Είμαστε όλ@ ζώ@ - Για την ολική απελευθέρωση


Είμαστε όλ@ ζώ@

Για την ολική απελευθέρωση

Στις 15 Δεκεμβρίου δολοφονήθηκαν δυο ιαγουάροι από φροντιστές του Αττικού Ζωολογικού Πάρκου μετά την απόδραση τους από το κλουβί τους. Η σχετική ανακοίνωση του Αττικού Πάρκου επιτηδευμένα δεν αναφέρεται σε θανάτωση των ζώων αλλά υποστηρίζει πως οι ιαγουάροι “εξουδετερώθηκαν” όπως προβλέπεται από το “πρωτόκολλο ασφάλειας” και “δεν είναι πια μαζί μας” αφού δεν προβλέπεται αθανασία για τέτοια είδους ζώα, παρουσιάζοντας έτσι τη δολοφονία τους σαν κάποιο δυστύχημα που ήταν αναγκαίο για λόγους ασφάλειας. Αντίθετα, η ανακοίνωση αναφέρεται στους ιαγουάρους με τα δοτά ονόματα τους, ξεκινώντας με το δακρύβρεχτο “αντίο Jenny και Spotty”, ενώ ο ιδρυτής του Αττικού Πάρκου, Ζαν Ζακ Λεσουέρ, σε συνέντευξη του παρουσιάστηκε συντετριμμένος και υποστήριξε ότι είχε ταΐσει ο ίδιος το ένα ζώο με μπιμπερό.

Η υποκριτική γλώσσα των δολοφόνων των δυο ιαγουάρων δεν πείθει κανένα. Πίσω από τις εικόνες όμορφων ζώων, βρίσκεται η πραγματικότητα του εγκλεισμού τους. Πέρα από τις διακηρύξεις περί προστασίας της βιοποικιλότητας και ενημέρωσης του κοινού λανθάνει η συμμόρφωση των ζώων με τους κανόνες των ζωολογικών κήπων ακόμα και μέσω βασανιστηρίων.

Τα μην ανθρώπινα ζώα βρίσκονται σε κλουβιά για να ικανοποιήσουν την ανθρώπινη περιέργεια που ιεραρχείται πάνω από την ελευθερίας τους. Σταδιακά αποξενώνονται σε τέτοιο βαθμό που δεν αποτελούν παρά μια καρικατούρα της ύπαρξής τους, βιώνοντας βαρύτατα ψυχολογικά προβλήματα και με τις σωματικές τους ανάγκες σε καταστολή. Οι ανθρώπινοι επισκέπτες δεν αντικρίζουν τα ζώα καθαυτά αλλά τις παραμορφώσεις της φυλάκισης στο πρόσωπό τους. Συχνά οι θεατές τα βλέπουν (καθώς προσπερνούν το κλουβί τους τραβώντας τα μερικές παραβιαστικές φωτογραφίες) να δαγκώνουν τα κάγκελα του κελιού τους ή να γλείφονται επίμονα, να βηματίζουν άσκοπα ή σε κύκλους ή να μην έχουν καν όρεξη να σηκωθούν. Στρίβουν αφύσικα τον λαιμό τους, κάνουν εμετό και «παίζουν» με τα περιττώματά τους καταλήγοντας και να τα τρώνε. Ο αυτοτραυματισμός, η παραίτηση και η ανησυχία, η κατάθλιψη είναι συμπτώματα από το βασανισμό της αιχμαλωσίας. Ενδεικτικά, σύμφωνα με το Born Free Foundation, περισσότερο από το 60% των πολικών αρκούδων στους βρετανικούς ζωολογικούς κήπους είναι ψυχικά διαταραγμένες.

