6 Δεκέμβρη 2008 – 6 Δεκέμβρη 2018 Κι αν αποτύχαμε μια φορά, θα προσπαθήσουμε χίλιες ακόμα

6 Δεκέμβρη 2008 – 6 Δεκέμβρη 2018 - Το αίμα του Αλέξη Γρηγορόπουλου ενώθηκε με εκείνο του αναρχικού Μιχάλη Καλτεζά, (δολοφονημένου το 1985 επίσης από μπάτσο) και πρόσφατα ήρθε να προστεθεί στο μακάβριο ρυάκι και το αίμα του Ζακ Κωστόπουλου (δολοφονημένου από κρατικούς και παρακρατικούς τραμπούκους ελληναράδες). Στο χέρι μας είναι να σταματήσουμε τη κρατική τρομοκρατία πριν θρηνήσουμε τους επόμενους αθώους. Στο χέρι μας είναι να τσακίσουμε κάθε φασιστικό χέρι μακεδονομάχου που σηκώνεται. Στο χέρι μας είναι να ξεφορτωθούμε το κράτος και κάθε μορφή εξουσίας. Και αν αποτύχαμε μια φορά, θα προσπαθήσουμε χίλιες ακόμα. Αν το κράτος προσπαθεί να σβήσει από τη συλλογική μνήμη την 6η του Δεκέμβρη, έχουμε όλους τους λόγους και τις αιτίες να την αναζωπυρώνουμε. Αγώνας ενάντια στη λήθη, αγώνας ενάντια στο θάνατο, αγώνας ενάντια στο κράτος και τους προστάτες του.Όλες/οι στους δρόμους. Αναρχική Συλλογικότητα «ΜΑΣΟΒΚΑ»

post image

6 Δεκέμβρη 2008 – 6 Δεκέμβρη 2018

Κι αν αποτύχαμε μια φορά, θα προσπαθήσουμε χίλιες ακόμα.

«Η ντροπή σου, χιλιόχρονε ραγιά,κι από τα σίδερά σου πιο βαριά!.. Γενιές κλαουρίζεις:

«Αύριο θα φωτίσει ήλιος διπλός την κατάμαυρη χτίση». Αν λαχταράς τον ήλιο, ανασηκώσουκαι με δαυλό άναψέ τονε δικό σου.» (Κώστας Βάρναλης – Ξεπεσμός)

Το χρονικό

Είναι Σάββατο 6 Δεκεμβρίου του 2008. Ο 15χρονος Αλέξανδρος Γρηγορόπουλος βρίσκεται με την παρέα του στην περιοχή των Εξαρχείων, όπως εκατοντάδες άλλοι νεαροί.

Δεν είμαστε σε θέση να γνωρίζουμε πως σχεδίαζαν να διασκεδάσουν εκείνο το βράδυ. Δεν θα το μάθουμε ποτέ.

Ένα διερχόμενο περιπολικό με πλήρωμα τους μπάτσους Κορκονέα και Σαραλιώτη δέχεται –όπως αρμόζει σε κάθε μέλος των σωμάτων καταστολής- τη χλεύη.

Τίποτα πρωτότυπο, τίποτα καινούριο έως εδώ. Ο θιγμένος εγωισμός των εξουσιαστών υπερίσχυσε της λογικής. Παρκάρουν το περιπολικό και επιστρέφουν πεζοί.

Αισθάνονται πανίσχυροι. Έχουν το νόμο στο πλευρό τους και τα σιδερικά τους παραμάσχαλα. Ξεκινούν αντεγκλήσεις με τους παρευρισκόμενους και αφού κατάλαβαν ότι οι νεαροί -παρότι άοπλοι- δεν έκαναν πίσω, βρήκαν τη λύση. Ο Κορκονέας τραβά το περίστροφό του και εκτελεί εν ψυχρώ τον Αλέξη.

