Για την επιχείρηση-σκούπα στην πλατεία Εξαρχείων στις 7 Ιουνίου + Τοποθέτηση συλληφθέντα σύντροφου πολιτικού πρόσφυγα (+ENG, FR)


ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΗ-ΣΚΟΥΠΑ ΣΤΗΝ ΠΛΑΤΕΙΑ ΕΞΑΡΧΕΙΩΝ ΣΤΙΣ 7 ΙΟΥΝΗ και ΤΟΠΟΘΕΤΗΣΗ ΣΥΛΛΗΦΘΕΝΤΑ ΣΥΝΤΡΟΦΟΥ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΠΡΟΣΦΥΓΑ

Το πιο κάτω κείμενο αποτελεί προϊόν της συζήτησης που είχαμε με σύντροφό-καταληψία αμέσως μετά την άρση της κράτησής του. Τα γεγονότα είναι βασισμένα στις δικές του εμπειρίες και περιγραφές.  Θεωρούμε ως ελάχιστη αντίδραση την δημοσίευση τέτοιων περιστατικών και την πάνω από όλα κοινοποίηση της φωνής των καταπιεσμένων-μεταναστών ως μέσο για το σπάσιμο της αορατοποίησή τους και την ανάδειξη του κατασταλτικού πλαισίου που καθορίζει τις ζωές τους και τους χώρους που κινούνται.

Την Παρασκευή 7 Ιουνίου, μεταξύ 12:00 και 13:00, μία ομάδα τουλάχιστον 20 ασφαλιτών και περίπου 30 μπλέδες εισέβαλαν στην πλατεία Εξαρχείων. Μία επιχείρηση με τον στόχο να “καθαρίσουν την πλατεία από τους διακινητές ναρκωτικών”. Συλλάβανε στο σωρό μία ομάδα 20 άσχετων ανθρώπων, Κουρδικής, Μαροκινής, Πολωνικής, Ελληνικής και Αλβανικής προέλευσης. Συλλήφθηκαν χωρίς κανένα ένταλμα, ούτε απαίτηση για να δώσουν τα στοιχεία τους. Ένας από τους συντρόφους μας ήταν ανάμεσα σε αυτούς που συλλήφθηκαν. Ένας ασφαλίτης τον πλησίασε από πίσω και τον έπιασε από το χέρι. Ο σύντροφος μας προστάτεψε τον εαυτό του. Απάντησε με ένα κεφαλοκλείδωμα στον μπάτσο, για να τον ξαπλώσει στο έδαφος. Άλλοι τρεις μπάτσοι ήρθαν τρέχοντας πάνω του και άρχισαν να τον χτυπάνε με γκλοπιές, περνώντας του στο τέλος χειροπέδες. Μετά από αυτό, τον χώσανε σε ένα άσπρο βανάκι για να φάει μερικές ακόμα στο πρόσωπο. Όταν το όχημα γέμισε τους πήγαν στα κεντρικά και εκεί στο κρατητήριο, όπου και διαχωρίστηκε από τους υπόλοιπους ως “αυτός που επιτέθηκε” στον μπάτσο. Στο δωμάτιο της ανάκρισης, η διαδικασία της τρομοκράτησης ξεκίνησε.. “Γιατί το έκανες αυτό?!” “Γιατί επιτέθηκες στον μπάτσο?!”. Απάντησε ότι δεν ήξερε ότι είναι μπάτσος, αφού δεν φορούσε στολή. Ένας από τους μπάτσους ισχυρίστηκε ότι ψέυδεται. Είπε ότι ο μπάτσος έδειξε το σήμα του πρωτού κάνει το οτιδήποτε. Ένα μεγάλο ψέμα. Και η σωματική βία ξεκίνησε πάλι. Σκληρές μπουνιές στα πλευρά, αυτή τη φορά. Είχε να αντιμετωπίσει την βίαιη συμπεριφορά 10 διαφορετικών μπάτσων που μπαινοέβγαιναν ανά δύο στο δωμάτιο για να τον απειλήσουν και να τον χτυπήσουν. Ένας από αυτούς μπήκε μέσα και προσποιήθηκε ότι συμπάσχει με τον σύντροφο, λεγοντάς του ότι συμπαθεί τους Κούρδους, λίγο πριν τον χτυπήσει 3-4 φορές με εξαιρετική δύναμη στο κεφάλι, προκαλώντας ζημιά στο ωτικό του σύστημα από την δεξιά πλευρά. Στο κρατητήριο ήταν ο μόνος που είχε χειροπέδες, αναγκασμένος να κάθεται στο πάτωμα, χωρίς να μπορεί να πιεί νερό. Κάθε φορά που σήκωνε το κεφάλι, όταν περνούσε ένας μπάτσος, έπερνε άλλη μία μπάτσα, σαν μία διαρκής συνήθεια. Καθ’ όλη την διάρκεια της ανακριτικής διαδικασίας, τον διατάζανε: Πήγαινε εδώ, πήγαινε εκεί! Κοιμήσου!

