ΜΟΛΛΥ ΣΤΑΪΜΕΡ (Μέρος Β΄)

https://anarchypress.wordpress.com/2018/04/27/%CE%BC%CE%BF%CE%BB%CE%BB%CF%85-%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%8A%CE%BC%CE%B5%CF%81-%CE%BC%CE%AD%CF%81%CE%BF%CF%82-%CE%B2%CE%84

Η κομμουνιστική καταπίεση στη Ρωσία

Flesin, Volin, Steimer (1926)

Το κράτος δέχτηκε να αποφυλακιστούν και να φύγουν στη Ρωσία με δικά τους έξοδα. Σύντροφοί τους μάζεψαν το ποσό που απαιτούνταν για την απέλαση. Έτσι, στις 24 Νοεμβρίου 1921 οι 4 αναρχικοί μαζί με τη γυναίκα του Έιμπραμς, Μαίρη, έπλευσαν για τη σοβιετική Ρωσία. Η εφημερίδα Fraye Arbeter Shtime (FAS) έγραψε ότι «δε θα δέχονταν το καλωσόρισμα που περίμεναν, αφού η Ρωσία δεν ήταν πια ένας παράδεισος για γνήσιους επαναστάτες, αλλά μια γη εξουσίας και καταπίεσης». Και όντως έτσι ήταν…

Μόλις η Μόλλυ πάτησε πόδι στην μητρική της γη (έφθασαν στη Μόσχα στις 24/12/1921), όπου μια αυτοδιαχειριζόμενη κυβέρνηση των εργατών είχε την εξουσία, βρέθηκε πάλι σε δυσκολία. Είδε τις φυλακές της Μπολσεβίκικης Ρωσίας γεμάτες, όπως αυτές απ’ τις οποίες είχε φύγει. Όχι με Μεγάλους Δούκες και στρατηγούς των Τσάρων, αλλά με άνδρες και γυναίκες της εργατικής τάξης. Είχαν τολμήσει να κάνουν στη Ρωσία ότι είχε κάνει αυτή στις ΗΠΑ –είχαν κριτικάρει την κυβέρνηση– ή τουλάχιστον ήταν ύποπτοι δυσαρέσκειας.

Ο Μπέργκαμ και η Γκόλντμαν είχαν ήδη απελαθεί πίσω στις ΗΠΑ, πέφτοντας από τα σύννεφα με την τροπή της επανάστασης. Ο Κροπότκιν είχε πεθάνει το Φεβρουάριο, η εξέγερση της Κροστάνδης είχε συντριβεί, εκατοντάδες αναρχικοί και άλλοι επαναστάτες σάπιζαν στις φυλακές και τα γκούλαγκ, όπου το κρύο, η πείνα και το σκορβούτο τους ισοπέδωνε, ή είχαν εκτελεστεί με τη μπολσεβίκικη τακτική razstrel (εκτέλεση με πυροβολισμό χωρίς ακρόαση ή προειδοποίηση), και τα σοβιέτ των εργατών και αγροτών είχαν γίνει όργανα της κομματικής δικτατορίας, σύμβολα της νέας γραφειοκρατίας.[1]

Ο  Έιμπραμς άνοιξε το πρώτο ατμοσιδερωτήριο στη Μόσχα, στο ισόγειο του σοβιετικού υπουργείου εξωτερικών. Παράλληλα, συνεργάστηκε με τους αναρχοσυνδικαλιστές της εφημερίδας Golos Truda (Εργατική Φωνή), που δεν είχαν δεχτεί ακόμα την καταστολή της «δικτατορίας του προλεταριάτου».[2] Η Μόλλυ γνώρισε τον Σένια Φλέσιν, που θα γινόταν ο σύντροφός της μέχρι το τέλος. Ο Φλέσιν συμμετείχε στη Golos Truda στο Πέτρογκραντ και στην αναρχική Συνομοσπονδία NABAT στην Ουκρανία. Γράφοντας στην εφημερίδα της Συνομοσπονδίας το Μάρτιο του 1919, τόνιζε ότι «οι Μπολσεβίκοι ύψωσαν ένα Σινικό τείχος ανάμεσα σ’ αυτούς και το λαό». Το Νοέμβριο του 1920 η Συνομοσπονδία διαλύθηκε και ο Σένια, μαζί με τους Βολίν, Μαρκ Μράτσνι, Ααρών και Φάνι Μπάρον, συνελήφθησαν και μεταφέρθηκαν σε φυλακές της Μόσχας. Απελευθερώθηκαν σύντομα, και ο Σένια γύρισε στο Πέτρογκραντ, γνώρισε τη Μόλλυ λίγο μετά την άφιξή της στη Ρωσία και ερωτεύτηκαν.

