντονίστριας, η οποία μετακυλύει διαρκώς τα αποτελέσματα της δικής της διαχείρισης στο υπόλοιπο προσωπικό. Πέραν τούτων, η Διοίκηση επίσης εθελοτυφλεί στα ζητήματα παιδικής προστασίας που ανακύπτουν από τους χειρισμούς της συντονίστριας και στα εξόφθαλμα λάθη που κάνει απέναντι σε ανήλικους πρόσφυγες. Για μας, λοιπόν, οι μαζικές παραιτήσεις καθόλου τυχαίες δεν είναι, ούτε αποτελούν προσωπική επιλογή των συναδέλφων που έφυγαν. Αναγνωρίζουμε ότι οι συνάδελφοι εξωθήθηκαν σε αυτή την κίνηση λόγω των εργασιακών συνθηκών που βίωναν, για τις οποίες έχει ακέραια ευθύνη η Διοίκηση με την επιλογή του εν λόγω προσώπου στο συντονισμό της δομής. Για τους ίδιους λόγους, στεκόμαστε αλληλέγγυοι στους συναδέλφους που παραμένουν στις θέσεις τους και υφίστανται αυτή τη σκληρή εργασιακή καθημερινότητα και στηρίζουμε κάθε τους συλλογική προσπάθεια. ΖΗΤΑΜΕ ΑΜΕΣΑ: - Τήρηση των όρων ασφαλείας για το προσωπικό και τους ανήλικους. - Να εξεταστούν οι αναφορές των εργαζόμενων του Safe Zone για τη συντονίστρια της δομής από τη Διοίκηση. - Άμεση απομάκρυνση της συντονίστριας του Safe Zone Θήβας, από τη θέση αυτή. - Διασφάλιση ομαλών εργασιακών συνθηκών για τους συναδέλφους

από Gothic 17/04/2019 5:03 μμ.


Στις ΜΚΟ όντως υπάρχουν απάνθρωπες συνθήκες εργασίας για την πλειονότητα των εργαζομένων. Από την άλλη υπάρχουν και τα διάφορα ανώτερα στελέχη ή ρετιρέ όπως τους αποκαλούν κοροϊδευτικά πολλές φορές οι άλλοι εργαζόμενοι. Σε αυτή την κατηγορία ανήκουν οι συντονιστές και οι διευθυντές έργου, οι διαχειριστές ανθρώπινου δυναμικού, οι διάφοροι σύμβουλοι καθώς και διάφοροι άλλοι που παίρνουν του κόσμου τα λεφτά για να εφαρμόζουν φιλελέ πολιτικές τύπου Τζίμερου στους εργαζόμενους. Τη τελευταία κατηγορία την απαρτίζουν και διάφοροι ‘’αριστεροί’ και ‘’αναρχικοί’’ που από την μία μιλάνε για πολιτική ορθότητα και δικαιωματισμό και από την άλλη καταπατούν με περισσή άνεση τα εργασιακά δικαιώματα των εργαζομένων ώστε να διευκολύνουν τις πολιτικές των ΜΚΟ με το αζημίωτο βέβαια. Όλοι αυτοί θα μας βρουν απέναντι τους.


Με Υπουργική Απόφαση (η οποία δημοσιεύθηκε στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως, Τεύχος Β’ 853/12.03.2019), έχουν ήδη ολοκληρωθεί (στις 31/3/2019) οι εξώσεις των προσφύγων που έχουν λάβει θετική απόφαση στο αίτημα ασύλου τους πριν τις 31/6/17 και δρομολογείται η έξωση και όσων έχουν λάβει θετική απόφαση ως 31/12/2019, στις 31/5/2019. Μέχρι τώρα ο κανονισμός λειτουργίας του προγράμματος, όπως αυτός είχε καταρτιστεί από το φορέα υλοποίηση (Ύπατης Αρμοστεία) όριζε ότι οι αναγνωρισμένοι πρόσφυγες οφείλουν αν φύγουν από το σπίτι στο οποίο στεγάζονται και να παύσουν να λαμβάνουν την οικονομική βοήθεια ένα μήνα μετά την ημερομηνία επίδοσης της θετικής απόφασης σχετικά με το αίτημα ασύλου τους. Η απόφαση αυτή δεν υλοποιήθηκε ποτέ ως σήμερα, ακριβώς λόγω της αποδοχής του ότι κανένα απολύτως υποστηρικτικό πλαίσιο δεν υπάρχει από το ελληνικό κράτος για τους ανθρώπους αυτούς, μετά τη φιλοξενία τους στα διαμερίσματα. Σήμερα, λοιπόν, το Υπουργείο εκδίδει την εν λόγω απόφαση με την οποία ορίζει το χρονικό διάστημα στο οποίο κάποιος αναγνωρισμένος πρόσφυγας δικαιούται οικονομική υποστήριξη και παροχή στέγης στους 6 μήνες, τη στιγμή που για τους ανθρώπους αυτούς κανένα διάδοχο πλάνο υποστήριξης δεν υπάρχει. Μάλιστα, ανταμείβει όσους θα εγκαταλείψουν οικειοθελώς τις δομές με τρίμηνη οικονομική βοήθεια, την οποία θα χάσουν, αν αρνηθούν να αποχωρήσουν.

Φυσικά δεν εκπλήσσει το ότι το Υπουργείο μεταχειρίζεται ανθρωπιστική ρητορική για να αιτιολογήσει αυτήν την κίνηση, υποστηρίζοντας ότι έτσι ανοίγουν θέσεις για «πιο ευάλωτους» πληθυσμούς, συμπληρώνοντας πως οι αναγνωρισμένοι πρόσφυγες παρακινούνται με αυτόν τον τρόπο να ενταχθούν στην ελληνική κοινωνία βρίσκοντας δουλειά, σπίτι κλπ. Ακόμα και αν τα παραπάνω μοιάζουν λογικά, όσοι/ες έχουν μέσω της δουλειάς τους επαφή με το συγκεκριμένο πεδίο, γνωρίζουν ότι η αλήθεια είναι αρκετά διαφορετική. Στόχος του υπουργείου είναι η περιστολή των μέχρι τώρα παροχών, μιας που η στρόφιγγα των ευρωπαϊκών επιχορηγήσεων άρχισε σιγά σιγά να κλείνει. Επιχορηγήσεων των οποίων το ελληνικό κράτος ή η Ύπατη Αρμοστεία υπήρξαν διαχειριστές και που τους επέτρεψαν να μισθώνει εργολάβους (βλέπε ΜΚΟ) να τους κάνουν την δουλειά, καλύπτοντας -στον όποιο βαθμό- βασικές ανάγκες (υγεία, στέγαση, εκπαίδευση, νομική υποστήριξη κλπ), πολλές φορές με απαράδεχτες εργασιακές συνθήκες για τους/τις εργαζόμενους/νες σε αυτές. Μέσα σε αυτή τη συνθήκη το ελληνικό κράτος μπορούσε ήσυχο να αποσυρθεί από τις προνοιακές πολιτικές, την στιγμή που και ως έναν βαθμό διαχειριζόταν τους προσφυγικούς πληθυσμούς και ταυτόχρονα εμφανιζόταν να μοιράζει δουλειές στους ντόπιους.

Ο ευλογοφανής λόγος που επικαλείται το υπουργείο (λίγα τα κουκιά, ας τα πάρουν αυτοί με την μεγαλύτερη ανάγκη), ιδωμένος από άλλη οπτική γωνία, δεν είναι παρά ένας ωμός εκβιασμός που επιχειρεί να παρασύρει τους από τα κάτω (είτε τους πρόσφυγες, είτε εμάς ως εργαζόμενους/νες) στο να αποδεχτούν και να εσωτερικεύσουν μια λογική κανιβαλισμού και εσωτερικής διαχείρισης της φτώχιας. Ξεπερνώντας το γεγονός ότι η περιβόητη «ευαλωτότητα» έχει λειτουργήσει επανειλημμένος σαν μια ρευστή συνθήκη η οποία ορίζεται κάθε φορά με βάση τις εκάστοτε ανάγκες που θα καλεστεί, αυτή η κατηγοριοποίηση, να εξυπηρετήσει, θα επιλέξουμε να σταθούμε στο γεγονός ότι οι προνοιακές παροχές (γενικότερα) δεν είναι ένα πεπερασμένο μέγεθος ώστε να απαιτείτε απλώς σε δεύτερο χρόνο μια κάποια μοιρασιά, αλλά είναι αποτέλεσμα δυναμικών ισορροπιών. Ήταν προϊόντα αγώνων και διεκδικήσεων και η υποβάθμισή τους είναι προϊόν ήττας και οπισθοχώρησης (και αυτό ισχύει για όλες τις παροχές, ανεξαρτήτως του σε ποια «ευάλωτη ομάδα» απευθύνονται: περιορισμένο -οικονομικά και χρονικά- επίδομα ανεργίας γιατί είναι πολύ οι άνεργοι, περιορισμένο το ΚΕΑ γιατί είναι πολλοί οι άποροι κλπ). Δεν είναι έτσι, γενικά, τα κουκιά μετρημένα, αλλά μόνο αυτά που το κράτος θεωρεί ότι μας αναλογούν. Φυσικά μένει το αν εμείς θα αρκεστούμε ή όχι σε αυτά.