Οι μέρες μετά το φόνο

Η αντίδραση υπήρξε άμεση και η έντασή της κυμάνθηκε σε βαθμό που ακόμα και οι πλέον οπτιμιστές εξεγερσιακοί δεν θα ανέμεναν.

Επί εβδομάδες οι συγκρούσεις, οι καταλήψεις και οι συνελεύσεις αποτέλεσαν μια καινούρια πραγματικότητα η οποία ερχόταν σε αντιδιαστολή με τη νηνεμία του κοινωνικού αυτοματισμού, του ωχαδερφισμού και της υποτέλειας.

Το Δεκέμβρη του 2008 αν μη τι άλλο διασαλεύτηκε η καθεστηκυία τάξη, κλυδωνίστηκαν για τα καλά τα θεμέλια των εξουσιαστικών δομών.

Η αστυνομία για αρκετές μέρες περιορίστηκε σε ρόλο κομπάρσου, προστατεύοντας ένα μικρό μόνο μέρος της πρωτεύουσας πέριξ του κοινοβουλίου. Όποτε επιχειρούσε να κερδίσει μερικά μέτρα, έχανε τα διπλάσια.

Απέναντί της είχε ένα ετερόκλητο και ποικιλώνυμο εξεγερμένο πλήθος, εργάτες, φοιτητές, άνεργους, αναρχικούς κάθε τάσης και έκφρασης, μέλη αριστερών κομμάτων που έκαναν ένα μεγάλο βήμα πέραν και μακριά της κομματικής διαμεσολάβησης και ιεραρχίας, ανθρώπους που ζυμώνονταν για πρώτη φορά στο δρόμο και έδειχναν να αδιαφορούν για την καταστολή και τις συλλήψεις.

Ακόμα και μέλη της σημερινής κατάπτυστης κυβέρνησης (της ομιλούσας σοσιαλδημοκρατικά και πράττουσας νεοφιλελευθέρως) βρέθηκαν στο δρόμο, φροντίζοντας να εξαργυρώσουν την υπεραξία των αγώνων που δόθηκαν.

Ματαίως τα φερέφωνα της εξουσίας από τα αστικά μέσα παραπληροφόρησης προσπαθούσαν να σπείρουν τον τρόμο, μιλώντας για προβοκάτορες και τρομοκράτες που πυρπολούν την πρωτεύουσα. Όσο και αν επεξεργάζονταν τη μονταζιέρα τους, τα πλάνα τούς διέψευδαν.

Ο κόσμος στους δρόμους ήταν πολύ περισσότερος απ’ότι μπορούσαν να φανταστούν. Σε αγαστή συνεργασία και όλα τα αστικά κόμματα μηδέ εξαιρουμένου του ΚΚΕ που έβλεπε, βλέπει και θα βλέπει εσαεί προβοκάτορες σε οτιδήποτε δεν καπελώνει.

Η εξέγερση μεταφέρθηκε αστραπιαία σ’όλη τη χώρα. Επιθέσεις σε αστυνομικά τμήματα, καταλήψεις σε δημαρχεία, σχολεία, νομαρχίες, εργατικά συνδικάτα και σε ό,τι ήταν δυνατό να καταληφθεί, συνελεύσεις σε γειτονιές, ήταν πλέον η καθημερινότητα.

Αν αναρωτιέται κανείς για το αν οι εξουσιαστές ανησύχησαν πραγματικά για την τροπή που λάμβαναν τα γεγονότα, αρκεί να φέρει στο νου του μια δήλωση του τότε βουλευτή της Νέας Δημοκρατίας Προκόπη Παυλόπουλου (πολύ πριν ανελιχθεί σε πρόεδρο της «δημοκρατίας»), ο οποίος εξερχόμενος του κοινοβουλίου σε έκτακτη συνεδρία για τις ταραχές, κάτωχρος και με τρεμάμενη φωνή ψέλλισε «Οι επόμενες ώρες είναι σημαντικές. Ελπίζω να κυριαρχήσει η τάξη…»

Δεκέμβρης 2018…και πράγματι κυριάρχησε η τάξη

Η τάξη που δεν είναι άλλη από όλη τη σαπίλα του καπιταλισμού, της ανισότητας και της εκμετάλλευσης. Η τάξη των μνημονίων, της τρομοκρατίας και της καταστολής.