Ενοχλημένοι καθώς ήταν από την κομμουνιστική καταστολή, ο Σένια και η Μόλλυ οργάνωσαν την Κοινότητα για την Υποστήριξη των Αναρχικών Φυλακισμένων, ταξιδεύοντας στη Ρωσία για να βοηθήσουν τους έγκλειστους συντρόφους τους. Την 1η Νοεμβρίου 1922 συνελήφθησαν με την κατηγορία της «παροχής βοήθειας σε εγκληματικά στοιχεία» και λόγω του ότι επικοινωνούσαν με αναρχικούς στο εξωτερικό. Καταδικάστηκαν σε 2 χρόνια εξορίας στη Σιβηρία. Ξεκίνησαν απεργία πείνας στο Πέτρογκραντ στις 17 Νοεμβρίου και απελευθερώθηκαν την επόμενη μέρα. Τους επιβλήθηκε απαγόρευση εξόδου από την πόλη και να δίνουν το «παρόν» στους μπάτσους κάθε 48 ώρες.

Σύντομα επέστρεψαν στη δράση τους εκ μέρους των φυλακισμένων συντρόφων τους. Στις 9 Ιουλίου 1923 οι μπάτσοι μπήκαν στο δωμάτιο που έμεναν και τους συνέλαβαν ξανά με την κατηγορία της προπαγάνδισης αναρχικών ιδεών, για παραβίαση των άρθρων 60-63 του Σοβιετικού Ποινικού Κώδικα. Διαχωρίστηκαν από τους υπόλοιπους συντρόφους και άρχισαν πάλι απεργία πείνας. Μετά από διαμαρτυρίες που έγιναν στον Τρότσκι από ξένους αναρχοσυνδικαλιστές σε συνέδριο της Κόκκινης Διεθνούς των Επαγγελματικών Συνδικάτων (Προφιντέρν) πέτυχαν την αποφυλάκισή τους. Τώρα, όμως, κινδύνευαν με απέλαση από τη χώρα. Έτσι, στις 27 Σεπτεμβρίου 1923 μεταφέρθηκαν με πλοίο στη Γερμανία.

Στην εξορία

Πήγαν αμέσως στο Βερολίνο, όπου τους περίμεναν η Γκόλντμαν και ο Μπέργκμαν. Έφτασαν πεινασμένοι και άφραγκοι και χωρίς μόνιμο διαβατήριο. Για τα επόμενα 25 χρόνια έζησαν σαν πολίτες «Νάνσεν», αναρχικοί χωρίς πατρίδα, μέχρι που απέκτησαν Μεξικανική υπηκοότητα το 1948. Από το Βερολίνο η Μόλλυ δημοσίευσε δύο άρθρα στην εφημερίδα του Λονδίνου Freedom, το «Αποχωρώντας από τη Ρωσία» (δημοσιεύτηκε τον Ιανουάριο του 1924) και το «Οι Κομμουνιστές σαν Φυλακιστές» (δημοσιεύτηκε το Μάιο του 1924), στα οποία περιέγραφε τις πρόσφατες εμπειρίες της.