Με τα παραπάνω υπόψιν, ως εργαζόμενοι και εργαζόμενες, ως άνθρωποι που ανήκουμε στην τάξη αυτών των οποίων η «ευαλωτότητα» αξιολογείται από το κράτος για να λάβουμε ή όχι τις εκάστοτε παροχές, αρνούμαστε να εγκλωβιστούμε στη λογική του «ποιος χρειάζεται περισσότερο ένα σπίτι» ή να συνηγορήσουμε αδιαμαρτύρητα στην όποια σχετική επιλογή, αλλά ζητάμε αυτό που θεωρούμε ότι μας αναλογεί, δηλαδή: σπίτι για όλους/ες, υγεία για όλους/ες, εκπαίδευση για όλους/ες, για όλους τους πρόσφυγες με άσυλο ή χωρίς, για όλους τους ντόπιους ή μετανάστες κλπ. Στην τελική, είναι πάνω από δεδομένη η ευθύνη της Ε.Ε. που απορρέει από την εδώ και δεκαετίας πολιτική της (η οποία φτάνει μέχρι τις στρατιωτικές επεμβάσεις ή τις ανατροπές καθεστώτων), για τις συνθήκες που καταρχήν ανάγκασαν τους ανθρώπους αυτούς να ξεριζωθούν ψάχνοντας ένα καλύτερο αύριο.

Αξίζει να συμπληρώσουμε ότι τα περί «ομαλής ένταξης» είναι τουλάχιστον κωμικά, μιας και είναι προφανές ότι το διάστημα έξι μηνών το οποίο έχουν στη διάθεσή τους αφού πάρουν άσυλο δεν επαρκεί π.χ. για να μάθουν επαρκώς την γλώσσα και να αποκτήσουν επαρκή εμπειρία της ελληνικής πραγματικότητας ώστε, χωρίς ένα υποστηρικτικό κοινωνικό/οικογενειακό/φιλικό περίγυρο και ταυτόχρονα επιβαρυμένοι με τις όποιες -περισσότερο ή λιγότερο τραγικές και τραυματικές- προσωπικές τους εμπειρίες, να βρουν δουλεία και να ενταχθούν επιτυχώς (ότι και αν σημαίνει αυτό) στην ελληνική κοινωνία. Το λιγότερο που θα περίμενε κάποιος από το Υπουργείο το οποίο επικαλείται κάτι τέτοιο, θα ήταν να είχε διαμορφώσει ένα πλαίσιο που θα επέτρεπε μια τέτοια συνθήκη να γίνει, αν όχι εφικτή, τουλάχιστον έστω πιθανή. Όμως, όπως όλοι γνωρίζουμε, ούτε τα στοιχειώδη βήματα δεν έχουν γίνει από την ελληνική πολιτεία προς αυτή την κατεύθυνση. Αντί λοιπόν της «παρακίνησης για ένταξη» είναι δεδομένο ότι αυτή η πολιτική θα οδηγήσει σε περιθωριοποίηση και υποβάθμιση των όρων ζωής των συγκεκριμένων ανθρώπων.

Τα πρόσφατα γεγονότα στα Διαβατά και στον σταθμό Λαρίσης έρχονται να μας υπενθυμίσουν την «αόρατη» για πολλούς/ες από μας απελπισία που βιώνουν όλοι αυτοί οι άνθρωποι, για τόσο καιρό, τόσο «δίπλα» μας, αλλά ταυτόχρονα και τόσο «μακριά» μας. Έχοντας την επίγνωση ότι είναι οι ίδιες πολιτικές, αλλά σε διαφορετική ένταση, αυτές που μας καταπιέζουν και ταυτόχρονα, γνωρίζοντας ότι είναι καθαρά θέμα τύχης το ότι εμείς, οι ντόπιοι εργαζόμενοι και εργαζόμενες, δεν βρισκόμαστε στην ίδια θέση -όμως, ποιος ξέρει άραγε το πότε αυτή η τύχη θα εξαντληθεί- δεν μας μένει παρά να ενώσουμε τις φωνές μας με όλες αυτές και αυτούς που ζητάνε τα αυτονόητα.

-ΚΑΝΕΝΑΣ ΚΑΙ ΚΑΜΙΑ ΧΩΡΙΣ ΣΠΙΤΙ, ΚΑΝΕΝΑΣ ΚΑΙ ΚΑΜΙΑ ΧΩΡΙΣ ΤΑ ΒΑΣΙΚΑ

-ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΣ ΣΥΝΘΗΚΕΣ ΔΙΑΒΙΩΣΗΣ ΚΑΙ ΕΡΓΑΣΙΑΣ ΓΙΑ ΟΛΕΣ ΚΑΙ ΟΛΟΥΣ

-ΝΑ ΑΠΟΣΥΡΘΕΙ Η ΑΠΟΦΑΣΗ ΠΟΥ ΕΞΩΘΕΙ ΤΟΥΣ ΠΡΟΣΦΥΓΕΣ ΣΤΗΝ ΑΣΤΕΓΙΑ

-ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΣΤΟΧΟΠΟΙΗΣΗ ΤΩΝ ΣΥΝΑΔΕΛΦΩΝ ΠΟΥ ΑΡΝΟΥΝΤΑΙ ΝΑ ΥΛΟΠΟΙΗΣΟΥΝ ΤΗΝ ΣΧΕΤΙΚΗ ΑΠΟΦΑΣΗ

-ΝΑ ΠΑΛΕΨΟΥΜΕ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΜΕΤΑΚΙΝΗΣΗ ΤΩΝ ΠΡΟΣΦΥΓΩΝ/ΜΕΤΑΝΑΣΤΩΝ

ΑΠΕΡΓΙΑΚΗ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ/ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ:

16/4, 12.00 ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ ΘΡΑΚΗΣ

Σωματειο βασης εργαζομενων στον χώρο της ψυχικής υγείας και κοινωνικής πρόνοιας

από Spinoza 19/04/2019 6:40 πμ.


Δεχόμαστε επίθεση από ARSISτερούς, σοΔΟΜιστές και PRAKSIκοποπηματίες, και τα εθελόδουλα τσιράκια τους. Γενικά δύσκολα τα πράγματα.

Οι πρόσφυγες που ήταν στις πορείες; η πρωινή δεν ειχε κανέναν. 150 άτομα που κάνουν μια βόλτα με μπαγιάτικη συνθηματολογία και φρέντο στο χέρι θα αποτρέψουν τις εξώσεις; τρέμει το κράτος.

Ποιοι κοινοί αγώνες; πως, που, πότε. ΌΛΕΣ ΑΥΤΕΣ ΟΙ ΠΟΡΕΙΕΣ ΕΙΝΑΙ ΑΚΙΝΔΥΝΕΣ. Ειναι μονο για να εξευμενίζουμε τη συνείδησή μας, ότι κάτι κάνουμε. Το θέμα των εξώσεων ειναι ευκαιρία για να ανοιξουν πολλά ζητήματα με τις ΜΚΟ. Αλλά ΝΑ ΚΑΤΕΒΑΊΝΟΥΝ ΣΤΙΣ ΠΟΡΕΙΕΣ ΚΑΙ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ.

Να τους γονατίσουμε ...

από ΓΙΩΡΓΟΣ 19/04/2019 12:53 μμ.


