Άποψη για το βιβλίο Η Ιστορική Αποτυχία του Αναρχισμού, Συμπεράσματα για τη Προσπάθεια της Επανάστασης

Ανταλλαγή απόψεων για το βιβλίο Η Ιστορική Αποτυχία του Αναρχισμού, Συμπεράσματα για τη Προσπάθεια της Επανάστασης

Θα ήθελα να ανταλλάξουμε απόψεις για το βιβλίο Η Ιστορική Αποτυχία του Αναρχισμού, Συμπεράσματα για τη Προσπάθεια της Επανάστασης.

Όπως ξέρετε ο αναρχισμός υπάρχει εδώ και πάρα πολύ καιρό, ωστόσο ακόμα ζούμε κάτω από το κράτος και το καπιταλισμό, και το βιβλίο προσπαθεί να εντοπίσει γιατί ο αναρχισμός δεν έχει καταφέρει να μας απελευθερώσει ακόμη.

Το βιβλίο μπορείτε να το κατεβάσετε από εδώ αν δεν το έχετε διαβάσει: https://commons.wikimedia.org/wiki/File:Day,_Christopher_-_The_Historical_Failure_of_Anarchism_(2009,_Kasama,_cc-by-3.0).pdf

Σύμφωνα με το συγγραφέα, ο αναρχισμός ασκεί κριτική στις άλλες ιδεολογίες για τις αποτυχίες τους (όπως στον λενινισμό για τη Σοβιετική Ένωση), αλλά ξεχνάει να ασκήσει αυτοκριτική στον ίδιο τον αναρχισμό για τις δικιές του ιστορικές αποτυχίες (όπως την Καταλωνία του 1936).

Στη Καταλωνία το 1936 οι αναρχικοί προσπάθησαν να βάλουν σε εφαρμογή τις ιδέες τους. Η επανάσταση απέτυχε και το τίμημα ήταν οι Καταλανοί να ζήσουν δεκαετίες κάτω από τη μπότα του φασίστα Φράνκο. Πολλοί αναρχικοί πιστεύουν οτι ο μόνος λόγος που απέτυχε η επανάσταση ήταν η στρατιωτική επίθεση του Φράνκο. Όμως ο συγγραφέας εξηγεί οτι δυστηχώς δεν είναι τόσο απλά τα πράγματα, καθώς οι ίδιες οι ιδέες του αναρχισμού (γενικά του αναρχισμού και όχι ειδικά του αναρχοσυνδικαλισμού) είχαν μερίδιο ευθύνης για την αποτυχία της επανάστασης, όπως και στην αναρχική επανάσταση στην Ουκρανία του Μάχνο, πράγμα που σημαίνει πως οποιαδήποτε νέα επανάσταση αν θέλει να πετύχει θα πρέπει να είναι εμπλουτισμένη με νέες ιδέες, και δεν έχουμε δει μέχρι τώρα πραγματικά νέες ιδέες.

Το κυριότερο θέμα που θίγει ο συγγραφέας είναι πως οι επαναστάτες έχουν ευθύνη προς τη κοινωνία να βρουν τρόπο να πετύχει η επανάστασή τους, κι αν δεν πετύχει τότε έχουν ευθύνη να αναλύσουν τους λόγους αποτυχίας και να προτείνουν λύσεις. Οι αναρχικοί μέχρι σήμερα ήταν ασηνεπείς προς αυτή την ευθύνη, καθώς οι επαναστάσεις τους απέτυχαν και οι αναρχικοί δεν ανέλυσαν ποτέ διεξοδικά τους λόγους αποτυχίας ούτε και πρότειναν λύσεις.

Η ανάγκη για επανάσταση είναι άμεση και επιτακτική. Κάθε μέρα αμέτρητοι άνθρωποι βασανίζονται και υποφέρουν κάτω από τη μπότα της εξουσίας και την εκμετάλλευση του καπιταλισμού. Όμως οι ιδέες των αναρχικών όπως και των λενινιστών απέτυχαν να μας φέρουν τη πολυπόθητη επανάσταση. Είναι πασιφανές οτι χρειαζόμαστε νέες ιδέες που θα μας οδηγήσουν σε μια πετυχημένη επανάσταση. Οι νέες ιδέες ίσως να μη χρειάζεται να είναι μια εντελώς νέα ιδεολογία καθώς ίσως να αρκεί ο εμπλουτισμός του αναρχισμού με νέες ιδέες (αλλά ίσως και όχι).

Ο αντικαπιταλισμός δεν έχει νόημα αν δεν καταφέρουμε να καταστρέψουμε τον καπιταλισμό, και ο αντιεξουσιασμός δεν έχει νόημα αν δεν καταφέρουμε να καταστρέψουμε την εξουσία. Δεν είμαστε αντικαπιταλιστές και αντιεξουσιαστές για χαβαλέ να περνάμε την ώρα μας, πρέπει να είμαστε σοβαροί επαναστάτες και να κάτσουμε να σκεφτούμε πώς θα καταστρέψουμε το καπιταλισμό και την εξουσία, όχι απλώς πώς να κάνουμε μικρά χτυπήματα, αλλά πως να φέρουμε την ολοκληρωτική κατάργηση αυτών των απάνθρωπων συστημάτων. Έχουμε ευθύνη απέναντι στα θύματα του καπιταλισμού και της εξουσίας να βρούμε τρόπο να πετύχει η επόμενη επανάστασή μας.

Αν εμείς οι αναρχικοί δεν μπορέσουμε να πραγματοποιήσουμε την επανάσταση, τότε κάποιοι άλλοι μπορεί να το κάνουν, και η δικιά τους επανάσταση μπορεί να μην είναι καθόλου ελευθεριακή. Δεν υπάρχει κάποιος φυσικός νόμος που να λέει οτι όλοι οι επαναστάτες θα κινηθούν προς τη κατεύθυνση της μη-εξουσίας.

Υπάρχει μια τάση κάποιοι αναρχικοί να λένε οτι αυτό που έχει σημασία είναι ο ταξικός ανταγωνισμός εδώ και τώρα με διαδηλώσεις και συγκρούσεις ή μεμωνομένα χτυπήματα σε καπιταλιστικούς στόχους και πως η επανάσταση είναι κάτι πολύ μακρυνό κι άρα δεν έχει νόημα να την σκεφτόμαστε. Το αποτέλεσμα αυτής της οπτικής είναι οτι οι αναρχικοί αυτού του είδους ουσιαστικά δρουν ως ρεφορμιστές του υπάρχοντος συστήματος, σαν ένα είδος "συστημικών αντικαπιταλιστών", που με τα μπάχαλα που δημιουργούν απλά σπρώχνουν το σύστημα να κάνει κάποιες ρεφορμιστικές αλλαγές, οι οποίες όμως γίνονται πάντα με γνώμονα το συμφέρων της άρχουσας τάξης.

Πρέπει λοιπόν να σκεφτούμε ως επαναστάτες και να βρούμε τρόπο να ρίξουμε το σύστημα, όχι απλά να διαμαρτυρώμαστε, όχι απλά να κάνουμε μικρά μεμωνομένα χτυπήματα, ούτε απλά να δημιουργούμε μικρές εναλλακτικές τρύπες στις οποίες νομίζουμε οτι κρυβόμαστε μακρυά από το σύστημα. Πρέπει να καταστρέψουμε το σύστημα εντελώς, να το σκοτώσουμε.

Ο αναρχισμός μέχρι τώρα όχι μόνο έχει αποτύχει να φέρει ελευθερία στους ανθρώπους, αλλά έχει καταστρέψει τις ζωές πολλών αναρχικών που φυλακίστηκαν ή σκοτώθηκαν λόγω της συμμετοχής τους σε αναρχικές δράσεις. Μπορεί να ακούγεται ηρωικό κάποιος να φυλακιστεί ή να σκοτωθεί για τις ιδέες του, αλλά αυτό που μετρά είναι το τελικό αποτέλεσμα: αν συνέχεια φυλακίζονται αναρχικοί και δεν πέφτει ο καπιταλισμός τότε απλά πρέπει να παραδεχτούμε οτι έχουμε αποτύχει. Ο αναρχισμός λοιπόν έτσι όπως είναι δεν είναι η λύση, χρειαζόμαστε κάτι νέο, είτε έναν νέο αναρχισμό είτε μια εντελώς νέα επαναστατική ιδεολογία.

Ο αναρχισμός μέχρι σήμερα έχει αποτύχει παταγωδώς να δημιουργήσει ένα στρατηγικό πλάνο παγκόσμιας επανάστασης, και έχει περιοριστεί μόνο στην ιδέα μεμονωμένων αυθόρμητων εξεγέρσεων. Αλλά το σύστημα του παγκόσμιου καπιταλισμού δεν πέφτει με μεμονωμένες εξεγέρσεις.

