ΑΥΤΟΝΟΜΟΣ/ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΚΟΣ


γεια σας! θα ηθελα καποιος να με διαφωτισει για τις διαφορες του αυτονομου και ελευθεριακου αλλα και του αυτονομου και ελευθεριακου σχηματος (σε σχολες).

@

από @ 01/04/2018 5:30 μμ.


Το ελευθεριακός αποτέλεσε και αποτελεί μια ονομασια-ομπρέλα για όλεςτις τάσεις των αναρχικών. Το αυτόνομος μπορεί αναφέρεται σε τρία διαφορετικά ρεύματα: στην ιταλική αυτονομία (μαρξιστές, αποτελούν και το βασικό ρεύμα της αυτονομίας στην ελλάδα), στη γερμανική αυτονομία (πιο κοντά στην αναρχία και κυρίως την εξεγερσιακή της τάση) και στην αυτονομία του καστοριάδη (υπήρχαν στην ελλαδα καστοριαδικες συλλογικότητες, δεν ξέρω αν υπάρχουν ακόμα). 
Τώρα για το αν οι συλλογικότητες στις σχολές γνωρίζουν σε τι αναφέρονται, δεν έχω ιδέα. Καλύτερα να απευθυνθείς στις ίδιες.

από @ 01/04/2018 8:15 μμ.


η γερμανικη αυτονομια τι σχεση εχει με το εξεγερσιακο κομματι; οπως υπαρχει στην ελλαδα τουλαχιστον; αντιεθνικιστες, αντισεξιστες και οικολογοι ειναι απ οσο εχω διαβασει

από ελευθεριακή σκέψη 01/04/2018 11:50 μμ.


Για μένα η αναρχία είναι η ομπρέλα που τα εμπεριέχει όλα, το ελευθεριακό είναι πολύ πιο εξειδικευμένος όρος και πεδίο σκέψης που απορρίπτει τόσο τις Μαρξιστικές επιρροές όσο και τον ατομικισμό, σαν οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος. Οι ελευθεριακοί εστιάζουν στον τρόπο κοινωνικής οργάνωσης σαν το πρώτο βήμα για οτιδήποτε. Ο τρόπος είναι ο οριζόντιος, μη εξουσιαστικός, και είναι πάρα πολύ συγκεκριμένος ώστε τίποτα να μην αναιρεί την οριζοντιότητα. Για να προκύψει μια τέτοια κοινωνική οργάνωση και να υπερασπίζεται την οριζοντιότητα της πρέπει πρώτα απ'όλα να ξεφύγει από κάθε χειραγώγηση που ασκούν οι πολιτικές οργανώσεις. Οι πολιτικές οργανώσεις, δηλαδή οι ναοί της ιδεολογίας, ιδρύονται ώστε να επιβάλουν και να κυριαρχήσουν "επάνω" από την κοινωνία. Είτε κόμματα είναι είτε αναρχικές πολιτικές οργανώσεις, η ελευθεριακή κοινωνική οργάνωση έχει τον πρωτεύοντα σκοπό να περιορίσει την επιρροή τους εντός της οργάνωσης. Για τις πολιτικές οργανώσεις η κοινωνική οργάνωση δεν είναι παρά ένα εργαλείο ή μέσο για να επιτευχθούν οι πολιτικοί τους στόχοι. Για τους ελευθεριακούς το σημαντικό είναι οι στόχοι να παράγονται μέσα από το κοινωνικό πεδίο χωρίς κηδεμόνες ιδεολόγους. Σχεδόν ακατόρθωτο το εγχείρημα των ελευθεριακών αφού δεν έχει ωριμάσει ποτέ καμιά πολιτική οργάνωση ώστε να σέβεται την κοινωνική.

 

Δε χρειάζεται και πολύ σκέψη, μια ελευθεριακή κοινωνική οργάνωση θα πρέπει να είναι "αυτόνομη" ή δεν θα είναι ελευθεριακή. Αν δεν είναι αυτόνομη είναι εξαρτημένη από τις πολιτικές οργανώσεις που την καθοδηγούν. Οι Μαρξιστικές επιρροές της αυτονομίας, όπως συνήθως αναφέρονται οι περισσότεροι σαν αυτονομία, είναι "πολιτικές οργανώσεις" και συνήθως κάθε άλλο από οριζόντιες δεν θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν. Παραλλαγές κομμάτων είναι, με ιδεολογική ελίτ να παρέχει τις γραμμές και στρατιωτάκια αφισοκολλητές. Προσβολή στον όρο είναι και τίποτα παραπάνω. Αυτόνομοι από το κάθε ΚΚ ίσως, αλλά δεν διαφέρουν και πάρα πολύ.

@

από @ 02/04/2018 12:51 πμ.


Γερμανική αυτονομία τέλη 70 και το 80. Οχι τα σημερινά της χάλια. Επίσης, εξεγερσιακή αναρχία δεν είναι τα εθιμοτυπικά πεσίματα στα εξάρχεια και τα καμμενα τρόλευ (και μυαλά). Προσπάθησε να βρεις το βιβλίο Μπουρλοτο και φωτια (σε καθε κράτος) από ελευθεριακή κουλτούρα. Δεν ξερω αν το έχει ξαναεκδόσει τελευταία.

από @ 02/04/2018 1:37 μμ.