Η πραγματικότητα εντός των ζωολογικών κήπων δεν αποτελεί κάποια μεμονωμένη κόλαση, αλλά τμήμα της ευρύτερης κοινωνικής συνθήκης καταπίεσης. Πρόκειται για δυο παγιωμένες καταστάσεις που η μια ενισχύει και ενισχύεται από την άλλη, επιβεβαιώνοντας μεν διαστρεβλωτικές κοσμοθεωρίες, εδραιώνοντας δε την εκμετάλλευση ως πρακτική. Η κατήχηση της ανθρώπινης ανωτερότητας σε μια νοητή πυραμίδα εξέλιξης και νοημοσύνης προλυαίνει το έδαφος για την εφαρμογή μεθόδων βασανισμού και φυλάκισης, που επεκτείνονται από τα «κατώτερα ζώα» μέχρι κάθε ετερότητα/ απόκλιση/ εχθρό εντός της ανθρώπινης κοινότητας. Στους ζωολογικούς κήπους όπου το φυσικό περιβάλλον αναπαρίσταται τεχνικά και τα πάντα είναι προσομοιώσεις και διαστρεβλώσεις φυσικών οικοσυστημάτων μεγεθύνεται η ανθρώπινη υποκρισία και το αηδιαστικό εξουσιαστικό κατασκεύασμα φανερώνεται απροκάλυπτα στα κλουβιά και στα ενυδρεία.

Μέσα σε αυτά τα κέντρα «διασκέδασης» καθιερώνονται σχέσεις εξουσίας. Ο άνθρωπος, που αποφασίζει να δαπανήσει το μισθό που απέσπασε σε εκμεταλλευτικές εργασιακές συνθήκες, προσφέρει στην οικογένεια του κάτι παραπάνω από το θέαμα άλλων φυλακισμένων ζώων. Περνάει μερικές ώρες εντός των εγκαταστάσεων μιας επιχείρησης που, καθώς η ίδια θησαυρίζει μέσω του βασανισμού και εγκλεισμού μη ανθρώπινων ζώων, η νοοτροπία υποτέλειας του ζωικού βασιλείου στον άνθρωπο που φέρει το εισιτήριο, εμποτίζει τις συνειδήσεις των «θεατών». Γύρω τους εικόνες όπου τα ζώα παρουσιάζονται δαμασμένα, η φύση υποταγμένη στον ανθρώπινο έλεγχο, η εξουσία έναντι στο κατώτερο απόλυτη και προσωποιημένη σε κάγκελα και η ανθρώπινη επιστημονική αυθεντία ακλόνητη.

Ο εκπαιδευτικός χαρακτήρας αυτών των πάρκων είναι ένα καλοστημένο ψέμα. Ο σεβασμός και η πρόθεση κατανόησης και επικοινωνίας με τα άλλα ζώα λείπει εξ’ ορισμού. Ο άνθρωπος δεν ενδιαφέρεται να μάθει, αλλά και να υπήρχε αυτή η πρόθεση δεν θα μπορούσε παρά να καταπατηθεί κάτω από την κουλτούρα της κατανάλωσης και γρήγορης ψυχαγωγίας που διέπει τους χώρους αυτούς. Το περιβάλλον διαβίωσης των ζώων διαφέρει ουσιωδώς από τις φυσικές συνθήκες: τα ζώα βρίσκονται σε κατάσταση εγκλεισμού με περιορισμένη ελευθερία κινήσεων, απομονωμένα, έχοντας στερηθεί το οικείο περιβάλλον τους και την επικοινωνία με την οικογένεια τους, τραυματισμένα και αποκομμένα από τα ένστικτα και τις επιθυμίες τους. Τα πτηνά, για παράδειγμα, είναι ακρωτηριασμένα ώστε αυτά να μην μπορούν να πετάξουν, δηλαδή να ζήσουν ή να προσπαθήσουν να ζήσουν ζητώντας την ελευθερία τους. Ο ακρωτηριασμός γίνεται χειρουργικά αφαιρώντας το τελευταίο τμήμα της φτερούγας που αντιστοιχεί σχεδόν σε ολόκληρη την ανθρώπινη, μια πρακτική που ονομάζεται pioning. Έτσι, ο/η άνθρωπος επισκέπτρια/πτης θεωρεί ότι θαυμάζει ένα πουλί, ενώ στην πραγματικότητα παρατηρεί ένα θύμα βασανισμού που έχει καταστεί ανάπηρο. Προχωρά και φτάνει στο χώρο των ελεφάντων και δείχνοντας στη κόρη ένα ζευγάρι ελέφαντες ονομάζοντας τους «μαμά και μπαμπά»/ «χαρούμενος φίλους», αγνοεί ότι οι ελεύθεροι ελέφαντες ζουν σε μεγάλα κοπάδια που φτάνουν και τα είκοσι ζώα μαζί.