Ο Μπακούνιν πρόβλεψε με επιτυχία οτι ο μαρξισμός θα είχε ως αποτέλεσμα την εγκαθίδρυση μιας δικτατωρίας, και με τα καθεστώτα που δημιουργήθηκαν από τον Λένιν και τον Μάο και άλλους μαρξιστές είδαμε ξεκάθαρα την παταγώδη αποτυχία του μαρξισμού. Η απάντηση λοιπόν σίγουρα δεν μπορεί να είναι μια στροφή προς τον μαρξισμό.

Ο συγραφέας πιστεύει οτι πρέπει να βλέπουμε όλες τις επαναστατικές ιδεολογίες ως προσπάθειες των καταπιεσμένων να απελευθερωθούν. Ο αναρχισμός είναι απλά μια επαναστατική ιδεολογία, όπως και ο μαρξισμός. Αυτό που έχει σημασία είναι η επανάσταση, η ιδεολογία είναι απλά ένα εργαλείο.

Κατά τον συγγραφέα, υπάρχουν συγκεκριμένες ιστορικές στιγμές κατάλληλες για επανάσταση, είναι οι στιγμές που το σύστημα έχει προβλήματα λόγω των δικών του εσωτερικών αντιφάσεων, στιγμές που το σύστημα είναι τρωτό. Τέτοιες στιγμές είναι που οι επαναστάτες πρέπει να δράσουν άμεσα για να αδράξουν την ευκαιρία, αλλά για να το κάνουν πρέπει να είναι ιδεολογικά έτοιμοι, να έχουν αναπτύξει τα θεωρητικά εργαλεία που θα τους επιτρέψουν να πραγματώσουν τη μεγάλη επανάσταση.

Οι στιγμές που το σύστημα είναι τρωτό είναι στιγμές γενικής κοινωνικής αποσύνθεσης. Οι επαναστάτες θα πρέπει να είναι ικανοί να αναπτύξουν την επανάστασή τους μέσα σε μια σαπισμένη κοινωνία που βρίσκεται σε γενική αποσύνθεση λόγω των αντιφάσεων του καπιταλισμού και της εξουσίας.

Κατά το συγγραφέα, είναι αδύνατον να γίνει πετυχημένη επανάσταση μόνο σε μια χώρα, γιατί πολύ απλά οι άλλες χώρες θα επιτεθούν για να ξαναφέρουν τη καπιταλιστική "ομαλότητα". Το χουμε δει αυτό πολλές φορές ιστορικά. Άρα η επανάσταση θα πρέπει να είναι παγκόσμια και να καταστρέψει όλα τα κράτη και όλο τον παγκόσμιο καπιταλισμό. Στόχος της επανάστασης λοιπόν είναι να βρει τρόπο να ρίξει τον παγκόσμιο καπιταλισμό και την εξουσία σε όλη τη γη.

Ο συγραφέας εξηγεί πως οι στρατοί των κρατών δεν μπορούν να νικηθούν με αντάρτικο. Η επανάσταση θα απαιτήσει τη δημιουργία ενός κανονικού στρατού (που προφανώς θα είναι και παγκόσμιος στρατός για να μπορέσει να κάνει παγκόσμια επανάσταση). Χρειαζόμαστε έναν κανονικό στρατό γιατί μόνο ένας μεγάλος οργανωμένος στρατός μπορεί να νικήσει τους στρατούς των κρατών. Και ο επαναστατικός προλεταριακός στρατός της παγκόσμιας εργατιάς θα πρέπει να έχει τα ίδια όπλα που έχουν και οι στρατοί των καπιταλιστών: κανόνια, βομβαρδιστικά, και πυρηνικές βόμβες.

Ο συγκραφέας θεωρεί πως η επανάσταση απαραίτητα θα προέλθει από την παγκόσμια εργατική τάξη. Καμιά άλλη τάξη δεν μπορεί να είναι το επαναστατικό υποκείμενο. Μόνο η παγκόσμια εργατική τάξη οργανωμένη σε έναν παγκόσμιο τακτικό στρατό έχει τη δύναμη να ρίξει το παγκόσμιο καπιταλιστικό σύστημα και τα κράτη. Για να μπορέσει η παγκόσμια εργατική τάξη να ενωθεί θα πρέπει όμως πριν την επανάσταση να νικήσει τη πατριαρχία και τον εθνικισμό/ρατσισμό καθώς και την ομοφοβία/τρανσφοβία που την κρατάνε χωρισμένη. Μόνο μια ενωμένη παγκόσμια εργατική τάξη μπορεί να κάνει την επανάσταση, και όσο υπάρχουν εθνικοί ή άλλοι διαχωρισμοί ανάμεσα στους εργάτες δεν μπορεί να γίνει επανάσταση.

Ο καπιταλισμός είναι ένα παγκόσμιο σύστημα το οποίο κυριαρχεί καταστρέφοντας την αυτάρκεια των κρατών και υποτάσσοντας τα κράτη σε διεθνείς οργανισμούς όπως η ΕΕ, το ΔΝΤ, και η Παγκόσμια Τράπεζα. Η Αμερική είναι μεν η "πρωτεύουσα" του καπιταλισμού, αλλά το σύστημα είναι παγκόσμιο. Κανένα κράτος δεν μπορεί να επιζήσει μόνο του καθώς κάθε κράτος εξαρτάται από τις παγκόσμιες αγορές, το ένα κράτος παράγει μπανάνες και το άλλο κράτος παράγει πετρέλαιο και κανένα κράτος δεν μπορεί να σταματήσει τις εισαγωγές. Η επανάσταση λοιπόν μπορεί να είναι μόνο παγκόσμια, οι εργάτες θα ενωθούν παγκοσμίως σε έναν διεθνή εργατικό στρατό για να κάνουν μάχες σε πλανητικό επίπεδο. Η επανάσταση σε μία μόνο χώρα, ή και σε μία μόνο ήπειρο, είναι καταδικασμένη να αποτύχει. Μόνο η παγκόσμια επανάσταση μπορεί να πετύχει να σκοτώσει τον καπιταλισμό και την εξουσία.

Ο λόγος λοιπόν που απέτυχε η αναρχική επανάσταση στη Καταλωνία ήταν επειδή ήταν μια τοπική επανάσταση σε μια χώρα, δεν ήταν παγκόσμια επανάσταση. Όλες οι τοπικές επαναστάσεις είναι μοιραίο να αποτύχουν. Ακόμα κι αν μια επαναστατημένη χώρα καταργήσει τις τάξεις στο εσωτερικό της, όσο είναι αναγκασμένη να κάνει εξαγωγές (ώστε να έχει χρήματα για εισαγωγές) σημαίνει οτι το προλεταριάτο της το εκμεταλλεύεται η παγκόσμια καπιταλιστική τάξη. Η επανάσταση λοιπόν πρέπει να είναι παγκόσμια και να εκδηλωθεί ταυτόχρονα ή σχεδόν ταυτόχρονα σε πολλά (αν όχι όλα) τα μέρη του πλανήτη, και για να γίνει κάτι τέτοιο χρειάζεται οργάνωση, και για να υπάρχει αυτή η παγκόσμια προλεταριακή οργάνωση και η δυνατότητά της να καλεί πλήθη σε εξέγερση παντού στο πλανήτη πρέπει να διαθέτει στα χέρια της παγκόσμια μέσα μαζικής επικοινωνίας. Γι'αυτό η πρώτη δουλειά της παγκόσμιας προλεταριακής στρατιάς θα είναι να πάρει υπό τον έλεγχό της παγκόσμιες επικοινωνιακές τεχνολογίες όπως το διαδίκτυο, τα δίκτυα κινητής τηλεφωνίας, τα καλώδια τηλεπικοινωνιών στο βυθό των θαλασσών, οι δορυφόροι, και όποιο άλλο παγκόσμιας εμβέλειας τεχνολογικό μέσο αναπτυχθεί στο μέλλον.