Σε μια παλιοτερη εποχη τουλαχιστον, τότε που φοιτουσα εγω, "ελευθεριακό σχημα" σε πανεπιστημιο σημαινε περιπου "αναρχικό σχημα", ενω το "αυτονομο σχημα" μπορουσε να ειναι κατι ιδεολογικά ευρυτερο και πιο πολυσυλλεκτικό το οποιο αποδεχονταν την οριζοντια οργανωση/αυτοοργανωση. Δεν ξερω αν εχουν παραμεινει ιδια σημερα αυτα τα σημαινομενα.
Αυτα που αναφερουν καποιοι παραπανω για τους αυτονομους ως τρεις (στην πραγματικοτητα ειναι και περισσοτερες) πολιτικες τασεις ειναι σχετικο-ασχετα με τι σημαινε το "αυτονομο σχημα" σε ενα context πανεπιστημιου (περισσοτερο ασχετο, παρά σχετικό). Σε ενα αυτονομο σχημα θα υπηρχαν συχνα και ιδεολογικά αυτονομοι (διαφορων τασεων), μπορει ομως και να μην υπηρχαν και καθολου ή να ήταν λιγοι. Το "αυτονομο" επικεντρωνωνταν στην οριζοντια οργανωση του πραγματος και οχι στην ιδεολογια των μελων (που μπορει να ηταν και αναρχικοί και λενινιστες και σοσιαλδημοκρατες και "ανεξαρτητοι" κλπ κλπ).
Επισης και ο προσδιορισμος "ελευθερικακός/ό" σε ένα context εκτος πανεπιστημιου ειναι διαφορετικος απο αυτον που συνηθιζοταν εντος (δηλαδη το ελευθεριακό ="αναρχικό σχημα"). Το ελευθεριακος εκτος πανεπιστημιων, ως ορος, συχνά περιλαμβανει όλες τις τασεις (της αναρχιας και της αυτονομιας και ακομα παραπερα...). Στην πιο ευρεια του μορφη το ελευθεριακος τεινει να ειναι κατι σαν το αντιθετο του "ολοκληρωτικός", "εξουσιαστικός", "ιεραρχικός" κλπ. Με αυτη την εννοια ακομα και ανθρωποι που αυτοπροσδιοριζονται ως αριστεροι μπορει παραλληλα να αυτοπροσδιοριζονται και ως ελευθεριακοι αριστεροι.
Χοντρικά λοιπον θα ελεγα οτι ο ενας ορος (ελευθεριακός) στο πλαισιο του πανεπιστημιου χρησιμοποιουταν πιο περιοριστικα απο ότι εξω απο αυτο το πλαισιο, ενω ο αλλος (αυτονομος) στο πλαισιο του πανεπιστημιου χρησιμοποιουταν πιο διασταλτικά απο ότι εξω απο αυτό.

από ΠΑΡΗΣ 02/04/2018 11:15 μμ.


φίλε "πρακτικά" μια τέτοια περίπου απάντηση αναζητούσα κι εγώ, κυρίως για το τι συμβαινει στα πανεπιστημια. δλδ αν καταλαβα καλα το αυτόνομο σχήμα ειναι πιο ανοιχτό στις γραμμές του και όχι τόσο απόλυτο και οι δράσεις καθορίζονται απο τις απόψεις των μελών, ενώ στο ελευθεριακό υπάρχει αυστηρή ιδεολογία και δεν προσαρμόζεται τοσο στις συνθήκες;

από Δεν 03/04/2018 1:12 πμ.


αφήνεις τις βλακείες? Ποιό σχήμα σχολης εχεί "αυστηρή ιδεολογία"? Κανενα. Καθε σχημα όπως κη αν αποκαλείται, προσαρμοζεται στις απόψεις των μελών του

από @ 03/04/2018 1:56 μμ.


Το "αυτονομο" σχημα συχνά ήταν κατι πιο πολυσυλεκτικο ιδεολογικά, ενω το "ελευθεριακο" λιγοτερο. Και τα δυο περιεστρεφαν την δραση τους γυρω απο την φοιτητική εμπειρια κυριως. Η διαφορα θα μπορουσε ισως να εντοπιστει και στην δομική διαφορα των παρακατω φρασεων : "εμεις ως φοιτητες (καταληψιες, φρικιά, αριστεριζοντες, αναρχιζοντες κλπ), αυτονομα" και "εμεις ως αναρχικοι φοιτητες". Παντως επαναλαμβανω, δεν μπορω να αποκλεισω τα σημαινομενα αυτα να εχουν σημερα διαφοροποιηθει ή και να ήταν και παντοτε διαφοροποιημενα, αναλογα με τον τοπο.

από ελευθεριακή σκέψη 03/04/2018 11:54 μμ.


μας ενδιαφέρει "η πράξη" τι είναι και τι κάνουν αυτοί στις σχολές όχι τι σημαίνει ο όρος μέσα από μια παράδοση 150 χρόνων. Εδώ μας ενδιαφέρει τι γίνεται! Απομάκρυνση τόσο και από το ελευθεριακό όσο και από το αυτόνομο, αυτό μόνο γίνεται γιατί το ενδιαφέρον είναι το επιφανειακό και η μόστρα, όχι η ουσία. Ανάθεμα και αν ήξεραν πολλοί που χρησιμοποιούν αυτούς τους όρους για πιό λόγο για ενάμιση αιώνα σκοτώνονταν άνθρωποι για αυτές τις ιδέες τις οποίες ευκολότατα τσαλαπατούν κάποιοι αερολόγοι εδώ σήμερα.

...

από @ 04/04/2018 2:20 μμ.


Αν δεν σου αρεσει η πραγματικοτητα της δρασης που καπου καπως υπηρξε, με τα χαρακτηριστικά που ειχε, "ελευθεριακή σκεψη", επειδη δεν χωραει στις ιδεολογικες σου σταθερές, προβλημα σου.

από ελευθεριακό/αυτόνομο/αυτοδιαχειριζόμενο παρεμβασή/σχήμα/στέκι 05/04/2018 4:48 μμ.


Θα προσπαθήσω να κάνω μια νάλυση για τις τάσεις που υπάρχουν στις σχολές για τις ιδεολογικές τους επιροοες, έτσι όπως τις αντιλαμβάνομαι εγώ., κυρίως για να έχουν μετρο συγκρισης τα συντροφάκια που αποφασίζουν να ασχοληθούν τώρα στις σχολές.

Η ιστορία του χώρου στις σχολές πάει πολύ πίσω και η παρουσία έχει κατακαιρούς λάβει διάφορα χαρακτηριστικά και μορφές. 
Αρχικά είχαν εμφανιστεί τα στέκια  στα οποία συσπειρωνόταν κόσμος του α/α χώρου με βάση την πολιτική του ταυτότητα και δεν είχαν τις πιο πολλες φορες ξεκάθαρα ιδεολογικά χαρακτηριστικά.Τα στέκια αυτά κυρίως επαιρναν το επίθετο  "αυτοδιαχειριζόμενο" ή πιο σπάνια "αντιεξουσιαστικό" ίσως για να κάνουν άνοιγμα και σε κόσμο που δεν έιχε ξεκαθαρη ιδεολογική ταυτότητα. Κύρια προβληματική τους κατα την γνώμη μου είναι το γεγονός πως 
πολλες φορες δεν κάνουν απεύθυνση μεσα στις σχολές και για αυτό εκφυλίζονταν σε κλειστές παρέες. Ωστόσο έχουν προσφέρει τα πολλά  στην διαμορφωση την α/α παρουσιας στις σχολές και αυτή η μορφή οργανωσης συνεχίζει να υφίσταται σε παρα πολλούς χώρους μέχρι σήμερα.