Οι ίδιοι οι ζωολογικοί κήποι συχνά αυτοπαρουσιάζονται ως «καταφύγια» για την συντήρηση της πανίδας. Δεν είναι παρά παραπλανητικά διαφημιστικά λόγια που κρύβουν μια άσχημη αλήθεια. Τα ζωολογικά πάρκα κάθε άλλο παρά συμβάλλουν στη διαιώνιση των ειδών αφού ήταν ανέκαθεν μέρος του προβλήματος και όχι της λύσης, εμπλεκόμενα στο κυνήγι, την παγίδευση, την αναγκαστική αναπαραγωγή, το εμπόριο και την έκθεση ζώων. Αξιοποιώντας διαφημιστικά τις οικολογικές ευαισθησίες του κοινού τους, αυτοπροσδιορίζονται υποκριτικά ως χώροι “προστασίας της βιοποικιλότητας”, ακόμα και όταν η συντριπτική πλειονότητα των ζώων που περιλαμβάνουν δεν αποτελούν απειλούμενα είδη. Άλλωστε, τα ζώα υπό εξαφάνιση βρέθηκαν σε αυτή την κατάσταση κινδύνου, ύστερα από αιώνες εκμετάλλευσης από ανθρώπους που τα έβλεπαν ως πρώτες ύλες προϊόντων πολυτελείας, αντικείμενα διασκέδασης, εκθέματα ενός απολίτιστου κόσμου. Ακόμα και αν δεχόμασταν την λειτουργική διαφοροποίηση των σύγχρονων ζωολογικών πάρκων, αυτή δεν εξυπηρετεί παρά στην αποσιώπηση των αιτιών και εκφάνσεων του ευρύτερου προβλήματος, δηλαδή της ληστρικής καταστροφής της φύσης και των οικοσυστημάτων των ζώων. Έτσι τα μη ανθρώπινα ζώα διατηρούν την ταυτότητα του εμπορεύματος και η ιδιοκτησιακή εκμετάλλευσή τους μετονομάζεται κομψά.

Οι τίτλοι δεν μας παραπλανούν. Αντιστοίχως ούτε το Αττικό Ζωολογικό Πάρκο δεν μας κοροϊδεύει. Έχουμε ακούσει για τις δωρεές χιλιάδων ευρώ στο ΑΤ Σπάτων και στην Τροχαία Βορειοανατολικής Αττικής για να κάνουν τα στραβά μάτια στις παρανομίες του, για το πρόστιμο 44.350 ευρώ για τις παραστάσεις των δελφινιών από το Υπουργείο Περιβάλλοντος τον περασμένο Σεπτέμβρη. Γνωρίζουμε πως οι δεξαμενές δελφινιών του έχουν χαρακτηριστεί παράνομες και κατεδαφιστέες από το 2013 και πως εντός αυτών έχουν πεθάνει έξι δελφίνια. Δελφίνια που εξαναγκάζονται σε εργασία και εξευτελισμό σε «παραστάσεις» δήθεν εκπαιδευτικές, αφού οι ψυχαγωγικές παραστάσεις με ζώα απαγορεύονται στην Ελλάδα. Είναι μια ζωολογική φυλακή όπου, όπως και στις άλλες αντίστοιχες τα φλαμίνγκο είναι ακρωτηριασμένα για να μην δραπετεύσουν και γι αυτό ζουν σε χώρους δίχως περίφραξη, γεγονός που δημιουργεί την (επίσης) στρεβλή εντύπωση ελευθερίας.