Στα κράτη που δημιουργήθηκαν μετά από μαρξιστική επανάσταση (δηλαδή κράτη όπως η Σοβιετική Ένωση, η Κίνα, το Βιετνάμ, η Κούβα, το Λάος, η Γιουγκοσλαβία, η Αλβανία, η Ανατολική Γερμανία και τα άλλα σοσιαλιστικά κράτη της Ανατολικής Ευρώπης, καθώς και η σημερινή Βενεζουέλα) οι κυβερνήσεις αντιμετώπισαν το πρόβλημα οτι τα καπιταλιστικά κράτη τους έκαναν εμπάργκο (άρνηση εμπορίου) κι έτσι τα κράτη αυτά έπρεπε να βγάλουν μεγαλύτερο κρατικό κέρδος από τις εξαγωγές τους σε όσα κράτη δεχόντουσαν εμπόριο μαζί τους. Ο μόνος τρόπος να βγάλουν αυτό το κρατικό κέρδος ήταν να αυξήσουν την εκμετάλλευση της δικιάς τους εργατικής τάξης. Και τί έκαναν οι κυβερνήσεις αυτών των κρατών όταν η δικιά τους εργατική τάξη με επαναστατημένη ταξική συνείδηση αρνήθηκε να δουλέψει 12ωρα και 14ωρα; Για τους μαρξιστές κρατιστές εξουσιαστές αυτό δεν ήταν πρόβλημα, η απάντηση ήταν τα γκουλάγκ της Σιβηρίας και η βίαιη καταστολή της δικιάς τους εργατικής τάξης. Έτσι καταστράφηκε η επανάσταση στη Σοβιετική Ένωση και τη Κίνα και τις άλλες σοσιαλιστικές χώρες όπως η Κούβα. Τα κράτη αυτά έγιναν κρατικοκαπιταλιστικές δικτατωρίες και η επανάσταση πήγε περίπατο. Το ίδιο φαινόμενο εμφανίστηκε ακόμα και στην Καταλωνία του 1936 που η διοίκηση της αναρχοσυνδικαλιστικής CNT προσπαθούσε με κάθε τρόπο να αυξήσει τη παραγωγή των εργοστασίων και των αγροκτημάτων.

Ενώ όμως οι εξουσιαστές μαρξιστές (και οι αναρχοσυνδικαλιστές ακόμα) δεν έχουν πρόβλημα να εκμεταλλευτούν την εργατική τάξη στο όνομα της επανάστασης, οι πραγματικοί αναρχικοί δεν μπορούν να το κάνουν αυτό. Τοπική επανάσταση σε μια μόνο χώρα (ή ακόμα και σε μια μόνο ήπειρο) δεν μπορεί να πετύχει χωρίς υπερ-εκμετάλλευση για να αντιμετωπιστεί το εμπάργκο και οι επιθέσεις των καπιταλιστών, άρα ο μόνος τρόπος να γίνει επανάσταση είναι με μια παγκόσμια επανάσταση που θα εκδηλώθεί ταυτόχρονα παντού και θα ρίξει το παγκόσμιο καπιταλιστικό σύστημα με τη μία. Κι αυτό μπορεί να γίνει μόνο με παγκόσμια οργάνωση και με παγκόσμιες τηλεπικοινωνίες στα χέρια των επαναστατών. Και ο μόνος τρόπος να νικηθούν οι καπιταλιστικοί στρατοί είναι με έναν παγκόσμιο προλεταριακό στρατό που θα έχει βομβαρδιστικά και ατομικές βόμβες (που βέβαια δεν θα σκοτώνουν τους καπιταλιστές που θα κρύβονται σε υπόγεια κρυσφήγετα, θα σκοτώνουν τους καταπιεσμένους προλετάριους άλλων χωρών που είναι αναγκασμένοι να υπακούν στις εντολές των καπιταλιστών). Κι αυτό όπως καταλαβαίνουμε σημαίνει οτι η επανάσταση δεν μπορεί να συμβεί με ειρηνισμό (πασιφισμό), ούτε με αφορμαλιστικό ανοργάνωτο αναρχοατομικισμό. Χρειάζεται αυστηρή οργάνωση, απόλυτη ομαδικότητα, και τρομακτική δολοφονική βία.

Άρα, επανάσταση δεν μπορεί να γίνει με αντιεξουσιαστικό τρόπο. Η επανάσταση θα είναι αναγκαστικά εξουσιαστική ή δεν θα γίνει καθόλου. Ο αναρχισμός λοιπόν έχει εσωτερικές αντιφάσεις, είναι ενάντια στην εξουσία αλλά η επανάσταση μπορεί να γίνει μόνο με εξουσία, άρα ο αναρχισμός είναι λάθος θεωρία, δεν χρησιμεύει για την επανάσταση...

Εκτός κι αν μπορεί να οργανωθεί ένας αναρχικός στρατός με αντιεξουσιαστικά χαρακτηριστικά! Μπορεί να γίνει αυτό;

Έχουμε δυο ιστορικά παραδείγματα προσπάθειας δημιουργίας  αναρχικών στρατιών: την μαχνοβίτικη Ουκρανία και την επαναστατημένη Καταλωνία. Το παράδειγμα της μαχνοβίτικης Ουκρανίας είναι ιδιαίτερα ενδιαφέρον για τους ελλαδίτες αναρχικούς καθώς έδρασαν σε μια γεωγραφική περιοχή στο μέγεθος της Ελλάδας και με παρόμοιο πλυθησμό με την Ελλάδα (7 εκατομμύρια) καθώς και με γενική απουσία τοπικής βιομηχανίας (οι μαχνοβίτες είχαν ένα λαό κυρίως αγροτικό χωρίς εργοστάσια, ενώ στην Ελλάδα επίσης δεν έχουμε εργοστάσια και είμαστε κυρίως άνεργοι και εργαζόμενοι σε υπηρεσίες-τουρισμό-δημόσιο). Αν δηλαδή γίνει προσπάθεια για επανάσταση στην Ελλάδα θα πάρει μάλλον μαχνοβίτικα χαρακτηριστικά και φυσικά θα έχει την ίδια κατάληξη με τους μαχνοβίτες (τους διέλυσε ο Κόκκινος Στρατός των "κόκκινων" Μπολσεβίκων, ενώ στην Ελλάδα σήμερα θα μας διαλύσει ο στρατός του "κόκκινου" Τσίπρα). Η μεγάλη διαφορά είναι πως στην Ουκρανία οι μαχνοβίτες έχασαν κυρίως επειδή πολεμούσαν σε πεδιάδες, ενώ η Ελλάδα έχει βουνά για να κρυφτεί ένας αναρχικός στρατός. Αλλά όπως είπαμε ακόμα κι αν κερδίσουμε μια τοπική επανάσταση στην Ελλάδα, θα μας διαλύσει ο παγκόσμιος καπιταλισμός που θα μας κάνει εμπάργκο, μπορούμε να κερδίσουμε μόνο αν οργανώσουμε παγκόσμια επανάσταση.

Στη μαχνοβίτικη Ουκρανία οι αναρχικοί μαχνοβίτες οργανώθηκαν σε μια ομοσπονδία με το όνομα Ναμπάτ και οργάνωσαν στρατό και κολλεκτιβοποιούσαν τα αγροκτήματα. Ο λαός δεν ήξερε από αναρχία, οι μαχνοβίτες με το στρατό τους επέβαλαν τη νέα κοινωνική οργάνωση, που όμως δεν είχε κάποια διαφορά από όσα έγιναν σε κάθε άλλη επανάσταση που ο λαός ήταν αγροτικός: σκότωσαν ή έδιωξαν τους ιδιοκτήτες αγροκτημάτων και κολλεκτιβοποίησαν τη γεωργία διά της στρατιωτικής βίας. Οπότε πόσο αντιεξουσιαστικοί ήταν οι μαχνοβίτες όταν ο στρατός τους αποτελούνταν από αναρχικούς ιδεολόγους και όχι από τον ίδιο τον λαό και όταν ο λαός δεν καταλάβαινε γρι από αναρχία και έπρεπε να επιβληθεί η κολλεκτιβοποίηση διά της βίας;

Στη Καταλωνία οι αναρχικοί έκαναν προπαγάνδα επί 70 χρόνια πριν την επανάσταση και χάρις σε αυτή τη προπαγάνδα υπήρχε ένας πλυθησμός που γενικά λίγο-πολύ γνώριζε τις βασικές ιδέες της αναρχίας. Όταν τον Ιούλιο του 1936 η στιγμή για την επανάσταση ήρθε, οι Καταλανοί είχαν ήδη μέσα στο μυαλό τους το όραμα της νέας κοινωνίας που θέλανε να φτιάξουνε. Έτσι στην Ισπανία δεν δημιουργήθηκε ένας κεντρικός στρατός αναρχικών, αλλά πολλές ξεχωριστές μιλίτσιες που συμμετείχαν όχι απλά αναρχικοί ιδεολόγοι αλλά και ο ίδιος ο λαός, διότι χάρις στα 70 χρόνια προεπαναστατικής προπαγάνδας ο ίδιος ο λαός είχε μάθει τις αναρχικές ιδέες και ήταν έτοιμος να τις εφαρμόσει μόνος του χωρίς καθοδήγηση από ιδεολόγους αναρχικούς. Γι'αυτό αυτές οι μιλίτσιες οργανώθηκαν με αντιεξουσιαστικό και αντι-ιεραρχικό τρόπο.