Στο Βερολίνο, και μετά στο Παρίσι, ο Σένια και η Μόλλυ συνέχισαν τη δουλειά τους με την υπεράσπιση των αναρχικών. Μαζί με τους Μπέργκμαν, Γκόλντμαν, Αλεξάντερ Σαπίρο, Βολίν και Μράτσνι συνεργάστηκαν στην Επιτροπή για την Υπεράσπιση των Επαναστατών που φυλακίστηκαν στη Ρωσία (1923-1925) και το Ταμείο Αλληλεγγύης για το Διεθνή Σύνδεσμο Εργατών για τους Αναρχικούς και Αναρχο-συνδικαλιστές που φυλακίστηκαν στη Ρωσία (1926-1932), στέλνοντας συνέχεια δέματα και μηνύματα συμπαράστασης στους φυλακισμένους και εξόριστους συντρόφους τους. Τα αρχεία τους ήταν γεμάτα από γράμματα φυλακισμένων στη Σιβηρία, τη Λευκή Θάλασσα, την Κεντρική Ασία, από μέρη με εξωτικά ονόματα όπως Πινέγκα, Μινούσινσκ, Ουστ-Κούλομ, Νάριμ και Γιένισελσκ, που συνιστούσαν το Αρχιπέλαγος των Γκούλαγκ. Κάποια από τα γράμματα που είχαν, ήταν από αναρχικούς που είχαν γνωρίσει στην Αμερική.

Στο Παρίσι, όπου η Μόλλυ και ο Σένια πήγαν το 1924, έζησαν σε ένα δωμάτιο, με τον Βολίν και την οικογένειά του, πριν μετακομίσουν μαζί με άλλον έναν αναρχικό φυγά, το Ζακ Ντουμπίνσκι. Το 1927 συνεργάστηκαν με τους Βολίν, Ντουμπίνσκι και Μπέργκμαν στην Ομάδα Αμοιβαίας Βοήθειας στο Παρίσι για να σταθούν αλληλέγγυοι σε εξόριστους αναρχικούς, όχι μόνο από τη Ρωσία αλλά και από Ιταλία, Ισπανία, Πορτογαλία, Βουλγαρία. Άφραγκοι, χωρίς χαρτιά, και με το συνεχή κίνδυνο απέλασης, που σε κάποιες περιπτώσεις μπορεί να σήμαινε και θάνατο.

Παράλληλα, συνεργάστηκαν με τους Βολίν, Μπέργκμαν και άλλους στην αποκήρυξη της Οργανωτικής Πλατφόρμας που σχεδιάστηκε από έναν άλλο ρώσο εξόριστο, τον Πίτερ Αρσίνοβ, με τη βοήθεια του Νέστορα Μάχνο. Για το Σένια και τη Μόλλυ, η Οργανωτική Πλατφόρμα,[3] που πρότεινε τη δημιουργία μιας κεντρικής εκτελεστικής επιτροπής, περιείχε σπόρους εξουσιασμού και συγκρουόταν με τη βασική αναρχική αρχή της τοπικής αυτονομίας. «Αλοίμονο», έγραψε η Μόλλυ το Νοέμβριο του 1927, «το όλο πνεύμα αυτής της «πλατφόρμας» διακατέχεται με την ιδέα ότι οι μάζες ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΑ ΚΑΘΟΔΗΓΟΥΜΕΝΕΣ κατά τη διάρκεια της επανάστασης. Εκεί αρχίζει το κακό, όλα τα υπόλοιπα… βασίζονται σ’ αυτή τη γραμμή. Υπερασπίζεται ένα Αναρχικό Κομμουνιστικό Εργατικό Κόμμα, ένα στρατό… για ένα σύστημα άμυνας της επανάστασης που αναπόφευκτα θα οδηγήσει στη δημιουργία ενός συστήματος κατασκοπείας, ανακριτών, φυλακών και δικαστών, συνεπώς μια TCHEKA».[4]