Οι ζωολογικές φυλακές έχουν μακρά ιστορία. Ξεκινώντας ως θηριοτροφεία υπήρξαν σύμβολα κύρους και εξουσίας. Από την εμφάνισή τους συνδέονται στενά με την αποικιοκρατία καθώς η παρουσίαση ζώων από τις ιμπεριαλιστικά κατακτημένες περιοχές σηματοδοτούσε την νίκη των δυτικών αποικιοκρατών. Όμως δεν ήταν αποκλειστικά μη ανθρώπινα τα ζώα που εκτίθονταν στους χώρους αυτούς: σκλάβοι από την Αφρική, ιθαγενείς, άνθρωποι με σωματικές ιδιομορφίες κλείνονταν σε κλουβιά και προσφέρονταν για γελοιοποίηση και παρατήρηση. Η άνιση σχέση με τα υπόλοιπα ζώα όπως έχει καθιερωθεί σήμερα, στα πάρκα και στα πειράματα, διαμορφώθηκε στα χρόνια της αποικιοκρατίας και του εξορθολογισμού. Εξετάζοντας το στην ιστορική συνέχεια , η αποικιοκρατία αποτελεί ένα κομβικό σημείο επιβολής αυτής της ιεράρχησης του κόσμου που θέλει τον λευκό άντρα κυρίαρχο του κόσμου, σκοπεύοντας στην εκμετάλλευση του τόσο πλούσιου “παρθένου” νέου κόσμου. «Άγρια» ζώα, «άγριοι» άνθρωποι, και τροπικά φυτά αρπάχτηκαν από τους αποίκους για να γίνουν εκθέματα για τους υπηκόους της ευρωπαϊκής ηπείρου που ήθελαν μια γεύση από τον εξωτικό Νέο Κόσμο.

Με την ιδέα της προόδου να μας βομβαρδίζει από παντού, θεωρούμε αυτές τις εποχές παρελθόν. Ωστόσο η φυλάκιση μη ανθρώπινων ζώων παραμένει αποδεχτή. Πόσο έχουν διαφοροποιηθεί οι συνθήκες απόσπασης των ζώων είναι αμφισβητήσιμο: η μαύρη αγορά για εξωτικά και σπάνια είδη στηρίζει άμεσα κυκλώματα που παγιδεύουν μη ανθρώπινα ζώα από τροπικές, πχ, περιοχές και τα μεταφέρουν σε Δυτικές χώρες. Την ίδια στιγμή με την παγίδευση των ζώων, αντίστοιχα κυκλώματα εξοντώνουν τις/τους ιθαγενείς ανθρώπους και καταστρέφουν τις εκτάσεις τους και όχι μόνο για την απόσπαση ζώων για διασκέδαση. Οι παραγωγικές πηγές και οι ροές τους τυγχάνουν ανάλογης διαχείρισης από τους εξουσιαστές και κατόχους αγοραστικής δύναμης. Η παραγωγή και διοχέτευση των ζώων ως προϊόντων πραγματοποιείται με την αρπαγή των τόπων των γηγενών και την καταδίκη τους σε πείνα, ενώ οι εκτάσεις χρησιμοποιούνται για την παραγωγή ζωικών προϊόντων. Η ορθολογικοποίηση κάθε πτυχής της ζωής, χαρακτηριστικό του καπιταλισμού και της δημιουργίας των εθνικών βιομηχανοποιημένων κρατών, βλέπει τη φύση ως διαμετρικά αντίθετη από τον πολιτισμένο άνθρωπο και την αντιμετωπίζει ως πηγή πρώτων υλών για τη κατασκευή των “μοντέρνων” κοινωνιών.

