post image

Σε ποιόν να πουληθώ; Ποιο θηρίο να λατρέψω; Ποιες καρδιές να συντρίψω; Ποια ψέματα να πω; Σε ποιο αίμα να βουτήξω; Καλύτερα να μην μπλέξεις με την εξουσία.

-Αρθούρος Ρεμπώ

Όπως κάθε χρόνο, έτσι και φέτος, ο προαύλιος χώρος και το εσωτερικό των εκλογικών κέντρων – πανεπιστημίων ανά την ελληνική επικράτεια θα στολιστεί στα χρώματα των φοιτητικών παρατάξεων για την διεξαγωγή των φοιτητικών εκλογών και την ανάδειξη νέων Διοικητικών Συμβουλίων στα τμήματα των πανεπιστημιακών ιδρυμάτων. Πριν από την τελική αυτή αναμέτρηση, ακολουθεί μία πολυήμερη προεκλογική εκστρατεία από τις φοιτητικές δυνάμεις των σχολών με πολιτικό υλικό (προεκλογικές αφίσες, κείμενα, πανό) και παρεμβάσεις, ζητώντας την ψήφο από κάθε φοιτητή/ρια ούτως ώστε να αποκτήσουν όσο το δυνατόν περισσότερες έδρες στα Δ.Σ.

Τέτοιου τύπου ‘’δημοκρατικοί’’ θεσμοί στην ουσία προωθούν ένα αναθετικό και κάθετο μοντέλο διαχείρισης των προβλημάτων και της ίδιας μας της ζωής. Παρά την ψεύτικη και επιφανειακή επίγευση συμμετοχής των φοιτητών στην πολιτική ζωή, που αφήνουν οι εκλογές, στην πραγματικότητα δεν είναι παρά ένας θεσμός διαμεσολάβησης και εκτόνωσης, που εκτρέπει τους φοιτητές από το τερέν των αντιστάσεων και των αγώνων, εκτοπίζοντας τους σε ένα πεδίο που δεν έχουν οι ίδιοι κάποιον ουσιαστικό ρόλο. Παράλληλα, το συγκεκριμένο μοντέλο διαχείρισης εξοικειώνει τους φοιτητές με την έννοια του κοινοβουλευτισμού, γεννά αυταπάτες περί καλύτερης διαχείρισης της υφιστάμενης τάξης πραγμάτων μέσω της αντιπροσώπευσης από τα Δ.Σ., μειώνει τους σφυγμούς της αυτενέργειας και της αδιαμεσολάβητης δράσης, καλλιεργεί την αντίληψη της εναπόθεσης των φοιτητικών και ταξικών αγώνων στα χέρια λίγων και ‘’ειδικών’’, αποπροσανατολίζει τους φοιτητές από τη μόνη πηγή δύναμης τους, που δε βρίσκεται παρά στην ίδια τους τη συλλογική και καθημερινή δράση μέσα και έξω από τις σχολές. Εκείνη τη δράση που εμπλουτίζει τις εμπειρίες των αγώνων τους, διαμορφώνει την ταξική τους συνείδηση, καλλιεργεί τις αξίες της συντροφικότητας, της αλληλεγγύης και του αγώνα, τους μετατρέπει σε ενεργά υποκείμενα της ιστορίας και όχι σε παθητικούς αποδέκτες των καταστάσεων, διασφαλίζει τους καλύτερους δυνατούς συσχετισμούς τους απέναντι στον κόσμο του κράτους και του κεφαλαίου και τους δίνει τη δυνατότητα να κατανοήσουν ότι η αλλαγή της θέσης τους και των συνθηκών υπό τις οποίες ζουν είναι υπόθεση δική τους.