Στην συνέχεια δημιουργήθηκαν κάποια αυτόνομα σχήματα. Το αυτόνομο στο όνομα είχε να κάνει περισσότερο με την αποστασιωποίηση απο όλες τις αλλες παρατάξεις και δεν δήλωνε ξεκάθαρη πολιτική ταυτότητα. Στα σχήματα αυτά ωστόσο δραστηριοποιούνταν και αυτόνομοι , ωστόσο δεν γινόταν απόλυτη ταυριση με την αυτονομία.Δηλαδή υπήρχαν συντροφισσες/οι απο όλα τα κομματια του χώρου.Τέτοια σχήματα υπαρχουν ακόμη.

Επόμενες στην σειρά δημιουργίας ήταν νομίζω οι ελευθεριακές παρεμβάσεις, στις οποίες παρεμβαιναν επίσης ατομα απο όλο τον χώρο . Δεν θέλω να μιλήσω τοόσο για ιδεολογικά χαρακτηριστικά γιατι νομίζω για κάθε παρεμβαση ήταν διαφορετικά , και δεν ξέρω κατα πόσο έχει νόημα να μιλάμε συγκεκριμένα για καθε ομάδα.Πόσο μάλλον που ουσιαστικά και οι τελευταιες παρεμβασεις δεν υπαρχουν πλεον σαν συλλογικότητες ένω τα άτομα που δραστηριοποιύνταν εκει έχουν πλέον βρεθεί σε αλλους σχηματισμούς.

Τα τελευταία χρόνια έχουν κάνει την εμφάνιση τους και τα ελευθεριακά σχήματα που έχουν ονομαστεί έτσι τα πιο πολλά σε μια προσπαθεια ταυρισης με την Ροσιναντε, καθως πολλοι απο αυτούς ήταν ροσιναντέοι και προσπαθλήσαν αν προωθήσουν μια γραμμη της συλλογικότητας τους. Σε καμια περιπτωση δεν θέλω να πω πως ήταν όλοι στην Ροσιναντε, αλλα σε κάθε σχήμα υπάρχουν ροσιναντεοι και είχαν κάνει και οι ίδιοι μια τετοια προσπαθεια ταυτισης. Έχει νοήμα να θυμόμαστε πως είχαν πριν χρόνια προσπαθήσει να μετατρέψουν τον συντονισμο που υπήρχε τοτε σε ομοσπονδία, αλλα προφανως αυτο δεν ευοδωσε. Τα σχήματα νομίζω υπαρχουν ακόμη αλλα πρέπει να είναι τρεις και ο κούκος, τωρα όποιος ξερει τι εστι Ανδρουλιδακης μπορει να υποθέσει γιατι.Σαν κύριο στόχο έχουν να συνδικαλίζονται στο πανεπιστήμιο και όχι να προωθουν πολιτικές ιδέες , πιο πολύ δηλαδη αντιλαμαβνονται τα σχήματα τους σαν ταξικές και όχι πολιτικές συλλογικότητες.

Τέλος θα πρέπει να αναφέρουμε πως οι αυτόνομοι έχουν ομάδες στα πανεπιστήμια.Αυτό ισχύει και για τους δυο πόλλους(παλιοι μητροπολιτανοι - autonome).Ωστόσο δεν οργανώνονται σε επιπεδο σχολής και νομίζω οτι ειναι απλα φοιτιτικές συλλογικότητες. Επιδιώκουν τα πολιτικά μαξιμουμ κλπ κλπ  , παραδοσιακή αυτονομία με τα όλα της δηλαδή.

Αυτά για Αθήνα . Απ' ότι ξερω για επαρχία θα πω ενσυντομία οτι εχω την εντυπωση οτι στην Κομμοτηνή τα αυτονομα σχήματα ειναι ΑΚιτες και γενικα τα ελευθεριακά που ξεπροβάλουν στην επαρχία ειανι ροσιναντεοι . Αυτα χωρίς να είαμι απόλυτος απλά έχω αυτη την εντύπωση.
Όποιος θέλει να διορθώσει  πραγματα , γιατι και εγλω δεν νομίζω οτι ειναι απόλυτα σωστα αυτά που λεω

από tao 05/04/2018 6:14 μμ.


Τα ελευθεριακά σχήματα δεν είναι παντού ροσινάντε. Ξέρω σχήμα της επαρχίας που ονομάζεται έτσι αλλα καμμιά σχέση με ροσινανταίους. Και γιατί να είναι απαραίτητα ? Τι είναι δηλαδή ο προσδιορισμός "ελευθεριακό σχήμα" ? Ταμπέλα υποκαταστήματος της κόκα-κόλα με copyright ? Γενικά στο φοιτητικό χώρο υπάρχει αρκετή ασάφεια ως προς τα χαρακτηριστικά του κάθε σχήματος. Λογικό. Όσο μεγαλώνεις μαθαίνεις διαβάζεις και πολιτικοποιείσαι όλο και πιο πολύ. Ας μην έχουμε απαιτήσεις ιδεολογικής καθαρότητας απο 18 και 20 χρονών συντρόφους και συντρόφισες.

από aenaikinisi.wordpress.com 06/04/2018 3:12 μμ.


σχετικά με αυτάπου γράφηκαν ανωτέρω:από ελευθεριακή σκέψη 01/04/2018 11:50 μμ, θε ήθελα να πω δυο λόγια μονάχα. Οι άνθρωποι που δεν έχουν ζήσει άμεσα πράγματα, αλλά έχουν διαβάσει επιλεκτικά αυτά που τους συμφέρει, καλύτερα να είναι περισσότερο προσεκτικοί σχετικά με αυτά που εκφράζουν.
Καθότι λοιπόν έτυχε να ζήσω από μέσα στην Ιταλία το αυτόνομο κίνημα, από τα τέλη του 1973 μέχρι αρχές 1980, μπορώ να γνωρίζω πως αυτά στα οποία ο σύντροφος αναφέρεται είναι μπούρδες, να με συγχωρεί για την έκφραση. Συνολικά! γράφει λοιπόν: ''Οι Μαρξιστικές επιρροές της αυτονομίας, όπως συνήθως αναφέρονται οι περισσότεροι σαν αυτονομία, είναι "πολιτικές οργανώσεις" και συνήθως κάθε άλλο από οριζόντιες δεν θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν. Παραλλαγές κομμάτων είναι, με ιδεολογική ελίτ να παρέχει τις γραμμές και στρατιωτάκια αφισοκολλητές. Προσβολή στον όρο είναι και τίποτα παραπάνω. Αυτόνομοι από το κάθε ΚΚ ίσως, αλλά δεν διαφέρουν και πάρα πολύ''.

