Μια πολιτική τοποθέτηση με αφορμή τις ενδοκινηματικές καταγγελίες και την εκμετάλλευση τους από την κρατική εξουσία και τα ΜΜΕ

Τον τελευταίο καιρό βιώσαμε στα Εξάρχεια μια πρωτοφανή κατάσταση με καταγγελίες να αναρτώνται δημόσια η μία μετά την άλλη και να στοιχειοθετούν κατηγορίες για ομάδες και πρόσωπα εντός του κινήματος. Η υγιής αυτοκριτική είναι κάτι που φαίνεται να βρίσκεται μίλια μακριά απ’ τη σκέψη μας προς το  παρόν. Αυτό το κείμενο αποτελεί μια προσπάθεια αναστοχασμού για τα γεγονότα των τελευταίων εβδομάδων στα Εξάρχεια.

Εξαρχής, πρέπει να διευκρινίσω ότι αφορμή για τη συγκεκριμένη τοποθέτηση αποτελεί το παρακάτω άρθρο που δημοσιεύθηκε στην δεξιά φυλλάδα «Καθημερινή» και έπειτα διακινήθηκε και από άλλα μέσα, όπως το policenet:

http://www.kathimerini.gr/973780/gallery/epikairothta/ereynes/mpiznes-anarxikwn-me-prosfyges-sta-e3arxeia

 

Τον τελευταίο καιρό βιώσαμε στα Εξάρχεια μια πρωτοφανή κατάσταση με καταγγελίες να αναρτώνται δημόσια η μία μετά την άλλη και να στοιχειοθετούν κατηγορίες για ομάδες και πρόσωπα εντός του κινήματος. Η υγιής αυτοκριτική είναι κάτι που φαίνεται να βρίσκεται μίλια μακριά απ’ τη σκέψη μας προς το  παρόν.

 

«Τα εν οίκω μη εν δήμω»

 

Αυτό ίσχυε μέχρι πρότινος και το indymedia ως ανεξάρτητο μέσο αντιπληροφόρησης/ κινηματικός δίαυλος επικοινωνίας είχε θεσπίσει κάποιους κανόνες για τις αναρτήσεις που δημοσιοποιούνται. Ένας κανόνας φαινόταν πολύ απλός και καθολικός: απαγορεύονται τα κείμενα που περιέχουν αναφορές που θα μπορούσαν να θέσουν σε κίνδυνο άτομα ή συλλογικότητες.

Προφανώς, σ’ αυτό το σημείο κάτι πήγε στραβά και οι πληροφορίες που αναρτήθηκαν στο αυτοδιαχειριζόμενο μέσο επικοινωνίας αποτελούν πηγή πληροφοριών για την αστυνομία. Τίθεται, έτσι, ένα ζήτημα αξιοπιστίας διότι αυτή η καθολικότητα (του κανονισμού ανάρτησης) δεν φαίνεται να ισχύει πράγματι. Φτάσαμε στο σημείο όπου ανέβηκε στο indymedia καταγγελία με κατάλογο αντικειμένων που βρέθηκαν στην Αραχώβης 44 και η ομάδα που υπερασπίστηκε την κατάληψη  ζητούσε δημόσια φωτογραφίες των ευρημάτων ως αποδεικτικά στοιχεία!! Από εδώ προκύπτει πόσο βαθιά μέσα μας έχει ριζώσει η κουλτούρα της απονενοημένης πληροφορίας και της εικόνας, καθώς φυσικά και η λογική του μπάτσου-εγκληματολόγου.

Έπειτα, ως απάντηση στο κείμενο των εκκενωτών της Αραχώβης 44, η ομάδα υπεράσπισης της Α44 δημοσίευσε μια πληθώρα κειμένων όπου στοχοποιούν δημόσια, ανοιχτά και ξεκάθαρα συλλογικότητες των Εξαρχείων για εγκληματικές ενέργειες παραθέτοντας ακριβή στοιχεία. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει και η χρήση ψευδωνύμων-ονομάτων στις καταγγελίες, οι οποίες στοχοποιούν συγκεκριμένα άτομα και τους αναδεικνύουν ως ενορχηστρωτές μιας εξαρχειώτικης εγκληματικότητας και βίας. Στα σχόλια των κειμένων επίσης η στοχοποίηση των ατόμων συνεχίστηκα χρησιμοποιώντας ακόμα και ολόκληρα τα πραγματικά ονόματα των ατόμων! Από το άρθρο της παλιοφυλλάδας «Καθημερινή» φαίνεται ξεκάθαρα ότι αυτά τα ονόματα (τα οποία οι υπερασπιστές της κατάληψης πασάρουν ως ψευδώνυμα) είναι γνωστά στην εξουσία και οι απαγγελμένες κατηγορίες προστίθενται στο εγκληματικό προφίλ τους.