Ζήτησε πολλές φορές για μεταφραστή, τον οποίο δεν ασχολήθηκαν να του παρέχουν. Ο πόνος στα πλευρά του άρχισε να γίνεται όλο και χειρότερος και ζήτησε επανειλημμένως να μεταφερθεί στο νοσοκομείο, κάτι που αγνοήθηκε. Μόνο έξι ώρες μετά τον πήγαν εκεί, όπου έκαναν ραδιογράφημα στους πνεύμονες και ηχογραφήματα. Στο δρόμο για το νοσοκομείο, είχαν δέσει τα χέρια του ιδιαιτέρως δυνατά, ειδικά αν αναλογιστεί κανείς τα τραύματά του. Zήτησε να χαλαρώσουν τα δεσμά λίγο και συνέχεια απαντούσαν “αργότερα αργότερα” κάτι που δεν έγινε ποτέ. Δεν ήθελαν να βγάλουν τις χειροπαίδες για τον σωματικό έλεγχο και το προσωπικό του νοσοκομείου τους έπεισε να τις βγάλουν. Σε κανένα σημείο του ελέγχου οι γιατροί δεν ρώτησαν τι έγινε ή γιατί είναι τραυματισμένος, επιτρέποντας στην αστυνομική βία να παραμείνει στο απυρόβλητο, για άλλη μία φορά. Μόνο μία νοσοκόμα ρώτησε πού έγινε και όταν έμαθε ότι ήταν στα Εξάρχεια, αντέδρασε σαν να του άξιζε να το πάθει.

Μετά το νοσοκομείο επέστρεψε στη γαδα, στο κελί στις φυλακές του 7ου που περιέχει 8 κελιά για 5 με 6 άτομα το καθένα. Περισσότεροι από τους μισούς φυλακισμένους ήταν Νιγηριανοί άντρες. Αποτέλεσμα του σωματικού και νοητικού σοκ ήταν η αδυναμία να κρατήσει μέσα του το φαγητό, ξερνώντας και τρέμοντας, με ημικρανία, ανίκανος να κοιμηθεί από τον εξωφρενικό πονοκέφαλο.

 Στο τέλος 5 από τους 20 μετατράπηκαν σε σύλληψη, οι υπόλοιποι 15 προσαχθέντες απελευθερώθηκαν μετά από 4 ώρες.