Ακριβώς επειδή οι αναρχικές μιλίτσιες της Καταλωνίας είχαν οργανωθεί με αντιεξουσιαστικό και αντι-ιεραρχικό τρόπο γι'αυτό έχασαν το πόλεμο. Τα αποτελέσματα της αντι-ιεραρχίας ήταν καταστρεπτικά για τις μιλίτσιες. Σε κάθε στρατιωτική μάχη οι αποκεντρωμένες μιλίτσιες είχαν ως αποτέλεσμα απλά να σφάζονται οι αναρχικοί και ο επαναστατημένος λαός, ακριβώς επειδή ο αντίπαλος είχε ανώτερη στρατιωτική οργάνωση χάρις στην ιεραρχία και την εξουσία.

Οι αναρχικές μιλίτσιες της Καταλωνίας λοιπόν ήταν μια παταγώδης αποτυχία, μέχρι που στο τέλος η Καταλωνία κατακτήθηκε από τον φασίστα Φράνκο. Ο λόγος της αποτυχίας των αναρχικών ήταν η αποκέντρωση, η αντι-ιεραρχία, και η αντι-εξουσία, δηλαδή ακριβώς οι βασικές ιδέες του αναρχισμού. Οι λαθεμένες αυταπάτες των αναρχικών οδήγησαν πλήθος λαού στη σφαγή και τη καταστροφή.

Όσο όμορφες κι αν ακούγονται οι ουτοπίες των αναρχικών, από στρατιωτική άποψη οι αναρχικές ιδέες πρέπει να παραδεχτούμε οτι είναι απλά ηλίθιες. Στις αντι-ιεραρχικές αναρχικές μιλίτσιες της Καταλωνίας ήταν συνηθισμένο τα μέλη να παρατάνε τις θέσεις τους λίγο πριν τη μάχη, να φεύγουν λόγω βαρεμάρας, ή να μαλώνουν μεταξύ τους λόγω εσωτερικών διαφωνιών, μερικές φορές για εντελώς χαζά διαπροσωπικά ζητήματα. Ό,τι δηλαδή γίνεται και σήμερα στην Ελλάδα στις συνελεύσεις και τις καταλήψεις των αναρχικών. Λόγω της αποκεντρωμένης "οργάνωσης" των αναρχικών της Καταλωνίας ήταν αδύνατον να κανονίσουν κοινές δράσεις με πολλές μιλίτσιες ταυτόχρονα, ουσιαστικά κάθε μιλίτσια δρούσε ως μια συμμορία χωρίς πραγματική συνεργασία με τις άλλες μιλίτσιες. Μάλιστα συχνά οι αναρχικοί στις μιλίτσιες λόγω των μεταξύ τους διαπροσωπικών διαφορών είχαν τόσο έντονο μίσος μεταξύ τους που γιόρταζαν όταν μια άλλη μιλίτσια σφαζόνταν απ'τους φασίστες και αρνούνταν να δώσουν πολεμοφόδια σε ομοϊδεάτες απλά και μόνο επειδή άνηκαν σε άλλη μιλίτσια. Ο αναρχικός εγωισμός κατέστρεψε την αναρχική επανάσταση.

Ο αναρχισμός λοιπόν στη Καταλωνία ήταν αποτυχία επειδή οι ίδιες οι αναρχικές ιδέες δεν μπορούν να αντιμετωπίσουν έναν οργανωμένο τακτικό στρατό φασιστών και καπιταλιστών. Άρα χρειαζόμαστε είτε μια νέα επαναστατική ιδεολογία είτε εμπλουτισμό του αναρχισμού με κάποια νέα ιδέα που θα απαντάει επιτυχώς στο ερώτημα πώς αντιμετωπίζουμε έναν οργανωμένο στρατό (και μάλιστα να το κάνουμε αυτό παγκόσμια, γιατί όπως είπαμε οι τοπικές επαναστάσεις σε μια χώρα είναι σίγουρο οτι πάντα θα αποτυχαίνουν λόγω του παγκόσμιου χαρακτήρα του καπιταλισμού).

Δεν είναι τυχαίο που όλος ο πλανήτης κυριαρχείται από κράτη με στρατούς. Αυτό συμβαίνει επειδή το κράτος με το στρατό του μπορεί να νικάει οποιαδήποτε απειλή. Οι αναρχικοί δεν μπορούν να καταστρέψουν ούτε το πιο μικρό κράτος.

Το Κομμουνιστικό Κόμμα της Καταλωνίας μάταια προσπαθούσε να πείσει τις αναρχικές και τροτσκιστικές μιλίτσιες να δεχτούν να υποταχτούν σε κανονικό ιεραρχικό στρατό οργανωμένο από τους κομμουνιστές, αλλά οι αναρχικοί και οι τροτσκιστές λόγω ηλιθιώδους πίστης στις ουτοπίες τους δεν υπάκουαν μέχρι που τους έσφαξε όλους ο φασίστας Φράνκο (και αναρχικούς και τροτσκιστές και κομμουνιστές). Αυτό δεν σημαίνει οτι αν οι αναρχικοί και οι τροτσκιστές υπάκουαν στους κομμουνιστές οτι θα έφτιαχναν τη κομμουνιστική ουτοπία, γιατί όπως είπαμε καμία επανάσταση δεν μπορεί να πετύχει αν δεν είναι παγκόσμια, δεν θα μπορούσε να διατηρηθεί μια κομμουνιστική Καταλωνία για πολύ καιρό λόγω του εμπάργκο των καπιταλιστών.

Τελικά και τους αναρχικούς τους πρόδωσαν οι ηγέτες των αναρχοσυνδικαλιστών της CNT που βλέπωντας τη στρατιωτική ήττα που ερχόνταν προσπάθησαν να πείσουν τις μιλίτσιες να ενωθούν με τους κομμουνιστές σε οργανωμένο στρατό, με αποτέλεσμα να δημιουργηθούν ακόμα μεγαλύτερες εχθρότητες μεταξύ των αναρχικών όταν ο Ντουρούτι αρνήθηκε να υπακούσει την ηγεσία των αναρχοσυνδικαλιστών.

Όμως ο Ντουρούτι πρότεινε και μια ιδέα ενδιαφέρουσα: οι στρατιώτες οι ίδιοι του κανονικού οργανωμένου στρατού που ανήκουν στην εργατική τάξη να διώξουν τους μικροαστούς αξιωματικούς τους (καθώς και όσους στρατιώτες δεν ανήκουν στην εργατική τάξη) αλλά να κρατήσουν όλα τα χαρακτηριστικά ιεραρχίας και αυστηρής οργάνωσης του στρατού. Δηλαδή οι ίδιοι οι προλετάριοι που είναι μέσα στο στρατό πρέπει να κάνουν οι ίδιοι επανάσταση μέσα στο στρατό ώστε να δημιουργηθεί ένας οργανωμένος επαναστατικός στρατός.

Στην ιστορία μόνο μία φορά οργανώθηκε πετυχημένα επαναστατικός στρατός και έφερε στη πργματικότητα επανάσταση στη κοινωνία: στην επαναστατημένη κομμουνιστική μαοϊκή Κίνα.

Όλοι οι άλλοι δήθεν "επαναστατικοί" στρατοί που οργανώθηκαν ήταν στη πραγματικότητα το εργαλείο μιάς νέας τάξης εξουσιαστών. Ο Κόκκινος Στρατός της Σοβιετικής Ένωσης δεν ήταν τίποτε άλλο παρά ο στρατός της νέας εξουσιαστικής τάξης των Μπολσεβίκων.

Μόνο ο Λαϊκός Απελευθερωτικός Στρατός (PLA) των μαοϊκών της Κίνας ξεκίνησε ως πραγματικά ένας επαναστατικός προλεταριακός στρατός με αυθεντικό επαναστατικό πρόταγμα, και έβαλε σε εφαρμογή το επαναστατικό πρόγραμμα των καταπιεσμένων τάξεων. Ήταν ο μόνος οργανωμένος στρατός στην ιστορία της ανθρωπότητας που αποτελούνταν πραγματικά μόνο από αγρότες και προλετάριους χωρίς μικροαστούς αξιωματικούς.

