Προβληματισμοί γύρω από την αναρχοφεμινιστική παρέμβαση στο Μέγαρο

Οι Αναρχικές Συντρόφισσες Ενάντια στην Πατριαρχία έκαναν μια θετική παρέμβαση στο Μέγαρο Μουσικής όπου διάφορα κυβερνητικά και μη στελέχη εξαργύρωναν την κοινωνική τους ευαισθησία σχετικά με την έμφυλη βία.

Οι Αναρχικές Συντρόφισσες Ενάντια στην Πατριαρχία έκαναν μια θετική παρέμβαση στο Μέγαρο Μουσικής όπου διάφορα κυβερνητικά και μη στελέχη εξαργύρωναν την κοινωνική τους ευαισθησία σχετικά με την έμφυλη βία.

Σαν γυναίκα με κινηματική παρουσία δυο δεκαετίες, αναρωτήθηκα σχετικά με την ορθότητα του συνθήματος “Η έμφυλη βία είναι καθεστώς όσο υπάρχει κράτος και καπιταλισμός”. Δηλαδή χωρίς κράτος και καπιταλισμό δεν θα υπάρχει η έμφυλη βία;

Αιώνες ανθρώπινης ιστορίας έχουν δείξει, για να πούμε μια ακόμα κοινοτοπία, ότι η έμφυλη καταπίεση και η βία που απορρέει από αυτήν μετράνε χιλιετίες ύπαρξης πριν την επιβολή του καπιταλισμού στην οικονομική σφαίρα και πριν την κρατική οργάνωση της κοινωνίας. Επίσης, εκτός από τους πραγματικούς, υλικούς και ενδεχομένως πολύ συγκεκριμένους αγώνες των γυναικών ενάντια στην καταπίεσή μας τίποτα δεν μας διασφαλίζει ότι σε οποιοδήποτε κοινωνικό σύστημα δεν θα διαιωνιστεί το άθλιο και απεχθές πατριαρχικό μοντέλο σχέσεων.

Οπωσδήποτε στις σύγχρονες συνθήκες φτωχοποίησης, ελέγχου κι εξαθλίωσης μεγάλων κοινωνικών κομματιών η διαίρεση των καταπιεσμένων στη βάση του εθνικισμού, του ρατσισμού, του σεξισμού και ποικίλων άλλων αντιθέσεων που πριμοδοτεί η κυρίαρχη ιδεολογία προκειμένου να υποδαυλίσει τον κοινωνικό κανιβαλισμό, η άρχουσα τάξη (πολιτική και οικονομική) εμπεδώνει την κυριαρχία της και συνεχίζει απρόσκοπτα την εκμετάλλευση και την κατίσχυση πάνω στους εκμεταλλευόμενους. Μέσα σ' αυτό το πλαίσιο η έμφυλη βία αυξάνεται και εντείνεται με τα περιστατικά να έχουν πάρει μεγάλες διαστάσεις σε όλα τα ταξικά στρώματα,.

Θα περίμενε κανείς ότι σε μια παρέμβαση για την έμφυλη βία ένα από τα βασικά σημεία του κειμένου θα αποτελούσε η ενδοοικογενειακή βία η οποία αποτελεί προνομιακό πεδίο άσκησης έμφυλης βίας. Κι ενώ αναφέρονται όλες σχεδόν οι άλλες μορφές έμφυλης βίας (αν και η εισαγωγή του κειμένου περιγράφει τη βία που άσκησαν οι μπάτσοι ενάντια σε αναρχικούς/ες διαδηλωτές/τριες, πλην όμως στο παράθεμα δεν υπάρχουν στοιχεία σεξιστικής βίας) απουσιάζει από την προκήρυξη παντελώς το πιο σημαντικό, αριθμητικά τουλάχιστον, κομμάτι της.

Φαίνεται λοιπόν ότι οι συντρόφισσες είχαν περισσότερη αγωνία να αποδείξουν ότι είναι εντός μιας “σοβαρής”αναρχικής αντικρατικής-αντικαπιταλιστικής γραμμής παρά ότι επιδιώκουν να καταπιαστούν με το ουσιαστικό διακύβευμα της έμφυλης βίας.

από Αναρχία vs Ρεφορμισμός 26/11/2018 12:21 πμ.


Μια πρώτη διαπίστωση είναι ότι άβυσσος χωρίζει την αναρχία από την αυτονομία και άλλα εναλλακτικά ρεύματα που συνθέτουν το ευρύτερο αντιεξουσιαστικό φάσμα.

Το παραπάνω αποδεικνύεται και στο αρχικό ποστ. Η αμφισβήτηση του διαχρονικού/ιστορικού προτάγματος των αναρχικών ("καταστροφή κράτους και κεφαλαίου"), πρώτα και κύρια φανερώνει την σκοπιά από την οποία τοποθετείται η συντρόφισσα. Η ανάγκη της να υποστηρίξει ότι η έμφυλη βία προυπάρχει της κρατικής οργάνωσης της κοινωνίας, την καθιστά στην υπηρεσία του καθεστώτος (ιδεολογικά εννοώ, μη παρεξηγηθώ).

Αυτό που τις διαφεύγει, είναι ότι η έμφυλη βία είναι συνυφασμένη με την ταξική δόμηση της κοινωνίας και τον καταμερισμό της εργασίας. Ο πρώτος διαχωρισμός των φύλων συνέβη ιστορικά με τον διαχωρισμό των εργασιών και την εμφάνιση της ιεραρχίας στην βάση της "σωματικής δύναμης". Η διαδικασία αυτή δεν είναι ανεξάρτητη από την ανάδυση των ταξικών κοινωνιών και την εμφάνιση του κράτους (βλ. το κράτος και ο ιστορικος του ρόλος, Κροπότκιν).

Επίσης, η επίθεση στην πατριαρχία, διαφέρει από την/τον κάθεμια που τον διεξάγει. Οι αναρχικές/οι ουδεμία σχέση έχουν με "φεμινιστικά" ρεύματα που προέρχονται από την αριστερά ή τον αστικό φιλευθερισμό (η Έμμα Γκόλτμαν της κυνηγούσε ανηλεώς κάτι τέτοιες μικροαστές "σουφραζέτες", ήταν πάνω από όλα αναρχική). Και το κύριο χαρακτηριστικό των αναρχικών στον αγώνα ενάντια στην πατριαρχία είναι η σύνδεση του με τον συνολικότερο αγώνα για την κοινωνική απελευθέρωση (όταν η πατριαρχία τίθεται ξεκομμένα και χωρίς να εντάσσεται στο επαναστατικό πρόταγμα, τότε μετατρέπεται σε εργαλείο της αστικής δημοκρατίς ή αίτημα σε κυβερνήσεις τύπου σύριζα να το διευθετήσουν)

Για να καταστραφούν η πατριαρχία, ο σεξισμός, η ομοφοβία, είναι αναγκαία η καταστροφή κράτους και καπιταλισμού. Όταν ο πόλεμος κατά του σεξισμού ή του εθνικισμού δεν είναι ενσωματομένως στον αγώνα για την επανάσταση, τότε είναι σκέτος ρεφορμισμός, μια μερικότητα που μπορεί να χρησιμοποιήσει η εκάστοτε εξουσία με "προοδευτικό πρόσημο" (π.χ. σύμφωνο συμβίωσης)

Η ΕΜΦΥΛΗ ΒΙΑ ΕΙΝΑΙ ΚΑΘΕΣΤΩΣ ΟΣΟ ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ

ΕΝΑΝΤΙΩΣΗ ΣΤΗΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΑ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΧΕΙΡΑΦΕΤΗΣΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΝΑΡΧΙΑ

Υ.Γ.1 Αυτή είναι μια πρώτη, σύντομη και κάπως πρόχειρη τοποθέτηση. Θα επανέλθω. Ελπίζω να είναι ειλικρινής η διαφωνία σου και να μη προέρχεται από άλλες "δομικές" διαφωνίες (στη δική μου προκατειλλημένη σκέψη είναι κάπως ύποπτο να "αγανακτείς" για την αναφορά στην βία των μπάτσων και να ζητάς την στοχοποίηση των πάντων, ως υπαρκτών ή δυνητικών σεξιστών)

Υ.Γ.2 Το να διαφωνείς ότι η αναρχική κοινωνία είναι η ιδανική κοινωνία για την εξάλειψη του πατριαρχικού μοντέλου λέγοντας ότι " τίποτα δεν μας διασφαλίζει ότι σε οποιοδήποτε κοινωνικό σύστημα δεν θα διαιωνιστεί το άθλιο και απεχθές πατριαρχικό μοντέλο σχέσεων", σημαίνει ότι διαφωνείς με την ίδια την ιδέα της αναρχίας, γεγονός που δημιουργεί απορίες για τα "20 χρόνια κινηματικής σου παρουσίας"

από @ 26/11/2018 10:55 πμ.


Βιολογικά μιλώντας στα 2 πιο κοντινά σε μας συγγενικά είδη παρατηρούνται ιεραρχικές και εξουσιαστικές συμπεριφορές. Οι κοινοί χιμπατζήδες ζουν σε αυστηρά ιεραρχικές, πατριαρχικές και ανταγωνιστικές κοινωνίες, όπου συχνά παρατηρούνται φαινόμενα δολοφονικής εξουσιαστικής βίας, αλλά και συχνές εξεγέρσεις κατά του αρσενικού Α.  Οι μπονόμπο από την άλλη ζουν σε μητριαρχικές κοινωνίες, λιγότερο βίαιες προς τα ξένα υποκείμενα και περισσότερο βασισμένα στη συνεργασία πάρα στον ανταγωνισμό.

Το ότι πιστεύουμε ότι μπορούμε να ελέγχουμε πλέον τις ορμές μας και ότι μπορούμε να δημιουργήσουμε έναν δίκαιο και ισότιμο κόσμο δεν σημαίνει ότι πρέπει να δημιουργούμε την ψευδοεπιστήμη μας. Συμπεριφορές ιεραρχικής/εξουσιαστικής/έμφυλης βίας αποδίδονται και σε κοινωνικά και σε βιολογικά αίτια και όχι μόνο στο κράτος και στον καπιταλισμό. Οι κοινοί χιμπατζήδες π.χ. δεν ζουν σε καπιταλιστικές κοινωνίες.

Εξουσιαστικές συμπεριφορές,  καλώς ή κακώς, υπάρχουν στη φύση και στον άνθρωπο, που είναι αναπόσπαστο μέρος αυτής. Είναι κατάλοιπα από μια εποχή όπου η δύναμη και η επιβολή μπορούσαν πραγματικά να σημαίνουν τη διαφορά ανάμεσα στην επιβίωση ή τον θάνατο. Σήμερα ζούμε (τουλάχιστον εμείς του λεγόμενου δυτικού κόσμου) σε κοινωνίες όπου μπορούμε να εξασφαλίσουμε τους ελάχιστους πόρους για την επιβίωσή μας. Είναι στο χέρι μας το αν θα είμαστε σκλάβοι των ορμών μας ή αν θα παλεύουμε για έναν δίκαιο, ελεύθερο και ισότιμο κόσμο.