Προσβολή απέναντι στην ιστορία, και όχι μόνο, λόγια σαν τα ανωτέρω! Πρέπει να ξέρει ο φίλος πως ο χειρότερος εχθρός των αυτόνομων ήταν το ΚΚΙ, πρέπει να ξέρει ο φίλος πως η οργανωμένη αυτονομία δεν ήταν 1] οργάνωση, αλλά 100% οριζόντιες οργανωμένες ομάδες που αποφάσιζαν τα πάντα σε συνέλευση-συγκέντρωση των συντρόφων, δεν είχαν δηλαδή τον τύπο οργάνωσης της επαναστατικής αριστεράς, πολύ δεν περισσότερο αυτόν του ΚΚΙ, επαναλαμβάνω μεγάλου εχθρού του κινήματος, ακριβώς λόγω του τύπου οργάνωσης που έρχονταν από την 3η διεθνή, και φυσικά λόγω του ρεφορμιστικού-σοσιαλδημοκρατικού χαρακτήρα της πολιτικής του!

Φυσικά και δεν υπήρξε ποτές καμία ιδεολογική ελίτ, ούτε στρατιωτάκια αφισοκολλητές! αλλά σύντροφοι που για πολλά χρόνια πολέμησαν κυριολεκτικά ενάντια σε κράτος και ρεβιζιονισμό με όλα τα μέσα που μπορείτε να φανταστείτε, πολιτικά και στρατιωτικά! από τον ''πρώτο'' ως τον ''τελευταίο'' πάντα στην πρώτη γραμμή. Και για αυτό κυνηγήθηκαν με μανία από το  κατεστημένο και το κομουνιστικό κόμμα. Γιατί ακριβώς αντιτάχτηκαν σε όλες τις καθημερινές εκφάνσεις του συστήματος, σε όλες τις ιεραρχίες αυτού, σε όλεςτις αξίες της καθεστηκυίας τάξης!

Θα ήθελα να προτρέψω, με όλο τον σεβασμό που χαρακτηρίζει συντρόφους, σε αυτόν που έγραψε αυτά που έγραψε, να ψαχτεί καλύτερα, βιβλία έχουν μεταφραστεί στα ελληνικά από πολλούς, στην αέναη κίνηση μπορεί να βρει άφθονο πληροφοριακό υλικό σχετικά με το ιταλικό '68 που διήρκησε 15 χρόνια και όχι έναν μοναχά μήνα όπως το αντίστοιχο γαλλικό, και αυτός είναι και ο λόγος που αποσιωπείται από την επίσημη, καθεστωτική και μη ιστορία!
Φίλος σας, Μιχάλης

από Παρης 07/04/2018 7:37 μμ.


Χμμμ τι εννοείς να συνδικαλιζονται μέσα στα πανεπιστήμια; και βασικά ποιες είναι οι γραμμές της ροσιναντε;

από ελευθεριακή σκέψη 08/04/2018 12:12 μμ.


Μιχάλη, εκτιμώ το ότι μπήκες στον κόπο και έγραψες 5 πράγματα για την αυτονομία στην Ιταλία που δεν έχουν μπει στον κόπο να γράψει κάποιος, εδώ. Πες μας όμως, με την αναρχία τι σχέση είχαν οι τότε αυτόνομοι της Ιταλίας, ή ας πούμε, τι διαφορά είχαν με την αναρχία. Φαντάζομαι υπήρχαν και αναρχικές οργανώσεις εκτός αυτονομίας. Με το ένοπλο κίνημα που πήγασε μέσα από αυτές τις διαδικασίες και τον ρόλο του, το κυνήγι και η ίσως η σημερινή ανυπαρξία ή αφομοίωση πως συσχετίζονται;

 

Για την Ροσινάντε και το ελευθεριακό, και το συνδικαλιστικό, όπως τα αντιλαμβάνομαι εγώ, υπάρχουν σημαντικές διαφορές. Η ροσινάντε και η προσέγγιση της δεν είναι απλά ταξική, είναι πολιτική και συσχετίζεται με τον αγώνα της CNT και το κίνημα της Ισπανίας από το 1890-1935. Η Ροσινάντε αποδεχόμενη την ύπαρξη του υπαρκτού συνδικαλισμού υποστηρίζει μια πολιτική παράταξη μέσα στον υπάρχοντα συνδικαλισμό. Σε αντίστροφη προσέγγιση υπάρχει η ΕΣΕ, η οποία αποδέχεται τον συνδικαλισμό βάσης και δεν θεωρεί ότι πρέπει να υπάρχουν πολιτικές παρατάξεις μέσα στον συνδικαλισμό αλλά καθαρά ταξικές οριζόντιες ελευθεριακές συνδικαλιστικές δομές. Κατά μεγάλο τμήμα της ελευθεριακής σκέψης η προσέγγιση της Ροσινάντε κάθε άλλο παρά ελευθεριακή δεν μπορεί να είναι. Δέχεται και συμμετέχει εντός ιεραρχημένων δομών του συνδικαλισμού με την ιδεολογία σαν ιεραρχία πάνω από την ταξική οργάνωση. Η Ροσινάντε είναι παράταξη εντός συνδικαλισμού. Το ελευθεριακό πρότυπο είναι οριζόντια συνδικαλιστική οργάνωση χωρίς πολιτική παράταξη. Στην ουσία η CNT δεν ακολουθούσε ούτε το ένα ούτε το άλλο, αλλά ήταν ζωντανή εντός της η διαμάχη μεταξύ των δύο σκεπτικών.

Το πως ο φοιτητής αποκτά ταξικά χαρακτηριστικά με αυτή του την ιδιότητα και συνδικαλίζεται είναι άλλου παπά ευαγγέλιο. Και αυτό έχει να κάνει με τον Μαρξιστικό η μη ορισμό της τάξης, κι εκεί όπως γνωρίζουμε γίνεται μια ευκαιριακή σαλάτα. Αλλά περισσότερη ασχολία προκύπτει σε συζητήσεις με τις διάφορες ταμπέλες της οργάνωσης παρά με το ζήτημα της αναγκαιότητας της ίδια της οργάνωσης. Αυτό αποφεύγεται γιατί παραδοσιακά η οργάνωση είναι πολιτική-δεολογική. Δηλαδή κάθε άλλο παρά ελευθεριακή. Και θεωρώ ότι είναι αντικρουόμενα τα δύο γιατί αποφεύγεται το αρχικό στάδιο και τρέχουμε πάντα στο τελευταίο, δηλαδή την παράταξη εντός της οργάνωσης. Ας προέκυπτε ελευθεριακή κοινωνική οργάνωση κι ας ονομαζόταν και κικιρίκου, δεν είναι εκεί το θέμα.