Όμως η ηρωϊκή ιστορία του κινεζικού μαοϊκού στρατού έληξε άδοξα διότι τελικά προδώθηκε από το κινεζικό κομμουνιστικό κόμμα που έβαλε δικούς του αξιωματικούς και τον μετέτρεψε σε εθνικό στρατό.

Παρόλα αυτά ο Λαϊκός Απελευθερωτικός Στρατός των μαοϊκών στη Κίνα παραμένει το μοναδικό παράδειγμα όπου αγρότες και προλετάριοι μπόρεσαν να οργανώσουν δικό τους επανασταατικό στρατό. Αν δεν είχαν διαβρωθεί από τους αξιωματικούς του κινεζικού κομμουνιστικού κόμματος ίσως να χαν πετύχει να φέρουν τη παγκόσμια επανάσταση.

Αν θέλουμε να φτιάξουμε σήμερα έναν επαναστατικό στρατό θα πρέπει λοιπόν να διαβάσουμε πώς οργανώθηκε ο Λαϊκός Απελευθερωτικός Στρατός των μαοϊκών και να βρούμε ένα τρόπο να μην διαβρωθεί από προδότες.

Ο συγγραφέας πιστεύει οτι ο λόγος που διαβρώθηκε ο κινεζικός επαναστατικός στρατός ήταν επειδή αποτελούνταν κυρίως από αμόρφωτους αγρότες αντί από μορφωμένους προλετάριους, καθώς οι προλετάριοι ήταν πολύ λίγοι στη Κίνα τότε.

(να πω εδώ κάτι που ο συγγραφέας δεν το λέει αλλα βγαίνει λογικά από τις ιδέες του βιβλίου: Σήμερα οι κινέζοι είναι προλετάριοι και μορφωμένοι. Υπάρχουν λοιπόν οι συνθήκες στη σημερινή Κίνα για να ξεκινήσει από εκεί μια αυθεντική προλεταριακή επανάσταση, που λόγω του τεράστιου αριθμού του κινεζικού πλυθησμού θα μπορούσε εύκολα να μεταραπεί σε παγκόσμια επανάσταση. Το μόνο που χρειάζεται είναι οι κινέζοι στρατιώτες να διώξουν τους αξιωματικούς τους και να διαλύσουν το κινεζικό κομμουνιστικό κόμμα. Η παγκόσμια αυθεντικά προλεταριακή επανάσταση λοιπόν ίσως ξεκινήσει από τη Κίνα, η οποία κατέχει σημαντική θέση που της επιτρέπει να "εξάγει" την επανάσταση παγκοσμίως αφού ο παγκόσμιος καπιταλισμός δεν μπορεί να δουλέψει χωρίος εισαγωγές από τη Κίνα και το 1.3 δισεκατομμύριο κινέζοι είναι αρκετοί για να απελευθερώσουν όλους τους προλετάριους του κόσμου, ειδικά αν τους βοηθήσουμε κι εμείς)

Ο συγγραφέας βγάζει το συμπέρασμα όμως οτι δεν μπορεί να γίνει παγκόσμια προλεταριακή επανάσταση πριν γίνει πρώτα η ενοποίηση της παγκόσμιας προλεταριακής τάξης. Πρώτα πρέπει να εξαφανιστεί ο εθνικισμός, η πατριαρχία, η ομοφοβία, η τρανσφοβία, και γενικά οποιαδήποτε αντιμαχία μεταξύ προλεταρίων. Μόνο όταν το παγκόσμιο προλεταριάτο γίνει ενιαίο χωρίς κανένα διαχωρισμό θα μπορέσει να γίνει παγκόσμια επανάσταση.

Ο αγώνας ενάντια στον εθνικισμό/ρατσισμό και τη πατριαρχία καθώς και την ομοφοβία/τρανσφοβία πρέπει να γίνει και να νικηθεί πριν τον αγώνα ενάντια στο καπιταλισμό και το κράτος.

Ο εθνικισμός μπορεί να καταπολεμηθεί με περισσότερη μετανάστευση. Όταν ο γείτονάς σου είναι άλλης εθνκότητας μαθαίνεις να ζεις μαζί του και καταλαβαίνεις οτι είστε και οι δυο σας απλοί προλετάριοι. Η καταστροφή του εθνικισμού μέσω της μαζικής μετανάστευσης είναι απαραίτητη συνθήκη για να μπορέσει να γίνει η παγκόσμια προλεταριακή επανάσταση.

Πέρα απ τον αγώνα ενάντια σε ότι διαχωρίζει τους προλεταρίους, αυτό που χρειάζεται τώρα είναι η ανάπτυξη μιας νέας επαναστατικής θεωρίας ή ο εμπλουτισμός του αναρχισμού με νέες ιδέες. Ο μαρξισμός αποδείχτηκε λάθος λόγω της εξουσιαστικότητάς του και ο αναρχισμός αποδείχτηκε ηλίθιος λόγω της ουτοπικότητάς του. Σίγουρα η επιθυμητή τελική μορφή της κοινωνίας είναι η ουτοπία του αναρχισμού, αλλά δεν μπορούμε να φτάσουμε εκεί με τον αναρχισμό όπως είναι σήμερα. Οποιαδήποτε μορφή κι αν πάρει η νέα θεωρία, σίγουρα πρέπει να έχει ως βασικό συστατικό της την συγκρότηση ενός καλά οργανωμένου (δηλαδή ιεραρχικού) επαναστατικού στρατού αποτελούμενο από προλετάριους, χωρίς μικροαστούς αξιωματικούς, που θα φέρει τη παγκόσμια επανάσταση νικώντας τους στρατούς των καπιταλιστικών κρατών.

από Πεταχτούλα 24/10/2018 7:34 μμ.


προφανώς κάποιοι, ανακάλυψαν και την Αμερική εκτός από την Ε.Σ.Σ.Δ...

Στα πεταχτά δύο από τις απαντήσεις στον τύπο από libcom:

http://libcom.org/library/defense-anarchism-defense-anti-autoritarianism-ron-tabor-july-28-1996

https://libcom.org/history/continuing-appeal-authoritarianism

από Ulmo 24/10/2018 10:07 μμ.


Δεν έχω διαβάσει το βιβλίο. Θα κάνω όμως δυο μικρά σχόλια πάνω σε αυτά που λέει το αρχικό ποστ.

1. Συμφωνώ απόλυτα ότι η επανάσταση αν γίνει θα είναι εξουσιαστική και ότι αυτό είναι θεμελιώδης αντίφαση του αναρχισμού -τουλάχιστον του κλασικού ιστορικού αναρχισμού ως αντιεξουσιαστική τάση του επαναστατικού σοσιαλισμού. Το έχει καταδείξει πολύ εύστοχα ο Ένγκελς στο κείμενό του περί εξουσίας. Οι αναρχικοί πρέπει να αναλύσουν πολύ βαθιά αυτήν την αντίφαση για να μπορέσουν να την υπερβούν.

2. Διαφωνώ απόλυτα στο ότι "ο αγώνας ενάντια στον εθνικισμό/ρατσισμό και τη πατριαρχία καθώς και την ομοφοβία/τρανσφοβία πρέπει να γίνει και να νικηθεί πριν τον αγώνα ενάντια στο καπιταλισμό και το κράτος". Είμαι πεπεισμένος ότι έχουμε ανάγκη -ιδιαίτερα στις μέρες μας- από μικρές καθημερινές νίκες ώστε να προετοιμάσουμε την τελική έφοδο στον ουρανό αλλά η συγκεκριμένη θέση είναι νομίζω και ρεφορμιστική και μεταφυσική. Η κατάργηση των διαχωρισμών της εργατικής τάξης και της ανθρωπότητας κατ' επέκταση δεν είναι προϋπόθεση αλλά κομμάτι του αγώνα ενάντια σε κράτος και κεφάλαιο. Θα έλεγα μάλιστα ότι ο αγώνας ενάντια σε κράτος και κεφάλαιο είναι η διαδικασία κατά την οποία η εργατική τάξη υπερβαίνει τους επιμέρους διαχωρισμούς της.


Οι ερωτήσεις που πηγάζουν τόσο από αυτή την κριτική όσο και από τις κριτικές στην κριτική, νομίζω, παραμένουν ιστορικά αναπάντητες. Έτσι κανένα βήμα δεν μπορεί να γίνει σε θετική κατεύθυνση ως προς το επαναστατικό ζήτημα.