Γενικά, καλό είναι να ξεχωρίζουμε τομείς όπως βιολογία, ανθρωπολογία και άλλες φυσικές επιστήμες από την πολιτική φιλοσοφία, γιατί τις περισσότερες φορές πέφτουμε στην προκατάληψη της επιβεβαίωσης, ή δημιουργούμε τέρατα (πχ ευγονική).

Άλλο δαρβινισμός, άλλο κοινωνικός δαρβινισμός. 

από Χ.Π.Σοφίας 26/11/2018 11:32 πμ.


Καλός ο Δαρβίνος αλλά...Όταν δε θα υπάρχει κράτος δλδ εξουσία και εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο.Οταν με το καλό ή το κακό φτάσουμε στην ΑΝΑΡΧΙΚΗ κοινωνία όχι πατριαρχικό μοντέλο αλλά και οποιοδήποτε μοντέλο εξουσίας θα εχει καταστραφεί."Διαβάζεται τας γραφάς".Δε λέω καλή η προσπάθεια αποδόμησης της αναρχίας αλλά ουσιαστικά διαστρέβλωση της.Οταν είστε στο "κινηματικό χώρο "τόσα συναπτά έτη θα έπρεπε τουλάχιστον όταν γράφετε στο Ίντυ θα έπρεπε να γνωρίζετε ότι η ΑΝΑΡΧΙΑ δεν είναι  κάτι που βολεύει ούτε καν τα άτομα που που τη φέρουν.ΠΑΤΡΙΔΑ ΜΟΥ ΜΗΤΡΙΔΑ ΜΟΥ Η ΑΝΑΡΧΙΑ.

από Σουσουράδα 26/11/2018 2:31 μμ.


Ο παραπάνω που κάνει το κλασικό πατρονάρισμα σωστού αναρχισμού(μα καλά, τι προσπαθείτε οι manarchist να πετύχετε με αυτό, αυτή η κασέτα είναι χιλιοειπωμένη) και που σαν μπαμπάς θέλει να μας βάλει στο "σωστό δρόμο πάλης", δεν εξηγεί γιατί η έμφυλη βία δεν προϋπάρχει της ταξικής. Το να πεις ότι η διαδικασία αυτή "δεν είναι ανεξάρτητη της ταξικότητας", δεν είναι απάντηση. Αν ισχυρίζεσαι ότι χωρίς κράτος δεν θα υπάρχει (μαγικώς) έμφυλη βία, οφείλεις να το αποδείξεις.

Ο πατέρας που χτυπάει τη γυναίκα τους ή το παιδί του δε χρειάζεται ταξικές αφορμές για να το κάνει.

από @ 26/11/2018 7:52 μμ.


εγω ειμαι, που δεν εχω κανενα προβλημα με την εμφυλη βια και δεν εχω κανενα προβλημα να βαραω γυναικες αν ειναι μπατσοι οι φασιστες

από Buena 26/11/2018 8:05 μμ.


Η αστική σκέψη μέσω της φιλοσοφίας, της κοινωνιολογίας και της πολιτικής επιστήμης (της) έχει καταβάλλει μεγάλη προσπάθεια να "αποδείξει" ότι η αναρχική κοινωνία είναι ανέφικτη και ότι "φυσική κατάληξη" της κοινωνικής εξέλιξης είναι η ιεραρχική δόμηση της κοινωνίας και η ύπαρξη εξουσιαστών/εξουσιαζόμενων. Όμως η αναφορά των αστών σε βιολογικά ένστιγκτα ανταγωνισμού και επιβολής, δεν αναιρεί την συνύπαρξη αυτών των χαρακτηριστικών με την τάση για αλληλεγγύη και αλληλοβοήθεια. Ο Κροπότκιν αφιέρωσε μεγάλο μέρος του (επιστημονικού και θεωρητικού/πολιτικού) του έργου, προκειμένου να αποδείξει ότι η αλληλοβοήθεια υπάρχει σπερματικά στον άνθρωπο και ότι οι κοινωνικοί και πολιτικοί παράγοντες είναι αυτοί που θα καθορίσουν ποιο χαρακτηριστικό θα κυριαρχήσει στις κοινωνικές σχέσεις: του ανταγωνισμού ή της αλληλοβοήθειας.

Ο καπιταλισμός είναι ένα σύστημα εκμετάλλευσης θεμελιωμένο στην βάση του κοινωνικού ανταγωνισμού. Ο Άνταμ Σμιθ αναγνωρίζοντας ως ορμέμφυτη την ανταγωνιστική ροπή των ατόμων, ανέπτυξε μια θεωρία όπου το ατομικό συμφέρον είναι κινητήρια δύναμη της κοινωνικής και οικονομικής εξέλιξης/ανάπτυξης (βλ. αόρατο χέρι της αγοράς), κι έτσι συνέβαλλε στην οικοδόμηση του αστικού φιλελευθερισμού ως κύρια πολιτικής θεωρία της αστικής τάξης. Τόσο η αρχική όσο και η σουσουράδα, στην κατεύθυνση του αστικού φιλελευθερισμού κινούνται (μικροαστισμού περισσότερο).

Οι αναρχικοί/ες στον αντίποδα προκρίνουν ένα μοντέλο κοινωνικής οργάνωσης χωρίς εξουσίες και ιεραρχίες, υποστηρίζοντας ότι σε ένα περιβάλλον κοινωνικής ελευθερίας, αυτοθέσμισης και γενικής ισότητας, η απελευθέρωση της ανθρώπινης αυτενέργειας και βούλησης μπορεί πραγματικά να μεγαλουργήσει (αφού η κοινωνική δόμηση θα βασίζεται στην ισότητα και θα δίνει χώρο στις συλλογικότητες και τα άτομα να αναπτυχθούν χωρίς εξωτερικούς περιορισμούς/καταναγκασμούς και με όχημα την αλληλοβοήθεια). Ο αναρχισμός, πέρα από απάντηση στην καταπίεση και την εκμετάλλευση, είναι ένα ένα ποίημα της ανθρώπινης χειραφέτησης (η μοναδική προοπτική σε αντίθεση με όλες τις υπόλοιπες εξουσιαστικές ιδεολογίες, που προσβλέπει στην πλήρη, καθολική χειραφέτηση γυναικών και ανδρών, με εξισωτικούς όρους).

Τα τελευταία χρόνια, την αστική κριτική στο αναρχικό κίνημα έχουν αντικαταστήσει (με εξίσου αστικά/μικροαστικά εργαλεία), τάσεις μηδενιστικές ή αναρχοατομικιστικές και τάσεις της αυτονομίας. Κοινό χαρακτηριστικό γνώρισμα των δύο ρευμάτων (τείνουν να συνυπάρχουν τους τελευταίου μήνες) είναι η άρνηση του επαναστατικού σκοπού (για διαφορετικούς λόγους το κάθε ρεύμα και με διαφορετικά επιχειρήμματα), ο αντικοινωνισμός (σε μία χομπσιανή λογική του πολέμου όλων εναντίων όλων αφού όλοι είναι δυνητικοί εξουσιαστές/ρατσιστές/σεξιστές κλπ), η ενσωμάτωση μεταμοντέρνων εργαλείων ("η εξουσία είναι διάχυτη", έντονος σχετικισμός, αποσύνδεση μερικού/ολικού) και ο ρεφορμισμός.

Ο ρεφορμισμός που πρεσβεύουν οι τάσεις αυτές γίνεται φανερός και από την παρούσα συζήτηση. Η αποσύνδεση του αγώνα ενάντια στην πατριαρχία από το επαναστατικό πρόταγμα της καταστροφής κράτους και καπιταλισμού, είναι χαρακτηριστικό δείγμα μερικής ανάγνωσης της πατριαρχίας και απουσίας διάθεσης καταστροφής της. Το πατριαρχικό μοντέλο δεν μπορεί να καταστραφεί χωρίς μια ριζική κοινωνική επανάσταση, καθώς αυτό είναι πυλώνας του κρατικού/καπιταλιστικού τρόπου οργάνωσης (π.χ. ο μιλιταρισμός δεν μπορεί να επιβιώσει έξω από το πατριαρχικό μοντέλο). Τα ρεύματα αυτά, εφόσον δεν τοποθετούν ως στρατηγικό στόχο την επανάσταση και την αναρχική κοινωνία είναι καταδικασμένα όχι μόνο στην μερικότητα, αλλά και στην τροφοδότηση των έμφυλων διαχωρισμών εξαιτίας της μικροαστικής αντιδραστικότητας που βγάζουν (στοιχείο του ρεφορμισμού).

Οι αναρχικές συντρόφισσες που πραγματοποίησαν την παρέμβαση στο μέγαρο, έγραψαν ορθά ότι "η υπόθεση της γυναικείας χειραφέτησης ή θα είναι κοµµάτι του ευρύτερου αγώνα για την κοινωνική απελευθέρωση ή θα αφοµοιώνεται από την πατριαρχία, το κράτος και τον καπιταλισµό ως µέσο εξωραϊσµού τους". Όταν δε τίθεται συνολικά η επαναστατική προοπτική και όταν μετατρεπόμαστε ξεκομμένα σε "αντισεξίστριες/ες", τότε το μόνο αποτέλεσμα που μπορεί να υπάρξει είναι η κεφαλαιοποίηση ενός μέρος των αιτημάτων μας από κυβερνητικά μορφώματα τύπου σύριζα, όπου μάλιστα στις πλάτες του αγώνα θα προβληθούν και ως "ριζοσπαστικοί και προοδευτικοί" (βλ. πως η συμφωνία για το σύμφωνο συμβίωσης αποπροσανατόλισε την συζήτηση για το ασφαλιστικό που μας τσάκισε όλες/όλους που δεν ανήκουμε στα προνομιούχα στρώματα, είτε γυναίκες είτε άνδρες, ότι σεξουαλική κατεύθυνση κι αν έχουμε).