ΣΤΟ ΔΙΕΘΝΗ ΟΡΓΑΝΙΣΜΟ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΣΗΣ ΜΕ ΤΟΥΣ ΤΕΡΑΣΤΙΟΥΣ ΜΙΣΘΟΥΣ ΚΑΙ ΤΙΣ ΜΗΝΙΑΙΕΣ ΣΥΜΒΑΣΕΙΣ, ΑΠΕΛΥΣΑΝ ΣΥΝΑΔΕΛΦΙΣΣΑ ΕΠΕΙΔΗ ΠΡΟΤΑΞΕ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΙΣ ΟΔΗΓΙΕΣ ΠΟΥ ΤΗΣ ΕΙΧΑΝ ΔΟΘΕΙ ‘’ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ’’. ΚΑΙ ΠΙΟ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΑ ΑΥΤΟ ΣΥΝΕΒΗ ΟΤΑΝ ΕΨΑΞΕ ΛΥΣΗ ΓΙΑ ΔΥΟ ΑΣΥΝΟΔΕΥΤΟΥΣ ΑΝΗΛΙΚΟΥΣ ΠΟΥ ΧΤΥΠΗΣΑΝ ΤΗΝ ΠΟΡΤΑ ΤΟΥ ΞΕΝΟΔΟΧΕΙΟΥ ΠΟΥ ΔΟΥΛΕΥΕ ΚΑΙ ΑΝΤΙ ΝΑ ΚΑΛΕΣΕΙ ΤΗΝ ΑΣΤΥΝΟΜΙΑ (ΓΙΑ ΝΑ ΤΑ ΠΑΝΕ ΣΕ ΚΛΕΙΣΤΟ ΚΕΝΤΡΟ ΚΡΑΤΗΣΗΣ) ΠΡΟΣΠΑΘΗΣΕ ΝΑ ΒΡΕΙ ΑΛΛΗ ΛΥΣΗ. ΌΤΑΝ ΤΗΝ ΑΠΕΛΥΣΑΝ ΤΗΝ ΕΠΟΜΕΝΗ ΜΕΡΑ Ο ΚΟΣΜΟΣ ΠΟΥ ΔΟΥΛΕΥΕ ΚΑΙ ΕΚΑΝΕ ΠΑΡΕΑ ΔΕΝ ΤΗΣ ΕΚΑΝΕ ΟΥΤΕ ΕΝΑ ΤΗΛΕΦΩΝΟ ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΕΚΤΕΘΕΙ, ΣΤΟΧΟΠΟΙΗΘΕΙ ΚΑΙ ΒΡΕΘΕΙ ΜΕΛΛΟΝΤΙΚΑ ΣΕ ΑΝΑΛΟΓΗ ΘΕΣΗ. ΕΝ ΟΛΙΓΟΙΣ ΑΠΟ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΜΗΔΕΝ!!! ΑΝΑΛΟΓΟ ΝΟΣΗΡΟ ΚΛΙΜΑ ΠΑΙΖΕΙ ΚΑΙ ΣΕ ΔΙΑΦΟΡΕΣ ΜΚΟ ΟΠΩΣ ΤΗ ΜΕΤΑΔΡΑΣΗ ΚΑΙ ΤΗΝ PRAXIS.

από Έλσα 19/04/2019 5:01 μμ.


 Σε σχέση με την ΜΚΟποίηση της εργασίας παραθέτω ένα απόσπασμα από ένα βιβλίο που κυκλοφόρησε πρόσφατα από τους Αφροδίτη Καψάλη και Μιχάλη Μεντίνη με τίτλο Ψυχολογίες Συμμόρφωσης, σημειώσεις πάνω στο ψυχοπολιτικό έλεγχο του μεταναστευτικού. Στο κεφάλαιο για την ΜΚΟποίηση της εργασίας αναφέρει χαρακτηριστικά. «Στο πλαίσιο του μεταναστευτικού, οι ΜΚΟ αποτελούν, κατά κάποιο ένα πειραματικό μοντέλο εργασιακών σχέσεων που συνδυάζει μια σειρά από στοιχεία και χαρακτηριστικά που είτε είχαν εξαφανιστεί (η τουλάχιστον εξασθενήσει), είτε συναντώνται διάσπαρτα σε διαφορετικούς και ετερογενείς εργασιακούς χώρους τόσο του δημοσίου όσο και του ιδιωτικού τομέα): στρατιωτικοποιημένη οργάνωση (κάθετες και μονόδρομες ιεραρχίες), απροσδιοριστία και μεταβλητότητα του αντικειμένου στην εργασία και των καθηκόντων (ποικιλομορφία απαιτήσεων, αλλαγή κυβερνητικών πολιτικών, χρηματοδοτήσεων, νομοθεσιών κ.τ.λ.)…κ.α. […] Δεδομένης της ίδιας της φύσης της εργασίας και των συνθηκών μέσα στις οποίες πραγματοποιείται, οι ΜΚΟ αποτελούν έναν ιδιαίτερα εύφορο τόπο μέσα στο οποίο ο εύθραυστος ελάχιστος εαυτός εμφανίζεται σε μια από τις ακραίες του εκδοχές: άτολμος, υποτελής, αβέβαιος και πειθήνιος. Έχοντας να διαχειριστεί μια απαιτητική και ασταθή πραγματικότητα και τις συνέπειες της, ο ελάχιστος εαυτός μαθαίνει να μεταβολίζει τον θυμό σε συμμόρφωση και να συντονίζει την επιθυμία του με αυτή της εργοδοσίας (η εργοδοσία ως λειτουργία), την οποία αντιλαμβάνεται ως την απόλυτη έκφραση μιας νέας οικονομικοκοινωνικής συμβολικής τάξης.

από αντικρατικός αγώνας 20/04/2019 1:15 πμ.


Σήμερα εκκενώσανε ακόμα δύο καταλήψεις στέγης προσφύγων. Παράλληλα κάποιες οικογένειες προσφύγων που πέταξε ο ΣΥΡΙΖΑ στο δρόμο από καταλήψεις στέγης στα Εξάρχεια πριν από δύο μέρες, κατασκήνωσαν στη πλατεία Συντάγματος ως ένδειξη διαμαρτυρίας. Η σοσιαλιστική καταστολή καλά κρατεί! Ο Αγώνας των προσφύγων, είτε τους πετούν έξω από τα διαμερίσματα των ΜΚΟ, είτε τους πετούν έξω από τις καταλήψεις στέγης είναι κοινός. Όσον αφορά τους εργαζόμενους-ες που προκειμένου να μη χάσουν τη δουλειά τους είναι έτοιμοι να βγάλουν κόσμο έξω από τα διαμερίσματα θα πρέπει να έχουν υπόψη ότι θα τους αντιμετωπίσουμε όπως ακριβώς τους αρμόζει, δηλαδή σαν μπάτσους. ΣΕ ΕΛΛΑΔΑ, ΤΟΥΡΚΙΑ, ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ Ο ΕΧΘΡΟΣ ΕΙΝΑΙ ΣΤΙΣ ΜΚΟ ΚΑΙ ΣΤΑ ΥΠΟΥΡΓΕΙΑ

από Βασούλα 20/04/2019 8 μμ.


Ο αγώνας προσφύγων, μεταναστών και εργαζομένων σαφέστατα πρέπει να είναι κοινός. Δούλευα ως συνοδός ασυνόδευτων ανηλίκων στη Μετάδραση. Κατά τη διάρκεια του ταξιδιού από τη Χίο και τη Λέσβο προς το Πειραιά μέναμε σε καμπίνα. Όμως με τη ρατσιστική δικαιολογία ότι μπορεί οι ανήλικοι να με παρενοχλήσουν σεξουαλικά (sic) απαίτησαν μες το καταχείμωνο να καθόμαστε είτε στο κατάστρωμα είτε στο σαλόνι του πλοίου. Τότε τους είχα απαντήσει ότι αναλαμβάνω εγώ η ίδια την ευθύνη ώστε να μην αλλάξει κάτι στους όρους του ταξιδιού. Στη συνέχεια άρχισαν τις φτηνές δικαιολογίες και στο τέλος τσακώθηκα άγρια μαζί τους λέγοντας ότι αν θέλουν να βάλουν χρήματα στα ταμεία, ας βρουν μια καλύτερη δικαιολογία. Λίγες μέρες μετά με απέλυσαν. Εκεί κατάλαβα ότι ασυνόδευτοι ανήλικοι και συνοδοί ήμασταν αναλώσιμοι για την Μετάδραση.

από Χ. Π. Σοφίας 21/04/2019 9:46 μμ.


Σε σχόλιο: <<Πετάνε πρόσφυγες αναγνωρισμένους στο δρόμο>> Αμέσως μετά από αυτό το σχόλιο διακρίνω ότι αν ήταν πρόσφυγες << μη αναγνωρισμένοι>> θα υπήρχε διαφορά ποιοτική ή πολιτική.Οπως λένε: <<αυτοί είναι λαθρομετανάστες αυτοί είναι μετανάστες>>.

από Remo, unarmed and dangerous 22/04/2019 2:15 μμ.