Αν θέλουμε λοιπόν να ξεπεράσουμε τέτοιου τύπου δομές ανάθεσης και αφομοίωσης, τότε το μόνο που μένει να κάνουμε είναι το να συμβάλλουμε με όλες μας τις δυνάμεις στη μαζικοποίηση και ριζοσπαστικοποίηση των γενικών συνελεύσεων, την ενίσχυση πρωτοβουλιών αγώνα που συγκροτούνται από φοιτητές και εργαζόμενους μέσα και έξω από το χώρο του πανεπιστημίου, να αναδείξουμε, να στηρίξουμε, να κλιμακώσουμε και να συνδέσουμε κάθε επιμέρους φοιτητική-ταξική άρνηση που διαταράσσει την ομαλότητα των πανεπιστημιακών ιδρυμάτων και αμφισβητεί το θεσμικό τους ρόλο. Γιατί η μόνη αληθινή και αποφασιστική μάχη στην οποία μπορούμε να δούμε τους εαυτούς μας και θέλουμε να αναδείξουμε με τις δυνάμεις μας βρίσκεται στους δρόμους του αγώνα. Με όπλο μας τις καταλήψεις και τις γενικές απεργίες διαρκείας, τους κοινούς–συλλογικούς-οριζόντιους αγώνες μεταξύ φοιτητών και εργαζομένων, τις ρήξεις στους δρόμους, τα αμφιθέατρα, τις σχολές και τους χώρους δουλειάς με τους εκφραστές του κεφαλαίου και τις αντιδραστικές δυνάμεις, να πορευτούμε προς την κατεύθυνση της οικοδόμησης ενός ισχυρού και επικίνδυνου αντίπαλου δέους απέναντι στον κόσμο της κυριαρχίας. Διότι για μας οποιαδήποτε θεσμική και αφομοιωτική διαδικασία δεν ανατρέπεται ούτε με απολίτικες και μοιρολατρικές λογικές που προωθούν την απονέκρωση και αποστείρωση των πανεπιστημιακών ιδρυμάτων από κάθε ίχνος πολιτικής ζύμωσης μεταξύ των φοιτητών, αλλά ούτε και με ελιτίστικες αντιλήψεις που αρκούνται σε ένα επετειακό αντιεκλογικό ‘’ακτιβισμό’’ της μιας μέρας.

Σε πείσμα του χρεοκοπημένου διαταξικού και γραφειοκρατικού συνδικαλισμού που καλλιεργεί την ανάθεση και την ηττοπάθεια στους φοιτητικούς συλλόγους, που αναλώνεται σε ευκαιριακούς ελιγμούς και τακτικές διαπραγμάτευσης, συνδιαχείρισης και συνδιοίκησης (καλλιεργώντας την ψευδαίσθηση της συμμετοχής στις αποφάσεις) με ανώτατα διοικητικά ακαδημαϊκά όργανα που εφαρμόζουν την επίθεση πάνω στα κεκτημένα μας, να αντιτάξουμε τον ταξικό, αυτόνομο και μαχητικό συνδικαλισμό που δεν περιχαρακώνεται γύρω από λογικές άμυνας και νομιμοφροσύνης. Που δεν αναθέτει τα προβλήματα μας σε μια ‘’πεφωτισμένη’’ κομματική πρωτοπορία (η οποία λειτουργεί χωρίς τη συνεισφορά μας και για λογαριασμό μας),που δεν ρίχνει τον πήχη των διεκδικήσεων μας συμβιβαζόμενη με ‘’ψίχουλα’’ και στείρα συντεχνιακά αιτήματα, που δεν λειτουργεί πυροσβεστικά σε συνθήκες κοινωνικού αναβρασμού αλλά περνά σε θέση επίθεσης και διεκδικεί τα ταξικά συμφέροντα των φοιτητών, όχι σε ένα αόριστο μέλλον, αλλά εδώ και τώρα.