Ο Σένια και η Μόλλυ πήγαν πάλι στο Βερολίνο όπου ο Σένια εργάστηκε σα φωτογράφος, με μεγάλη επιτυχία, αλλά γύρισαν πίσω στο Παρίσι το 1933 όταν ο Χίτλερ κατέλαβε την εξουσία. Το 1926 ξαναβρέθηκαν στο σπίτι του Βολίν με το ζευγάρι Έιμπραμς, που έφτασαν από τη Ρωσία, απογοητευμένοι από το σοβιετικό σύστημα. Στη συνέχεια πήγαν στο Μεξικό, όπου έζησαν μέχρι το τέλος της ζωής τους. Όσο για τους υπόλοιπους παλιούς συντρόφους τους, ο Λατσόφσκι πήγε στο πατρικό του στο Μινσκ και δεν ακούστηκε κάτι γι’ αυτόν (γράφτηκε ότι σκοτώθηκε από τους Ναζί), ο Λίπμαν εργάστηκε σαν αγρονόμος ώσπου με το Μεγάλο Διωγμό του Στάλιν συνελήφθη και εκτελέστηκε. Η γυναίκα του Έθελ στάλθηκε σε στρατόπεδο συγκέντρωσης της Σιβηρίας για 10 χρόνια και μετά βρέθηκε να ζει στη Μόσχα, μόνη της και άπορη.[5] Ο μοναχογιός τους σκοτώθηκε στο μέτωπο κατά τον πόλεμο με το Χίτλερ.

Το ξέσπασμα του πολέμου το 1939 τους βρήκε στο Παρίσι. Σύντομα, λόγω των εβραϊκών ριζών τους και των δικών που είχαν ως αναρχικοί, βρέθηκαν στο στόχαστρο. Η Μόλλυ φυλακίστηκε στις 18 Μαΐου 1940, ενώ ο Σένια, με τη βοήθεια Γάλλων συντρόφων, κατάφερε να διαφύγει σε άλλες περιοχές της χώρας, που δεν είχαν ακόμα καταληφθεί. Η Μόλλυ με κάποιο τρόπο κατάφερε να διαφύγει και οι δυο τους πήγαν στη Μασσαλία, όπου είδαν για τελευταία φορά το φίλο τους Βολίν το φθινόπωρο του 1941. Σύντομα πέρασαν τον Ατλαντικό και πήγαν στην Πόλη του Μεξικό.

Για τα επόμενα 20 χρόνια, ο Σένια λειτούργησε ένα στούντιο φωτογραφίας με το όνομα Σέμο (από το Σε-νια και Μό-λλυ). Τότε δημιούργησαν στενή σχέση με τους ισπανούς συντρόφους της ομάδας Tierra y Libertad (Γη και Ελευθερία), και είχαν και επαφή με τους Έιμπραμς, παρά τη φιλία που είχαν εκείνοι με τον Τρότσκι, που ήταν κι αυτός εξόριστος εκεί. Ο Έιμπραμς εξέδωσε μια εφημερίδα στη γλώσσα Yiddish, ενώ η Μόλλυ είχε τακτική επικοινωνία με αναρχικά έντυπα, καθώς μιλούσε άνετα ρωσικά, Yiddish, αγγλικά, γερμανικά, γαλλικά και ισπανικά. Έζησε στην πόλη Cuernavaca με το σύντροφό της, μέχρι το θάνατό της από ανακοπή καρδιάς στις 23 Ιουλίου 1980. Ο Σένια, συντετριμμένος από το χαμό της συντρόφου του, εξέπνευσε στις 19 Ιουνίου 1981.

Μετάφραση-Απόδοση: Αναρχικός Πυρήνας ΞΑΝΑ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ

Παραπομπές

  1. «Το Κομμουνιστικό Κόμμα έδωσε μεγάλη προσοχή στις επιθυμίες των μαζών. Έχοντας γράψει στα λάβαρά του δελεαστικά συνθήματα, που κεντρίζανε τον ενθουσιασμό των εργαζομένων, τους παρέσυρε στον αγώνα, δίνοντάς τους την υπόσχεση ότι θα τους οδηγήσει στο ωραίο βασίλειο του σοσιαλισμού, που μόνο οι μπολσεβίκοι ήξεραν να οικοδομήσουν.