Μέχρι αυτή τη στιγμή έχουν μπει σε τέσσερις καταλήψεις στέγης στα Εξάρχεια που κατοικούσαν πρόσφυγες και τους πέταξαν στο δρόμο. Κάποιοι από αυτούς μετά τη διαμαρτυρία που έκαναν με σκηνές στο Σύνταγμα μεταφέρθηκαν στο καμπ του Ελαιώνα και στο city plaza ενώ κάποιοι άλλοι όπως π.χ. μια οικογένεια Κούρδων από το Ιράν με παιδί 6 χρονών που έτυχε να γνωρίζω κοιμούνται στο δρόμο. Αντίστοιχα από την πληροφόρηση που υπάρχει από τα σωματεία και τους εργαζόμενους στο Δήμο Αθηναίων έχει εξαναγκαστεί μια πρώτη φουρνιά αναγνωρισμένων προσφύγων να αποχωρήσει από τα διαμερίσματα των ΜΚΟ ενώ τον προσεχή καιρό θα ακολουθήσουν και άλλοι. Προφανώς υπάρχει κοινό σχέδιο καταστολής από το κράτος αλλά και τις ΜΚΟ που κρατούν σιγή ιχθύος απέναντι στους πρόσφυγες που βρίσκονται ήδη στο δρόμο. Είναι αρκετά προβληματικό ότι και από τον κόσμο των Εξαρχείων και από τους εργαζομένους στις ΜΚΟ υπάρχει χλιαρή αντίδραση μέχρι στιγμής. Τέλος για τους πρόσφυγες που έμεναν σε καταλήψεις ήταν μεγάλο φάουλ το ότι ο αναρχικός χώρος το είδε καθαρά σε ανθρωπιστικό επίπεδο και δεν επιδίωξε την πολιτικοποίηση αυτών των ανθρώπων. Αντίστοιχα και οι εργαζόμενοι στις ΜΚΟ φοβήθηκαν να κινητοποιήσουν τους πρόσφυγες ενάντια στις εξώσεις για λόγους που καλό θα ήταν να αναλυθούν.

από remo unarmed and dangerous 22/04/2019 5:44 μμ.


Πληροφορίες σε σχέση με τις εκκενώσεις των καταλήψεων που προανέφερα υπάρχουν στο κείμενο της Συνέλευσης αλληλεγγύης στις καταλήψεις. Ανοιχτή συνέλευση τη Δευτέρα 22/4 στις 19.00 στο Γκίνη (Πολυτεχνείο). Καλό θα είναι να συνδεθούν οι εξώσεις από τα διαμερίσματα με την καταστολή των καταλήψεων, γι αυτό και κατά την γνώμη μου κρίνεται αναγκαία η παρουσία εργαζομένων από τις ΜΚΟ και τους Δήμους. https://athens.indymedia.org/post/1597341/

από αριστερή και χωρισμένη 23/04/2019 2:10 πμ.


Καλό θα ήταν να υπάρξει στη συγκεκριμένη συζήτηση μια καταγραφή βιωμάτων των εργαζομένων στις ΜΚΟ αφενός σε σχέση με την καθημερινή τους επαφή με τους πρόσφυγες και αφετέρου σε σχέση με τις εργασιακές συνθήκες που επικρατούν. Ένα σημαντικό ερώτημα είναι το κατά πόσο οι κακές εργασιακές συνθήκες για τους εργαζομένους στις ΜΚΟ επιβαρύνουν τη ζωή των προσφύγων και αν ναι με τι τρόπους; Μπορεί να υπάρχει ξεπέρασμα της συγκεκριμένης συνθήκης; Ποια θα μπορούσε να είναι μια κοινή αφετηρία αγώνα 

από emo, unarmed and dangerous 23/04/2019 3:28 μμ.


 Σύμφωνα με πληροφορίες από τη Zougla: η επιχείρηση γίνεται έπειτα από αίτημα του υπουργείου Μεταναστευτικής Πολιτικής, με τη συνδρομή της αστυνομίας, προκειμένου να ελεγχθούν ποιοι πληρούν τις προϋποθέσεις για να μένουν νόμιμα στη δομή και ποιοι όχι Ως υπαίτιους των επεισοδίων «φωτογραφίζουν» ορισμένους από τους πρόσφυγες που μεταφέρθηκαν το Σάββατο στη δομή από το Σύνταγμα. Επιπλέον, αρνούνται ότι η επιχείρηση έγινε με στόχο την εκκένωση θέσεων φιλοξενίας στη δομή, τονίζοντας ότι τέτοιου είδους συμπτύξεις γίνονται με διακριτική παρουσία της αστυνομίας και όχι παρουσία των ΜΑΤ. Οι προσαχθέντες, ο ακριβής αριθμός των οποίων δεν έχει γίνει ακόμα γνωστός, οδηγούνται στη Διεύθυνση Αλλοδαπών Αττικής, στην Πέτρου Ράλλη, ώστε να ελεγχθούν. Η επιχείρηση δεν έχει ολοκληρωθεί, ωστόσο οι ίδιες πηγές του ΥΜΕΠΟ αναφέρουν ότι η κατάσταση τείνει να ομαλοποιηθεί. https://www.zougla.gr/greece/article/efnidiastiki-epixirisi-tis-astinomias-sto-kentro-prosfigon-tou-eleona

από α.α 23/04/2019 3:36 μμ.


αν οι μεταναστες που ητανε στο συνταγμα και μεταφερθηκαν στον ελαιωνα ειναι οι ιδιοι που βγαζουν σημερα εκτος καμπ τα οπκε? μιλουν για 30 ατομα χωρις "τα απαραιτητα χαρτια".


Μια τεχνική επισήμανση. Αν κάποιος πρόσφυγας δεν είναι ακόμα αναγνωρισμένος δηλαδή δεν έχει πάρει άσυλο και διαμένει όμως σε κάποιο διαμέρισμα δεν μπορούν να τον διώξουν μέχρι να διευθετηθεί η υπόθεση του. Αντίθετα οι αναγνωρισμένοι πρόσφυγες, αν δεν κριθούν από το υπουργείο ότι ανήκουν σε κάποια ''ευάλωτη ομάδα'', τους δίνουν το δικαίωμα να μείνουν σε κάποιο από τα διαμερίσματα τους γύρω στους 6 μήνες και μετά πρέπει να το εγκαταλείψουν για να ακολουθήσουν οι επόμενοι. Για όλου-ες εμάς τους εργαζόμενους-ες που είμαστε αντίθετοι-ες στις πολιτικές του υπουργείου και των ΜΚΟ, δεν υπάρχει άνθρωπος λαθραίος. Συνεπώς διεκδικούμε όχι μόνο το δικαίωμα στη στέγη αλλά και στην ελεύθερη μετακίνηση. Οι πρόσφυγες και οι μετανάστες-τριες είναι τα ταξικά μας αδέλφια, γι’ αυτό και καλούμε σε κοινό αγώνα εργαζομένων, μεταναστών-τριων και προσφύγων ενάντια στις εξώσεις και την εργασιακή εκμετάλλευση.

από Τζίνο Ντι Τάκκο 24/04/2019 8:37 μμ.


Εννοείται πως οι εργαζόμενοι στις ΜΚΟ δεν είναι άμοιροι ευθυνών εάν και εφόσον δεχτούν παθητικά να εκτελέσουν τις εντολές των αφεντικών τους, αλλά πρώτα και κύρια θα πρέπει να στοχοποιηθούν τα αφεντικά τα ίδια. Πάσης κοπής και φερετζέ. Τώρα, για την αντίδραση του χώρου, φαίνεται πως το κυνήγι των κανιβάλων δεν αφήνει και πολύ χρόνο για την αναζήτηση των κοινών προλεταριακών συμφερόντων με κάποιους από τους μετανάστες-πρόσφυγες. Όπως και να'χει η μόνη πιθανή λύση στον ορίζοντα είναι οι ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ ΣΤΙΣ  ΜΚΟ και ΑΠΑΛΛΟΤΡΟΙΩΣΕΙΣ στο σταθερό μέρος του κεφαλαίου που διοχετεύεται για τον έλεγχο και την διαχείριση ενός τμήματος του προλεταριάτου που βρίσκεται υπό αέναη κίνηση 


Σε πλήρη εξέλιξη βρίσκεται επιχείρηση της ΕΛ.ΑΣ. για την απομάκρυνση 200 μεταναστών από το κτίριο του Λαδόπουλου και την ΑΒΕΞ.

Στην προσπάθειά τους οι αλλοδαποί να αποφύγουν την σύλληψη κατέφυγαν σε παραπήγματα. Νωρίτερα έγιναν προσαγωγές από τις εγκαταστάσεις του Λαδόπουλου.

http://patrastimes.gr/%CE%B4%CF%85%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%AE-%CE%B5%CE%BB%CE%BB%CE%AC%CE%B4%CE%B1/%CF%80%CE%AC%CF%84%CF%81%CE%B1-%CF%83%CE%BA%CE%BF%CF%8D%CF%80%CE%B1-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%B5%CE%BB-%CE%B1%CF%83-%CF%83%CE%B5-%CE%B1%CE%B2%CE%B5%CE%BE-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%BB%CE%B1/

από Έλληνες και ξένοι εργάτες αραγμένοι 30/04/2019 9:30 πμ.


