Μια (αυτο)κριτική στον Α/Α χώρο της Θεσσαλονίκης

Οι παρακάτω προβληματικές δεν αναφέρονται σε όλα τα άτομα του χώρου, προφανώς κάθε άτομο ζει στις δικές του αντιφάσεις, αλλά είναι συμπεριφορές οι οποίες μπορούμε να τις συναντήσουμε άμεσα, μιας και δεν είναι κάπου κρυμμένες αλλά στέκονται στην επιφάνεια του χώρου.

Αφορμή για αυτό το κείμενο είναι το προσωπικό μου βίωμα συμμετέχοντας ή καλύτερα σαν άτομο που συμμετείχε (σαν ένδειξη σεβασμού στα άτομα που είναι ενεργά), στον Α/Α χώρο της Θεσσαλονίκης. Σαν χώρο δεν ορίζω τον δικό μου κύκλο, αλλά όλο το φάσμα, από της μηδενιστικές ατομικότητες μέχρι της κομμουνιστικές/ελευθεριακές συλλογικότητες που δεν σχετίζονται με κάποιο κόμμα. Οι παρακάτω προβληματικές δεν αναφέρονται σε όλα τα άτομα του χώρου, προφανώς κάθε άτομο ζει στις δικές του αντιφάσεις, αλλά είναι συμπεριφορές οι οποίες μπορούμε να τις συναντήσουμε άμεσα, μιας και δεν είναι κάπου κρυμμένες αλλά στέκονται στην επιφάνεια του χώρου.

Θα προσπαθήσω να ταξινομήσω τα προβλήματα που εγώ συναντώ/αναγνωρίζω με την εξής λογική σειρά: όσο συνεχίζει το κείμενο θα αναφέρονται προβλήματα που θεωρώ ότι σχετίζονται με προβληματικές που αναγνωρϊζοντε όλο και λιγότερα άτομα του χώρου (το ότι τα αναγνωρίζει δεν σημαίνει αναγκαστικά ότι πράττει διαφορετικά από το σύνολο ή ότι δεν είναι και δικιά του/της αντίφαση).

Ξεκινώντας, θα ήθελα να μιλήσω για τον τζόγο. Για πολύ κόσμο ίσως ακούγεται αστείο, αλλά δεν είναι μικρή η μάζα του χώρου που συμμετέχει σε τυχερά παιχνίδια. Είτε σε φρουτάκια του οπάπ, είτε σε προποτζίδικα, είτε σε εφαρμογές σε κινήτα (πολλές φορές μέσα σε καταλήψεις). Δεν με αφορά το τι κάνει στο πορτοφόλι της η καθεμία/καθένας, αλλά με ενοχλεί το γεγονός ότι αγνοούμε (ακούσια ή και όχι) που καταλήγουν τα λεφτά μας. Στηρίζουμε το ίδιο σινάφι που μας αηδίαζε κατα την διάρκεια του μουντιάλ στην Βραζιλία το 2014 (και συνεχίζει προφανώς να μας αηδιάζει). Ζούμε στην αντίφαση της «υποχρεωτικής κατανάλωσης» μέσα στο αστικό περιβάλλον, αλλά αυτό δεν είναι συγχωροχάρτι για τις προτιμήσεις μας στο ποιους ενισχύουμε καθημερινά. Με τον ίδιο τρόπο που μποικοτάρουμε μαγαζιά με κακές εργασιακές συνθήκες έτσι θεωρώ ότι πρέπει να μποικοτάρουμε και αυτές τις εταιρίες.