»Οι εργάτες και οι αγρότες, πλημμυρισμένοι από μια άπειρη χαρά, τους πίστεψαν.

»Επιτέλους, η σκλαβιά που υποστήκαμε κάτω απ’ το ζυγό των γαιοκτημόνων και των καπιταλιστών, θ’ ανήκει σε λίγο στη μυθολογία» σκέπτονταν… Διαμέσου μιας έντεχνης προπαγάνδας, τα παιδιά του λαού παρασύρθηκαν κι εντάχθηκαν στις γραμμές του κόμματος, όπου υποβλήθηκαν σε μια αυστηρή πειθαρχία. Ύστερα, νιώθοντας αρκετά ισχυροί, οι κομμουνιστές εκτόπισαν σταδιακά από την εξουσία, αρχικά, τους σοσιαλιστές των άλλων τάσεων κι έπειτα έδιωξαν τους εργάτες και τους αγρότες απ’ τις κρατικές υπηρεσίες, ενώ συνέχιζαν να κυβερνούν στ’ όνομά τους.

»Μ’ αυτό τον τρόπο, οι κομμουνιστές αντικατέστησαν την εξουσία των εργαζομένων, την οποία είχαν σφετεριστεί, με την εξουσία των κομμισαρίων, που συνοδευόταν από όλη την αυθαιρεσία και το δεσποτισμό της προσωπικής εξουσίας. Ενάντια σε κάθε λογική και αντίθετα με τη θέληση των εργαζομένων, άρχισαν να οικοδομούν πεισματικά ένα κρατικό σοσιαλισμό, με σκλάβους, αντί να οικοδομήσουν μια κοινωνία βασισμένη στην ελεύθερη εργασία», [Ιζβέστια (της Κρονστάνδης) Νο. 14, Τετάρτη 16 Μάρτη 1921].

  1. Οι αναρχικοί είχαν σημαντική επιρροή. Η Αναρχική Ομοσπονδία Μόσχας για παράδειγμα είχε μεγάλες ομάδες σε διάφορες περιοχές της πόλης, όπως Sokolniki, Presnia, Zamoskvoriechie, Lefortovo. Το «Σπίτι της Αναρχίας», ένα τεράστιο σπίτι στην Malaya Dmitrovka είχε γίνει κέντρο αναρχικής δραστηριότητας, με συχνές μεγάλες συζητήσεις/διαλέξεις από τους Μπάρμας, Κοβάλεβιτς, Κρουπένιν, Ασκάροβ, Πιρό, A. Γκορντίν κ.ά. Σκόπευαν μάλιστα να επανεκδόσουν την εφημερίδα Αναρχία σε καθημερινή βάση. Η μεγαλύτερη επιρροή που είχαν ήταν στους σιδηροδρομικούς. Προπαγανδιστική δουλειά γινόταν και σε πολλές άλλες πόλεις της κεντρικής Ρωσίας, όπως Riazan, Smolensk, Tula, Tver, Kostroma, Yaroslavl, κ.ά. Ίδρυσαν τους «Μαύρους Φρουρούς», ένοπλη οργάνωση, της οποίας την οχύρωση σε κατειλημμένο σπίτι ανέλαβε ο Καϊντάνοβ, παλιός αναρχικός. Ο σχηματισμός των «Μαύρων Φρουρών» εξαγρίωσε τους Μπολσεβίκους, που εξαπέλυσαν πρόστυχες κατηγορίες εναντίον των αναρχικών και προετοίμασαν τη διάλυσή τους. Οι συνήθεις κατηγορίες από το κόμμα και τον κυβερνητικό τύπο ήταν ότι έκλεβαν, λήστευαν, διέλυαν περιουσίες στα σπίτια που καταλάμβαναν, φιλοξενούσαν Λευκο-Φρουρούς (τους αντίπαλους των Κόκκινων Φρουρών) στις τάξεις τους κ.ά.