Ενώ η αναρχία προτάσσει την καταστροφή της πατριαρχίας μέσω της καταστροφής κράτους και καπιταλισμού, οι αυτόνομοι και οι επιδράσεις τους και μέσα από την συνθηματολογία και μέσα από τις "αναλύσεις" τους, δεν αμφισβητούν καν την κυριαρχία κράτους και καπιταλισμού. Όταν γράφεις για "πουστιά στην εργατιά" δεν εναντιώνεσαι στην μισθωτή σκλαβιά και την εκμετάλλευση από το κεφάλαιο, αντίθετα ζητάς από τον εξευρωπαισμένο καπιταλισμό να αφομοιώση (με όρους lifestyle κιόλας) τους ομοφυλόφιλους στην παραγωγική διαδικασία (που ούτως ή άλλως όλες/όλοι ανεξαρτήτου σεξουαλικού προσανατολισμού είμαστε εκμεταλλευόμενοι/ες). Όταν ζητάς μέσω του indymedia να συγκαλυφθεί η βία των μπάτσων ή να αντικατασταθεί το αντικρατικό και αντικαπιταλιστικό πρόταγμα από γενικόλογες αναφορές στην "ενδοοικογενειακή βία" τότε ή στην υπηρεσία της κυβέρνησης λειτουργείς ή έχεις ξεπεράσει το στάδιο του ρεφορμισμού και έχεις φτάσει στο στρατόπεδο της αντεπανάστασης.

Η έμφυλη βία εξακουλουθεί να υπάρχει και είναι ορατή σε ένα ευρύ πλέγμα σχέσεων. Αν δεν καταργήσουμε την εξουσιαστική/εκμεταλλευτική δόμηση της κοινωνίας, αυτή θα συνεχίσει να υπάρχει, είτε με τον έναν είτε με τον άλλο τρόπο. Χτίζοντας στο κέλυφος της παλιάς την νέα αναρχική κοινωνία (όχι με λογική νησίδων ελευθερίας αλλά επαναστατικά και ανταγωνιστικά προς το υπάρχον) τότε και μόνο τότε μπορούμε να αισιοδοξούμε ότι οι αξίες μας θα απλωθούν σε όλη την κοινωνία και η πατριαρχία, ο σεξισμός και η ομοφοβία θα συντριβούν, θα περάσουν στον σκουπιδοτενεκέ της ιστορίας...

Ο αγώνας ενάντια στην πατριαρχία είναι αγώνας για την επανάσταση και την καταστροφή κράτους και καπιταλισμού, για την αναρχία

Θα επανέλθω

Υ.Γ. Αναρχία και Αυτονομία δεν είναι κάτι κοινό ούτε ιστορικά ούτε ιδεολογικά ούτε προταγματικά. Η αντιπαράθεση με ομάδες τύπου μιγάδας ή negative ή άλλων λιγότερο ή περισσότερο αντιδραστικών αυτόνομων, τουλάχιστον απ' την πλευρά μου έχει χαρακτηριστικά ανταγωνιστικά και ιδεολογικοπολιτικής πολεμικής και όχι "συντροφικής κριτικής".Το αναφέρω για να υπάρχει στην κουβέντα ειλικρίνεια


αποδίδεται μια μεταφυσική έννοια στη βία, όπως συνηθίζεται άλλωστε

πατριαρχία, δεν είναι έτσι γενικά κ αόριστα, η φάπα που προέρχεται από κάτι που διαθέτει λιλί, σε κάτι που διαθέτει νινί

αυτό είναι μια αντι-διαλεκτική, μεταφυσική αφαίρεση

η πατριαρχία είναι μορφή κοινωνικής οργάνωσης, επιβαλλόμενη απο την άρχουσα τάξη, και εμφανιζόμενη πρώτη φορά στις δουλοκτητικές κοινωνίες

δηλαδή, το ότι π.χ. σε όλες αυτές τις κοινωνίες, η λειτουργικότητα της γυναίκας ήταν αυτή ενός "σκεύους" που μετέφερε περιουσιακά στοιχεία ανάμεσα σε φατρίες ανδρών, ήταν μια κοινωνική σχέση που αναπαράγονταν κ επιβάλλονταν απο την τότε άρχουσα τάξη

ένα κλικ πιο πίσω, στις πρωτόγονες κομμουνιστικές κοινωνίες, οι γυναίκες είχαν εντελώς διαφορετικό λειτουργικό ρόλο

η πατριαρχία είναι κοινωνική σχέση λοιπόν, που επιζεί σήμερα, ως κατάλοιπο (διαλεκτική παλιού κ νέου)

τώρα,

κομμάτια μεταμοντέρνων κ νεοφιλελεύθερων αστών ακαδημαϊκών απο το america, αποδίδουν σκοπούμενα στην πατριαρχία μεταφυσική σημασία

μεταμοντέρνοι, γιατί έχουν πάρει δεδομένα και γνώμες, αντικειμενική κ υποκειμενική αλήθεια, και τα έχουν κάνει τούτι-φρούτι στο μπλέντερ του άκρατου σχετικισμού, προκειμένου να καταλήξουν παντιοτρόπως στα συμπεράσματα που διαλέξαν εκ των προτέρων τα αφεντικά τους

νεοφιλελεύθερων, γιατί προτάσσουν ατομικές λύσεις κ διεκδικήσεις, σε επίπεδο "κουλτούρας" και "αντίληψης", απομακρυσμένες δια ροπάλου απο τους συλλογικούς και ταξικούς αγώνες (π.χ. το πώς πρέπει να καθόμαστε στα λεωφορεία - ζήσε Μάη μου να φάς τριφύλλι) ενώ για αληθινά ζητήματα σεξιστικής βίας και σεξισμού, όχι μόνο δεν κάνουν κινήματα, αλλά σιωπούν

ακαδημαϊκοί των λεγόμενων gender studies και identity studies, που μασουλάνε με χρυσά κουτάλια εδώ και δύο δεκαετίες το κασέρι των επιχορηγήσεων γνωστών επενδυτικών ιδρυμάτων

επενδυτικά ιδρύματα - μεγαθήρια, που για δύο δεκαετίες δίνουν παχυλά κονδύλια μόνο για έρευνες για ζητήματα ταυτότητας και φύλου, με αποτέλεσμα να μονοπωλείται πλέον η ακαδημαϊκή ζωή των ΗΠΑ απο τους εντεταλμένους τους

υπάρχει λοιπόν σήμερα μια τάση σε μερικούς ανιδιοτελείς αναρχικούς, αλλά και σε μερικά κοινωνικά κομμάτια νεολαίων, με το που βλέπουν ενα κίνημα αλληλεγγύης σε κάτι που "καταπιέζεται", έτσι γενικά κ αόριστα - είτε αυτό είναι τα κανίς, είτε αυτό είναι οι χοντροί - δεν τους απασχολεί και τόσο - να τρέχουν όλοι σαν αγαθοκλήδες, να ακτιβίσουν

αγαθοκλήδες, που όταν οι υπόλοιποι αναρχικοί τους λένε ότι τα κινήματα τους θα αφομοιωθούν, όπως έχει γίνει άλλες εκατό φορές στο άμεσο παρελθόν, τους λένε "manarchist" και κάνουν ότι δεν καταλαβαίνουν

δηλαδή, ακριβώς όπως έγινε και με την οικολογία.. ακριβώς όπως έγινε και με τον αντισπισισμό (seattle κανείς;) έτσι γίνεται και θα γίνει και με τα κολοκύθια του τρίτου κύμματος φεμινισμού

αγαθοκλήδες, που ταρακουνήθηκαν λίγο στα τελευταία pride, όταν είδαν για χορηγό τη πρεσβεία του Ισραήλ να προσπαθεί να ξεπλυθεί, και όταν ο αστικοφιλελεύθερος εσμός τωνLGBTQI δεν τους έβαλε πλάτες στο σκηνικό που έκαναν με τους μπάτσους

αγαθοκλήδες, που έφαγαν μια πρώτη γερή ψυχρολουσία στο σύνταγμα, όταν κάτι αυτόνομοι φώναζαν "ματσό" τους συντρόφους τους, που μόλις είχαν γυρίσει απο πέσιμο σε μπάτσους και φασίστες

αγαθοκλήδες, που είχαν ένα πάρα πολύ πιο άγριο ξύπνημα πρόσφατα, όταν είδαν και στις δύο πορείες για τον ζακ, τον πλέον αστικοφιλελεύθερο εσμό των LGBTQI, να περιφρουρεί το μαγαζί του μαλάκα του δολοφόνου, για να "μην γίνει καμιά ζημιά", "μην έρθουν οι μπάτσοι"

οπότε,

επειδή λοιπόν εμείς οι αναρχικοί υπήρχαμε πολύ πιο πριν από αυτή τη νέα μόδα των ακαδημαϊκών απο το america, και επειδή θα συνεχίσουμε υπάρχουμε μετά από αυτή, για όσο δηλαδή υπάρχει κράτος, εξουσία, ταξική βία και εκμετάλλευση,

επειδή λοιπόν μας πέφτει λόγος και μας παραπέφτει, και επειδή πολλοί άλλοι πολιτικοί χώροι πατάνε σε δικές μας πλάτες για να κάνουν το κομμάτι τους (αυτόνομοι κLGBTQI εν προκειμένω),

και επειδή κάποιοι "μάτσο-σεξιστές-πατριώτες-αναρχικοί-όρκ" είναι οι μόνοι που έδωσαν την απάντηση που έπρεπε και άρμοζε για τον ζακ (γιατί αυτές είναι οι πρακτικές των αναρχικών, και σε όποιον αρέσουν)

ο χρυσός κανόνας ήταν, είναι και θα είναι ένας = ό,τι δεν έχει πουθενά το ταξικό, είναι άμεσα αφομοιώσιμο από τον καπιταλισμό

δεν το λέω εγώ, η ιστορία το έχει δείξει (δεν ξέρω, μάλλον είναι κ αυτή άνδρας;)

Κλάρα, συντροφικά, θα πρέπει να σκεφτείς και να διαλέξεις, αν η θέση σου στο Μέγαρο Μουσικής θα ήταν με τους συντρόφους κ συντρόφισσες που έκαναν την παρέμβαση, ή με το Πάνελ


Κατ αρχας προσωπικα ουτε εγω θα συμφωνησω με το συνθημα των γυναικων που καναν την παρεμβαση, γιατι δεν ειναι αληθεια οτι οι εμφυλες διακρισεις ειναι προιον του κρατους και του καπιταλισμου, ουτε ισχυει οτι με την εξαφανιση αυτων θα εξαφανιστουν και οι πατριαρχικες σχεσεις. Παρ ολα αυτα εικαζω οτι οι συντροφισες που κανανε την παρεμβαση θελαν κυριως να καταδειξουν την ζωτικη σχεση που υπαρχει μεταξυ των πατριαρχικων σχεσεων, και της κρατικης και καπιταλιστικης δομης της κοινωνιας. ειναι αληθεια οτι το κρατος σημερα στηριζετε σε πληθως ιεραρχικων σχεσεων εξουσιας που φτανουν μεχρι την βαση της κοινωνιας, και δεν περιοριζετε απλα στην νομιμη βια, καθως και πως ο καπιταλισμος παραγει εκμεταλευση και υπεραξια απο την πατριαρχικη οικογενεια, και ειδικα στα πρωτα σταδια της υπαρξης του βασιστηκε ιδιετερα στη συγκεκριμενη δομη.  