Και παίρνοντας πάσα από το μουντιάλ της Βραζιλίας συνεχίζω στο πρόβλημα των οπαδών. Δεν μιλάω για τους οπαδούς σαν σύνολο αλλά για αυτούς που θεωρούν τους εαυτούς/ες τους οπαδούς και αναρχικούς/ες ταυτόχρονα. Ή για αυτούς που είναι οπαδοί στην πράξη αλλά αυτοαποκαλούνται αναρχικοί/ες. Το πρόβλημα που αναγνωρίζω είναι σχετικά το ίδιο με το παραπάνω, αλλά πιο συγκεκριμένο στην πόλη της Θεσσαλονίκης. Τέτοιοι οπαδοί με σταθερή παρουσία σε γήπεδα στηρίζουν οικονομικά τους αρχιμαφιόζους της πόλης μας. Πέρα από αυτό όμως, ένα εξίσου σημαντικό πρόβλημα είναι η άρνηση τέτοιων ατόμων να κατηγορήσουν τις κερκίδες τους όταν αυτές έρχονται απέναντι μας ή ακόμα χειρότερα να βγαίνει λόγος από διάφορες συλλογικότητες/άτομα με τετριμμένες φράσεις όπως «ομάδα προσφυγιάς», «παιδιά χαμηλότερων οικονομικών στρωμάτων άρα δικά μας παιδιά» κτλ. Προφανώς για όσους/ες έχουν την παραμικρή ιδέα τι γίνεται στο περιβάλλον τους, αναγνωρίζουν ότι αυτά τα λεγόμενα απέχουν αρκετά χιλιόμετρα από την πραγματικότητα. Μην ξεχνάμε ότι γινόντουσαν περιφρουρήσεις σε δικά μας πάρτι/καφενεία/μπαρ κ.α. για να αποτρέψουμε επιθέσεις ή επιβλητικές συμπεριφορές οπαδών συγκεκριμένης ομάδας που ήταν και συχνές. Επίσης, μην ξεχνάμε που γυρνούσαν έτοιμοι για συμπλοκή οπαδοί του ΠΑΟΚ μετά το θάνατο του Νάσου Κωνσταντίνου και το πόσο ντροπιαστικό για κάποια άτομα ήταν να αναγνωρίζουν αναρχικούς/ες από τις κερκίδες που φωνάζαν μαζί τους. Θεωρώ ξεκάθαρο ότι κάποιος/α που βάζει τα πολιτικά του πιστεύω κάτω από την «αγάπη» του για την ομάδα, αμέσως εξαφανίζει τα πολιτικά του/της πιστεύω.

Ένα άλλο πρόβλημα που εμφανίστηκε και γιγαντώθηκε τα τελευταία 6 χρόνια είναι ο τρόπος διεξαγωγής των πάρτι οικονομικής ενίσχυσης του Α/Α χώρου. Η ροή των γεγονότων έχει ως εξής: Ξεκίνησε η αναπαραγωγή της ελαφρολαϊκής κουλτούρας, ως μέρος κάποιας ρετρό νοσταλγίας (;) ή ως μέρος κάποιου αστείου, στα τελειώματα κάποιων πάρτι Σιγά σιγά αυτό καθιερώθηκε και έχει καταλήξει σε κάθε πάρτι η αναπαραγωγή trash μουσικής να είναι πραγματικότητα. Πέρα από Οικονομόπουλος (γνωστός χριστιανόταλιμπαν), Σφακιανάκιδες (γνωστός φασίστας) και πλήρως σεξιστικά κομμάτια από Trappers ή ακόμα φορές που ακούγονται φασιστοπάνκ σε καταλήψεις για πλάκα!!! Στα πλαίσια αυτής της συνήθειας ο κόσμος που συχνάζει σε πάρτι του χώρου (και κυρίως στα πανεπιστήμια) έχει αλλάξει ριζικά. Για να δημιουργήσω μια εικόνα της κατάστασης, σε μασκέ πάρτι να εμφανίζονται άτομα ντυμένα μπάτσοι, ακούς κόσμο να συνεννοείται έξω από το πάρτι για το πως θα συνεχίσουν την διασκέδαση τους σε ΔΑΠιτομάγαζα, συχνά χουφτώματα και παραβιαστικές συμπεριφορές στον χώρο του πάρτι, άπειρα σεξιστικά/ομοφοβικά σχόλια και τραμπουκισμοί από οπαδούς για τζάμπα μπίρες/ποτά ή ακόμα και εκδίωξη του ατόμου που παίζει μουσική για να βάλουν τραγούδια ή ακόμα και τον ύμνο της ομάδας τους. Κάθε πάρτι/λάιβ/μπαρ κ.α. θα πρέπει να είναι άλλη μια μορφή έκφρασης της δικιάς μας κουλτούρας και πολιτισμού. Υπάρχουν πολλοί/ες καλλιτέχνες του χώρου που θα μπορούσαν να αντικαταστήσουν όλη αυτή την σαπίλα που ακούγεται από τα ηχεία. Εκτός αν πιστεύουμε ότι θα χάσουμε τους «πελάτες»...