από aenaikinisi.wordpress.com 09/04/2018 8:47 πμ.


αγαπητέ φίλε μου ελευθεριακή σκέψη 08/04/2018 12:12 μμ. το θέμα είναι τεράστιο, θα σου γράψω 'μόνο' λίγα λόγια: 
Η ‘μάνα’ μας, αντιθέτως, κατάγονταν από παλιότερη οικογένεια, έρχονταν από μια παλαιότερη οικογένεια, η οποία είχε διατρέξει και υπήρξε πολύ καρποφόρα καθ’ όλη τη διάρκεια του Εικοστού αιώνα. Το όνομά της ήταν: επαναστατική ρήξη. Μια συγκεκριμένη ουτοπία που ξεκίνησε από το σοβιετικό 17, αλλά η οποία είχε τις ρίζες της σταθερά ριζωμένες στη γαλλική εξέγερση του 18ου αιώνα και στα κινήματα και την αναρχική, προλεταριακή και σοσιαλιστική κουλτούρα του δέκατου ένατου αιώνα, στις προσδοκίες για ελευθερία, ισότητα , στην αδελφοσύνη και την κοινωνική δικαιοσύνη». 
από:https://aenaikinisi.wordpress.com/2014/05/05/%CE%B5%CE%BA%CE%B5%CE%BD%CF%8E%CF%83%CF%84%CE%B5-%CF%84%CE%BF%CF%85%CF%82-%CE%B4%CF%81%CF%8C%CE%BC%CE%BF%CF%85%CF%82-%CE%B1%CF%80%CF%8C-%CF%84%CE%B1-%CF%8C%CE%BD%CE%B5%CE%B9%CF%81%CE%B1-11/
και:

Σε αυτή εδώ την πλατεία, τον μήνα που μας πέρασε, ο Αλμιράντε, ηγέτης του φασιστικού κόμματος, προσπάθησε να βγάλει λόγο. Μίλησε ,ναι, γιατί τον προστάτευσε όλη η αστυνομική δύναμη της περιοχής. Την ίδια ώρα όμως, ολόκληρο το κέντρο, γύρω από την πλατεία ,έχει μετατραπεί σε πεδίο μάχης από τους χιλιάδες αντιφασίστες που διαδηλώνουν την αντίθεσή τους στην παρουσία των, καταδικασμένων στην ιστορική μνήμη, απογόνων αυτών που αιματοκύλισαν την ανθρωπότητα μόλις λίγα χρόνια νωρίτερα.

Τα σκυλιά των αφεντικών γαβγίζουν και κυνηγούν. Χτυπούν, γεμίζουν τον τόπο χημικά, μόνο και μόνο για να μη διακοπεί η γιορτή της μισαλλοδοξίας. Παντού και πάντα κρυπτοφασίστες. Η φύση της δουλειάς τους τους κάνει τέτοιους. Το να είναι ιδανικό της δουλειάς σου, το καθήκον σου, να δέρνεις κόσμο δεν μπορεί να σταθεί σε έναν φυσιολογικό νου. Πρέπει να είσαι διεστραμμένος, δεν γίνεται διαφορετικά.
Τέλος πάντων. Επί ώρες δίνουμε μάχες, σώμα σώμα κάποιες στιγμές, κυρίως όμως εκ του συστάδην με τις δυνάμεις της ανομίας, προσπαθώντας να προσεγγίσουμε το σημείο.
Κάπου αλλού όμως, εκεί τριγύρω, σύντροφοι πυρπολούν παρκαρισμένες κλούβες που περιμένουν να τους περιμαζέψουν. Βλέπετε, η αχλάδα έχει την ουρά της πίσω.

Μιας λοιπόν και αυτοί είναι απασχολημένοι στο ‘θεάρεστο’, ευλογημένο από την επίσημη εκκλησία ,έργο τους, τα γραφεία των αεροπορικών εταιρειών της Γερμανίας και της Χιλής φλέγονταν. Η καταστολή κει οι δολοφονίες, τα βασανιστήρια συντρόφων σε ημερήσια διάταξη στις δυο αυτές χώρες. Οι σύντροφοι δεν ξεχνούν, δεν συγχωρούν. Στέκονται αλληλέγγυοι σε ανθρώπους που στενάζουν, που αγωνίζονται σε άλλες γωνιές της γης, προσφέροντας τις ζωές τους.
Άσε δε που ,πολυκατάστημα συμφερόντων εταιρείας, μέτοχοι της οποίας δεν κρύβουν τη συμπάθειά τους στις φασιστικές πρακτικές, ‘ξαλαφρώνονται’ από προϊόντα τους. Για να προσφέρουν έτσι στον αγώνα των κοινωνικών πολεμιστών. Για να μη ξεχνιόμαστε.
Όταν συνηθίζεις σε μια τέτοια ένταση, εκεί που η αδρεναλίνη εκρήγνυται, εκεί που η ατμόσφαιρα μυρίζει φωτιά, στην αλληλεγγύη που γεννιέται στα οδοφράγματα, δεν μπορείς να κάτσεις ήσυχος μετά. Θέλεις ξανά, κι άλλο. Το ζητά ο οργανισμός σου! Στην ησυχία ‘παθαίνεις’.

Οι φασίστες δεν έχουν παρουσία στην πόλη. Όλα εκείνα τα χρόνια που έζησα εκεί είναι η μοναδική φορά που ξεμυτίζουν από τις τρύπες τους. Νομίζω πως η περίοδος είναι προεκλογική και δια τούτο κάνουν την απόπειρα.
Είναι τότε που οι οργανώσεις της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς, ή μάλλον ότι έχει απομείνει από αυτές, κατεβαίνουν ενωμένες στην εκλογική φάρσα. Το πιο υγιές κομμάτι τους έχει διαλυθεί μέσα στο κίνημα.

Αναπτύσσονται σε κάθε χώρο αυτόνομες κοινότητες, επιτροπές, συνελεύσεις. Οι σύντροφοι από τις μεγάλες ριζοσπαστικές ανατρεπτικές οργανώσεις διαχέονται εκεί μέσα μεταφέροντας εμπειρίες χρόνων, αφομοιώνοντας καινούριες εντάσεις, νέα προτάγματα. Έχει γεννηθεί ένας καινούριος τρόπος να σκέφτεσαι, να ζεις και να δρας πολιτικά. Μια καινούρια πολιτική κουλτούρα είναι γεγονός.
Αυτόνομη.
Αφομοίωσαν και αφομοιώθηκαν.