Η/ο αναρχια vs ρεφορμισμος γραφει πως ''Ο πρώτος διαχωρισμός των φύλων συνέβη ιστορικά με τον διαχωρισμό των εργασιών και την εμφάνιση της ιεραρχίας στην βάση της "σωματικής δύναμης". Η διαδικασία αυτή δεν είναι ανεξάρτητη από την ανάδυση των ταξικών κοινωνιών και την εμφάνιση του κράτους''. Η αληθεια ειναι πως ο διαχωρισμος των φυλων, υπηρχε πριν απο την εμφανιση της ιεραρχιας και τον καταμερισμο της εργασιας. Στις περισσοτερες κοινωνιες ιθαγενων στις οποιες απουσιαζει η ιεραρχια και η εξουσια, ο κοσμος των γυναικων ειναι διαχωρισμενος σε γενικες γραμμες απο τον κοσμο των αντρων, χωρις ομως αυτος ο διαχωρισμος να παραγει απαραιτητα ιεραρχια. οι ασχολιες των γυναικων και των αντρων ειναι διαφοροποιημενες, χωρις ωστοσο να ειναι απαγορευτικο για εναν η μια να κανει κατι που συνηθως κανουν ατομα του αλλου φυλου (πχ να παει για κυνηγι μια γυναικα, η να μαζεψει καρπους και ριζες ενας αντρας). Απο την αλλη το επιχειρημα της συντροφισας δεν ειναι και ακυρο, καθως μια σειρα απο πραγματα, που αφορουν σχεσεις εξουσιας φαινετε να εμφανιζονται σχεδων παραλληλα στις κοινωνιες. Το ενα ειναι η εμφανιση της πραγματικης εξουσιας (εκεινη η στιγμη που ο λογος του αρχηγου της φυλης απεκτησε μορφη διαταγης), το δευτερο ειναι η εμφανιση της ιδιοκτησιας (γης η αγαθων) και τριτο η εμφανιση των ιεραρχικων σχεσεων μεταξυ των φυλων. εκεινη ειναι η στιγμη που μια κοινωνια κανει τη μεταβαση απο ακεφαλη, αναρχικη θα ελεγε καποι@, σε ιεραρχικη, εξουσιαστικη. δεν ειναι σαφες τι ακριβως προηγειτε, η τι προκαλει τι, αν υπαρχουν δηλαδη σχεσεις αιτιου αποτελεσματος, αλλα ειναι γεγονος πως αυτη ειναι η στιγμη που εμφανιζονται οι πρωτες μορφες κυριαρχιας σε μια κοινωνια. και η διακριση των φυλων, γινετε ακριβως για να μπορει να διατηριθει η ιδιοκτησια της γης, μεσω της κληρονομικοτητας στους απογονους,  πραγμα που απαιτει σεξουαλικο ελεγχο, και αυτος γινετε στις γυναικες(για πρακτικους λογους, με βασικοτερο οτι παντα ξερεις πως το παιδι ειναι δικο της).Σε μια κοινωνια στην οποα δεν υπαρχει ''πραγματικη'' εξουσια και αυτη δεν ενοιολογειτε οπως την ενοιολογουμε εμεις, δηλαδη με πραγματικους ορους επιβολης, απουσιαζει και η ιεαρχια μεταξυ των δυο φυλων,  καθως δεν υπαρχουν εξουσιαστικες σχεσεις μεταξυ των ανθρωπων γενικα. Την ιδια στιγμη η σχεση που τοποθετει τις γυναικες στην υποτελεια των ανδρων, ειναι αμεσα συνιφασμενη με την ενοια της ιδιοκτησιας, και επομενως μεσες ακρες με την ενοια πανω στην οποια ερχετε να βασιστει η σχεση του κεφαλαιου αργοτερα ,στη νεωτερικοτητα . Εκει που θελω να καταληξω ειναι πως η πατριαρχια, ως συστηματοποιημενη κυριαρχια των αντρων πανω στο γυναικειο φυλο ειναι αρρηκτα συνδεδεμενη με την δημιουργια οργανωμενων συστηματων εξουσιας μεσα στην κοινωνια και πανω στην φυση, την εμφανιση δηλαδη του κρατους και της ιδιοκτησιας. Μπορει να μην εμφανιζετε η πατριαρχια στην νεωτερικοτητα, αλλα εμφανιζετε σαν ενα κομματι των προυποθεσεων για οργανωμενη εξουσια και ιδιοκτησια, που αργοτερα οδηγησε την δυση στην ελευθερη οικονομια της αγορας.

Την ιδια στιγμη ο/η @ κανει μια προσπαθεια να αποφυσικοποιησει την μη υπαρξη εμφυλων διακρισεων, φυσικοποιοντας την υπαρξη εμφυλων διακρισεων με εναν δηθεν επιστημονικο βιολογισμο. Απο τη μια θεωρει οτι ''Εξουσιαστικές συμπεριφορές, καλώς ή κακώς, υπάρχουν στη φύση και στον άνθρωπο, που είναι αναπόσπαστο μέρος αυτής'' φερνοντας το παραδειγμα των χιμπατζιδων, θεωροντας οτι η οργανωμενη καταποιεση των γυναικων ειναι προιον των ορμων και της φυσης των αντρων η γενικα της τασης των ανθρωπων να κυριαρχουν. Η αληθεια ειναι οτι περαν του γεγονοτος οτι η φυσικοποιηση καταποιεσεων αποτελει διαχρονικο εργαλειο των κυριαρχων για τη δικαιολογηση και αναπαραγωγη μιας σχεσης (και ενοιολογηση της με μια ουσιοκρατικη αντιληψη για την ανθρωπινη φυση), οτι δεν ισχυει αυτο ουτε κατα προσεγγιση. Οι ανθρωποι ουτε ειναι, ουτε δεν ειναι κατι.Οι ανθρωποι εχουν ξεπερασει τη φυση και τους περιορισμους της, και οριζονται πληρως απο τα πολιτισμικα συμφραζομενα μεσα στα οποια ζουν και δημιουργουν. Ετσι οι ανθρωποι σε κοινωνιες ακεφαλες και χωρις εξουσια δεν καταποιεζουν, ουτε κυριαρχουν, ουτε ιεραρχουν τα φυλα, ενω οι ανθρωποι σε κοινωνιες που βασιζονται στην εξουσια και την εκμεταλευση το κανουν. Επομενως συμπεριφορές ιεραρχικής/εξουσιαστικής/έμφυλης βίας αποδίδονται μοναχα σε κοινωνικα και πολιτισμικα αίτια και σε καμια περιπτωση σε βιολογικα. Εκει η @καταληγει στο οτι δεν αποδιδονται μοναχα στο κρατος και στον καπιταλισμο, κατι το οποιο δεν ειναι λαθος.

και επειδη οντως, αλλο δαρβινισμος, αλλο κοινωνικος δαρβινισμος, καλο ειναι να μη συγχεετε η βιολογια με την ανθρωπινη συμπεριφορα, για να μην φυσικοποιουνται σχεσεις και λογοι, ποσο μαλλον αυτοι εχουν σχεση με κυριαρχια. Οι συμπεριφορες του ανθρωπου δεν οριζονται απο ενστικτα και εμφυτες τασεις, απο την στιγμη που ο ανθρωπος ζει σε κοινωνιες και σε πολιτισμους. ελαχιστες συμπεριφορες καθοριζονται απο ενστικα, πχ πεινα, οπου ακομα και αυτες περιβαλλονται απο πολιτισμικα κατασκευασμενες ενοιολογησεις, και σημαινουν διαφορετικα πραγματα σε διαφορετικους πολιτισμους. Κανενα ανθρωπινο ον δεν γεννιετε με τη προδιαθεση να χτυπησει, να σκοτωσει, να βιασει, οπως δεν γεννιετε με τη προδιαθεση να ζωγραφισει, να μαγειρεψει η να κυνηγησει. Δεν γεννιετε ισως καν με τη προδιαθεση να στρεψει τη σεξουαλικη του ορμη προς συγκεκριμενο φυλο, και σιγουρα οχι με συγκεκριμενο τροπο. 

Ο ανθρωπος δεν γεννηθηκε με την επιθυμια να επιβληθει στους αλλους, να γινει αρχηγος η να βιασει εναν αλλον ανθρωπο. Τα ιδια τα δεδομενα των ανθρωπολογικων(η οποια δεν ειναι φυσικη επιστημη) μελετων το αποδεικνυουν, και μας δειχνουν οτι η εμφυλη καταποιεση δεν ερχετε σαν εκφραση κανενως ενστικτου, καμιας γενετικης προδιαθεσης, αλλα σαν πολιτισμικη κατασκευη η οποια μαλλιστα συμπιπτει με μια σειρα αλλων κατασκευων. η εμφυλη καταποιεση εχει σχεση με την εμφανιση της εξουσιας και της ιδιοκτησιας. δεν ειναι προιον του καπιταλισμου*, ουτε αν εξαφανιστει αυτος, θα εξαφανιστει και εκεινη, αλλα αποτελεσε προυποθεση για την εμφανιση του και ειναι δομικο κομματι του. Για τον λογο αυτο παρ ολο που μπορει να μην συμφωνω απολυτα με τον λογο των γυναικων εναντια στη πατριαρχια, αντιλαμβανομαι εντελως τη συνδεση και τη σημασια αυτου που λενε. οτι δεν γινετε να μας μιλανε οι θεσμοι και τα υπουργεια για τις εμφυλες διακρισεις.

*παρ ολα αυτα ο καπιταλισμος επαναπροσδιοριζει, επανανοηματοδοτει, αναπαραγει και εκμεταλευετε τις εμφυλες διακρισεις και την πατριαρχια. ιστορικα δεν ειναι προιον του, αλλα πραγματολογικα ειναι. δεν ζουμε την ιδια πατριαρχια με αυτη του 14ου αιωνα.

από Buena 27/11/2018 11:12 πμ.


Αντιδραστικές γελοιότητες περί "manarchist" και "μπαμπάδων" δεν έχει έδαφος στο αναρχικό κίνημα και ούτε τσιμπάει κανείς/καμία. Φαινόμενα ομοφοβίας ή σεξισμού ή διαχωρισμών στη βάση του φύλου στον χώρο έχουν υπάρξει, κυρίως με "υπόγεια" μορφή, όμως πάντα παλεύαμε να τα αναγνωρίσουμε και να τα τσακίσουμε. Αυτά που αναπαράγεται στους δικούς σας χώρους προσπαθώντας να διαβάλλεται και να υπονομεύσεται τους αναρχικούς ως "ματσό" και "σεξιστές" (δημιουργώντας προκαταλήψεις ειδικότερα στα νέα παιδιά) είναι απότοκα της μικροαστικής σας αντιδραστικότητας (καλά σας τα έγραφε η nabat*).