 Το πρωί, ασφαλίτες, ήρθαν να πάρουν τους 5 και να τους μεταφέρουν στο δικαστήριο. Ενώ οι υπόλοιποι 4 κατέβηκαν με τις σκάλες, ο σύντροφός μας μεταφέρθηκε με τον ανελκυστήρα, μία βρώμικη τεχνική για να τον ξυλοφορτώσουν μία τελευταία φορά. Με τα χέρια δεμένα σφιχτά, το κεφάλι πιεσμένο ξανά στον τείχο του ασανσέρ, οι μπάτσοι του σκάγανε μπουκέτα εναλλάξ, δεξιά κι αριστερά στα ήδη τραυματισμένα πλευρά του. Μιλώντας του στα ελληνικά, συνέχιζαν να επαναλαμβάνουν “Χτύπησες δικό μας”. Μετά μεταφέρθηκε σε ένα άσπρο βαν στο δικαστήριο όπου μία σχεδόν σωματικά βίαιη συζήτηση 5 λεπτών έγινε μεταξύ της δικαστίνας και τον ασφαλιτών με τα μυτερά μούσια. Ζήτησε να περαστούν οι χειροπαίδες μπροστά αντί για πίσω. Δεν ήθελαν και ο ένας την πλησίασε απειλητικά και εκείνη έκανε βήμα πίσω.

 Μέσα στα κελιά δεν υπήρχε άδεια για τηλεφώνημα. Καταφέραμε να του κανονίσουμε έναν δικηγόρο, του οποίου οι μπάτσοι αρνήθηκαν να δώσουν πληροφορίες για αρκετές ώρες. Μπόρεσαν να επικοινωνήσουν μαζί για πρώτη φορά στο διάδρομο του δικαστηρίου, για περίπου 5 λεπτά και χωρίς καμία ιδιωτικότητα επειδή οι μπάτσοι δεν τους έδιναν χώρο. Στο τέλος καταδικάστηκε για αντίσταση με 15 μηνη ποινή, αναστάλσιμη για 3 χρόνια.

 Αυτά είναι μερικά λόγια που θέλει ο σύντροφος να μοιραστεί:

 Εγώ ως πολιτικός πρόσφυγας.

 Ξέφυγα από τις καταπιέσεις του Τούρκικου κράτους, λόγω της Κουρδικής και Αλεβικής καταγωγής μου και της κληρονομιάς ενεργών μελών του PKK… Ο πατέρας και ο θείος μου πέθαναν σαν μάρτυρες κατά την διάρκεια του αντάρτικου.

Αλλά πέρα από μένα, το Κουρδικό κίνημα είναι κάτω από επίθεση, λόγω της ακούραστης και μοναδικής μας μάχης, για την θέλησή μας να ζήσουμε ειρηνικά χωρίς διαχωρισμούς που αφορούν την εθνική, πολιτισμική ή κοινωνική προέλευση.

 Είμαι ο ξένος που κανένας δεν θέλει να δει στην Ευρώπη... και είμαι εξαναγκασμένος να είμαι, ξέχωρα από μένα. Δεν είμαι εδώ λόγω της θέλησής μου για περιπέτεια ή κάποιον άλλο φανταστικό λόγο που προβάλουν τα κλισέ.

 Τώρα.. πρέπει να αποδεχτείτε την διαφορετικότητα και την ανομοιογένεια στην Ελλάδα, το πολιτισμικό σοκ που χτυπάει τις πόρτες σας. Το να υπομένετε απλα την παρουσία μας από μόνο του δεν είναι λύση. Ζητάμε περισσότερο σεβασμό και ευγνωμοσύνη ως ξένοι.

Όχι περισσότερο φαγητό και πετσέτες.

 Ζούμε σε μία τσιμεντένια ζούγκλα – πείτε την όπως θέλετε-, την λεγόμενη Ευρώπη.

Ο κάδος των ανθρώπινων δικαιωμάτων.

Δικαιωμάτων που συνεχώς παραβιάζονται και δεν είναι σεβαστά για τους μετανάστες ή τους πρόσφυγες. Λαθραίοι, χωρίς προστασία, είμαστε θύματα της αστυνομικής βίας, της βιας χωρίς νόημα, χωρίς καμία πληροφορία για τα δικαιώματά μας ή τις δικονομικές διαδικασίες.

Βιώνουμε το μίσος και τον θυμό τους παντού. Με τη βία μας συλλαμβάνουν στον δρόμο, με την βία μας ανακρίνουν στο τμήμα και με τη βία μας μεταφέρουν στο δικαστήριο.