Για ποιό κοινο αγώνα μιλάτε μεταξύ μεταναστών και ελλήνων εργαζομένων. Στην ανοιχτή συνέλευση που έγινε στο Πολυτεχνείο ενάντια στις εξώσεις ένας πιτσιρικάς από το Αφγανιστάν που απ' ότι έλεγε είχε υποστεί και βασανιστήρια δεν σας έκραζε για την απουσία μεταναστών από την όλη διαδικασία; Που είναι οι μετανάστες φώναζε φορτισμένος; Γιατί δεν μοιράσατε ένα κείμενο στα αραβικά ή στα φαρσί στο καμπ του Σχιστού; Τι θέλουν από μας οι αριστεροί (Κεερφα-ΣΕΚ) που όταν μας κατεβάζουν στις πορείες τους, μας μοιράζουν σε χαρτί ακόμα και τα συνθήματα που θα φωνάζουμε. Μετά το τέλος της ομιλίας του όλο το αμφιθέατρο ήταν μουδιασμένο. 


Από την μία στη Μόρια ζει ο κόσμος σε άθλιες συνθήκες και από την άλλη τα κοπρόσκυλα των ΜΑΤ και της frontex ζουν σε 4-άστερο ξενοδοχείο με τα έξοδα δικά μας. Παραθέτω ένα άθρο σχετικό με τίτλο Χλιδή για τους άντρες των ΜΑΤ και τη Frontex, δίπλα στην αθλιότητα της Μόριας

 

Πριν πας στο νησί, βλέπεις τις τιμές των ξενοδοχείων που ψάχνεις, να είναι στα ύψη. Αλλά και να δε βρίσκεις ελεύθερο δωμάτιο. Τι τρέχει; Ανάπτυξη; Τουριστικό ρεύμα; Μπα. «4000 ΜΚΟδες μένουν στην πόλη. Δε βρίσκεις ούτε δωμάτιο σε ξενοδοχείο, ούτε διαμέρισμα για το χειμώνα», μας είπε ο ντόπιος.

Τέλος πάντων, πας. Με το που βγαίνεις από το αεροπλάνο και πας για την πόλη, ένα πολύ παράξενο θέαμα σε περιμένει: Μια κλούβα των ΜΑΤ, έξω από ένα από τα καλύτερα ξενοδοχεία της πόλης. Γίνονται άραγε επεισόδια μέσα στο ξενοδοχείο; Ήρθε κι εδώ η ΓΣΕΕ; Ας σταματήσουμε να δούμε. Πίνουμε έναν καφέ.

Πουθενά επεισόδια. Άνθρωποι (μόνο άνδρες) γύρω από την πισίνα λιάζονται, πίνουν καφέδες, παίζουν τάβλι, σερφάρουν, συζητούν. Διακοπές κι έτσι. Σ’ αυτό το 4-άστερο ξενοδοχείο μένουν οι Ιταλοί της Frontex, αλλά μένουν κι οι άνδρες της διμοιρίας των ΜΑΤ που φιλοξενείται στη Λέσβο. Η λέξη «φιλοξενείται» βέβαια, δεν περιγράφει το τι γίνεται. Δωμάτια σούπερ, γεύματα, πισίνα, ηλιοθεραπεία, καφέδες, γυμναστήρια, βόλτες, εκδρομές… κι η κλούβα παρκαρισμένη απ’ έξω, δίπλα στη θάλασσα, μαζί με τα αυτοκίνητα και τις μηχανές τους. Κι αυτό δε γίνεται την τελευταία βδομάδα. Είναι… χρόνιες διακοπές. (Μη ξεχάσετε να τους δώσετε βαρέα και ανθυγιεινά).

 

ΝΑ ΚΑΤΑΡΓΗΘΟΥΝ ΤΑ ΜΑΤ

Γιατί; Πέστε μου, γιατί; Τι κάνουν εδώ τόσον καιρό; Ποιον κίνδυνο αντιμετωπίζουν; «Για την ασφάλεια», μου είπε ένας που ρώτησα. Ποια ασφάλεια; Κυνηγούν κλέφτες και δολοφόνους; Μήπως όταν σε κλέβουν ή σε σκοτώνουν ειδοποιείς τα ΜΑΤ; Μήπως κυνηγούν απάτες σαν της συνεταιριστικής; Ναρκωτικά; Λαθρεμπόριο; Κυκλοφοριακό; Όχι. Τα ΜΑΤ δεν είναι αστυνομία. (Δεν είναι ούτε καν «μια δουλειά που δεν είναι ντροπή»). Τα ΜΑΤ τα φωνάζεις να αντιμετωπίσουν κάποια «ταραχή», δηλαδή κινητοποίηση. Είναι καταστολή. Αν ο πολίτης χρειαστεί αστυνομική βοήθεια ψάχνει ένα περιπολικό, μια πεζή περιπολία, ένα αστυνομικό τμήμα να απευθυνθεί. Αλλά αυτά δεν είναι… στο τετράστερο ξενοδοχείο. Για την ακρίβεια, δεν είναι πουθενά. Ούτε τα περιπολικά, ούτε τα τμήματα που τα έκλεισαν γιατί λέει τα έκαναν «πολυδύναμα» σε απόσταση 20 και 30 χιλιόμετρα, ούτε τους αστυνομικούς.

Θα μου πεις «Τι θέλεις δηλαδή; Να μην είναι εδώ; Να τους διώξουν;». Θέλω να καταργηθούν τα ΜΑΤ. Κι οι αστυνομικοί αυτοί που λουφάρουν στα ΜΑΤ (κάθε κράτος φροντίζει καλά τους πραιτοριανούς του) να παν στα περιπολικά, στις περιπολίες στους δρόμους και στις γειτονιές, στα τμήματα ναρκωτικών και λαθρεμπορίας ανθρώπων, πετρελαίου, κλπ. Έτσι θα νοιώσει ο κόσμος περισσότερη ασφάλεια.

ΠΟΙΟΣ ΠΛΗΡΩΝΕΙ;

Βέβαια, φεύγοντας από τον «καφέ», το μυαλό μας πάει κι αλλού. Στο κόστος. Το μυαλό μας διαχειρίζεται μεγάλα ερωτηματικά:

Στα 10 χιλιόμετρα σαπίζουν άνθρωποι και ζωές και όνειρα στη Μόρια. Πρόσφυγες και μετανάστες που είναι εδώ εγκλωβισμένοι. Που τους υποχρεώνει η κυβέρνηση κι η ΕΕ να μένουν εδώ. Μέσα σε αδιανόητα άθλιες, απάνθρωπες, απολίτιστες συνθήκες που τους «εξασφαλίζει» η ΕΕ. Κι αν πάνε να βγουν από τα σύρματα να διαμαρτυρηθούν, να σου τα ΜΑΤ. Εκεί είναι χρήσιμα. Κι εμείς οι φορολογούμενοι, αντί να πληρώνουμε λίγο φαΐ για λίγες μέρες στον κάθε πρόσφυγα, μέχρι να του δώσουμε χαρτιά να πάει στην ώρα του την καλή, ξοδεύουμε δις για να κρατάμε με το ζόρι αυτούς τους ταλαίπωρους φουκαράδες εδώ, επειδή έτσι διέταξαν οι «καθαροί λευκοί» καινούριοι αποικιοκράτες της ΕΕ.

 

http://www.katiousa.gr/apopseis/chlidi-gia-tous-antres-ton-mat-kai-ti-frontex-dipla-stin-athliotita-tis-morias/


Η απεργία στις 16/4 ήταν ένα πυροτέχνημα και τίποτα παραπάνω. Όπως το security team προσπαθεί να αποτρέψει κάθε πολιτικοποίηση των προσφύγων στα Εξάρχεια έτσι και οι διάφοροι "συνδικαλιστές" του ανθρωπισμού φοβούνται ότι αν οι πρόσφυγες και οι μετανάστες κινητοποιηθούν ενάντια στις εξώσεις η κατάσταση πιθανόν να βγει εκτός ελέγχου. Κρατάω αρκετές επιφυλάξεις και σε σχέση με το ρόλο του ΣΒΕΜΚΟ όπως το είχα ζήσει τουλάχιστον στο πρόσφατο παρελθόν. Ήταν το καλοκαίρι του 2017 όταν άρχισε το πρώτο μαζικό κύμα των απολύσεων στις ΜΚΟ. Εγώ τότε εργαζόμουν στην IMC που λόγω οικονομικών ατασθαλιών την έκανε με ελαφρά πηδηματάκια από την Ελλάδα και την Τουρκία. Γι’ αυτό το λόγο παρακολουθούσα προσεκτικά όλες τις εξελίξεις μέχρι και το τέλος του 2017 όπου και κορυφώθηκαν οι μαζικές απολύσεις και σε διάφορες άλλες ΜΚΟ. Τότε η κεντρική γραμμή του ΣΒΕΜΚΟ ήταν ότι οι απεργίες είναι τουφεκιές στον αέρα. Εμείς έχουμε και άλλους τρόπους (εννοώντας τη προσφυγή στα δικαστήρια). Ένας εργατικός αγώνας όμως δεν μπορεί να κρίνεται μόνο δικονομικά και απαιτεί παράλληλα και πιο δυναμικές κινήσεις. 