Πώς να πιστέψουμε, λοιπόν, σε προτάγματα «διατήρησης» σπάνιων ειδών από τους ζωολογικούς κύκλους, όταν θεμελιώνονται σε τέτοιες πρακτικές; Πώς να τις δεχτούμε ως καλοπροαίρετες όταν γνωρίζουμε πως μόνο το 2% των απειλούμενων ειδών αποτελεί μέρος αυτών των πάρκων, αφού ισχύουν κριτήρια επιλογής τους ανάλογα με το αν το ζώο χαρακτηρίζεται «χαριτωμένο» ή «ενδιαφέρον» για να προσελκύσει επισκέπτες και όταν χάσει αυτές τις ιδιότητές του με το γήρας, μεταπωλείται ή θανατώνεται; Πώς να πιστέψουμε στην αποτελεσματικότητα των ζωολογικών πάρκων να προστατεύσουν τα ζώα, όταν δεν έχει σημειωθεί καμία αύξηση του αριθμού τους; Πώς να αγνοήσουμε ότι ένα σπάνιο ζώο σε συνθήκες φυλάκισης δεν είναι ευτυχέστερο από ένα ζώο που εξαφανίζεται στη φύση;

ΔΙΑΘΕΜΑΤΙΚΗ ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟ

Η κυριαρχία του ανθρώπου πάνω στα ζώα βασίζεται στην παραδοχή ότι ο άνθρωπος, σε μια ιεραρχία που ο ίδιος κατασκεύασε, είναι ανώτερος από τα υπόλοιπα ζώα διότι κατέχει κάποια μοναδικά χαρακτηριστικά. Αυτά τον καθιστούν «κυρίαρχο του πλανήτη» και του παραχωρούν το «δικαίωμα» να τον ελέγχει και να τον εκμεταλλεύεται. Τα χαρακτηριστικά αυτά που προσδίδουν αυτή την «ανωτερότητα» στον άνθρωπο αλλάζουν συνεχώς στον κυρίαρχο λόγο, αλλά το βασικότερο είναι η ικανότητα της ορθολογικής σκέψης, η οποία και τον καθιστά σύμφωνα με αυτή τη λογική, ως το μοναδικό πλάσμα ικανό να δημιουργεί πολιτισμό και πολιτική. Την αντίληψη αυτή την επικυρώνει η επιστήμη και πριν από αυτή η χριστιανική ηθική και η δυτική φιλοσοφία. Η φυσικοποίηση της καταπίεσης και της εκμετάλλευσης των ζώων και της υπόλοιπης φύσης ενισχυόμενη από τον καπιταλισμό μετέτρεψε τα πάντα σε υλικούς πόρους, έτοιμους για επεξεργασία ώστε να προσφέρουν το πολυπόθητο κέρδος, δίχως δικές τους ανάγκες και κοινωνικούς και ιδεολογικούς σχηματισμούς.

Έχοντας τα παραπάνω περιστατικά υπόψη η δολοφονία δύο ιαγουάρων σημαίνει κάτι περισσότερο από την εξουσιαστική παρέμβαση και αποστέρηση δύο ζωών. Οι ιαγουάροιπέθαναν επειδή υπερβήκανε τα προκαθορισμένα επιτρεπτά όρια τους, δολοφονήθηκαν δηλαδή στη προσπάθεια τους να αποδράσουν από τη φυλάκιση. Ερωτήματα για το κατά πόσο ήταν αναγκαία η θανάτωσή τους αποδέχονται την καθαυτή φυλάκιση τους. Η εκμετάλλευσή τους με σκοπό το κέρδος από το Αττικό Ζωολογικό πάρκο συντελούταν μέσω του βασανισμού τους. Η ρύθμιση των όρων βασανισμού δεν μας βρίσκει απλά αδιάφορες/ους/α αλλά και αντίθετες/ους/α. Κάθε μορφή ζωής είναι προορισμένη να συμβιώνει με τις υπόλοιπες ελεύθερα και ισότιμα. Όσον αφορά τα μη ανθρώπινα ζώα, αυτό είναι δυνατό, μόνο με την εγκατάλειψη της χρήσης τους ως πόρους.