Μετά το πογκρόμ εναντίον αναρχικών τη νύχτα της 11ης προς 12η Απρίλη 1918, όταν ο κομμουνιστικός στρατός επιτέθηκε με αυτόματα και κανόνια εναντίον των κτιρίων που στέγαζαν σπίτια και γραφεία των αναρχικών ομάδων, όπως τα γραφεία της Αναρχικής Ομοσπονδίας Μόσχας (που τότε είχε μεγάλη επιρροή στον πληθυσμό της πόλης), οι «Άμεσοι Σοσιαλιστές», η Ποβάρσκαγια, και το σπίτι της Αναρχικής Ομάδας Ντόνσκαγια, σταμάτησαν στο δρόμο μέλη της συντακτικής ομάδας της Golos Truda, τους Ζάμπρεζχνεβ, Γιάρτ-τσουκ (και οι δύο έγιναν Κομμουνιστές) και το συγγραφέα αυτού του κειμένου [Maximov]. Μόνο η ψυχραιμία, τούς έσωσε από το λυντσάρισμα. Αλλά δεν ήταν μόνο αυτό. Η κυβέρνηση «θεώρησε» ότι η επιχείρηση δεν ήταν εναντίον Αναρχικών, αλλά εναντίον «ληστών» και «Λευκο-Φρουρών» που πρόσκεινται στο Αναρχικό κίνημα, το οποίο δε μπορεί να τους ξεφορτωθεί, και έφεραν κάποιους κακομοίρηδες που δήθεν αναγνώρισαν τους δράστες των «κλοπών». Πάντως, σύμφωνα με την Τσε-Κα, οι αναρχικοί σχεδίαζαν εξέγερση στις 18 του μηνός, αλλά το μόνο που αναρχικές πηγές καταθέτουν ήταν ότι απλά σχεδίαζαν μια γενική συνέλευση στις 14 του μηνός. Τη νύχτα εκείνη δολοφονήθηκαν περίπου 40 αναρχικοί, ενώ σκοτώθηκαν και 10-12 Τσεκιστές (μέλη τη Τσε-Κα) και στρατιώτες. Συνελήφθησαν περίπου 500 αναρχικοί.

Ανάμεσα στους «ληστές» που «αναγνωρίστηκαν» ήταν παλιοί επαναστάτες όπως ο Κχοντούνοβ, ο Κνιάσιεβ και άλλοι. Ακόμα και περαστικοί κατηγορήθηκαν ως «ληστές»! Κάποιοι «γνωστοί» (ιδεολογικοί όπως έλεγαν οι κομμουνιστές) αναρχικοί απελευθερώθηκαν σύντομα, αλλά οι άλλοι κρατήθηκαν. Η βαναυσότητα έφτασε στο αποκορύφωμα με τη δολοφονία του Κχοντούνοβ, την ώρα που «πήγαινε να δραπετεύσει», όπως είπαν.

Αναρχικές εφημερίδες απαγορεύτηκαν. Η εβδομαδιαία «Αναρχία» (Anarchia), η «Svobodnaja Kommuna» (Ελεύθερη Κομμούνα), η Αναρχο-Συνδικαλιστική «Golos Truda» της οποίας το πρωινό φύλλο είχε βγει απ’ το τυπογραφείο έκλεισε την επόμενη μέρα. Ξεκίνησε μια περίοδος αριστερής τρομοκρατίας. Το πογκρόμ σάρωσε όλη τη Σοβιετική Ρωσία. Παντού ο ίδιος τρόμος επαναλήφθηκε, ίσως σε μικρότερη κλίμακα.

Αξίζει να σημειωθεί ότι τη νύχτα της επίθεσης ο Πίτερς, δεύτερος στην ιεραρχία στην Τσε-Κα, περιέφερε το βρετανό διπλωμάτη Λόκχαρτ γύρω από τα κατεστραμμένα στέκια των αναρχικών για να δώσει το μήνυμα στις Δυτικές δυνάμεις ότι οι Μπολσεβίκοι είχαν τον έλεγχο. Αναφερόμενος σε μια αναρχική που δολοφονήθηκε με μια σφαίρα στο λαιμό ενώ κείτονταν στο πάτωμα, είπε ότι ήταν πόρνη.