από Rempel@ 22/05/2019 9:23 πμ.


Κάποια εργαζόμεν@ στις ΜΚΟ έχουν εργοδοτικη συμπεριφορά αλλά λόγω πολιτικών σχέσεων με την αριστερά και τα διάφορα δίκτυα αλληλεγγύης δεν τους ασκείτε καμία κριτική. Πρέπει να είμαστε σε ταξική επαγρύπνηση και να αντιμετωπίζουμε αυτές τις αριστερές στρεβλώσεις με τον ανάλογο τρόπο.

.

από @ 23/05/2019 9:08 μμ.


Είπες μεγάλη κουβεντα. Η πολιτικοποίηση των μεταναστών είναι η καυτή πατάτα που ο χώρος αποφεύγει, όπως "απέφευγε" και τις αναρχικές ομάδες στη ροζαβα .

από Λυσσασμένες Σουφραζέτες 01/06/2019 2:25 πμ.


Σε ανακοίνωση της συνέλευσης εργαζόμενων σε ΜΚΟ της Λέσβου, οι εργαζόμενες-οι καταγγέλλουν ότι τι «εν όψει των εκλογών, η Ύπατη Αρμοστεία έστειλε στις 19 Μαρτίου ένα email σε όλους τους φορείς με τους οποίους συνεργάζεται, με βάση το οποίο πρέπει οι συνεργαζόμενες οργανώσεις να αρχίσουν να ελέγχουν τους εργαζομένους τους για τα πολιτικά τους φρονήματα. Συγκεκριμένα, όπως αναφέρει και το δημοσιευμένο email, οι οργανώσεις οφείλουν να ελέγχουν τους λογαριασμούς των μέσων κοινωνικής δικτύωσης για δραστηριότητα που αντιβαίνει στις αξίες της Ύπατης Αρμοστείας». Βλ εδώ: https://athens.indymedia.org/post/1598206/ Εύκολα καταλαβαίνει κανείς ότι η παροιμία το ψάρι βρωμάει από το κεφάλι ισχύει απόλυτα. Η κατάσταση τελικά είναι απόλυτα ζοφερή, με την Ύπατη Αρμοστεία να ζητά από τα στελέχη των ΜΚΟ την λειτουργία μηχανισμού φακελώματος ώστε να χαφιεδεύουν τα πολιτικά φρονήματα των εργαζόμενους τους. Με πιο απλά λόγια, όσες-οι δεν ταυτίζονται με τα φιλελεύθερα φρονήματα τους πρέπει να μην βρίσκουν δουλειά. Το χειρότερο είναι ότι ξεκινάει το φακέλωμα αυτή τη περίοδο που τα πιο ριζοσπαστικά κομμάτια των εργαζομένων βρίσκονται σε αναταραχή καθώς σε λίγες μέρες θα ξεκινήσουν οι εξώσεις προσφύγων και μεταναστών-τριων από τα διαμερίσματα. ΝΑ ΕΝΤΕΙΝΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΡΟΛΕΤΑΡΙΑΚΗ ΚΡΙΤΙΚΗ! ΆΡΝΗΣΗ ΕΚΤΕΛΕΣΗΣ ΤΩΝ ΕΞΩΣΕΩΝ ΑΠΟ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΥΣ-ΕΣ. ΝΑ ΤΣΑΚΙΣΟΥΜΕ ΤΟΥΣ ΧΑΦΙΕΔΕΣ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΕΡΓΑΣΙΑΚΟΥΣ ΧΩΡΟΥΣ. Η ΎΠΑΤΗ ΑΡΜΟΣΤΕΙΑ ΚΑΙ ΟΙ ΜΚΟ ΟΦΕΙΛΟΥΝ ΝΑ ΛΟΓΟΔΟΤΗΣΟΥΝ

από Νεφέλη Ρ. 03/06/2019 7:47 μμ.


Αυτή τη στιγμή υπάρχουν οικογένειες προσφύγων που δεν έχουν που να μείνουν και κοιμούνται στο δρόμο. Χθες συνάντησα μια οικογένεια Αφγανών με παιδί στη περιοχή της Μητρόπολης που τους έδιωξαν πρόσφατα από διαμέρισμα και κοιμούνται στην είσοδο εγκαταλελειμμένου κτιρίου. Με γνώριζαν απ’ όταν δούλευα ως ψυχολόγος στη Praxis και μου ζήτησαν με τα λίγα αγγλικά που ήξεραν να τους πάρω δύο, τρεις κονσέρβες γάλα και κάποια επιπλέον πράγματα από γειτονικό supermarket. Το σίγουρο είναι ότι η κατάσταση θα γίνει απελπιστική το προσεχή καιρό για τους πρόσφυγες που θα μείνουν στην Ελλάδα.


Ο αγώνας ενάντια στις εξώσεις πρέπει να συνενώσει ντόπιους-ες και μετανάστες-τριες. Επίσης θα πρέπει να μπουν κόκκινες γραμμές σε εργαζόμενους και εργαζόμενες σε ΜΚΟ που θα δώσουν εκθέσεις ευαλωτότητας προκειμένου να διασφαλίσουν τα συντεχνιακά τους συμφέροντα. Κανένα έλεος στους εχθρούς της ελευθερίας με όποιο προσωπείο κι αν εμφανίζονται. 


Και τώρα που θα ξεκινήσει το δεύτερο κύμα των εξώσεων που είναι τα εργαζόμεν@ στις ΜΚΟ. Στις συνελεύσεις πλέον δεν πατάει σχεδόν κάνεις τους ενώ οι προτάσεις του ΣΒΕΜΚΟ δεν αγγίζουν το βαθύ πυρήνα του προβλήματος. Πολιτική καμπάνια με στόχο απλά την ενημέρωση; Τελικά το μόνο που υπερασπίζονται τα εργαζόμεν@ στις ΜΚΟ είναι τα συντεχνιακά τους μικρό συμφέροντα. 

από Λοξή και άσχημη 01/07/2019 3:36 μμ.


Θεωρητικά τώρα που μιλάμε πρέπει να ξεκίνησαν να πετάνε κόσμο από τα διαμερίσματα στο δρόμο. Εάν θυμάμαι καλά καταληκτική ημερομηνία ήταν η 30/6. Τελικά που βρίσκεται η ταξική μας αλληλεγγύη. Οι διάφοροι κοινωνικοί επιστήμονες (μη χέσω), με ελάχιστες εξαιρέσεις (όπως στα Γιάννενα), παρέδωσαν εκθέσεις ευαλωτότητας ώστε να μην χρειαστεί να ρισκάρουν τη δουλίτσα τους, στέλνοντας χωρίς δεύτερη σκέψη οικογένειες με μικρά παιδιά να ζήσουν στο δρόμο. Σε απλή μετάφραση, οι κοινωνικοί επιστήμονες ως όργανα της κρατικής καταστολής!   Ευτυχώς η ενασχόληση με το city plaza, το στέκι μεταναστών και το αντιρατσιστικό φεστιβάλ ξεπλένει τα πάντα. Εγώ αυτό που δεν κατάλαβα αρχικά (λόγω μάλλον δικής μου αφέλειας) είναι γιατί διάφοροι εργαζόμενοι και εργαζόμενες ασχολήθηκαν με το συγκεκριμένο ζήτημα από τη στιγμή που δεν ήθελαν να δημιουργήσουν κάποια προοπτική αγώνα. Αντίθετα η ενασχόληση τους έκανε τα πράγματα χειρότερα γιατί τελικά έστρεψε με διάφορα προσχήματα την όλη συνθήκη προς ανώδυνες κατευθύνσεις. Αλλά όπως φαίνεται αυτός ήταν και ο αρχικός τους σκοπός. Το συμπέρασμα που προκύπτει (και έχει αρχίσει ήδη να συζητιέται) είναι ότι ως εργαζόμενοι-ες ήθελαν να διαφυλάξουν με διάφορα προσχήματα το ατομικό τους συμφέρον, χωρίς  όμως να να φανεί ότι άφησαν όλους αυτούς τους ανθρώπους στη τύχη τους.   Δυστυχώς, στους χαλεπούς καιρούς που διανύουμε ''το όπλο της κριτικής'' έχει σχεδόν σιγήσει.