Η τάξη που νομιμοποιεί τη βία των ισχυρών απέναντι στη πλειοψηφία των εκμεταλλευόμενων.

Η τάξη που θέλει να είναι ίδια η ρότα είτε τιμονιέρης είναι δεξιός, είτε αριστερός κυβερνήτης.

Πολλά μπορούν να ειπωθούν στο ερώτημα «γιατί η εξέγερση του 2008 δεν ολοκληρώθηκε». Ίσως γιατί επικράτησε το αυθόρμητο του οργανωμένου. Και αυτό όμως δεν είναι κατ’ ανάγκην σφάλμα. Ναι μεν το αυθόρμητο γρήγορα ξεφουσκώνει, μα από την άλλη η αυθόρμητη αντίδραση και ο θυμός ήταν που υποκίνησαν την δράση.

Δεν μπαίνουμε καν στη διαδικασία καμιάς κριτικής. Κρατάμε στη φαρέτρα μας μόνο τους αγώνες που δόθηκαν. Τους αγώνες που πέρασαν τη σκυτάλη στις αντιμνημονιακές συγκρούσεις και σε κάθε μάχη που ακολούθησε.

Στο σπόρο που φυτεύτηκε για μια κοινωνία δίχως ιεραρχία, εξουσία και κράτος, όπου οι αποφάσεις παίρνονται όχι από πολιτικούς αλλά από τα κάτω, συλλογικά και με οριζόντιες διαδικασίες.

Το αίμα του Αλέξη Γρηγορόπουλου ενώθηκε με εκείνο του αναρχικού Μιχάλη Καλτεζά, (δολοφονημένου το 1985 επίσης από μπάτσο) και πρόσφατα ήρθε να προστεθεί στο μακάβριο ρυάκι και το αίμα του Ζακ Κωστόπουλου (δολοφονημένου από κρατικούς και παρακρατικούς τραμπούκους ελληναράδες).

Στο χέρι μας είναι να σταματήσουμε τη κρατική τρομοκρατία πριν θρηνήσουμε τους επόμενους αθώους. Στο χέρι μας είναι να τσακίσουμε κάθε φασιστικό χέρι μακεδονομάχου που σηκώνεται. Στο χέρι μας είναι να ξεφορτωθούμε το κράτος και κάθε μορφή εξουσίας.

Και αν αποτύχαμε μια φορά, θα προσπαθήσουμε χίλιες ακόμα.

Αν το κράτος προσπαθεί να σβήσει από τη συλλογική μνήμη την 6η του Δεκέμβρη, έχουμε όλους τους λόγους και τις αιτίες να την αναζωπυρώνουμε. 

Αγώνας ενάντια στη λήθη, αγώνας ενάντια στο θάνατο, αγώνας ενάντια στο κράτος και τους προστάτες του.Όλες/οι στους δρόμους.

                                                            Αναρχική Συλλογικότητα «ΜΑΣΟΒΚΑ»

                                Εξέγερση για την Κοινωνική Επανάσταση, την Αναρχία, τον Ελευθεριακό Κομμουνισμό

                                             Επικοινωνία με την συλλογικότητα: masovka@espiv.net

Εικόνες:

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

To μέγιστο μέγεθος των αρχείων είναι 16ΜΒ. Επιτρέπονται όλες οι γνωστές καταλήξεις αρχείων εικόνας,ήχου, βίντεο. ΠΡΟΣΟΧΗ! Για να υπάρχει η δυνατότα embed ενός video πρέπει να είναι της μορφής mp4 ή ogg.

Νέο! Επιλέξτε ποιά εικόνα θα απεικονίζεται στην αρχή του σχόλιου.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License