Το σχέδιο ήταν καλομελετημένο και τέθηκε σε εφαρμογή σε καίρια χρονική στιγμή. Έγινε πριν να έχει χρόνο το Αναρχικό κίνημα να αποκρυσταλλωθεί. Ήταν ακόμη στο στάδιο της αυτο-συνειδητοποίησης. Δεν είχε συμπαγές περιεχόμενο και δεν είχε δυναμώσει οργανωτικά μέσα και έξω από τα εργοστάσια και τα χωριά. Οι τρομοκρατικές πρακτικές που υιοθέτησαν από εκείνη τη στιγμή οι Μπολσεβίκοι απoδείχτηκαν πολύ ισχυρές για ένα μη συμπαγές κίνημα. Η τρομοκρατική πρακτική σχεδόν κατέστρεψε αυτό το κίνημα, κάνοντας αδύνατη τη συνέχισή του.

Οι αναρχικές δραστηριότητες πήγαν πίσω σημαντικά, σαν αποτέλεσμα των κυβερνητικών πογκρόμ. Οι ομάδες διαλύθηκαν, και πέρασε πολύς χρόνος μέχρι να ανασχηματιστούν. Έμειναν κάποια άτομα που συνέχισαν την Αναρχική προπαγάνδα στα εργοστάσια και στους σιδηρόδρομους όπου υπήρχε αναρχική επιρροή για κάποιο καιρό. Πέρασε πάνω από ένας μήνας ώσπου η Ομοσπονδία της Μόσχας επανήλθε με την έκδοση της «Αναρχίας».

Ο Λένιν έγραψε στο «Γράμμα στους Συντρόφους» στις 17/10/1918 («Lenin’s Works», Mo-scow, 1923, σ. 283): «Είναι σχεδόν ομόφωνη γνώμη όλων, ότι η επικρατούσα διάθεση των μαζών είναι στο χείλος της απόγνωσης, και ευνοεί την ανάπτυξη του Αναρχισμού». Ο Τρότσκι, που συμμετείχε ενεργά στην καταστολή των αναρχικών, μίλησε για «χουλιγκανισμό», πάγια ρητορική αυτών που εξαπολύουν συκοφαντίες εναντίον των αναρχικών.

  1. Σε απάντηση προς την «Πλατφόρμα» οι Σομπόλ, Σβαρτς, Στάιμερ, Βολίν, Λία, Ρομάν Ερβαντιάν και Φλέσιν γράφουν από το Παρίσι το 1927: Δε συμφωνούμε με τη θέση της Πλατφόρμας «ότι οι πιο σημαντικοί λόγοι για την αδυναμία του αναρχικού κινήματος είναι η απουσία οργανωτικών αρχών». Πιστεύουμε ότι αυτό το θέμα είναι πολύ σημαντικό επειδή η Πλατφόρμα επιδιώκει να εγκαθιδρύσει μια κεντρική οργάνωση (ένα κόμμα) που θα έφτιαχνε «μια πολιτική και τακτική γραμμή για το αναρχικό κίνημα». Αυτό υπερθεματίζει τη σημασία και το ρόλο της οργάνωσης.

Δεν είμαστε ενάντια σε μια αναρχική οργάνωση. Καταλαβαίνουμε τις επιβλαβείς συνέπειες της έλλειψης οργάνωσης στο αναρχικό κίνημα. Θεωρούμε τη δημιουργία μιας αναρχικής οργάνωσης απολύτως αναγκαία… Αλλά δεν πιστεύουμε ότι η οργάνωση, σαν τέτοια, μπορεί να είναι πανάκεια. Δεν υπερβάλλουμε για την αναγκαιότητά της, και δε βλέπουμε την ανάγκη ή το όφελος ώστε να θυσιάσουμε αναρχικές αρχές και ιδέες για χάρη της οργάνωσης. Βλέπουμε τους ακόλουθους λόγους για την αδυναμία του αναρχικού κινήματος:

α) Η σύγχυση στις ιδέες μας για μια σειρά θεμελιωδών ζητημάτων, όπως η σύλληψη της κοινωνικής επανάστασης, της βίας, της περιόδου μετάβασης, της οργάνωσης.