Και είναι αηδία και αποστροφή όταν φέυγουμε από το δικαστήριο χωρίς να μας έχει παρασχεθεί καμία νομική υποστήριξη κατά τη διάρκεια της κράτησής μας. Στα χέρια της δικαιοσύνης όπου ξέχασαν το όνομά της και το ρόλο της απέναντι στην αδικία, όπου τα στοιχεία δεν είναι απαταίτητα, όταν οι φωνές των μπάτσων είναι αδιαμφισβήτητες. Άλλη μία πτυχή που αποκαλύπτει την δημοκρατική ψευδαίσθηση.

 Στη ζούγκλα που λέγεται Ευρώπη βασιλεύει ένα κλίμα φόβου και ρατσισμού για τους ξένους. Στην ευρωπαική παντοδυναμία, η παροχή διαβατηρίων και δικαιωμάτων είναι άνιση. Δικαιώματα που δίνονται σε όλους σας από την γέννα και εμείς οι πρόσφυγες είμαστε οι μεγάλοι ξεχασμένοι της τραγικής αυτής ιστορίας... Θέλουμε επίσης τα ίδια δικαιώματα και ακόμα περισσότερα, είναι αναγκαιότητα για τα κακοτράχηλα μονοπάτια μας, την πολιτική μας ιστορία, τους αγώνες για ελευθερία που έχουν πληρωθεί με τις ζωές μας.

 Έχουμε βασανιστεί αρκετά για να υπομείνουμε κι άλλο στη σιωπή. Έχουμε μόνο μία ζωή... γιατί να μας μισούν έτσι, ενώ κάποιος μπορεί να ζήσει σε από κοινού ειρήνη, χωρίς βάσανα.

Χωρίς ίδια ισότητα δικαιωμάτων μπροστά στην δικαιοσύνη, χωρίς ίδια εργασιακά διακαιώματα, χωρίς το δικαίωμα να ζούμε με ασφάλεια. Βασικά πράγματα που χρειαζόμαστε. Στις εύθραυστες περιστάσεις το δικαίωμα να υπάρχουμε.

 Είναι υπερβολή κάποιος να ζητάει αυτό το πράγμα;

 Αναρωτιέμαι σε ποιόν ανήκει το δικαίωμα να δίνει το δικαίωμα για να έχει κάποιος δικαιώματα.

 WHAT HAPPEN AT THE SWEEP OPERATION IN EXARHEIA SQUARE AT 7 OF JUNE + STATEMENT FROM AN ARRESTED COMRADE OF THIS DAY

On Friday 7th of June, between 12.00 and 13.00, a group of at least 20 civilian cops and around 30 blue cops invaded Exarheia square. An operation with the supposed goal to ‘clean the square from drug dealers’. They randomly catch 20 unrelated people from Kurdish, Moroccan, Polish, Greek, and Albanian origins. They got arrested without any warrant or demand to identify themselves. One of our comrades was among them. A civilian cop approached him from behind and grabbed his arm. Our comrade defended himself . He responded by grabbing the cop’s neck, to put him down on the ground. 3 other cops came running, started beating him with sticks and handcuffed him. Then, they pushed him into a white van where he received more hits on the face. Once the van was full they brought all the freshly arrested to the central police station. There, he got separated from the others, targeted as being ‘the one who attacked’ the cop. Brought into an interrogation room, the intimidation process started.. ‘Why did you do that?!’ ‘Why you attacked the cop?!’ He replied he did not knew it was a cop, since he was not wearing a uniform. One of the cops claimed he was lying, he said that the cop took the time to present his badge to him first. Indeed, it was a lie. The physical violence started again, severe punches in the ribs this time. He had to deal with the violence of 10 different cops in total, who came in and out the rooms in pairs to threaten him and beat him up. One of them pretended to have sympathy for our comrade, pretended to like Kurdish people, just before hitting him 3 or 4 times with extreme force on the head, damaging his hearing system on the right side. In the waiting cell, he was the only one handcuffed, forced to sit on the floor, not being able to drink water. Every time he would raise his head when a cop walked by, he received another hit. He was ordered to ‘move here’, ‘more there’ ‘sleep’.