Ειδικά σε μια περίοδο όπου η εκπαιδευτική αναδιάρθρωση αποκτά «σάρκα και όστα», επιχειρώντας να δυσχεράνει ακόμα περισσότερο τους όρους φοίτησης μας και το εργασιακό καθεστώς εκμετάλλευσης, όπου απειλείται κάθε έννοια κεκτημένου που κατακτήθηκε με αγώνες, καλούμαστε να πάρουμε την κατάσταση στα χέρια μας και να αγωνιστούμε οριζόντια–αντιθεσμικά-μαχητικά. Από την επιχειρούμενη ιδιωτικοποίηση της λέσχης του πανεπιστημίου και την κατάργηση του ασύλου (μέσω της θεσμοθέτησης της από το πόρισμα Παρασκευόπουλου), μέχρι τις συγχωνεύσεις-καταργήσεις τμημάτων σε ΑΕΙ-ΤΕΙ και τη δημιουργία διετών προγραμμάτων σπουδών( νόμος Γαβρόγλου), οι αντιστάσεις και οι αγώνες μας ενάντια σ όλα αυτά θα πρέπει να δοθούν αυτοοργανωμένα και συνολικά.

Αναγνωρίζοντας ως κυρίαρχο όργανο λήψης αποφάσεων του φοιτητικού συλλόγου τις γενικές συνελεύσεις κάθε τμήματος, προσβλέπουμε στην ανατροπή κάθε Διοικητικού Συμβουλίου και οποιασδήποτε άλλης κάθετης δομής που λαμβάνει αποφάσεις για τους φοιτητές χωρίς την παρουσία και την συνεισφορά των ίδιων. Παλεύουμε για φοιτητικούς συλλόγους με ταξικό προσανατολισμό, που θα απομονώνουν και θα βάζουν στο στόχαστρο τις αντιδραστικές φοιτητικές δυνάμεις που εκφράζουν τα συμφέροντα του κράτους και του κεφαλαίου. Συλλόγους που δεν θα μιλάνε γενικά και αόριστα για ενιαία φοιτητικά συμφέροντα και δικαιώματα συντεχνιακού χαρακτήρα, αλλά θα στρατεύονται με τον κόσμο της εργασίας και της πληττόμενης κοινωνικής βάσης και θα προσβλέπουν στη σύνδεση των κοινωνικών και ταξικών αγώνων. Ορμώμενοι από την ελευθεριακή αρχή ότι η απελευθέρωση της τάξης μας ή θα είναι έργο της ίδιας ή δε θα υπάρξει ποτέ, κινούμαστε προς την κατεύθυνση της ανατροπής κάθε εγκάθετης κομματικής καρέκλας, για την εγκαθίδρυση οριζόντιων, αντιιεραρχικών, ταξικών και συλλογικών διαδικασιών λήψης αποφάσεων και αγώνα. Γιατί η κατάργηση των φοιτητικών εκλογών, των Δ.Σ και οποιουδήποτε άλλου ιεραρχικού θεσμού είναι υπόθεση του ίδιου του φοιτητικού κινήματος.

ΑΠΟΧΗ ΑΠΟ ΤΙΣ ΚΑΛΠΕΣ- ΚΑΜΙΑ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΣΤΑ ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΑ ΣΥΜΒΟΥΛΙΑ

ΟΥΤΕ ΑΝΑΘΕΣΗ-ΟΥΤΕ ΥΠΟΤΑΓΗ

ΝΑ ΒΑΛΟΥΜΕ ΜΠΡΟΣΤΑ ΤΑ ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΑ ΚΑΙ ΤΙΣ ΑΝΑΓΚΕΣ ΜΑΣ

ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΚΑΙ ΑΓΩΝΑΣ ΜΕΣΑ ΚΑΙ ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΙΣ ΣΧΟΛΕΣ

ΓΙΑ ΕΝΑ ΦΟΙΤΗΤΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΚΟ – ΤΑΞΙΚΟ – ΑΝΤΙΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΟ

Ελευθεριακό σχήμα πανεπιστημίου Πατρών

blog: https://eleftheriakosxhmapatras.wordpress.com/

e-maill: elsfpatras@espiv.net

Εικόνες:

O σχολιασμός έχει απενεργοποιηθεί.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License