Τι νομίζεις αλήθεια ότι θα πετύχεις με μισή παράγραφο που το μόνο που υποστηρίζεις είναι ότι "η έμφυλη βία θα εξακολουθεί να υπάρχει και χωρίς κράτος", αν όχι να υποστηρίξεις τον ίδιο τον θεσμό τους κράτους; Αν ήμουν στην σο πιθανά να διέγραφα το σχόλιο σου ως αστική προπαγάνδα.

*Όταν η αναρχική συνομοσπονδία nabat πολεμούσε την αστική τάξη και τον καθεστωτικό μπολσεβικισμό στην Ουκρανία με την συμμετοχή εκατοντάδων ένοπλων αναρχικών γυναικών, η αυτονομία και οι μεταμοντέρνες αντιλήψεις που θεωρούν την εξουσία διάχυτη και αρνούνται τον επαναστατικό σκοπό "γιατί η εξουσία δεν έχει κέντρο" ούτε καν υπήρχαν (αν υπήρχαν ούτε ο "συνθετισμός" που πρότεινε στη nabat ως μοντέλο ο Βολίν δεν θα τις χώραγε). Αναρχικές αγωνίστριες όπως η Οξάνα Νικολάγεβνα και η αναρχική φεμινίστρια Έμα Γκόλντμαν, τον δικό σας μικροαστικό φεμινισμό θα τον κυνηγούσαν ανελέητα.

από Κατίνα 27/11/2018 5:27 μμ.


πριν τον καπιταλισμό δεν υπήρχε πατριαρχία; στην αρχαία ελλάδα δεν υπήρχε πατριαρχία; ο εργάτης που βαράει γυναίκα και παιδιά στο σπίτι, του φταίει ο καπιταλισμός; η βία του κράτους από τα ματ είναι έμφυλη; καθαρίστε πρώτα τη ματσίλα από το εσωτερικό σας που θα μας κάνετε και μαθήματα τι είναι πατριαρχία, λες και δεν ξέρουμε τι ζούμε κάθε μέρα

από Σουσουράδα 29/11/2018 1:22 πμ.


Δε ξέρω αν έχεις ζήσει να σε διώξουν από το σπίτι σου επειδή είσαι ομοφυλόφιλος. Σε αυτόν που το έχει ζήσει, ΔΕΝ τον προσεγγίζει τίποτα από αυτά που έχουν γραφτεί σε αυτό το νήμα από τους πάσχοντες από αρτηριοσκλήρυνσης που βγάζουν σπυριά επειδή η παρέμβαση δεν ήταν αρκετά ταξική. 

Το να εξακολουθεί ένας σοβαρός κινηματικός του χώρου να είναι πεπεισμένος ότι η καταστροφή του κράτους δε σημαίνει απαραίτητα κατάργηση της έμφυλης βίας, είναι η αλφαβήτα του σύγχρονου κόσμου, της διάχυτης εξουσίας και διαθεματικότητας. Αν για σένα αυτός είναι δεκανίκι του κράτους, τότε είσαι ένας που έχει εξυψώσει το κράτος στη ρήτρα όλων των κακών και που ψάχνει μια αιτία στην ανάλυση του κόσμου. Είσαι δηλαδή ένας Θρήσκος. Καλή τύχη και πρόοδος με όσους πιστεύουν σε αυτές τις παραμύθες εντός χώρου.

Εσύ σχεδιάζεις πως θα διαγράφεις σχόλια σε μια μελλοντική θέση εξουσίας που ίσως (θες να) έχεις; Είσαι αρχηγός.  

από Σουσουράδα 29/11/2018 1:48 πμ.


Εδώ δε διώχνεις τους εγχώριους φασίστες κόκκινους, χουλιγκάνια, εναλλακτικούς επιχειρηματίες/χορηγούς, "περίεργα" μπαράκια και τα συναφή στοιχεία εντός χώρου, για να μη χαλάσει η ζαχαρένια μερικών που θέλουν ο χώρος να συνεχίσει να είναι μια αιωρούμενη ανταγωνιστική δύναμη. Εδώ σε πρωτοφανή κακουργήματα μεταναστών, και πεσίματα οπαδικά "συντρόφων" αναμεταξύ τους, κλείνεις τα μάτια.

Άσε βρε φιλαράκο. Λύσε αυτά και τότε κάνε το υπονοούμενο που θες. Τώρα ασφαιρο ρίχνεις. 

Αλλά ξέχασα, πολιτική γραμμή δεν υπάρχει παρά μόνο όταν μπει το θέμα της έμφυλης βίας, οπότε εκεί ξέρουμε, ξεκινά η ορθολογική αναρχία όλα μπαίνουν στη θέση τους.

από 6 29/11/2018 7:44 πμ.


Βρε Κατίνα, όντως η πατριαρχία υπήρχε πριν τον καπιταλισμό. Όμως οι αναρχικοί δεν αγωνίζονται απλά ενάντια στον καπιταλισμό αλλά ενάντια στο κράτος, όποιο και αν είναι το οικονομικό του σύστημα (φεουδαρχία, δυτικός φιλελεύθερος καπιταλισμός, ανατολικός κρατικός καπιταλισμός, εργατικό κράτος κτλ), και ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΕ ΚΑΘΕ ΜΟΡΦΗ ΕΞΟΥΣΙΑΣ. 

Επομένως ο αναρχισμός είναι εγγενώς αντίθετος στην πατριαρχία, αφού αυτή είναι μια μορφή εξουσίας. Άρα από τη στιγμή που αγωνίζεσαι για την αναρχία, αυτοματως αγωνίζεσαι και ενάντια στην πατριαρχία (αλλά, φυσικά, και ενάντια στη μητριαρχία).

Αυτά που λες να τα πεις στους αριστερούς, οι οποίοι, λόγω σοβαρών πνευματικών αγκυλώσεων, δεν μπορούν να καταλάβουν ότι το ζήτημα δεν είναι απλά ο καπιταλισμός και ότι το πρόβλημα είναι πολύ βαθύτερο, εγγενές στον ανθρώπινο πολιτισμό ήδη από την προϊστορία.

.

από Περί διαθεματικότητας 29/11/2018 9:22 πμ.


Πάνω κάτω τα πράγματα είναι όπως τα λέει ο Buena. Πλέον το κίνημα της εμφυλης βίας έχει ρίξει το ανταγωνιστικό κίνημα στο γκρεμό, αντιγράφοντας τις πιο ξεφτυλέ μαρξιστικές τεχνικές που τελικά έγιναν τα δόγματα της σοσιαλδημοκρατίας. Στην Ελλάδα που η πιτσαρία έχει χρεοκοπήσει ,δεν έχουμε ζήσει τίποτα σχετικά με το κίνημα της ισότητας, δεν υπάρχουν οι συνθήκες να αναπτυχθεί κάτι τέτοιο. Όποιος έχει κανένα διδακτορικό φίλο στο εξωτερικό, ας ρωτήσει αν φοβούνται ή δεν φοβούνται να μιλήσουν ελεύθερα οι φοιτητές στα πανεπιστήμια, μήπως και έρθει η αστυνομία ισότητας.

Τώρα, διαφωνώ σε κάποια σημεία όπως τη διάχυση της εξουσίας. Η διαθεματικότητα κατά τη γνώμη μου είναι το πλέον απαραίτητο εργαλείο του επανάστατικού σκοπού και στα μάτια μου οι καταστασιακοί, με ένα είδος πρωτο-διαθεματικότητας προσέγγισαν την επανάσταση στο καθημερινό και την ανατροπή του υπαρκτού. Η διαθεματικότητα είναι χρήσιμη ώστε να αναλυθούν οι σύγχρονες σχέσεις εξουσίας που ναι εμπεριέχουν μια δυνητική σχετικοποίηση.

Δεν είναι όμως καθόλου χρήσιμη ώστε να οργανωθεί η σκέψη και η επαγωγική δόμηση της επαναστατικής συνείδησης, να τεθούν προτεραιότητες και στόχοι για τον άνθρωπο του αγώνα. Η διαθεματικότητα μόνη της δε χτίζει αγωνιστική συνείδηση.

Αυτό είναι το μέγιστο μειονέκτημα της διαθεματικότητας.

από That's amazing ! 29/11/2018 12:01 μμ.


Θέσεις που υπονοούν γέννηση και κατατροφή της πατριαρχίας μαζί με τον καπιταλισμό έχουν απογειώσει το επίπεδο άγνοιας, ανιστορικότητας και ηλιθιοτητας σε ανεξερεύνητα ύψη... και αυτό ισχύει ακόμα και με τα νέα δεδομένα μετά την σταθερή κομμουνιστική επίθεση/ spam που δέχεται το μέσο τον τελευταίο καιρό! 

Επειδή λοιπόν πέρα από "απόψεις", "θέσεις" και κουλτουριάρικες αναλύσεις και κριτικές υπάρχει και η πραγματικότητα και τα ιστορικά δεδομένα... είναι προκλητική και ανήθικη η συλλογική υποτίμηση νοημοσύνης που επιχειρειται! Νομίζετε επειδή γράφετε σα λόγιοι θα σας παίρνουμε στα σοβαρα αν γράφετε μαλακίες?! 

Όταν προβοκατόρικα οι "αναρχικοί" χρησημοποιούν εργαλεία αστικής προπαγάνδας για να υποτιμήσουν τον αντιλογο και μακιαβελικα αναγάγουν τον ριζοσπαστικό φεμινισμό με τον αστικό, επειδή ίσως για τους ίδιους χρειάστηκε το internet και η δυτική ενημέρωση για το τι συμβαίνει στον κόσμο, τότε μυρίζει καμουφλαρισμένη στάλινική σπέκουλα ή αυτό το καινούριο μοντέλο αναρχοκομμουνιστή και το μόνο που αρμόζει είναι η απαξίωση !

Έχετε καταντήσει τις συζητήσεις μια σειρά από γελοιότητες και ανιστόρητες μαλακίες...

Καλή τύχη λοιπόν στις "συντρόφισσες" που νομίζουν ότι η πατριαρχία είναι κρατικό γέννημα και θα πεθάνει μαζί του και συνεχίζουν να σπείρουν το σκοτάδι της άγνοιας και του συμβιβασμού σε περισσότερες καταπιεσμένες! Λοιποί γραφικοί κομμουνιστο-"αναρχικοί" οι θέσεις σας είναι 150 χρονών και γνωστές σε όλους, μη σας πιάνει αμόκ να υπερασπιστείτε την παράδοση σας λες και είναι καμια συγχρονη πολιτική καινοτομία... γελάει ο κόσμος !