Επιπλέον καλούμαστε να κάνουμε ένα παραπάνω βήμα. Απαιτείται να αλλάξουμε την οπτική μας, κάτι που, όπως υποστηρίζει ο Aylon Coehn, δεν συντελείται απλώς με το να θεωρήσουμε τα μη ανθρώπινα ζώα αντί για πολιτικά αντικείμενα εκτός της κοινότητας που εκμεταλλευόμαστε, ως πολιτικά αντικείμενα που αποδεχόμαστε/σεβόμαστε. Ο μετασχηματισμός της πολιτικής υποκειμενικότητας είναι επίσης αναγκαίος. Η διαίρεση θεμελιώνεται κυρίως στη διαίρεση των πολιτικών και μη υποκειμένων, όπως πχ οι αποικιοκράτες ζωοποιούσαν τους γηγενείς ανθρώπους και τους αποστερούσαν τη συμμετοχή στην κοινότητα. Αναλόγως οφείλουμε να καταρρίψουμε την κυρίαρχη ηγεμονία που αποκλείει τα ζώα ως αντικείμενα αντιπαράθεσης με το να αμφισβητήσουμε τα όρια του αποκλεισμού από τις κοινότητές μας. Σκιαγραφώντας την ιδέα ώστε να γίνει πιο αντιληπτή: όπως όταν ένας σκλάβος αντιστεκόμενος στο μαστίγωμά του αντεπιτιθόταν τόσο στον συγκεκριμένο βασανιστή όσο και στην αποικιοκρατική κατάσταση, έτσι και τα μη ανθρώπινα ζώα σε κάθε αντιδραστική εκδήλωση επιθετικότητας, σε κάθε απόπειρα απόδρασης πραγματώνουν παράλληλα και μια απόκριση απέναντι στη συνολικότερη καταπίεση τους.

Στην δολοφονία των τζάγκουαρ βλέπουμε την καταστολή απέναντι σε μία πράξη ανυπακοής. Θεωρώντας, μάλιστα, τα μη ανθρώπινα ζώα ως θύματα πολλαπλής εκμετάλλευσης (εργασιακή εξουθένωση, ψυχική εξόντωση, σωματικός βασανισμός, φυλάκιση), προτάσσουμε τον πολύμορφο αγώνα κατά της εξουσίας και της κυριαρχίας. Ως ομάδα με κύριο πυλώνα την διαθεματική δράση αντικρίζουμε στο βλέμμα των ζώων διαθεματικά υποτιμημένα υποκείμενα. Αντιλαμβανόμαστε, λοιπόν την απελευθέρωση των ζώων όχι ως πράξη χαριστική προς αντικείμενα που δεν μπορούν να εκφραστούν, αλλά συμπεριληπτική απέναντι σε ισότιμα όντα που καταπιέζονται στα ζωολογικά πάρκα, στα σφαγεία, στα τσίρκα.

Κάποτε η κυριαρχία επί των ζώων συνέτεινε στην νομιμοποίηση του αποικιοκρατικού θανατηφόρου σχεδίου στο αποικιοκρατικό φαντασιακό. Σήμερα οι ζωολογικοί κήποι χρησιμοποιούνται για να εμβαθύνουν οντολογικές διαχωριστικές γραμμές ανάμεσα σε ανθρώπινα και μη ζώα και να δικαιολογήσουν εξουσιαστικές μεθόδους εξόντωσης από κυρίαρχο σε υποτελή. Ως ομάδα καλούμε για κατανόηση πέρα από τη «φιλοζωία»/ «φιλευσπλαχνία» σε αλληλεγγύη, από την εξέταση μεμονωμένων παραδειγμάτων στην απόρριψη των οικονομικών και ιεραρχικών δομών που τα γεννούν.