 

Πρώτη και καλύτερη είναι η θεματάρα του ρόλου του αναρχικού κινήματος, και όποιου άλλου κινήματος μπορεί να θεωρηθεί επαναστατικό, ως προς την υπόλοιπη κοινωνία. Αποδεχόμαστε τον ρόλο του ηγεμόνα ως προς την κοινωνία, και εμμέσως της πολιτικής οργάνωσης μέσα στο ίδιο το κίνημα; Αυτό δεν έχει να κάνει τόσο με λογικά επιχειρήματα του καλύτερου και χειρότερου, του πιο αποτελεσματικού ή όχι, του πιο γρήγορου και ανώδυνου, κλπ. Έχει να κάνει με ένα αξιακό κώδικα και σύμπλεγμα αρχών που είμαστε διατεθειμένοι να υιοθετήσουμε. Όταν η ίδια η πρόταση της ηγεμονίας είναι αντιφατική με τις ελευθεριακές αξίες και αρχές μας, τότε πρέπει να επινοήσουμε μια καλύτερη πρόταση.

 

Πιο ειδικά το ερώτημα είναι ποιοί θα επαναστατήσουν, εμείς, κάποιοι επαναστάτες, η κοινωνία σε μεγάλο ποσοστό αν όχι όλη. Ποιός θα ξεκινήσει, ποιός θα ακολουθήσει, και αν αυτές οι σχέσεις μεταξύ τους είναι αποδεκτές. Οι Μαοϊστές, Λενινιστές, Σταλινικοί, δεν έχουν τέτοιου είδους προβλήματα. Τα έχουν απαντήσει όλα αυτά. Εμείς χρησιμοποιούμε κάποιους ώστε να πετύχει η ανατροπή της εξουσίας, παίρνουμε την εξουσία στα χέρια μας, εφαρμόζουμε το πολιτικό μας πρόγραμμα, και το επιβάλλουμε σε όλους. Γιατί εμείς οι γνήσιοι επαναστάτες ξέρουμε καλύτερα τι χρειάζεται η κοινωνία για να γίνει αταξική, να εξαφανίσουμε την εκμετάλλευση και την ταξική/οικονομική ανισότητα, και όλα τα άλλα θα βρουν τον δρόμο τους. Λένε, αυτοί, οι "κακοί" εξουσιαστές, επαναστάτες, Λενινιστές! Όχι εμείς, ποτέ τέτοιες σκέψεις.

 

Το ερώτημα που έρχεται σε σχέση με τα πιο πάνω κείμενα είναι προς εμάς, τους μη-οργανωμένους, αναρχίζοντες, τι μας ενδιαφέρει η προβληματική που πηγάζει από την ίδια την ηγεμονική πολιτική οργάνωση μεταξύ τους; Εμείς σαν άτομα θα κρίνουμε τα εσωτερικά τους προβλήματα, για το πως θα οργανωθούν αυτά τα μέλη της ομοσπονδίας, και τι αντιφάσεις παρουσιάζει η ίδια τους η οργάνωση; Υπάρχει περίπτωση ποτέ μέσα από αυτό τον δρόμο, της ομοσπονδιακής οργάνωσης, να κηρυχθεί αρνητικός ο ρόλος της ίδιας της οργάνωσης; Φαντάζομαι πως όχι. Θα μπορούσε να προκύψει πολιτική οργάνωση τόσο κοινωνική που θα ήταν πρωταρχικός σκοπός της να εκμηδενίσει την εξουσία της πολιτικής ηγεμονίας;

 

Το τελευταίο που προκύπτει συνολικά είναι και το βασικότερο. Όταν λέμε επανάσταση εμείς οι ελευθεριακοί, τι ακριβώς εννοούμε και πως το βλέπουμε; Φοβάμαι ότι όσο περνούν τα χρόνια ολοένα και απομακρυνόμαστε από τον στόχο. Όχι εμείς, ως αναρχικοί, από τον στόχο μας, εμείς ως κοινωνία από την εκμηδένιση εκμετάλλευσης και καταπίεσης. Και αυτό σημαίνει ότι κάτι δεν κάνουμε καλά.

από Ανέστιος 25/10/2018 11:56 πμ.


...να το ψάξουν περαιτέρω σχετικά, υπάρχει μια πολύ ενδιαφέρουσα τέτοια συζήτηση, αναφορικά με τον εγχώριο μάλιστα αναρχισμό, που ξεκίνησε με το βιβλίο "Όλα ή Τίποτα: αντιεξουσιαστικός λόγος και συνείδηση των ορίων" του Γ. Καλιόρη (η κριτική τοποθέτηση), και τα κείμενα που έγραψαν στο εξαιρετικό, ιστορικό περιοδικό "Σημειώσεις" των εκδόσεων Έρασμος, οι Φώτης Τερζάκης και Γεράσιμος Λυκιαρδόπουλος (η απάντηση στην παραπάνω τοποθέτηση). Τα κείμενα αυτά υπάρχουν στο τεύχος 79 του περιοδικού. Στο δε τεύχος 83, ο Καλιόρης συνέχισε το διάλογο αυτό με νέο σχετικό κείμενο. Ψάξτε τα. Αξίζει τον κόπο.


ο αναρχισμος δεν εχει αποτυχει, ισα-ισα ειχε τεραστια επιτυχια στην ισπανια το 1936 επειδη οργανωθηκε (αναρχοσυνδικαλισμος) και τραβηξε τις εργατικες μαζες στα αναρχικα συνδικατα. αποτυχημενος ειναι ο ανοργανωτος αναρχοατομικισμος και μηδενισμος.

η ισπανια του 1936 απεδειξε οτι μια αναρχικη επανασταση μπορει να πετυχει και οτι η αναρχικη κοινωνια μπορει να δουλεψει.

και στην ελλαδα μπορουμε να κανουμε αναρχικη επανασταση αν οργανωθουμε και τραβηξουμε μαζες εργατων με το μερός μας. πρεπει να σοβαρευτουμε και να φτιαξουμε πανελλαδικες αναρχικες οργανωσεις με μαζικη συμμετοχη.


Όντως η επανάσταση θα είναι εξουσιαστική, θα πρέπει η εργατική τάξη να κατακτήσει την εξουσία, να αντικαταστήσουμε την καπιταλιστική κυβέρνηση με μια εργατική κυβέρνηση. Ο αναρχισμός και η αντιεξουσία μάλλον βοηθάνε το μεγάλο κεφάλαιο καθώς κρατάνε το κόσμο μακρυά από το μοναδικό όπλο που μπορεί να χτυπήσει τους καπιταλιστές: μια δυνατή κυβέρνηση με στρατό και αστυνομία που θα κινηθεί ενάντια στα μεγάλα συμφέροντα, ένας στρατός που θα προστατεύει την εργατική τάξη και όχι τους καπιταλιστές.

Το πρόβλημα με το μαρξισμό-λενινισμό-μαοϊσμό δεν είναι οτι πήραν την εξουσία. Το πρόβλημα είναι οτι χρησίμοποίησαν την εξουσία με δικτατορικό τρόπο. Απλά πρέπει να βρούμε τη σωστή φόρμουλα ώστε να πάρουμε την εξουσία αλλά να μην καταλήξει σε δικτατορία. Ίσως χρειαζόμαστε μια συνεργασία μαρξιστών και αναρχικών που θα συμφωνούν σε μερικές συγκεκριμένες αρχές, μια συνεργασία με βάση το ταξικό πόλεμο και όχι την ιδεολογία. Χρειαζόμαστε πρακτική και επιστημονική πολιτική σκέψη, όχι μεταφυσικά ιδεολογήματα, και προσωπικά εντάσσω τον καθαρό αναρχισμό στη μεταφυσική. Πέρα από αυτό, δεν έχουμε δει ποτέ καμιά επιστημονική ανάλυση της οικονομίας και της κοινωνίας από αναρχικούς, ενώ οι αναλύσεις του Μαρξ κερδίζουν το θαυμασμό ακόμα και μη-μαρξιστών.

Να πω εδώ οτι εργατικές επαναστάσεις γινόντουσαν και πριν τον Μαρξ αλλά πάντοτε αποτύχεναν γιατί τις έπνιγαν στο αίμα οι στρατοί. Μετά ήρθε ο Μαρξ που έκανε ανάλυση και οι Λένιν-Μάο που έκαναν επαναστάσεις που μπόρεσαν και κράτησαν. Το πρόβλημα είναι οτι έγιναν δικτατορίες. Μετά οι αναρχικοί στον ισπανικό εμφύλιο ξαναπροσπάθησαν αλλά απέτυχαν γιατί πάλι ο στρατός τους έσφαξε. Ο μάης του 68 επίσης δεν είχε κάποιο αποτέλεσμα, ούτε η εξέγερση του δεκέμβρη του 2008. Χρειαζόμαστε μια επανάσταση που να κρατήσει αλλά να μην καταλήξει σε δικτατορία. Πάντως ιστορικά μπορούμε να πούμε οτι οι αυθόρμητες εξεγέρσεις και οι αναρχικοί δεν μπορούν να δώσουν τη λύση γιατί τους νικάει ο στρατός στο τέλος.