"η πατριαρχία είναι κοινωνική σχέση λοιπόν, που επιζεί σήμερα, ως κατάλοιπο"

Η πατριαρχία είναι κοινωνική σχέση, αλλά δεν επιζεί καθόλου ως κατάλοιπο, είναι απαραίτητη για την καπιταλιστική κερδοφορία και πειθάρχιση και γι' αυτό ακριβώς ο καπιταλισμός πήρε όσα προϋπήρχαν και τα ενίσχυσε προσαρμόζοντάς τα ανάλογα.

Και τη στιγμή που έχουμε τόσο πρόσφατη μια από τις πιο βάρβαρες δολοφονίες των τελευταίων ετών, σε δημόσια θέα από μπάτσους και φασίστες ενός λοατκι ατόμου, είναι εντελώς προβοκατόρικο να τα βάζεις με το τρίτο κύμα φεμινισμού που έδωσε φωνή σε αυτά τα άτομα. Και να επιστρέφεις στο δεύτερο κύμα που ήταν αστικό, λευκό και μη συμπεριληπτικό, και που αυτό κι αν αφομοιώθηκε, κουνώντας το δάχτυλο για την αφομοίωση του τρίτου κύματος. Αυτό που δεν αφομοιώθηκε, δεν θα μπορούσε άλλωστε εντός καπιταλισμού, είναι οι αγώνες των ιταλών φεμινιστριών, που έδειξαν ξεκάθαρα πως το καπιταλιστικό κέρδος και η κοινωνική αναπαραγωγή στηρίζονται στην απλήρωτη γυναικεία εργασία και στη βίαιη υποτίμησή της. Και η πειθάρχιση γενικότερα είναι απαραίτητη για την κανονικοποίηση της πατριαρχίας και κάθε μορφής ρατσισμού και φασισμού (όπως φάνηκε και από την αντιμετώπιση της δολοφονίας του ζακ).

Τώρα αν τα λοατκι άτομα έχουν ξεχάσει το αγωνιστικό τους παρελθόν, αυτό δεν συμβαίνει μόνο με τα λοατκι άτομα, αλλά με σύσσωμη την κοινωνία και ειδικά επί σύριζα. Το ότι μπόρεσαν να περάσουν οι παπάτζες "ο ζακ/η zackie oh! ήταν κατά της βίας" μπροστά σε μια φασιστική δολοφονία, αυτό δεν δείχνει μόνο κάτι για όσους τα υποστήριξαν, αλλά κάτι γενικότερο...

*

Δεν ξέρω καμιά στατιστική που να δείχνει ότι η ενδοοικογενειακή βία είναι προνομιακό πεδίο άσκησης της έμφυλης βίας, αντίθετα υπάρχουν πάρα πολλές έρευνες που δείχνουν τα εξωφρενικά ποσοστά  της έμφυλης βίας σε εργασιακούς χώρους κυρίως και ευρύτερα στην κονωνία - και εδώ μπαίνει το ταξικό. Οι μόνες έρευνες που ξέρω για οικογενειακά και φιλικά περιβάλλοντα είναι ότι αποτελούν προνομιακό πεδίο για τους βιασμούς.

*

Για το είδος της και στον χώρο που έγινε, η δράση ήταν πετυχημένη. Ήταν μεγάλο ξεβράκωμα του καθεστωτικού/συριζαίικου φεμινισμού και των νόμων του η ομιλήτρια που συνέχισε να μιλάει στη διάρκεια της παρέμβασης.


Η πατριαρχία είναι συγκεκριμένη ιστορική σχέση παραγωγής και αναπαραγωγής. Άλλο η πατριαρχία άλλο ο καπιταλισμός, παρόλο που ο τελευταίος έχει ως βασική μεσολάβηση του την εμφυλη ιεραρχία και καταπίεση.

Στο βαθμό που η κατάργηση του καπιταλισμού είναι κατάργηση της διαχωρισμένης εξουσίας, δηλαδή η εξουσία των ατόμων πάνω στη ζωή τους και η ελεύθερη ανάπτυξη των ικανοτήτων και αισθήσεων (κομμουνισμός) είναι εκ των πραγμάτων κατάργηση της εμφυλης καταπίεσης, του κράτους, κλπ.

Βλ. σχετικά το άρθρο https://dialytiko.espivblogs.net/2018/05/23/η-κριτική-των-πολιτικών-της-ταυτότητα/

από ναι 01/12/2018 2:08 πμ.


να ξεκαθαρισω οτι βρισκω τον εαυτο μου μαλλον να συμφωνω με τα σχολια που εχουν αντιπαρατεθει στην αυτονομη πολιτικη, η οποια φτανει σε σημειο να θεωρει οτι υπαρχουν πατριαρχικες επιρροες στον λογω των γυναικων, λογω του επαναστατικου αναρχικου προταγματος που τοποθετουν, και τις ταξικοτητας του λογου τους. καποιες και καποιοι βγαζουν σπυρια οταν ακουνε για επαναστασεις . και μαλλον το πλαισιο μεσα στο οποιο γεννηθηκαν οι αναλυσεις και τα θεωρητικα μοντελα απο τα οποια αντλουν εχουν επιρρεασει σημμαντικα το προφιλ ενος οριακα αντεπαναστατικου θεωρητικου επιχειρηματος. 

απο την αλλη αυτο που θελω να συζητησω ειναι οτι με προβληματιζουν κομματια του λογου των γυναικων που πραγματοποιησαν την παρεμβαση, τα οποια προτασσουν μια γυναικεια δυναμικη η οποια πραγματοποιειτε με ηρωικους ορους. δεν θυμαμαι ακριβως επειδη δεν εχω το κειμενο, αλλα μου εχουν μεινει οι φρασεις ''που ορμαμε στους μπατσους με γυμνα χερια, που οπλιστικαμε κλπ κλπ''. προφανως δεν θελω να αρνηθω τη σημασια του να αναφερει καποια τους χειραφετικους αγωνες απο τους οποιους εμπνεετε, και ποσο μαλλον οταν γραφει ενα εμπνευστικο κειμενο ειναι λογικο και απαραιτητο να χρησιμοποιει τετεια φρασεολογια. απλως βρισκω σημασιας το γεγονος οτι η αντισταση με ορους ανοιχτης συγκρουσης, με ορους επιθεσης σε μπατσους πχ, απαιτει την υπαρξη προνομιου. και η αληθεια ειναι οτι μεγαλο κομματι των γυναικων που υφιστανται την υψιστη καταποιεση ειναι κομματι που εχει πολυ λιγοτερα προνομια απο τα δικα μας. η ιδεα που μου εδωσε το κειμενο ηταν οτι σε μεγαλο βαθμο αγνοουσε το χασμα που υπαρχει μεταξυ διαφορετικων υποκειμενων, και οτι ο λογος που εξεφρασε αφορουσε γυναικες που εχουν καποιες δυνατοτητες. απο την αλλη ζητουμενο νομιζω δεν ειναι απλα να γινουμε δυνατες, αλλα το να μην αποτελει η δυναμη (η οποια δυναμη) κριτιριο για τη θεση και τη μεταχειριση καποιας η καποιου. και αυτο αφορα προφανως εναν γενικοτερο προβληματισμο σχετικα με τον λογο που βγαζει ο χωρος. 

αυτον τον προβληματισμο δεν τον τοποθετω  στο πλαισιο πολεμικης η μιας κριτικης. δεν θα θελα να κανω μαθημα σε καμια συντροφισα που αγωνιζετε και παλευει, κατι που συμβαινει κατα κορον εδω μεσα και μου φαινετε αθλιο. το ζητημα ειναι οτι θεωρω οτι αν μπορουσε να ανοιξει μια συζητηση σχετικα με το κειμενο θα ειχε ενδιαφερον να ειναι αυτη. το αν ο ταξικος λογος και το επαναστατικο προταγμα που τοποθετουν οι συντροφισσες ειναι προβληματικο με οποιονδηποτε τροπο νομιζω απαντηθηκε επαρκως απο κατω. 

η αληθεια ειναι πως δεν εχω καταφερει να αρθρωσω επαρκως το επιχειρημα στην δευτερη παραγραφο μαλλον λογω θεωρητικης ελλειψης αλλα αυτος ακριβως ειναι ο λογος για τον οποιο εβαλα τον προβληματισμο. 

από Το κατάντημα 02/12/2018 3:21 μμ.


του σύγχρονου ανθρωπιστικού κινήματος αποτυπώνεται στο παρακάτω άρθρο. Ή με αυτούς ή με εμάς.

https://www.thepressproject.gr/article/136643/Oi-ergazomenes-sto-seks-os-thumata-koinonikon-anisotiton-kai-oxi-trafficking

από Κλάρα και πάλι 02/12/2018 7:27 μμ.