Η απελευθέρωση των ζώων είναι διαθεματικά συνδεδεμένη με άλλους αγώνες ενάντια σε κάθε μορφή καταπίεσης, αγώνες έμφυλους, ταξικούς, φυλετικούς, λοατκι. Όλες αυτές οι καταπιέσεις έχουν το κοινό ότι διαιρούν τα υποκείμενα σε δύο διαμετρικά αντίθετες ομάδες – οι άνδρες και οι γυναίκες, οι σις στρέιτ και οι γκέι/λεσβίες/αμφισεξουαλικ@/τρανς, οι γηγενείς και οι μετανάστες, οι κάτοχοι των μέσων παραγωγής και οι εργαζόμεν@, οι άνθρωποι και τα ζώα – και η μία ομάδα αυτοανακηρύσσεται ανώτερη και γι’ αυτό υποτίθεται ότι δικαιούται να καταπιέζει την άλλη. Πρόκειται για μια πολλαπλότητα καταπιέσεων που μπορούν να ασκηθούν ταυτόχρονα στο ίδιο υποκείμενο. Τόσο η δολοφονία των ιαγουάρων, όσο και μια σειρά από πρόσφατες δολοφονίες, όπως του γκέι ακτιβιστή Ζακ/Zackie, του μετανάστη Petrit στην Κέρκυρα ή της Έλενης στη Ρόδο, προέκυψαν εξίσου από καταπιεστικά σχήματα που διαιρούν των κόσμο σε εξουσιαστές και εξουσιαζόμενους, με τις ζωές των κυριαρχούμενων ομάδων να βρίσκονται στο έλεος των κυρίαρχων.

Δεν αρκεί να τα αντιμετωπίσουμε αυτά ως ξεχωριστά φαινόμενα, γιατί ένας αγώνας που επιδιώκει την κατάργηση μιας μόνο μορφής καταπίεσης αφήνει ανοιχτό το πεδίο για την αντικατάσταση της από άλλες. Η δομική ανισότητα των ειδών τρέφεται και τρέφει τις υπόλοιπες καταπιέσεις εντός του είδους. Κύριος ιδεολογικός μηχανισμός που το επιτρέπει αυτό είναι η διπολική διάταξη του κόσμου, φύση-πολιτισμός, άντρας-γυναίκα, λευκός-μαύρος, έχοντες-μη κατέχοντες, ιθαγενής-μετανάστης, κτλ. Δεν μπορεί να υπάρξει πραγματική απελευθέρωση από μια μορφή καταπίεσης αν δεν καταργηθεί κάθε μορφή κυριαρχίας και εκμετάλλευσης.

Η εξεγερσιακή δράση είναι τόσο απαραίτητη όσο και η αυτοκριτική προς απεμπόληση κυριαρχικών στερεοτύπων και η απόρριψη «ηθών» και εθίμων που υποτιμούν τον έμβιο κόσμο. Από τις επιμέρους δράσεις, στη καθημερινή αμφισβήτηση ώστε να πάψουμε να διαιωνίζουμε τον καπιταλισμό και άλλες μορφές κυριαρχίας. Από την συγκέντρωση έξω από το Αττικό Ζωολογικό Πάρκο, στα σπίτια μας και τους δρόμους.

 

Απέναντι σε κάθε καταπίεση και εκμετάλλευση και ειδικότερα στη θεσμοθετημένη ιεραρχία των έμβιων όντων που είναι υπεύθυνη για το βασανισμό και την καταπίεση των ζώων, ανθρωπίνων και μη.

Προτάσσουμε μια δίκαιη κοινωνία όπου όλα τα έμβια όντα συσχετίζονται με αλληλοσεβασμό ανεξάρτητα από τάξη, φύλο, φυλή, είδος, σωματική δομή, σεξουαλικό προσανατολισμό, εξαρτήσεις, ασθένειες.

ΝΑ ΜΗ ΣΥΝΗΘΙΖΟΥΜΕ ΤΟ ΘΑΝΑΤΟ

Αγέλη των τριών

Πηγές:

Aylon A.Cohen «Υποστηρίζουμε τα ζώα που σκοτώνουν τους καταπιεστές τους» Εκδ. Κυαναυγή, Αθήνα 2017, Steve Best «Οι ζωολογικοί κήποι και το τέλος της φύσης» από μετάφραση της Αντισπισιτικής Δράσης (2018), Στοιχεία για την λειτουργία του Αττικού Ζωολογικού Πάρκου από τη σελίδα The Three Mooges (facebook, τελευταία ανάκτηση 27/12/2018)

O σχολιασμός έχει απενεργοποιηθεί.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License