 

«Σιωπή σημαίνει συνενοχή»

 

Αυτό το μότο μας συνοδεύει εδώ και πολλές δεκαετίες και είναι ένα όπλο των απανταχού εξεγερμένων απέναντι στους νοικοκυραίους και τους φιλήσυχους πολίτες. Όμως, το όπλο αυτό το στρέψαμε τώρα εναντίον μας.

Το indymedia, καθώς και ο ‘χώρος’, προτίμησαν την απόλυτη σιωπή απέναντι στα γεγονότα και αυτή τη φορά βλέπουμε πως η σιωπή μπορεί πράγματι να λέει πολλά. Δεν έχουμε αναρωτηθεί ακόμη, ποιος είναι αυτό ο λεγόμενος ‘α/α χώρος’, πως έχει δομηθεί αυτό το μεταφυσικό υποκείμενο το οποίο ο καθένας επικαλείται για να δικαιολογηθεί και να πράξει αυτοβούλως.

Υπάρχουν συλλογικότητες στα Εξάρχεια που θορυβήθηκαν απ’ τα γεγονότα και τις ασταμάτητες καταγγελίες/κατηγορητήρια? Και αν υπάρχουν, γιατί ποτέ δεν δημοσιοποίησαν τη θέση τους? Μια ρητορική ερώτηση, προφανώς, που εκφράζεται από πολύ κόσμο εντός  του κινήματος. Ίσως αυτός ο χώρος, ο εδαφικός χώρος των Εξαρχείων, δεν τους χωρά όλους· ή τουλάχιστον έτσι φαίνεται να πιστεύουν κάποιοι. Είναι εύκολο, φυσικά, να κρύβεσαι πίσω από ανώνυμες διαδικασίες και να καταγγέλλεις ανοιχτά κάποιους αλλά είναι πιο δύσκολο να αιτιολογείς τις πράξεις σου με πολιτικό πρόσημο.

 

Indymedia

 

Το indymedia θα έπρεπε να τοποθετηθεί δημόσια για τις δημοσιεύσεις των τελευταίων εβδομάδων και να αναστοχαστεί πάνω στις επιπτώσεις αυτών των δημοσιεύσεων, καθώς και στην πολιτική δημοσίευσης ή την εγκυρότητα της δράσης κάποιων συνδιαχειριστών. Με σεβασμό στο εγχείρημα, δημοσιεύω αυτό το άρθρο στο ίδιο το indymedia θέλοντας να τοποθετηθώ δημόσια επί των προβλημάτων που αναδείχθηκαν.

Πιο συγκεκριμένα, ένας μέλος της διαχειριστικής του indymedia τοποθετήθηκε δημόσια και υποστήριξε ότι δεν ενέκρινε τη δημοσίευση των εκκενωτών γιατί αποτελούσε ανοιχτή καταγγελία και δεν μίλησε καθόλου για τις καταγγελίες των υπερασπιστών της Α44. Σ’ έναν εξωτερικό παρατηρητή αυτό φαντάζει σαν στο μυαλό του συνδιαχειριστή να εμφανίζονται 2 μέτρα και 2 σταθμά. Αυτό το μέλος, επίσης, δεν δίστασε να λασπολογήσει δημόσια ένα άλλο πρώην μέλος της διαχειριστικής συνέλευσης άνευ λόγου και αιτίας απ’ όσο φάνηκε. Τα άρθρα που εγκρίθηκαν και δημοσιοποιήθηκαν αποτέλεσαν την πηγή (όπως είναι φανερό) για να γραφτεί το παραπάνω εμετικό άρθρο και να στηθούν κατηγορίες για συλλογικότητες και άτομα κατευθείαν στα γραφεία της ασφάλειας.

 

Το ερώτημα είναι: Γιατί άρθηκαν οι κανόνες του indymedia και γιατί επιτράπηκε να δημοσιευθούν κατηγορίες για άτομα (με πραγματικά ονόματα) και συλλογικότητες των Εξαρχείων? Θα αναλάβει κανείς την ευθύνη ή θα θαφτεί κάτω απ’ το χαλί κ’ αυτό το γεγονός? Αυτή η καθολική απαγόρευση στοχοποίησης γιατί έγινε μερική?

 

Πρέπει να αναθεωρήσουμε τους τρόπους δράσης μας και να σταματήσουμε να αποτελούμε ένα εργαλείο στα χέρια του κράτους.

 

Υγ: Αυτό το κείμενο αποτελεί μια πρώτη απόπειρα αναστοχασμού και αυτοκριτικής και φυσικά περιλαμβάνομαι κ εγώ ως ατομικότητα εντός αυτού του πλαισίου. Τα θέματα αυτά φαίνεται να απασχολούν και να προβληματίζουν πολύ κόσμο του κινήματος.

 

Ατομικότητα εντός του κινήματος

O σχολιασμός έχει απενεργοποιηθεί.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License