Άλλωστε έχουμε συμφωνήσει όλοι οτι ο αναρχο-ειρηνισμός του Τολστόι που είναι ενάντια σε κάθε βία είναι μεταφυσική και απλά αφοπλίζει το προλεταριάτο. Ίσως πρέπει να παραδεχτούμε οτι και γενικά ο αναρχισμός είναι μεταφυσική που κρατάει το προλεταριάτο μακρυά από το μοναδικό τρόπο να νικήσουμε το καπιταλισμό: τη κατάκτηση της εξουσίας.

Ο Μαρξ μίλησε για "δικτατορία του προλεταριάτου", δηλαδή για εξουσία της εργατικής τάξης πάνω στους καπιταλιστές, και όχι για δικτατορία των λίγων μελών ενός κόμματος. Ίσως το πρόβλημα είναι στη σκέψη του Λένιν και όχι του Μαρξ, η ιδέα ενός κόμματος "των λίγων φωτισμένων" ήρθε από τον λενινισμό και όχι από τον μαρξισμό. Άλλωστε ακόμα και ο Λένιν έλεγε οτι ο τρόπος που ακολουθούσε ήταν λόγω των ειδικών συνθηκών που ίσχυαν στη Τσαρική Ρωσσία. Πιθανών η λύση να είναι ένα μαρξιστικό κόμμα που να συμμετέχουν σε αυτό μαζικά σχεδόν όλοι οι εργαζόμενοι και άνεργοι. Ίσως πρέπει να απο-λενινικοποιήσουμε τον μαρξισμό.

Και πολύ πιο σημαντικό, δεν πρέπει να αποσπάται η προσοχή μας με άσχετα θέματα ομοφοβίας κλπ, πρέπει να επικεντρωθούμε στο βασικό ζήτημα που είναι ο αντικαπιταλισμός. Πρώτα το φαϊ, μετά τα άλλα. Δεν έχει νόημα να μιλάμε για αντιμετώπηση της ομοφοβίας αν οι ομοφυλόφιλοι πεθαίνουν απ' τη πείνα λόγω του καπιταλισμού.

από ψαχτηρι 31/10/2018 5:39 μμ.


Μόλις διάβασα αυτή την ανάρτηση έπαθα κατάθλιψη, σκέφτηκα, τι γίνετε γαμώ το κέρατο μου από αποτυχία σε αποτυχία και από ήττα σε ήττα είναι αυτή η αναρχία, τι να κάνω; μήπως είναι καιρός να αλλάξω πολιτική ενδυμασία;... και που να βρω τα φράγκα, δεν περισσεύουν να αγοράσω νέο ένδυμα. Ευτυχώς που υπάρχει και το γιουσουρούμ μπας και βρω κάτι παλιό – μεταχειρισμένο μεν αλλά σε καλή κατάσταση, ή τα μπαζάρ ανταλλαγής που εκεί θα βρω σίγουρα κάτι τζάμπα για να μην μείνω ξεβράκωτος πολιτικά... Όμως ας σοβαρευτώ.

Ο συγγραφέας του βιβλίου “ Η Ιστορική Αποτυχία του Αναρχισμού” και οι πιο κάτω (Για όσους/ες ενδιαφέρονται...) αναφερόμενοι επαΐοντες Φώτης Τερζάκης και Γεράσιμος Λυκιαρδόπουλος κλπ που ομολογώ ότι δεν διάβασα το πόνημα τους, ούτε το βιβλίο “Όλα ή Τίποτα: αντιεξουσιαστικός λόγος και συνείδηση των ορίων" του Γ. Καλιόρη (έχασα κάτι; ας πουν αυτοί που τα διάβασαν).

1. Αλλά ας πιαστώ με τον τίτλο “Όλα ή Τίποτα: αντιεξουσιαστικός λόγος και συνείδηση των ορίων"

“Ολα η τίποτα”; μα φίλες/φίλοι αυτό είναι σύνθημα του μαοϊκού Μάη’ 68 και το χαρίζω στα αδέσποτα παιδιά η εγγόνια του μαοϊκού μαρξισμού λενινισμού, και της σημερινής κινεζοποιησης (1) με οδηγό το Κ.Κ.Κ. που έφτιαξε ο Μέγας τιμονιέρης Μάο Τσετούνγκ (毛泽东 / 毛澤東). Η αναρχία σαν ολιστική αισθαντικότητα και πρόταγμα, ως μια ολιστική αλτερνατίβα (εναλλακτική) απέναντι στην αστική δημοκρατία, στον καπιταλισμό, την κυριαρχία -κράτος, την πατριαρχία και την ιεραρχία δεν είναι το μερικό άλλα το Ολον, γιατί αν δεν είναι αυτό, δεν είναι τίποτα ή είναι κάτι άλλο εκτός από αναρχία.

συνείδηση των ορίων” πια όρια; η αναρχία δεν περιορίζετε σε οριοθέτηση γιατί είναι ένα σύμπαν, δεν είναι ιδεολογία “… Ποτέ δεν νομίσαμε/νομίζουμε ότι η αναρχία είναι ένα δόγμα, μια απαραβίαστη θεωρία, κάτι που λατρεύεται από τους πιστούς της. Όχι! H ελευθερία που διεκδικούμε τρέφει ακατάπαυτα τις ιδέες μας, τις ανυψώνει προς νέους ορίζοντες, και τις τοποθετεί έξω από τα στενά πλαίσια κάθε τυποποίησης … οι νέες κοινωνικές φόρμες και ελευθερίες περιμένουν αυτούς/αυτές που θα τις δημιουργήσουν …” (2)

2. Έρχομαι τώρα στο "Η Ιστορική Αποτυχία του Αναρχισμού, Συμπεράσματα για τη Προσπάθεια της Επανάστασης"

Ο αναρχισμός σαν ισμός υπόκεινται και αυτός στις προοπτικές ή τους περιορισμούς μιας ιδεολογίας. Επίσης υπόκεινται στην φύση των κινημάτων που είναι γραμμική, άλλοτε είναι σε ακμή - άνοδο και άλλοτε σε παρακμή – πτώση. (3)

Όλοι αυτοί οι επαΐοντες που λένε για την ιστορική αποτυχία του αναρχισμού εκτός από ότι έχουν σκοπιμότητες, έχει εγχαρακτεί στον εγκέφαλο τους η διαμεσολάβηση, οι από τα πάνω σωτήρες (πρωτοπορίες) και η σωτηριολογική μεσσιανική αντίληψη, αντίληψη που παράλληλα είναι και θυσιαστική, λ.χ η οικονομία απαιτεί θυσίες, η πατρίδα απαιτεί θυσίες, ο σοσιαλισμός απαιτεί θυσίες κλπ. Υπάρχει και το ατομικό θυσιαστήριο λ.χ έγινα θυσία για σένα, θυσιάστηκα για τα παιδιά μου κλπ (άντε ξέφυγα πάλη).

Οι αναρχικοί/ες δεν είναι διαμεσολαβητές ούτε σωτήρες, οι αναρχικοί δεν θέλουν να πάρουν την εξουσία και να κυβερνήσουν, άρα όταν αποτυχαίνουν οι αναρχικοί αποτυχαίνει και η κοινωνία, όχι όλη η κοινωνία η καταπιεσμένη – εκμεταλλευόμενη. Αποτυχαίνει το ενδεχόμενο να δημιουργηθεί μια κοινωνία προς το ανθρωπηνότερο, δηλαδή χωρίς κυριαρχία, ιεραρχία και εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο άρα και της φύσης.

3. Το πληρέστερο και περιεκτικότερο κείμενο που έχει γραφτεί (από πιο παλιά προτού το βιβλίο ) και απαντάει στις επικρίσεις της αποτυχίας των αναρχικών είναι αυτό Αντικειμενικότητα και Φιλελεύθερη Επιστημοσύνη του Νόαμ Τσόμσκι.