Πως να ξεχάσεις εκείνες τις Απόκριες! Κάνει κρύο θανατηφόρο, έχει χιονίσει κιόλας, τα πάντα είναι παγωμένα. Μέρες τώρα κρυφές συζητήσεις, ανεπίσημα, στις παρέες, κάτι προετοιμάζουν.
Έτοιμοι του μεγάλου Καρναβαλιού τη μέρα, παντού στην πόλη τριγυρνούν μεγάλες παρέες μασκαρεμένων. Μπαίνουν στα πολυκαταστήματα και τα ξελαφρώνουν. Γελώντας επισκέπτονται τα εστιατόρια τα απλησίαστα. Παραγγέλνουν με χαρά, χορταίνουνε την πείνα τους και αποχωρούν τραγουδιστά. Δίχως να καταβάλουν αντίτιμο. Η μέρα το σηκώνει, η μέρα το ζητά. Στους κινηματογράφους επίσης.
Κουβαλούν στις πλάτες τεράστιες παραστάσεις συγκρούσεων κι έτσι γίνονται άριστοι δάσκαλοι και καθηγητές. Έχουν ,επί το πλείστον, αποβάλει ιεραρχικά μοντέλα και διαχωρισμούς, αφήνουν στην άκρη σκέψεις και ιδεολογήματα πρωτοπορίας, έχουν σαφώς δεχθεί ελευθεριακές επιδράσεις και απόψεις από την περιρρέουσα ευρωπαϊκή ατμόσφαιρα που γεννιέται μετά την σφοδρή καταιγίδα του 68, νέοι αυτόνομοι από ότι μυρίζει γεροντίλα ,παράδοση, αριστερή συντήρηση και τα συναφή.

Αρπάζουν την ζωή από τα κέρατα, καβαλούν το φτερό του καρχαρία, επιθυμούν σφόδρα να τον οδηγήσουν εκεί που ονειρεύονται. Δίχως ευνουχισμούς, δίχως αναβολές. Δεν περιμένουν να ωριμάσει τίποτα.
Το φρούτο έχει πέσει κιόλας από το δέντρο.
Με πυξίδα την καρδιά τους, αλληλεγγύη με όσους υφίστανται καταπίεση, με όλους τους εξουσιασμένους που ασφυκτιούν. Αλληλεγγύη ανάμεσα σε χώρους, εκεί κάτω, διάσπαρτους στη Μητρόπολη, τη ζούγκλα του ‘αναπτυγμένου’ κόσμου.
Το νέο επαναστατικό υποκείμενο είναι εδώ, δεν σηκώνει την καταπίεση και απαιτεί αυτοδιάθεση, εδώ και τώρα. Αυτονομία.
Δεν δέχονται τους παλιούς κώδικες συμπεριφοράς, δοκιμάζουν τους δικούς τους που αποπνέουν φρεσκάδα, σίγουρα με το βλέμμα στραμμένο και προς τις εμπειρίες που το ανατρεπτικό κίνημα έχει παράξει τις δεκαετίες που πέρασαν. Ζωγραφίζουν με τα δικά τους πινέλα, αφήνουν το στίγμα τους στη μουσική, το χορό, στις τέχνες γενικότερα και τον πολιτισμό.

Η σεξουαλική απελευθέρωση και τα κινήματα αμφισβήτησης στην Αμερική και Ευρώπη έχουν σταθεί πρόδρομοι. Τα αντάρτικα κινήματα σε Λατινική Αμερική, την Ασία και την Αφρική και τελευταία στην Ευρώπη. Εκφραστές τους ο Μαρκούζε, ο Ντεμπόρ, ο Μάης. Η μάχη του Αλγερίου, οι περιπέτειες και η θυσία του Γκεβάρα. Οι ανίκητοι Βιετναμέζοι επαναστάτες Βιετκόνγκ. Ο Σαλβατόρ Αλιέντε. Η Ισπανική ΕΤΑ τότε που ο φυσικός διάδοχος του Φράνκο, ο Καρέρο Μπλάνκο ίπταται στον ουρανό της Μαδρίτης και προσγειώνεται ένα οικοδομικό τετράγωνο παραπέρα μετά από ενέδρα που του στήνουν οι σύντροφοι.
Οι Τουπαμάρος, η ΡΑΦ και ο ΙΡΑ και το MIR.
από:https://aenaikinisi.wordpress.com/2014/05/04/%CE%B5%CE%BA%CE%B5%CE%BD%CF%8E%CF%83%CF%84%CE%B5-%CF%84%CE%BF%CF%85%CF%82-%CE%B4%CF%81%CF%8C%CE%BC%CE%BF%CF%85%CF%82-%CE%B1%CF%80%CF%8C-%CF%84%CE%B1-%CF%8C%CE%BD%CE%B5%CE%B9%CF%81%CE%B1-7/
τέλος:

Η Αυτονομία και το αρχείο

συνέντευξη στον SERGIO BIANCHI

των
Felix Boggio Éwanjé-Épée, Stella Magliani-Belkacem e Gianfranco Rebucini

Ιταλική εκδοχή της συνέντευξης που δημοσιεύτηκε στο «La Revue des Livres», 14, novembre-dicembre 2013

Ο εκδότης DeriveApprodi, ανεξάρτητος εκδοτικός οίκος με έδρα τη Ρώμη, προχωρά από την ημέρα της ίδρυσής του μια σπουδαία δουλειά συλλογής, αρχειοθέτησης και δημοσίευσης από έγγραφα που αφορούν την ιστορία της ιταλικής εργατικής Αυτονομίας. Η εργασία ανασυνθέτει μια από τις πιο συναρπαστικές και πιο συζητημένες περιόδους της πολιτικής κομουνιστικής και εργατικής Ευρωπαϊκής ιστορίας του τέλους του ΧΧ αιώνα.