Βγήκαν λοιπόν τα αναρχόμετρα και πάλι. Προσωπικά συγκινήθηκα από το ενδιαφέρον ορισμένων για το αν είμαι αναρχική ή αυτόνομη ή τόσο ρεφορμίστρια που θα καθόμουν στο πάνελ των ομιλητών του μεγάρου. Θα συμφωνήσω ότι πολλά χωρίζουν τους αναρχικούς/ες από τους αυτόνομους/ες ή από πολλά εναλλακτικά ρεύματα, αλλά η λέξη «άβυσσος» όταν χρησιμοποιείται συλλήβδην για τους διαφορετικούς πολιτικούς και κοινωνικούς χώρους, είναι χαρακτηριστική της αντίληψης ότι οι κοντινοί μας είναι οι μεγαλύτεροι αντίπαλοί μας. Είναι κι αυτή μια προσέγγιση της πραγματικότητας με όρους σεχταρισμού. Εάν η αναρχία δεν είναι σε θέση να ενσωματώσει στον λόγο της την πραγματικότητα, τότε τόσο το χειρότερο για την πραγματικότητα . Ή μήπως για την αναρχία όπως την εννοούν κάποιοι; Και αν οι αναρχικές/οί δεν έχουν καμιά σχέση με τα φεμινιστικά ή άλλα κοινωνικά κινήματα που είτε προέρχονται από διαφορετικούς πολιτικούς χώρους είτε είναι πολυσυλλεκτικά, τότε τόσο το χειρότερο για μας. Η επικοινωνία και η ώσμωση με τα κοινωνικά κινήματα προηγούμενων δεκαετιών (γυναικείο, αυτόχθονες λαοί, αντιρατσιστικό, οικολογικό, νεολαΐστικο, αντιπολεμικό κλπ) συνεισέφερε τα μάλα στην επικαιροποίηση και την αναζωογόνηση του αναρχισμού, καθώς και στην αύξηση της διεισδυτικότητας του στην κοινωνία. Μάλλον μερικοί έχουν μπερδέψει την αναρχία με κάποιο σταλινικό αξίωμα, κλειστό και άκαμπτο, το οποίο δεν διαλέγεται με την πραγματικότητα διότι κατέχει την απόλυτη αλήθεια. Δεν αντιλαμβάνομαι πώς βλέπει κάποια/ος αμφισβήτηση στο διαχρονικό πρόταγμα της αναρχίας ενάντια στο κράτος και τον καπιταλισμό, όταν απλώς επισημαίνω στο αρχικό ποστ κάτι που δεν αμφισβητείται από τις αναρχοφεμινίστριες, αλλά ακόμα περισσότερο από την ιστορία, ότι δηλαδή η πατριαρχία ως κοινωνική σχέση μετράει περισσότερους αιώνες από όσο ο καπιταλισμός και το κράτος. {Αν υπάρχουν νέα δεδομένα που ανατρέπουν τη μέχρι σήμερα γνώση μας ας τεθούν στη συζήτηση.} Αν αυτή η παραδοχή με καθιστά εμένα αλλά και όλες τις αναρχοφεμινίστριες στην υπηρεσία (ιδεολογική ή όποια άλλη) του καθεστώτος, τότε τι να πω για τη μισαλλοδοξία αυτού που το γράφει; Κάτι από ΚΚΕ θυμίζει… Ούτε υπήρξε καμιά αμφισβήτηση της κεντρικότητας του ταξικού ζητήματος στην αναρχική ανάρτηση από πλευράς μου. Ωστόσο δεν βρήκα στις «πούρες» αναρχικές ταξικές απαντήσεις που γράφτηκαν την εξήγηση γιατί ο εργάτης σπάει στο ξύλο την εργάτρια συμβία του. Προφανώς δεν υπάρχει ένα καθολικό πατριαρχικό μοντέλο που εφαρμόζεται σε όλα τα κοινωνικά και ταξικά στρώματα, στον δυτικό κόσμο, στον αραβικό κόσμο, στις μαύρες εργάτριες ή στις μαύρες αστές. Προφανώς η καταπίεση των γυναικών μετασχηματίζεται κάτω από διαφορετικές ταξικές και κοινωνικές συνθήκες και δική μας δουλειά είναι να αναγνωρίσουμε τις διαφορετικές καταπιέσεις. Και να παρέμβουμε εκεί που η συνάρθρωση αυτών των καταπιέσεων μπορεί να γεννήσει ένα απελευθερωτικό πρόταγμα. Όσον αφορά στην τελεολογική αντίληψη που λέει ότι μόλις θα έχουμε Αναρχία τότε ως δια μαγείας θα λυθούν τα κοινωνικά προβλήματα, την αφήνω για επεξεργασία στους θεολόγους…

από @ 06/12/2018 7:17 μμ.


Βγήκαν λοιπόν τα αναρχόμετρα και πάλι

τα πατριαρχόμετρα μας δείχνουνε τον δρόμο

οι κοντινοί μας είναι οι μεγαλύτεροι αντίπαλοί μας

οι αυτόνομοι ειναι, κατά κοινή ομολογία, λιγο περισσότερο αντι-αναρχικοί από τη νέα δημοκρατία. ξερεις τί λένε οι αυτόνομοι για τους αναρχικούς; μιλάς μαζί τους; 

ενω απο την άλλη, ο μέσος αναρχικός δεν μπορεί να καταλάβει τη διαφορά -  όχι ανάμεσα στην αυτονομία και την αναρχία, αλλά ούτε τα εαακ μεταξύ τους δεν μπορεί να ξεχωρίσει

περισσότερο για τους αυτόνομους ισχύει αυτό που γράφεις, γιατί πρακτικά δεν έχουν να ασχοληθούν με τιποτα άλλο πέρα από εμάς

Η επικοινωνία και η ώσμωση με τα κοινωνικά κινήματα προηγούμενων δεκαετιών (γυναικείο, αυτόχθονες λαοί, αντιρατσιστικό, οικολογικό, νεολαΐστικο, αντιπολεμικό κλπ) συνεισέφερε τα μάλα στην επικαιροποίηση και την αναζωογόνηση του αναρχισμού, καθώς και στην αύξηση της διεισδυτικότητας του στην κοινωνία.

αν και αυτό που λες γενικά ισχύει σε επίπεδο σεχταρισμού/πλουραλισμού, στην ελλάδα παντως έγινε το εντελώς ανάποδο

ο μόνος λόγος που ειναι ζωντανή σήμερα εδώ η αναρχία, είναι επειδή ΔΕΝ ΑΣΧΟΛΗΘΗΚΕ με αυτά τα ζητήματα ΚΑΘΟΛΟΥ, δεν μπήκε δηλαδή ποτέ στην λούμπα που μπήκε η γερμανική αυτονομία στα 90ς (αντισεξισμός, οικολογία, αντιγερμανισμός=ανθελληνισμός) και ασχολήθηκαμε με την πρέζα (που ειχε ξεκληρήσει τους συντρόφους μας τότε), τους ολυμπιακούς αγώνες, και την πολιτικοποίηση στις φυλακές, στους πάνκηδες, και στα γήπεδα

όλα αυτά, δηλαδή, που κάνουν "τζίζ" και δεν είναι "ιδεολογικά καθαρά"

αν δεν υπήρχαμε ως αγωνιστές αλλά και ως προτάγματα μέσα στις φυλακές, στους ποινικούς, στους πάνκηδες, στα πέταλα, στους οπαδούς, σημερα θα είμασταν άμαχοι, τρείς κ ο κούκος, και θα είχαμε ισοπεδωθεί - όχι από τους μπάτσους, αλλά πρώτα από όλους τους υπόλοιπους πολιτικούς χώρους - για πλάκα

στα 90ς υπήρχαν άλλες ανάγκες

δεν σου αρέσει; καλώς, αλλά να ξέρεις ότι αν δεν είχαν γίνει έτσι τα πράγματα, απλά δεν θα υπήρχαμε

κοιτα το κίνημα στη γερμανία και την αμερική σήμερα, και πές μου τί σου αρέσει από αυτό που βλέπεις

γιατί έτσι θα είμασταν

Αν αυτή η παραδοχή με καθιστά εμένα αλλά και όλες τις αναρχοφεμινίστριες στην υπηρεσία (ιδεολογική ή όποια άλλη) του καθεστώτος, τότε τι να πω για τη μισαλλοδοξία αυτού που το γράφει;

αυτή η παραδοχή δεν σημαίνει τίποτα από μόνη της, δεν είναι θέση αγώνα, είναι ένα απλό γεγονός

για να γίνω κατανοητός, ξεκαθαρίζω, πως σήμερα, ένα κομμάτι εντεταλμένων ακαδημαϊκών, εξ αμερικής ορμώμενοι, εννοούν την πατριαρχία ως κάτι πέραν, και έξω, του καπιταλισμού και του κράτους

την αντιλαμβάνονται μεταφυσικά δηλαδή, και προτάσσουν σκοπούμενα εγκλωβιστικές και αδιέξοδες λύσεις, σε ένα θολό επίπεδο "κουλτούρας"

πιο συγκεκριμένα, λεγεται, ότι δεν θα λυθεί η πατριαρχία με επανάσταση

εστω

το αντιγυρίζω λοιπόν = όχι, το ζήτημα της πατριαρχίας θα λυθεί με το να χρησιμοποιούμε σωστά pronouns, και με το να κυνηγάμε το manspreading στα λεωφορεία

είναι σοβαρά πράγματα αυτά;

δεν αντιλαμβάνεσαι ότι έτσι, προάγονται όχι συλλογικές, αλλά ατομικές λύσεις; μακριά από τα οποιαδήποτε κινήματα; ότι οι νεοφιλελεύθεροι μεταμοντέρνοι σήμερα δεν θέλουν να υπάρχουν μεγάλες αφηγήσεις, αλλά εξατομικευμένες λύσεις; ότι παρουσιάζουν τις γνώμες, ως δεδομένα (οι άντρες είναι όλοι βιαστές); ότι σταδικά και μεθοδικά επικρατεί ένας άκρατος σχετικισμός, σε βάρος της κοινής λογικής; ότι με όχημα τον φεμινισμό, προσπαθούν να ποδηγετούν τα κινήματα; 

δεν αντιλαμβάνεσαι ότι σε όλη τη φιλολογία του σημερινού φεμινισμού, δεν υπάρχει πουθενά το ταξικό ως αναφορά; πουθενά όμως;

ποια επανάσταση, ούτε μέχρι το περίπτερο δεν μπορούν να μας πάνε τέτοιες λογικές

ξανασκέψου, από την ανάποδη τώρα: αν εσύ λοιπόν δεν θες να έχεις καμία σχέση με το πάνελ του μεγάρου μουσικής (που δεν έχεις, εκ των πραγμάτων) τότε, ποιά είναι η διαφορά σου με αυτό; ποιά είναι η μία, η ουσιαστική διαφορά σου με αυτά τα σκουπίδια;

ότι εσύ δουλεύεις

από π@στιλια 10/12/2018 1:59 μμ.


Απέναντι σε ένα κείμενο (το αρχικό) κριτικής ξεδιπλώθηκε με τον γνωστό (τα τελευταία χρόνια) τρόπο η "αντικριτική" που εντάσει κάθε διαφορετική οπτική αγώνα στο κομμάτι των (μικρο) αστικών ιδεολογιών. Με τον γνωστό μεγααλεξανδρινό τρόπο (ο οπόιος τί να κάνουμε, ως μεγααλεξανδρινός, είναι και αρσενικός) τα ζητήματα που έχουν θέσει επαναστατικά κινήματα (και όχι ακαδημαϊκά φόρουμ μεταδομιστών) σχετικά με το φύλο και την φυλή, αποκόπτονται από την επαναστατική παράδοση για να αποδωθούν σε "απολογίες Κράτους". Οι εμπειρίες αγώνων, τα βιώματα των εξεγερμένων, που έθεσαν ως κέντρο τους (και) μια πραγματική συνθήκη καταπιέσεων που άλλα "προνομιούχα υποκείμενα" δεν τα βίωναν,  τίθονται υπό την κρίση και ιεράρχηση ενός γενικευτικού αντικρατικού-αντικαπιταλιστικού λόγου ο οποίος γίνεται ο μετρητής επαναστατικότητας (και ο προκρούστης πάλι άντρας ήταν, τι να κάνουμε πάλι...). Η παραγωγή λόγου και δράσεων για το πλέγμα εξουσιών που διαπερνούν την καθημερινότητα ανάγονται σε "ανάθεμα της διάχυτης εξουσίας". Και επειδή διάφοροι κλασικοί αναφέρθηκαν (και μάλιστα ως αυθεντίες, πχ Κροπότκιν για τον μουτουαλισμό), ας κάνουν τον κόπο οι συντροφοι/ισες να διαβάσουν μαρτυρίες κομμουνάρων σε εξορία στις "υπερπόντιες κτήσεις" της Γαλλίας, για τις σχέσεις που διαμορφώνονταν με το τοπικό "ιθαγενές" στοιχείο, τον λευκό ρατσισμό και τις προκαταλήψεις των κομμουνάρων επαναστατών, και πως κάποιες λιγοστές γυναικείες και αντρικές φιγούρες εξόριστων -κατά βάση αναρχικών καταβολών- προσπαθούσαν να διασυνδέσουν τον αγώνα των εξόριστων με τις εξεγέρσεις ντόπιων πληθυσμών. Η καρδιά των κομμουνάρων, αυτών που άλλαξαν έστω και για λίγο τον κόσμο, τον μετασχημάτισαν, δεν μπόρεσε γκρεμίζοντας τους Θιέρσους, να ξεριζώσουν τις "ιδεολογίες" εκείνες που έχτιζαν νέες εξουσίες. 