He asked a lot of times for a translator which they did not give him. The pain in his ribs was getting worse and worse. He asked for going to the hospital repeatedly, which got totally ignored. 6 hours later, they finally brought him in the hospital. He made a radio-scan of his longs, and echo-graphs. On the way to the hospital he was handcuffed way too tight, especially considering his injuries. He asked to loosen them but they never did it. The nurses persuaded the cops to take the handcuffs off for the physical check. At no moment during the physical check the doctors asked what happened or why he was injured, allowing police violence to stay silenced once again. Only one nurse asked from where he got injured. When she understood this happened in Exarheia, she reacted as if it was deserved.

After the hospital, they took him back to the central police station, in the prison cell. More than half of the prisoners where men from Nigeria. As a result of the physical and mental shock he was vomiting and trembling, having migraine, unable to sleep because of extreme headaches.

In the end 5 people of the 20 were arrested, the other 15 prosecuted were released after 4 hours on the same day.

In the morning, civilian cops, came to get the 5 and bring them to the court for trial. While the other 4 arrested were brought down by the stairs, our comrade was taken into the elevator by two of them, a dirty trick to beat him up one last time. With his hands cuffed too tight, his head pushed again the elevator wall, the cops took turns punching him with their fists, left and right on his already damaged ribs. Talking to him in greek, they kept repeating ‘You hit one of us’. Then they were transported to the court, where an almost physical violent discussion of 5 minutes occurred between the judge and the civilian cops. She asked them to handcuff the arrested with his hands in front instead of behind his back. They refused and one of them aggressively approached very near to judge. She moved back.

Inside of the prison there was no permission for a phone call. We were able to arrange him a lawyer which was the only one able to obtain information from the police about our comrade’s situation. They were able to communicate together for the first time in the hallway of the justice court, for 5 minutes and without any privacy because the cops didn’t gave them any space. He was charged for resistance of arrest, with a sentence of 15 months of prison if he gets sentenced in the next 3 years for similar accusations.

Here some words that our comrade wants to share:

Moi en temps que réfugié politique,

Fuyant les répressions de l’état turc, due à mes origines kurde alevis, soutenant le parti du pkk, dont le père et oncle sont morts en martyres dans les rangs de la guérilla.

Au delà de moi-même, le mouvement kurde est attaqué, due à notre combat acharné et unique, due à notre volonté de vivre dans la paix et dans le respect sans discrimination vis à vis des origines ethniques et culturelles, du statut social.

je suis l’étranger que personne ne veut voir en Europe mais.. je suis. Et forcé d’etre la malgrè moi.. non par goût de l’aventure, ni pour d’autres raisons fantasques que véhiculent les clichés.

Il faut faire avec maintenant, il faut accepté la diversité et la mixité actuelle de la Grèce c’est un choc culturel qui frappe á votre porte.. Tolérer notre présence n’est pas une solution en soit..

Nous demandons seulement plus de respect et de reconnaissance en tant qu’ étrangers. Pas plus de nourriture ou de couvertures.

Nous sommes actuellement dans une jungle bétonnée, appelez ça comme vous voulez, soit disant l’Europe. La poubelle des droits de l’hommes. Droits qui sont constamment bafoués et non respectés pour les immigré.es ou réfugié.es... Clandestins, nous somme victimes des bavures policières, de leur violence gratuite sans aucunes informations sur les procédures juridiques..:subissant leur haine et leur colère..de toutes parts… c’est avec violence quand ils nous arrêtent dans la rue, c’est avec violence quand ils nous interrogent au commissariat. Et c’est encore avec violence quand nous ils immènent au tribunal. Et nous, c’est avec dégout et mépris que nous sortons du tribunal sans avoir reçu aucune assistance juridique pendant toute la durée de notre détention, dans les mains de cette justice qui oublie son nom et son rôle devant l’injustice où les preuves ne sont pas nécessaires et où les voix des forces de l’ordre sont incontestables. Une autre facette de la l”illusion démocratique.