Αρχειοθετούμε την Αυτονομία. Γιατί αυτό το σχέδιο. Ποιές είναι οι δυσκολίες ;

Το κίνημα της Αυτονομίας διαδραμάτισε σπουδαίο ρόλο στα πολιτικά σενάρια της Ιταλίας των χρόνων του εβδομήντα. Όπως εκείνου και στα πολιτιστικά. Πραγματικά, εκείνα τα χρόνια οι αυτόνομοι έπλεξαν σχέσεις με όποιον αντιμετώπιζε τους τεχνολογικούς μετασχηματισμούς που εφαρμόζονταν στις παραγωγικές διαδικασίες, με τις εκδόσεις, την λογοτεχνία, τον κινηματογράφο, τη ραδιοφωνία, τα καρτούνς, τη μουσική, ακόμη και το μάρκετινγκ και τη διαφήμιση. Οι αυτόνομοι, πέρασαν στην ιστορία σαν ‘εξτρεμιστές’, ‘βίαιοι’, ‘προβοκάτορες’, ‘στρεψοδίκες’, ‘τρομοκράτες’, ‘κακοποιοί’, παρήγαγαν εκατοντάδες έγγραφα, εφημερίδες, περιοδικά, φυλλάδια, δοκίμια, έστησαν εκδοτικούς οίκους, βιβλιοπωλεία, κατασκεύασαν ραδιοφωνικούς σταθμούς και άλλα πολλά.

Εδώ και πολλά χρόνια ο εκδοτικός οίκος DeriveApprodi, ασχολείται με το να αρχειοθετήσει όσο είναι δυνατό αυτό το υλικό, μαζί με την πλατιά και ποικίλη απομνημονευτική δουλειά των πρώην αγωνιστών αυτού του κινίματος, πρωταγωνιστών ενός εξαιρετικού κύκλου αγώνων που διήρκησε δύο δεκαετίες. Πρόθεση είναι να παρέχουμε αυτό το υλικό σε μια καινούργια γενιά ιστορικών η οποία θα μπορέσει να δώσει μια σωστή ανάγνωση εκείνων των γεγονότων, μια ανάγνωση όχι επηρεασμένη από μια δαιμονοποιημένη και ποινικοποιημένη ιδεολογική κατάσταση έτσι όπως έγινε μέχρι σήμερα.

Πράγματι, σαράντα χρόνια μετά από εκείνες τις εκδηλώσεις κανείς δεν θέλησε ή κατάφερε να διηγηθεί τι ήταν πραγματικά εκείνος ο χώρος της αυτονομίας, ποιές ήταν δηλαδή οι ρίζες της, η προέλευση, οι θεωρητικές βάσεις, οι πολιτικές της γραμμές και κατ’ επέκταση οι πρακτικές της, οι διαφορές της από τις εξωκοινοβουλευτικές οργανώσεις και από εκείνες που έδωσαν ζωή στον ένοπλο αγώνα. Οι ‘νικητές’, οι πρωταγωνιστές που απέμειναν, οι επίγονοι του συστήματος των κομμάτων που κυβέρνησαν τότε την αποκαλούμενη Πρώτη repubblica, δεν είχαν φυσικά κανένα ενδιαφέρον να προωθήσουν μια αναθεώρηση εκείνης της άποψης. Οι ‘χαμένοι’, οι όχι απ’ ευθείας εκμηδενισμένοι, είχαν στις δεκαετίες που ακολούθησαν αποκτήσει ένα προφίλ ως επί το πλείστον σιωπηλό, ίσως εξ αιτίας της καταστροφικής εσωτερίκευσης μιας ήττας που βιώθηκε όχι μόνο σε πολιτικό επίπεδο αλλά σε εκείνο, ακόμη πιο ευαίσθητο, της ύπαρξης στο σύνολό της.

Πέρα από όλο αυτό υπήρξε επίσης η δυσκολία να διηγηθείς μια πραγματικότητα στο σύνολό της μπερδεμένη, δηλαδή με διάφορες αρθρώσεις, αντιφατικές, που όμως, κι ας μην αρέσει σε πολλούς, υπήρξε πλουσιότατη. Γεγονότα που η κατάρα πολλών, συνοδευμένη από αιώνες φυλακίσεων, δεν κατάφερε παρ’ όλα αυτά να εκμηδενίσει τελείως. Μια πραγματικότητα που, με διαφορά από πολλές άλλες της παράδοσης των διαφορετικών τάσεων επαναστατικής εμπειρίας, δεν επέζησε απλά μέσα στον ίδιο της τον εαυτό σε κομμάτια αντιστασιακών υπολλοιμάτων αλλά γνώρισε πώς να μεταβληθεί, να ανανεωθεί, να εξελιχθεί μέσα σε μια πρακτική ασυνέχειας, που είναι το εξελικτικό στοιχείο που την ξεχώρισε από τη γέννησή της. Μια πραγματικότητα πολύ σύγχρονη, που είναι στην επικαιρότητα, διότι οι μέθοδοι και οι γνώσεις της κατάφεραν να ενημερώσουν και να προετοιμάσουν πολιτικά με αναλύσεις και σχεδιασμούς επίσης και τα σημερινά επαναστατικά κινήματα.

Ποιά ήταν η κατάρτιση και η πολιτική σου βιογραφία στο εσωτερικό του κινήματος της εργατικής Αυτονομίας ;

Η διαδρομή της πολιτικής μου κατάρτισης ξεκινά το 1973, όταν ήμουν δεκαπέντε χρονών. Ζούσα σε ένα μικρό χωριό στη περιοχή της Varese, όμως συχνάζω εξ αιτίας των σπουδών μου στη πόλη. Ανήκω σε εργατική οικογένεια, οπότε ζούσα κοινωνικότητα εργατικής φύσεως, και στο εσωτερικό του ιστού μικρών εργοστασίων που χαρακτήριζε όλη τη ζώνη της απ’ όπου προερχόμουν και στην οποία εκείνο το διάστημα ήταν σε ισχύ μια δυνατή διαδικασία πολιτικοποίησης. Το να εμφανίζεσαι στην πολιτική εκείνη την περίοδο σήμαινε πως θα ακολουθούσες όλους τους αγώνες που εκφράζονταν μετά το ’68, όπου σ’ εμένα έφταναν μονάχα οι απόηχοι. Στο τέλος του 1973 άρχισε να σχεδιάζεται από το Κκι και τον γραμματέα του Berlinguer, Η ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΉ ΤΟΥ ‘ΙΣΤΟΡΙΚΟΎ ΣΥΜΒΙΒΑΣΜΟΎ’, ένα γεγονός που μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση, διότι δημιούργησε μεγάλη φασαρία και ψιθύρους, κινητικότητα και παθιασμένες συζητήσεις. Αυτό είναι το γενικότερο περιβάλλον μέσα στο οποίο γεννήθηκε το ενδιαφέρον μου για τα πολιτικά ζητήματα.