Οπως πολύ σωστά ειπώθηκε από προηγούμενες/ους, το να ορίσεις την πατριαρχία ως ένα πεδίο (ακόμα κ αν την ονομάζεις πυλώνα του συστήματος εξουσίας) που θα "συμπαρασυρθεί" από την καταστροφή κράτους και καπιταλισμού, σημαίνει πως εκ των πραγμάτων την ορίζεις στην θέση ενός άλλου τύπου εποικοδομήματος, κ όχι σαν διακριτό κ αυτάρκες πεδίο της τριπλέτας των πυλώνων: κράτος-καπιταλισμός-πατριαρχία. Ο πόλεμος είναι ταυτόχρονος απέναντι και στους τρεις και τίποτα δεν "συμπαρασύρει" άλλον...

Από κει και πέρα αφού οι διάφοροι buena κατακεραυνώνουν ως "απολογία" του κράτους και του καπιταλισμού τα "δεύτερα" (ή αν θέλουμε να το πούμε πολιτικά ορθά, τα συνεπαγόμενα ζητήματα) όπως αυτό της "ενδοοικογενειακής βίας" (μια έννοια έτσι κι αλλιώς προβληματική για να προσδιορίσεις το "φαινόμενο" αφού προέρχεται από το νομικό πεδίο του κράτους), ας μας πει πόσο απολογητική, αϊστορική και εν τέλει επικίνδυνη είναι η έννοια του "κοινωνικού κανιβαλισμού" που αυτός/η και οι συντροφισσές/οι του χρησιμοποιούν κατα κόρον για να περιγράψουν το "φαινόμενο" στις καπιταλιστικές μητροπόλεις. Το πως μέσα σε αυτόν τον "κανιβαλισμό" για τον οποίον μας πιπιλάνε τα αυτιά, όχι μόνο αθωώνονται οι μαφίες και οι μπάτσοι (στην σωστή κριτική που άσκησαν οι μιγάδες σε μια αφίσα τους) αλλά και το πως εμφιλοχωρεί σε αυτήν την έννοια η φιλελεύθερη -εντέλει- έννοια της "προσωπικής ευθύνης" (των "κανίβαλων"), και πως εξομοιώνται διάφορα "περιστατικά" φτιάχνοντας μια αφήγηση -εντέλει και πάλι- "ασφάλειας" (άρα και κράτους): οι σεξιστικές και ομοφοβικές επιθέσεις -βιασμοί κακοποιήσεις- που συμβαίνουν, μπαίνουν πχ στο ίδιο μεγάλο πλάνο-εικόνα του "κοινωνικού κανιβαλισμού" με τις φέρμες, το ναρκεμπόριο και τις μπούκες σε μαγαζιά...Η γενίκευση γεννάει τέρατα ως συνήθως. Και επειδή όπως όλες οι σύγχρονες εξουσίες, οι λόγοι και οι ιδεολογίες που εξυφαίνουν -από τα δόγματα ασφάλειας, την ισλαμοφοβία, τον "νεο"ρατσισμό (διαφορικός) κτλ- χρησιμοποιούν τα "ταυτοτικά ζητήματα" της φεμινιστικής/queer κοινότητας, για να ξεπλύνουν την φιλελεύθερη αστική δημοκρατία και να αποκτήσουν δημοκρατικό κύρος και κοινωνική νομιμοποίηση- προσβασιμότητα διαμέσω αυτών των ζητημάτων (πχ από την Λεπέν στην Γαλλία αλλά και διάφορες νεοφιλελε πρωτοκοσμικές λέρες), θα μπορούσε στην αντίληψη των buena κάθε είδους να προσάψουμε τέτοιου είδους "ευαισθησίες" για το "γυναικείο ζήτημα": μια ευκαιριακή διασύνδεση και αναφορά με τα ζητήματα των εμφυλων καταπιέσεων, για να ξεπλύνουμε και λίγο την ματσίλα μας (ως αντίληψη δράσης και λόγου αλλά και ως εσωτερική οργάνωση των σχημάτων) και να διασυνδεθούμε με μια πραγματικότητα που μας πιέζει να "ασχοληθούμε" μαζί της αλλά ποτέ στην πραγματικότητα δεν την ιεραρχούμε ψηλά...

Αν θέλουμε να μιλήσουμε για τις αστικές επιδράσεις στην αναρχία ας πούμε κ γι αυτές τις έννοιες και πρακτικές λοιπόν. Εκτός αν νομίζουμε πως όταν στα κείμενά μας τελειώνουμε με φράσεις "για την αναρχία τον κομμουνισμό και την κοινωνική επανάσταση" ξεμπερδεύουμε  - χρησιμοποιώντας τέτοιου είδους μεσσιανισμούς-  με τον αστισμό μια και καλή...

από Περί διαθεματικότητας 12/12/2018 6:18 μμ.


Γιατί οι καταστασιακοί δεν είναι διαθεματικοί; Η επανάσταση μέσω της τέχνης και σε κάθε πτυχής της ζωής τί άλλο δηλαδή είναι; 

από @ 13/12/2018 9:49 μμ.


Οι καταστασιακοί μιλούν για την ενιαία κριτική και τον ενιαίο επαναστατικό αγώνα εναντίον της ολότητας των καπιταλιστικών κοινωνικών σχέσεων. Για τους καταστασιακούς η καπιταλιστική θεαματική κοινωνία είναι ο ολοκληρωμένος διαχωρισμός της ζωής από τις διάφορες αναπαραστάσεις της που κυριαρχούν πάνω σε αυτή και συνάμα η ενότητα των διαχωρισμένων σφαιρών ως διαχωρισμένων. Αυτή η οπτική βασίζεται στο θεωρητικό έργο του Λούκατς, του Κορς, του Μαρξ και του Χέγκελ και δεν έχει φυσικά καμία σχέση με τη διασταύρωση ανεξάρτητων συστημάτων εξουσίας όπως συλλαμβάνει τον κόσμο η διαθεματική θεωρία (η πιο ακριβής μετάφραση θα ήταν "διασταυρωτική").

Επιπλέον, οι καταστασιακοί δεν μιλούν φυσικά για επανάσταση μέσω της τέχνης αλλά για ξεπέρασμα της τέχνης ως διαχωρισμένης δραστηριότητας, για τους καταστασιακού ο διαχωρισμός τέχνης και ζωής πρέπει να ξεπεραστεί. Μελετήστε λίγο ρε παιδιά την επαναστατική κριτική και μην μένετε σε επιφανειακές προσλήψεις, τσιτάτα και συνθήματα.

από 3 14/12/2018 6:48 πμ.


Οι καταστασιακοί δεν υποστήριξαν την επανάσταση μέσω της τέχνης αλλά το ξεπέρασμα του διαχωρισμού μεταξύ ζωής και τέχνης μέσω μιας ακρως καταστροφικής προλεταριακής επανάστασης.

Πριν μιλήσετε να φροντίζετε να έχετε διαβάσει και δύο πράγματα.

από Διόρθωση 17/12/2018 1:28 πμ.


Η διασταυρωτική ανάλυση οδηγεί σε ολική άρνηση του υπαρκτού εφόσον καταπιάνεται με κάθε μία κατηγορία καταπίεσης ή αλλιώς ταυτότητας και τις εξυψώνει όλες μαζί σαν συνιστώσα. Αυτός τουλάχιστον θα έπρεπε να είναι ο σκοπός της διαθεματικότητας, εφόσον πλέον είμαστε σίγουροι ότι το ταξικό ζήτημα δεν μπορεί να αιτιολογήσει γιατί βαράω την αδερφή μου, όταν δεν έχω ταξικούς λόγους για να το κάνω πχ. Η διασταυρωτική μέθοδος επίσης σε συνδυασμό με τη μέθοδο της "μεγάλης αφήγησης" είναι τα δύο εργαλεία της επιστημονικής μεθόδου, δηλαδή επιμεροποίηση του προβλήματος και παραγωγή συνιστώσας. Για να γράψεις λογισμικό για παράδειγμα χρειάζονται και οι δύο ικανότητες ώστε και να καλύπτει όλο το φάσμα των περιπτώσεων(λειτουργικότητα) το λογισμικό σου αλλά και να ενοποιούνται αυτές σε modules ώστε να απλοποιούν τη πολυπλοκότητα εκτέλεσης του (απόδοση).

Βέβαια αυτά τα ζητήματα δεν τα έχει επιλύσει η επιστήμη σε άλλους κλάδους. Το να αναμένουμε τους εμπειρικιστές του 19αιώνα να προσφέρουν λύσεις από τα γραπτά τους ή να ερμηνεύσουν οι επίγονοι τους τα κοινωνικά φαινόμενα με μοριακή ακρίβεια,  είναι σα να προσπαθούμε να ξαναφτιάξουμε σύγχρονο υπολογιστή με τρανζίστορ επειδή κάποτε ήταν αξιόπιστο και βασικό εξάρτημα.

Και οι διαθεματικοί είναι λάθος και οι καταστασιακοί μιας και αναφέρθηκαν. Υπάρχουν άνθρωποι που πείθονται από νούμερα, γραφικές παραστάσεις, αποτελέσματα και γενικώς, τερκματά.

Υπάρχουν όμως άνθρωποι που πείθονται από ερμηνείες, σκέψεις και βολονταρισμούς.

Αναρωτηθείτε τί μας λείπει σαν χώρος.

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

To μέγιστο μέγεθος των αρχείων είναι 16ΜΒ. Επιτρέπονται όλες οι γνωστές καταλήξεις αρχείων εικόνας,ήχου, βίντεο. ΠΡΟΣΟΧΗ! Για να υπάρχει η δυνατότα embed ενός video πρέπει να είναι της μορφής mp4 ή ogg.

Νέο! Επιλέξτε ποιά εικόνα θα απεικονίζεται στην αρχή του σχόλιου.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License