Dans cette jungle nommée l’Europe reigne un climat de racisme et de peur de l’étranger. Dans la suprématie européenne, la distribution des passeports et des droits est inégale. Les droits sont distribués à la naissance pour chacun.e d’entre vous. Nous réfugié.es dans tout ça, nous sommes les grands oublié.es de cette tragique histoire. Nous voulons les mêmes droits voir même plus que ça. C’est une nécessité vue notre parcours, notre histoire politique, nos luttes pour la liberté... au prix de nos vies.

Nous avons trop soufferts. Pour subirent encore plus, dans le silence. Nous n’avons qu’une vie.. pourquoi nous hair autant. Alors que l’on peut vivre en paix mutuellement sans souffrir.

Pas les mêmes droits d’égalité devant la justice, au travail; pas le même droit à la sécurité. C’est une chose essentielle dont ont a besoin. Dans les moments fragiles le droit d’exister tous simplement ? C’est trop demander ou bien.

Je me demande à qui le droit d’avoir le droit d’avoir.

/////////////////////////////////

Me as a political refugee.

Escaping from the repressions of the Turkish state, due to my Kurdish and Alevi origins, supporting the PKK parti. My father and uncle died as martyrs in the ranks of the guerilla.

Beyond myself, the Kurdish movement is attacked, because of our restless and unique fight, because of our will to live in peace with the respect of everyone without discrimination considering ethnic and cultural origins, as well as social conditions.

I am the stranger that nobody wants to see in Europe, but … I am and forced to be here, in spite of myself. I’m not here because of my taste for adventures or any other kind of fantastic reasons suggested by the clichés.

You have to accept the diversity and the current variety in Greece, the cultural shock that knocks on your door. To simply tolerate our presence is not a solution in itself. We are asking more respect and recognition as strangers.

Not more food or blankets.

We are living in a concrete jungle - call it as you like, the so-called Europe.

The trash bin of human rights.

Rights that are constantly mistreated and not respected for the immigrants or the refugees… Clandestins, we are victims of police brutality, their violence without reasons, without any information about our rights or juridical procedures.

We experience their hate and their anger, everywhere. It is with violence when they arrests us in the street, it is with violence when they interrogate us in the police station, and again with violence they are bringing us to the court.

And it’s with disgust and disdain that we go out of the court without having received any juridical assistance during the whole time of our detention. In the hands of this justice that forgot its name and its role against injustice, where the proofs are not necessary, when the voices of the repressive forces are undeniable. An other aspect of the democratic disillusion.

In this jungle called Europe reigns a climate of fear and racism of the strangers. In the European supremacy, the distribution of passports and rights is unequal. Rights are given at birth to everyone of you, us refugees are ‘the great forgotten’ of this tragic history… We also want the same rights and even more, it’s a necessity for our endured paths, our political history, our struggles for freedom that have been paid with the price of our lives.

We have suffered too much. To endure even more in silence. We have only one life… why hating us like this, while one could live in mutual peace, without suffering.

Not the same equality of rights in front of justice, not the same rights to work, the right to live in security. Essential things that we need. In the fragile moments, simply the right to exist.

Is that too much to ask or what?

I am wondering to who belongs the right to give the right to have rights.

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

To μέγιστο μέγεθος των αρχείων είναι 16ΜΒ. Επιτρέπονται όλες οι γνωστές καταλήξεις αρχείων εικόνας,ήχου, βίντεο. ΠΡΟΣΟΧΗ! Για να υπάρχει η δυνατότα embed ενός video πρέπει να είναι της μορφής mp4 ή ogg.

Νέο! Επιλέξτε ποιά εικόνα θα απεικονίζεται στην αρχή του σχόλιου.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License