Πέρα από τα καλεσμένα κινηματικά πάρτι έχουν αρχίσει να εμφανίζονται «πριβέ πάρτι», τα οποία δεν ξέρω πόσο πριβέ είναι μιας και πάντα φτάνουν στα αυτιά όλων. Αυτά τα πάρτι συνήθως διοργανώνονται από περιφερειακό κόσμο του Α/Α χώρου (ή αλλιώς κόσμος που δεν είναι πουθενά πέρα από την «εναλλακτική» διασκέδαση του χώρου) και καλείται αρκετός κόσμος του χώρου. Σε αυτά τα πάρτι η κατανάλωση όλου του εύρους ναρκωτικών είναι πραγματικότητα. Τα πάρτι αυτά δεν φέραν την ναρκοκουλτουρα στον χώρο, η κουλτούρα αυτή προϋπήρχε και ουσιαστικά το ένα τροφοδοτούσε το άλλο ώσπου φτάσαμε σε αυτό το σημείο. Το πρόβλημα που αναγνωρίζεται εδώ είναι παρόμοιο με του τζόγου. Δεν με ενδιαφέρει ο χρήστης/ρια ή η χρήση των ουσιών παρά η ενίσχυση της ντόπιας μαφίας. Από τον «αθώο» μπάφο που αγοράζεται από ροτόντα (στην οποία αράζαμε καθημερινά και πλέον ούτε το σκεφτόμαστε) ή από τα πανεπιστήμια, στα κουμπιά, σκόνες κ.α. ενισχύεται η μαφία η οποία σχετίζεται όχι μόνο με εμπόριο ναρκωτικών αλλά και με εμπόριο λευκής σαρκός, εμπόριο όπλων, μπραβιλίκια και παρακρατικούς. Ο καθένας/καθεμία ας ζυγίσει την «ανάγκη» του/της για «να γίνει», με την ενδυνάμωση μαφιών που «θέλει» να καταστρέψει.

Στην ασταμάτητη λίστα με τα προβλήματα, ένα πρόβλημα που φούσκωσε και δεν νομίζω να ξεφουσκώσει σύντομα, είναι η αντιμετώπιση καταγγελιών για σεξιστικές/παραβιαστικές συμπεριφορές (αν και η συζήτηση είναι γενικότερη γύρω από τον σεξισμό και τις μάτσο συμπεριφορές). Ευτυχώς, τα τελευταία χρόνια πολλές αναρχικές και μη, που ήρθαν αντιμέτωπες με παραβιαστικές συμπεριφορές ανοίγουν το ζήτημα σε δημόσια σφαίρα. Δυστυχώς, ο χώρος είναι όπως φαίνεται τόσο ανώριμος που εις βάρος των πολιτικών του θέσεων προτιμά τις προσωπικές του σχέσεις με τους θύτες. Έτσι, είτε μπαίνει σε διαδικασία αιτιολόγησης τους με το πρόσχημα της αντικειμενικής αντιμετώπισης της εκάστοτε υπόθεσης είτε αρνείται πλήρως το γεγονός, αφήνοντας την χειρότερη δυνατή παρακαταθήκη. Επίσης, από πρόσφατα γεγονότα (και κάποιο παλαιότερο που αποσιωπήθηκε τελείως λόγο της προέλευσης του) είναι ξεκάθαρο πως η αντιμετώπιση μιας καταγγελίας είναι συνάρτηση του ποιος/α την γράφει και προς τα που κατευθύνεται. Αν κατευθύνεται προς τα εμάς, κάνουμε λάβαρο την αναρχική μας ταυτότητα και αυτομάτως θεωρούμε πως μας καθαγιάζει, αν κατευθύνεται προς αυτούς που δρούμε μαζί (συντροφικές συλλογικότητες κτλ) σιωπούμε και αν κατευθύνεται προς άλλους/ες, ορθά τους/τις καταδικάζουμε. Η παραπάνω πρόταση αποτελεί γενίκευση διότι αρκετά άτομα αποκλίνουν από αυτή, αλλά το «αρκετά άτομα» είναι μικρότερο από το πλήθος που επιβεβαιώνει αυτή την γενίκευση. Σε αυτά τα πλαίσια κόσμος που θα έπρεπε να εξοστρακιστεί από οποιαδήποτε διαδικασία γυρνάει αμέριμνος ή επιστρέφει μετά από σύντομο διάστημα στους χώρους μας απλώς δημιουργώντας μια αμήχανη κατάσταση προς αυτούς/ες που έχουν «καλύτερη μνήμη». Και μιλώντας για καλή μνήμη, ας κοιτάξει η καθεμία/καθένας τον κύκλο των «συντρόφων/ισών» και ας αναλογιστεί μόνος/μόνη τι άποψη εξέφραζε ανοιχτά για αυτούς/αυτές πριν 1 χρόνο (ή και λιγότερο) και το κατά πόσο ήταν σύντροφοι/ισες τότε (χωρίς να αλλάξει τίποτα όλο αυτό το διάστημα).