β) Η δυσκολία να δεχτεί τις ιδέες μας ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού. Πρέπει να λάβουμε υπ’ όψιν τις υπάρχουσες προκαταλήψεις, συνήθειες, μόρφωση, το γεγονός ότι μια μεγάλη ομάδα ανθρώπων επιζητούν το συμβιβασμό παρά τη ριζική αλλαγή.

γ) Η καταστολή.

… Επαναλαμβάνουμε αυτό που δηλώσαμε όταν σχηματίσαμε τη NABAT (Οργάνωση Ουκρανών Αναρχικών το 1917-1921): «Υπάρχει εγκυρότητα σε όλες τις αναρχικές σχολές σκέψης. Πρέπει να πάρουμε υπόψιν όλες τις διαφορετικές τάσεις και να τις δεχτούμε».

… Η σύνθεση σ’ αυτό τον τομέα χρειάζεται επίσης. Δεν μπορούμε να επιβεβαιώσουμε ότι ο αναρχισμός είναι μια θεωρία τάξεων και να απορρίψουμε αυτούς που προσπαθούν να δώσουν έναν ανθρώπινο χαρακτήρα. Και δε μπορούμε να δηλώσουμε όπως κάνουν μερικοί ότι ο αναρχισμός είναι ανθρωπιστικό ιδανικό για όλους τους ανθρώπους και να κατηγορήσουμε αυτούς που μένουν σε μια ταξική βάση μαρξιστικής παρέκκλισης. Ούτε, τέλος, μπορούμε να υποστηρίξουμε ότι ο αναρχισμός είναι μόνο μια ατομική σύλληψη που δεν έχει να κάνει τίποτα με την ανθρωπότητα σα σύνολο ή με μια «τάξη». Πρέπει να δημιουργήσουμε μια σύνθεση και να δηλώσουμε ότι ο αναρχισμός εμπεριέχει ταξικά στοιχεία όπως και ανθρωπισμό και ατομικές αρχές.

  1. Η μυστική αστυνομία που δημιούργησε ο Λένιν (Vserossiyskaya chrezvychaynaya komissiya po bor’bye s kontrrevolyutsiyei i sabotazhem), μετέπειτα NKVD και KGB και σήμερα FSB, αριθμούσε το 1921 διακόσιες χιλιάδες μπάτσους σε ένα μόνο τμήμα της, τους «Στρατιώτες για την Εσωτερική Άμυνα της Δημοκρατίας» (Vnutrenniye Voiska Ministerstva Vnutrennikh Del). Μετά την απόπειρα δολοφονίας του Λένιν από το μέλος του Σοσιαλιστικού Επαναστατικού Κόμματος, Φάνια Καπλάν, στις 30/8/1918 ο αρχηγός της Τσε-κά, Φέλιξ Τζερζίνσκι, εξαπέλυσε την εκστρατεία του «Κόκκινου Τρόμου».
  2. Μετά την απελευθέρωσή της, της είπαν απλά ότι «φυλακίστηκε κατά λάθος»!
Από την ΔΙΑΔΡΟΜΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ, φ. 114, Μάρτιος 2012

(Συνεχίζεται…)

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

To μέγιστο μέγεθος των αρχείων είναι 16ΜΒ. Επιτρέπονται όλες οι γνωστές καταλήξεις αρχείων εικόνας,ήχου, βίντεο. ΠΡΟΣΟΧΗ! Για να υπάρχει η δυνατότα embed ενός video πρέπει να είναι της μορφής mp4 ή ogg.

Νέο! Επιλέξτε ποιά εικόνα θα απεικονίζεται στην αρχή του σχόλιου.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License