από ΩΤΑΚΟΥΣΤΗΣ 12/08/2019 12:31 πμ.


Τελικά τι συμβαίνει ακριβώς με τις εξώσεις μεταναστών; αν κάποιος άνθρωπος δεν συχνάζει στα ριζοσπαστικά στέκια, γκίνη, εξάρχεια, κλπ δεν μπορεί να γνωρίζει μάλλον.Άκουσα τυχαία πως θα κλείσουν σταδιακά ακόμη και τις δομές φιλοξενίας ανήλικων που έχουν και δεν έχει γραφτεί τίποτα σχετικό γενικότερα σαν ενημέρωση. Όσον αφορά όμως τις αντιδράσεις των εργαζομένων όπως συζητιούνται και εδώ μέσα, από αυτά που έχω καταλάβει και είναι και ευρύτερα γνωστά, για το τι ποιότητα κόσμου υπάρχει σε δομές φιλοξενίας, οργανώσεις, μκο, κλπ παρόμοια, αν εξετασθεί η σύνθεση τους, νομίζω πως αρκετοί είναι άνθρωποι που θέλουν να φτιάξουν επαγγελματικό προφίλ και καριέρα επιστήμονα (και όχι μόνο), παράλληλα ανθρωπιστή για να διασφαλίσουν εργασιακές θέσεις και κάποια προνόμια όταν υπάρχουν (μισθούς, δημόσιες σχέσεις και επιστημονική - επαγγελματική αναγνωρισιμότητα), χρησιμοποιώντας για όλα αυτά το μεταναστευτικό πληθυσμό (sic). Για κάποιους το μεταναστευτικό ήταν η ευκαιρία που έψαχναν για να αποδείξουν τη διαφορά τους μέσα στο ανταγωνιστικό εταιρικό μάνατζμεντ. (Για όλα αυτά θα μπορούσε περισσότερο μάλλον να μιλήσει και κάποιος σαν άμεσα εργαζόμενος από εκεί.)Το ζητούμενο όπως και να έχει όμως, είναι να μπορέσουν να βρεθούν κάποιοι εκεί μέσα που χωρίς τους εκβιασμούς που μπαίνουν από τα αφεντικά τους και τους αναπόφευκτους κινδύνους της απόλυσης, κλπ (...) να καταφέρουν να συναντηθούν με τους μετανάστες, βάζοντας από κοινού τα στεγανά και τα όρια για το τι σημαίνει πρακτικά αξιοβίωτη ανθρώπινη ύπαρξη πέρα από όλους αυτούς τους κανόνες νομικής κατοχύρωσης, εγκλεισμού, πειθάρχησης (ακόμη και για τους ίδιους τους εργαζόμενους), "διαχείρισης πλήθους" που μπαίνουν αναπόφευκτα και σε ανοικτές δομές ακόμα. Στρέφοντας έτσι όλο αυτό το οπλοστάσιο που έχει φτιαχτεί από το κράτος για τη νομιμοποίηση της ανθρώπινης ύπαρξης εναντίον του. Μεγάλα λόγια λέμε όλοι μας και με ευκολία αλλά χωρίς ικανές δομές εντός των εργασιακών αυτών χώρων όπως και παντού και χωρίς κάποια σοβαρή απήχηση σε κάποια κομμάτια της κοινωνίας (δημιουργία κάποιου είδους κινήματος;), ο σαλβίνι φαίνεται να μπορεί να επικρατήσει πανευρωπαϊκά και χωρίς σοβαρή αντίδραση όταν εμείς θα κατηγορούμε αλλήλους για συντεχνίες, οικονομισμό και καθαρότητες.

από Από ΩΤΑΚΟΥΣΤΗΣ Νο2 01/09/2019 5:43 πμ.


Από πληροφορίες (εκ των έσω) μέσα στους επόμενους τρεις μήνες θα πεταχτούν αναγνωρισμένοι πρόσφυγες που δεν κρίθηκαν αρκετά ευάλωτοι και από τις δομές της ΜΚΟ ΑΡΣΙΣ. Καλό θα ήταν οι εργαζομένοι στη συγκεκριμένη ΜΚΟ καθώς και το Σωματείο Εργαζομένων στη μκο άρσις  να αντισταθούν έμπρακτα σε αυτό το απάνθρωπο μέτρο. 


φίλε ΩΤΑΚΟΥΣΤΗ ο δρόμος για την κόλαση είναι σπαρμένος με καλές προθέσεις. Όταν πετιούνται πρόσφυγες στο δρόμο και κάποιοι-ες εργαζόμενοι-ες στις ΜΚΟ κοιτάνε την βόλεψη τους εκτονώνοντας τις κινηματικές διαδικασίες προς ανώδυνες κατευθύνσεις εκεί όντως υπάρχει πρόβλημα. Συνεπώς είναι λογικό να υπάρχουν διαχωριστικές γραμμές ανάμεσα στους υποτελείς και τους πειθήνιους εργαζόμενους-ες που υπερασπίζονται το μισθό τους μέσα από μια συντεχνιακή λογική και σε εκείνους που αντιστέκονται και κινδυνεύουν ακόμα και με απόλυση. Τέλος, φίλε ο ΩΤΑΚΟΥΣΤΗ ο αγώνας απέναντι στον όποιο αντιδραστικό Σαλβίνι και την Ε.Ε. δεν πρόκειται να ενοποιήσει αυτές τις δύο κατηγορίες εργαζομένων γιατί οι διαφορές τους είναι αγεφύρωτες.


Παρέμβαση πραγματοποιήθηκε στα γραφεία της ΜΚΟ ΠΡΑΞΙΣ τη Δευτέρα 21/9 για την έξωση της S. Ακολουθεί το κείμενο της συνέλευσης.

ΑΠΟ ΤΗ ΘΕΩΡΙΑ ΣΤΗΝ ΠΡΑΞΙΣ… ΟΤΑΝ ΟΙ «ΑΝΘΡΩΠΙΣΤΙΚΕΣ» ΟΡΓΑΝΩΣΕΙΣ ΠΕΤΑΝΕ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΕΣ ΠΡΟΣΦΥΓΩΝ ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ

Η S. είναι μια γυναίκα από το Αφγανιστάν με δυο παιδιά ηλικίας 1,5 και 5 ετών. Τους τελευταίους μήνες έχει βρει προσωρινό κατάλυμα σε διαμέρισμα της μη κυβερνητικής οργάνωσης ΠΡΑΞΙΣ, ενώ αναμένει την απάντηση στο αίτημα ασύλου που έχει καταθέσει. Πριν λίγο καιρό η S. ενημερώθηκε από την ΜΚΟ ΠΡΑΞΙΣ ότι θα πρέπει να αποχωρήσει από το διαμέρισμα. Την Τετάρτη 16/9, σε μια απαράδεκτη κίνηση, η ΜΚΟ ΠΡΑΞΙΣ προχώρησε στην αλλαγή της κλειδαριάς του προκειμένου η οικογένεια να μην μπορεί να βγει και να μπει στο σπίτι. Την επόμενη μέρα, εργαζόμενη της ΜΚΟ ΠΡΑΞΙΣ ήρθε να υλοποιήσει την έξωση και επιθετικά απειλούσε ότι θα καλέσει την αστυνομία όταν κόσμος διαμαρτυρήθηκε για το αυτονόητο. Η έξωση εμποδίστηκε προσωρινά με την παρέμβαση αλληλέγγυων.

Τη Δευτέρα 21/9, πραγματοποιήσαμε παρέμβαση στα γραφεία της ΠΡΑΞΙΣ με αίτημα την εύρεση λύσης για τη στέγαση της S. και της οικογένειάς της. Την ίδια μέρα, εργαζόμενοι της ΠΡΑΞΙΣ εμφανίστηκαν ξανά στο διαμέρισμα και κάλεσαν την αστυνομία, ενώ αλληλέγγυος κόσμος βρίσκεται εκεί διαμαρτυρόμενος για την εξέλιξη αυτή.

Η ΜΚΟ ΠΡΑΞΙΣ, που δηλώνει ότι στόχος της είναι «η καταπολέμηση του κοινωνικού και οικονομικού αποκλεισμού ευπαθών κοινωνικά ομάδων και η υπεράσπιση των ατομικών και κοινωνικών δικαιωμάτων τους» πετάει κυριολεκτικά μια προσφύγισσα με δυο μικρά παιδιά στο δρόμο χωρίς καμία απολύτως μέριμνα για το που θα βρουν καταφύγιο. Σε πλήρη αντιδιαστολή με τους διακηρυγμένους στόχους της και σε πλήρη ευθυγράμμιση με την κρατική αντι-μεταναστευτική πολιτική, φορτώνει στις πλάτες των αποκλεισμένων την εύρεση ατομικών λύσεων σε δομικά προβλήματα.