Τελευταίο στην λίστα βάζω το μαγείρεμα και την κατανάλωση κρέατος σε καλεσμένες κουζίνες. Δεν μπαίνει τελευταίο λόγο της λιγότερης σοβαρότητας αλλά όπως ειπώθηκε στην αρχή του κειμένου τα προβλήματα ταξινομούνται με βάση το πόσοι θα τα αναγνωρίσουν σαν προβλήματα. Συγκεκριμένα, ο αντισπισισμός μαζί με την αντιψυχιατρική και την κριτική στον καθημερινό μας λόγο (πχ. Η χρήση ομοφοβικών φράσεων) φαίνεται να παίρνουν την χαμηλότερη θέση στις προτεραιότητες του χώρου ή ακόμα και να μην είναι καν στην λίστα με τις προτεραιότητες. Ο αντισπισισμός δεν είναι μια υπερβολή όπως χαρακτηρίζεται, αλλά ένα αναπόσπαστο κομμάτι της συνολικής μας θεώρησης για την καταστροφή κάθε εκμετάλλευσης. Δεν είναι υποκριτικό να καλούνται αποκλειστικά κουζίνες αυστηρά χορτοφαγικές επειδή δεν είναι ο αντισπισισμός κτήμα των εκάστοτε συνελεύσεων/στεκιών/καταλήψεων κτλ. Αντιθέτως, είναι ένδειξη αναγνώρισης του σπισισμού άσχετα αν αυτή η αναγνώριση έδωσε το κίνητρο για την διατροφική αλλάγη. Το βασικότερο στο πρακτικό κομμάτι μιας τέτοιας κουζίνας είναι ότι δεν αποκλείεις καμία/κανένα από την κουζίνα. Απάντηση σε αυτό, συνήθως, είναι ότι «θα έχει επιλογές για όλους» αγνοώντας πλήρως το τι συνεπάγεται η κατανάλωση ενός πιάτου με ζωικά προϊόντα και θεωρώντας το δημοκρατική επιλόγη του καθενός/καθεμίας. Και εξάλλου πότε η λογική μας ήταν «να υπάρχει χώρος για όλους/ες», ανεξάρτητα από το τι είναι; Στους χώρους μας δεν θα έπρεπε να χωράν φασίστες, σεξιστές, ρατσίστριες, ομοφοβικοί, τρανσοφοβικές, μπατσόφιλοι (και άλλες κατηγορίες ατόμων που σχετίζονται με επιβλητικές συμπεριφορές ή συνδέονται με παρακρατικούς κύκλους) και καιρός να προστεθεί και το σπισιστές. Κλείνοντας, δεν είναι μονό η κατανάλωση το πρόβλημα, πολλοί «σύντροφοι» έχουν σαν χόμπι το κυνήγι.

Προφανώς τα προβλήματα δεν τελειώνουν εδώ. Όλοι και όλες ζούμε μέσα στις αντιφάσεις μας. Η επιλογή των προβλημάτων δεν είναι τυχαία. Επιλέχθηκαν είτε ανάλογα με την έκταση που έχουν πάρει είτε με το πόσο βασικά είναι στην αναρχική θεώρηση από την υποκειμενική μου σκοπιά.

Αρχικά ήθελα αυτό το κείμενο να το υπογράψω επώνυμα (όχι με ονοματεπώνυμο αλλά με κάποιο προσωνύμιο που θα αναγνώριζε ο χώρος της πόλης), αλλά όπως προανέφερα η αξιοπιστία ενός κειμένου και η σοβαρότητα του κρίνεται (βλ. Καταγγελίες) από το ποια/ος το γράφει και σε ποιόν/α κατευθύνεται. Οπότε, αποφάσισα να μην υπογράψω αυτό το κείμενο, με την ελπίδα ότι όλοι/ες θα «βουτήξουμε» στον εαυτό/η μας ώστε να αντιμετωπίσουμε τις αντιφάσεις μας, χωρίς να επιλέγουμε ως ασπίδα τον εγωισμό μας και το «αλάθητο της αναρχίας».

1 Δεκέμβρη, Άτομο.

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

To μέγιστο μέγεθος των αρχείων είναι 16ΜΒ. Επιτρέπονται όλες οι γνωστές καταλήξεις αρχείων εικόνας,ήχου, βίντεο. ΠΡΟΣΟΧΗ! Για να υπάρχει η δυνατότα embed ενός video πρέπει να είναι της μορφής mp4 ή ogg.

Νέο! Επιλέξτε ποιά εικόνα θα απεικονίζεται στην αρχή του σχόλιου.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License