Βάζω ένα μικρο δείγμα γιατί το κείμενο είναι μεγάλο:

{...} Η κατά κύριο λόγο αναρχική αυτή επανάσταση και η μαζική κοινωνική μεταμόρφωση που επέφερε έχει αντιμετωπιστεί, σε πρόσφατες ιστορικές μελέτες, ως κάποιο είδος παρεκτροπής, μια ενόχληση που στάθηκε εμπόδιο στην επιτυχημένη επιδίωξη του πολέμου που θα έσωζε το αστικό καθεστώς από την στάση του Φράνκο. Αρκετοί ιστορικοί θα συμφωνούσαν ενδεχομένως με τον μαρξιστή ιστορικό Ερικ Χομπσμπάουμ και τον ισχυρισμό του ότι για την αποτυχία της κοινωνικής επανάστασης στην Ισπανία, «ευθύνονται οι αναρχικοί», ότι ο αναρχισμός ήταν μια «συμφορά», ένα είδος «ηθικής γυμναστικής», χωρίς «συμπαγή αποτελέσματα», στην καλύτερη περίπτωση «ένα καταφανώς συγκινητικό θέαμα για τον μαθητή της λαϊκής θρησκείας».

Η πλέον εκτεταμένη ιστορική μελέτη της αναρχικής επανάστασης παραμένει σχετικά απρόσιτη, και ούτε ο συγγραφέας της, που σήμερα ζει στην νότια Γαλλία, ούτε οι αναρίθμητοι πρόσφυγες που δεν θα γράψουν ποτέ απομνημονεύματα άλλα θα μπορούσαν να προσφέρουν ανεκτίμητες προσωπικές μαρτυρίες έχουν ερωτηθεί, προφανώς, από τους συγγράφεις των βασικών ιστορικόν έργων. {...} (4)

 

Σημειώσεις:

1) Σε αντίθεση με το τι ισχυρίζονται οι ντοσταλινικοί, οι αναρχικοί μίλησαν πρώτοι για την κινεζοποίηση, που χονδρικά σημαίνει σκάσε και δούλευε με άθλιους μισθούς και συνθήκες εργασίας, με φεουδαρχικά ωράρια εργασίας ή εργασία λάστιχο. ( Εγχειρίδιο ιστορικότητας λόγου και δράσης.)

2) Εμβαθύνοντας στο νόημα της κοινωνικής αναρχίας

και Εγχειρίδιο ιστορικότητας λόγου και δράσης. Σύνοψη του κοινωνικού αναρχισμού

3) ∆έκα Θέσεις για τα Κοινωνικά Κινήµατα

4) όλο το κείμενο - δοκίμιο του Νόαμ Τσόμσκι εδώ: Αντικειμενικότητα και Φιλελεύθερη Επιστημοσύνη

από Ανέστιος 01/11/2018 12:13 μμ.


Φίλε που "ψάχνεις":

1. Κανείς δεν είπε ότι οι Τερζάκης και Λυκιαρδόπουλος είναι "επαϊοντες"

2. ΔΕΝ διάβασες το βιβλίο "Όλα ή Τίποτα..." όπως λες εσύ ο ίδιος, κατά τ' άλλα όμως...φουλ κριτική του κάνεις...

4. Κανείς επίσης δεν είπε ότι συμφωνεί με το παραπάνω βιβλίο. Παρατέθηκε ως αφετηρία/μέρος μιας πολύ ενδιαφέρουσας συζήτησης για το αρχικό θέμα του thread, μαζί με τις απαντήσεις των Τ. και Λ.

3. "Έχασα τίποτα;"

...Ναι, αν δεν έχεις διαβάσει Λυκιαρδόπουλο, ΧΑΝΕΙΣ.

Αυτά.

από ψαχτηρι 05/11/2018 3:07 μμ.


Φίλε Ανέστιος (προφανώς μεταφορικά χωρίς εστία) για να είσαι συνεπής όπως εγώ, ανέβασε εδώ τις αναφορές σου σε pdf να τις διαβάσουμε, γιατί δεν έχω ούτε τον χρόνο ούτε χρήματα για να τις βρω. Πιστεύω να κατάλαβες και κατάλαβες τι εννοώ επαΐοντες, ούτε δημοσιογράφος είμαι, ούτε θρησκειολόγος, (και να ήθελα σιχαίνομαι τις θρησκείες) ένας άνεργος που δαπάνα αρκετό χρόνο για να βρει δουλεία εργατοτεχνίτης, και δρώντας αναρχικός εδώ και πολλά χρόνια είμαι.

από defcon 07/11/2018 5:09 πμ.


Η επανασταση εχει ουσια μοναχα, οσπου να γινει εξουσια.

Πρεπει δηλαδη αυτοι που  θα επαναστατησουν και την ολοκληρωσουν μετα να , "πεθανουν" σε εισαγωγικα ετσι ωστε  να μην υπαρχει περιπτωση εξουσιας και ιεραρχιας. Επισης στην μαριναλεντα απο το 76 ζουν μεσω μιας αναρχικης καθολικοτητας και δεν ειδα καποιο πετυχημενο εμπαργκο η εκμεταλλευση της εργατικης ταξης .

από Ανέστιος 07/11/2018 10:07 πμ.


Δεν τίθεται κανένα θέμα "συνέπειας". Δεν είναι δεδομένο ότι κάποιος μου μιλάει για ορισμένα κείμενα τα 'χει και σε ηλεκτρονική μορφή για να τ' ανεβάζει εδώ ή αλλού.

Δεν έχω λοιπόν τα κείμενα σε .pdf ούτε σε κανένα άλλο ηλεκτρονικό αρχείο, για να τ' ανεβάσω. Σε "κανονική", έντυπη μορφή τα έχω όλα. Αλλιώς θα το 'χα κάνει εξαρχής. 

Κι εσύ φίλε μπορεί να 'σαι άνεργος και να σου τρώει πολύ χρόνο να ψάχνεις για δουλειά αλλά κι εμένα μου τρώει πολύ χρόνο η ίδια η δουλειά (και τα κινηματικά) για να κάτσω να μετατρέψω τόσα κείμενα σε .pdf, ή δεν ξέρω τί, και να τ' ανεβάσω εδώ.

Κάνε λοιπόν ένα γκουκλάρισμα, πιθανόν να βρεις κάτι απ' αυτά σε κανένα scribd κλπ.

από Α 19/09/2019 9:48 πμ.


Δεν είναι μεταφυσικός ο αναρχισμός, ίσα-ίσα ο Κροπότκιν στήριξε τον αναρχισμό σε επιστημονικές παρατηρήσεις:

  • Οι σιδηροδρομικές εταιρίες συνεργάστηκαν από μόνες τους και έφτιαξαν πανευρωπαϊκό δίκτυο σιδηροδρόμων χωρίς καμιά διαμεσολάβηση του κράτους
  • Η θεωρία του Δαρβίνου δεν λέει οτι επιζεί ο δυνατότερος, αλλά αυτός που ζει πιο αρμονικά με το περιβάλλον του, και ο τελειότερος τρόπος να ζεις αρμονικά με το περιβάλλον σου είναι η συνεργασία και αλληλοβοήθεια με τους άλλους, και όντως αυτό κάνουν τα ζωά όπως οι μέλισσες, τα μυρμήγκια που ζούνε όλα μαζί βοηθώντας το ένα το άλλο, και υπάρχει ακόμα και συνεργασία μεταξύ διαφορετικών ειδών
  • Το κράτος τί κάνει? Βάζει φόρους. Και τί μας προσφέρει? Κανονισμούς. Μα αφού οι πανευρωπαϊκοί σιδηρόδρομοι δεν χρειάστηκαν κανονισμούς (τους έφτιαξαν μόνοι τους μεταξύ τους), και η φύση δουλεύει με συνεργασία και αλληλοβοήθεια, τί το χρειαζόμαστε το κράτος? Δεν το χρειαζόμαστε.

Άρα τί συμπέρασμα βγαίνει? Οτι το κράτος είναι παράσιτο πάνω στη κοινωνία. Άρα ποιά είναι η λύση? Η αναρχία. Απλά πράγματα.

Αποτυχία της αναρχίας δεν υπάρχει. Αυτό που γίνεται είναι αποτυχία της κοινωνίας να εγκαταλείψει την εξουσιαστική κουλτούρα και την πίστη οτι χρειάζεται κράτος. Δηλαδή αποτυχία εμπέδωσης της αναρχίας. Και ποιά είναι η λύση? Περισσότερη δουλειά για να εμπεδώσει η κοινωνία την αναρχία.

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

To μέγιστο μέγεθος των αρχείων είναι 16ΜΒ. Επιτρέπονται όλες οι γνωστές καταλήξεις αρχείων εικόνας,ήχου, βίντεο. ΠΡΟΣΟΧΗ! Για να υπάρχει η δυνατότα embed ενός video πρέπει να είναι της μορφής mp4 ή ogg.

Νέο! Επιλέξτε ποιά εικόνα θα απεικονίζεται στην αρχή του σχόλιου.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License