Η S. όπως και πολλές άλλες μετανάστριες και προσφύγισσες, δεν έχει πουθενά αλλού να πάει. Τα λεγόμενα «ανοιχτά κέντρα φιλοξενίας», δομές έτσι κι αλλιώς άθλιες και βαθιά ρατσιστικές, μετατρέπονται σε κλειστές φυλακές, μια διαδικασία που επιταχύνθηκε με πρόσχημα την πανδημία. Η κυβέρνηση που εξαναγκάζει χιλιάδες σε έναν ρατσιστικό αποκλεισμό/εγκλεισμό στη βάση ανυπόστατων υγειονομικών επιχειρημάτων, την ίδια στιγμή έχει βάλει μπροστά μια μαζική επιχείρηση εξώσεων 11.000 προσφύγων/ισσων από «δομές» και διαμερίσματα.

Ο «παραλογισμός» του κρατικού μηχανισμού όμως δε σταματάει εδώ. Στους πρόσφυγες/ισσες που εξαναγκάζει σε αστεγία, επιφυλάσσει ξύλο από τα ΜΑΤ και εξαναγκαστική μεταφορά σε κέντρα κράτησης, όπως έχουμε δει πολλές φορές να συμβαίνει στην Πλατεία Βικτωρίας. Τα στεγαστικά προγράμματα για αιτούντες άσυλο και πρόσφυγες/ισσες, όπως το ESTIA και το HELIOS, που διαφημίζονται ως η επιτομή του ανθρωπισμού, δεν είναι παρά μια γραφειοκρατική και αναποτελεσματική μπίζνα που αποκλείει άμεσα ή έμμεσα τους περισσότερους που δικαιούνται ένταξη σε αυτά. Δεν είναι τυχαίο ότι η S. και τα παιδιά της, που πληρούν όλες τις προϋποθέσεις για στέγαση μέσα από πρόγραμμα ESTIA περιμένουν εδώ και 7 μήνες μια απάντηση στο αίτημά τους.

Εμείς πιστεύουμε ότι ΜΠΟΡΕΙ να βρεθεί κοινωνικά δίκαιη λύση στο πρόβλημα της στέγασης της S. και των χιλιάδων άλλων εκτοπισμένων. Δεν λείπουν τα σπίτια και τα χρήματα για κάτι τέτοιο, λείπει η πολιτική βούληση των κρατών που κατανέμουν τους πόρους τους σύμφωνα με τα συμφέροντα των επιχειρήσεων της πολεμικής, της «ανθρωπιστικής» βιομηχανίας και άλλων επιχειρήσεων. Με κινήσεις σαν αυτές, η ΜΚΟ ΠΡΑΞΙΣ παίρνει ξεκάθαρη θέση στον ολοκληρωτικό νομικό, κοινωνικό και στρατιωτικο-αστυνομικό πόλεμο που δέχονται οι πρόσφυγες/ισσες και οι μετανάστ(ρι)ες. Σε αυτόν τον πόλεμο θα μας βρουν απέναντί τους. Απαιτούμε από την Πράξις και τις άλλες ΜΚΟ, την κυβέρνηση και την Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ να σταματήσει η πρακτική των εξώσεων. Καλούμε τις/ους εργαζόμενες/ους και όλο τον αλληλέγγυο κόσμο να εναντιωθούν στις απάνθρωπες και ρατσιστικές εξώσεις, καθώς και σε όλο το σύστημα εγκλεισμού και υποτίμησης μεταναστών/στριών.

ΚΟΙΝΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΝΤΟΠΙΩΝ-ΜΕΤΑΝΑΣΤ(ΡΙ)ΩΝ ΣΤΕΓΑΣΗ, ΠΕΡΙΘΑΛΨΗ, ΧΑΡΤΙΑ ΚΑΙ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ

An intervention at the offices of NGO Praxis was organised on Monday 21/9 against the eviction of S. The text of our assembly:

FROM THEORY TO PRAΧΙS… WHEN "HUMANITARIAN" ORGANIZATIONS THROW REFUGEE FAMILIES TO THE STREETS

S. is a woman from Afghanistan with two children, 1.5 and 5 years old. In recent months, she has found temporary refuge in an apartment of the non-governmental organization PRAXIS, while she is waiting for the decision on her asylum claim. A while ago, S. was informed by the NGO PRAXIS that she has to leave the apartment. On Wednesday 16/9, in an unacceptable move, the NGO PRAXIS proceeded to change the lock so that the family could not leave and re-enter the house. The next day, an employee of the NGO PRAXIS came to carry out the eviction and aggressively threatened to call the police when people protested against this. The eviction was temporarily prevented by the intervention of people in solidarity.

On Monday 21/9, we carried out an intervention at the offices of PRAXIS with a request to find a solution to the housing issue of S. and her family. On the same day, PRAXIS employees reappeared at the apartment and called the police, while people in solidarity are still present protesting against this development.

The NGO PRAXIS, which states that its goal is “to fight the social and economic exclusion of socially vulnerable groups and to defend their individual and social rights” literally throws a refugee with two small children to the street with absolutely no concern regarding their future situation. In stark contrast to its stated goals and in full alignment with the state’s anti-immigration policy, it burdens the excluded individuals themselves to find solutions to structural problems.

S., like many other migrants and refugees, has nowhere else to go. The so-called “open hospitality centers”, places with unlivable conditions and deeply racist, are currently being turned into closed prisons, a process that has been accelerated under the pretext of the pandemic. The government, which is imposing a racist lockdown to thousands on the basis of unsubstantiated public health arguments, has at the same time launched a massive operation of evicting 11,000 recognized refugees and asylum seekers from “structures”, that is camps, hotels and apartments.

The “absurdity” of the state mechanism, however, does not stop here. For refugees who are forced into homelessness, it reserves repression from the RIOT police and forced transfer to detention centers, as we have seen many times in Victoria Square recently. Housing programs for asylum seekers and recognized refugees, such as ESTIA and HELIOS, advertised as the epitome of humanity, are just a bureaucratic and ineffective business that directly or indirectly excludes most eligible individuals. It is no coincidence that S. and her children, who meet all the conditions for housing through the ESTIA program, have been waiting for 7 months for a response to their request.

We believe that a socially just solution to the housing problem of S. and thousands of other displaced persons CAN be found. There is no lack of houses and money for that, there is lack of political will from the states that allocate their resources according to the interests of the war and the “humanitarian” industry and other businesses. With moves like these, the NGO PRAXIS takes a clear stand in the total legal, social and military-police war that refugees and migrants are facing. In this war they will find us against them.

We demand from Praxis and other NGOs, the government and the UNHCR to stop the practice of evictions. We call on workers and all the people in solidarity to oppose inhumane and racist evictions, as well as the whole system of incarceration and devaluation of migrants.

JOINT STRUGGLES OF LOCALS AND MIGRANTS HOUSING, HEALTHCARE, PAPERS AND FREEDOM FOR ALL

από @ 26/09/2020 10:46 μμ.


Καταρχην ενα μεγαλο κομματι του αριστερου αλλα και του αναρχικου χωρου δουλευει στις ΜΚΟ. Εδω και πολλα χρονια εχουν βολευτει πολλα <<δικα μας παιδια>>.Τερμα με τις αυταπατες. Οποιος-α δουλευει σε ΜΚΟ στηριζει την υπαρξη τους. Οποιος-α θελει να βοηθησει τους μεταναστες-στριες ας το κανει μεσα απο το κινημα και τους αγωνες. Πρεπει να επιλεξουν αναμεσα στην ανεργια και τον επαγγελματικο αντιρατσισμο. Αλλα πως να το κανουμε παιδια ο αναρχικος αγωνας σημαινει και στερησεις. Αλλιως περνουμε το μεροκαμματακι της ΜΚΟ και το παιζουμε επαναστατες.

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

To μέγιστο μέγεθος των αρχείων είναι 16ΜΒ. Επιτρέπονται όλες οι γνωστές καταλήξεις αρχείων εικόνας,ήχου, βίντεο. ΠΡΟΣΟΧΗ! Για να υπάρχει η δυνατότα embed ενός video πρέπει να είναι της μορφής mp4 ή ogg.

Νέο! Επιλέξτε ποιά εικόνα θα απεικονίζεται στην αρχή του σχόλιου.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License