Όσο αφορά την κατάρτισή μου θεωρώ πως είχα την τύχη να αποφύγω τη διαδρομή μέσα από τις οργανώσεις της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς που βρίσκονταν σε κατάσταση φθοράς εκείνο το διάστημα, ούτε που άγγιξα την αγωνιστική διαδρομή στο εσωτερικό τους. Μόλις ξεκίνησα την πολιτική μου δραστηριότητα πλησίασα αμέσως από θεωρητική άποψη τις θεματικές της μόλις διαμορφούμενης εργατικής Αυτονομίας, που από πολλές πλευρές ανέπτυσσε μια συνέχεια με όλη τη θεωρητική παράδοση του εργατισμού. Εκείνη η παράδοση με ταχύτητα αποκτήθηκε όχι μόνο από εμένα αλλά και από ολόκληρο τον κύκλο των ανθρώπων που, ζώντας υλικά την εργατική κατάσταση, βρέθηκαν να έχουν στραμμένη την προσοχή σε εκείνο τον τύπο θεωρητικής κατάρτισης που περισσότερο από άλλους έδινε χρήσιμα στοιχεία απαραίτητα για τη πολιτική δέσμευση στο εργοστάσιο. Οπότε, ο θεωρητικός μου προσανατολισμός δημιουργήθηκε αμέσως πάνω στα κλασικά κείμενα του εργατισμού, και η κατάρτισή μου αμέσως προσανατολισμένη σε σχέση με αναφορές αυτού του τύπου, επίσης διότι οι εναλλακτικές αναφορές που υπήρχαν στις περιοχές μας ήταν αυτές που είχαν σχέση με ομάδες πάνω-κάτω ασήμαντες μαρξιστών-λενινιστών, ενώ από την άλλη πλευρά υπήρχε η τεράστια συνδικαλιστική δέσμευση στην οποία όμως την ηγεμονία είχε το κομουνιστικό κόμμα και οι συνδικαλιστικές συνομοσπονδίες, που εκείνη τη στιγμή είχαν επηρεαστεί απ’ τ’ απόνερα της θεωρητικοποίησης του ‘ιστορικού συμβιβασμού’. Και με αυτές τις τελευταίες θέσεις η διαμάχη ξεκίνησε αμέσως στο εσωτερικό των διαφόρων καταστάσεων στις περιοχές και τα εργοστάσια.

Το πολιτικό μου περιβάλλον στη μεγάλη του πλειοψηφία αποτελείτο από νεαρούς και νεαρότατους εργάτες που δεν παρουσίαζαν διαθεσιμότητα να δεχθούν τις συνθήκες του καθεστώτος εργασίας στο εργοστάσιο, την ίδια την εργατική ταυτότητα, και δεν είχαν καμία απολύτως διάθεση να διασχίσουν το συνδικαλιστικό έδαφος στη κλασσική του μορφή, σε μια βαθμιαία αγωνιστική σκάλα που στόχευε στην επίτευξη μερικών στόχων που καθιστούν καλύτερη την καθημερινή ζωή. Αυτή η περιοχή νεαρών συντρόφων είχε επηρεαστεί δυνατά από τις θεματικές του εργατισμού : ένα σύνθημα όπως ‘άρνηση της εργασίας’ είχε μέσα του μια ισχυρή δυνατότητα πρότασης, με την έννοια πως αντιστοιχούσε σε μια υλική και άμεση ανάγκη μη αποδοχής ακριβώς αυτών των συνθηκών ζωής, μόνο αργότερα αντιληφθήκαμε πως περιείχε επίσης μια πολύ σημαντική θεωρητική βάση. Οπότε, αν και εκείνο το σύνθημα προσεγγίζονταν καθαρά σαν σύνθημα απελευθερωτικό αλλά γενικού χαρακτήρα, σε σύγχυση και λίγο ακραίο, στην πραγματικότητα στη συνέχεια περάσαμε σε δράση συστηματική δημιουργίας επίγνωσης γύρω από μια έννοια που έμοιαζε μη πρακτική σε ένα κοινωνικό ιστό που επηρεάζονταν από ένα είδος θρησκοληψίας, φανατισμού ως προς την εργατική παράδοση απ’ τη μια και την κληρική από την άλλη, διότι εκείνο ήταν ακόμη ένα έδαφος δυνατά ηγεμονευμένο από την θρησκευτική κουλτούρα και παράδοση.

Εκείνο ήταν το γενικό πλαίσιο γέννησης αυτών των συμβάντων που ξετυλίχτηκαν από το τέλος του ’73 και για όλο το ’74 γύρω από μια δουλειά κυρίως εργατική, διότι για τα υποκείμενα εκείνο ήταν το πρόβλημα : εκείνο που τους ενδιέφερε ήταν να κάνουν φασαρία μέσα στα μέρη που εργάζονταν, αμφισβητούσαν τους όρους εργασίας στα εργοστάσια, το καθεστώς. Τα πρώτα χρόνια ήταν ακριβώς μια ομάδα εργατών, αυτοδίδακτοι, όλες επίσης οι μορφές απόκτησης των γνώσεων ταξίδευαν δίχως κανένα τύπο αναμετάδοση από χαρακτήρες που είχαν από πίσω τους μια κάποια μνήμη. Ήταν ένα επίπονο έργο υπομονετικής αναζήτησης κειμένων που ανακαλύπτονταν χέρι-χέρι, μια ανακατασκευή τους φιλολογική, μια εργασία αυτομόρφωσης, παθιασμένης μελέτης σε μικρές ομάδες, καταστάσεις σεμιναρίων που διεξάγονταν το βράδυ, μετά τη δουλειά, μέσα σε μια έδρα που είχαμε νοικιάσει στο κέντρο του χωριού και που προκαλούσε σκάνδαλο σχόλια όχι μόνο ανάμεσα στους καθωσπρέπει αλλά επίσης και ανάμεσα στα πρόσωπα της θεσμικής αριστεράς.

Ποιά ήταν η γέννηση της εργατικής Αυτονομίας, τι την διαφοροποιούσε από τις άλλες οργανώσεις της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς και κυρίως από το κομουνιστικό κόμμα ;

Κατά συνθήκη η γέννηση του χώρου της εργατικής Αυτονομίας έχει σαν ημερομηνία τον Μάρτιο του 1973 στη Μπολόνια, με ευκαιρία το πρώτο εθνικό συνέδριο των αυτόνομων συνελεύσεων και των αυτόνομων οργανισμών εργοστασίων και συνοικιών. Στην πραγματικότητα μερικές απ’ τις πιο σταθερές ρίζες κατάγονται από τη ν ιστορία του ‘ιταλικού εργατισμού’, μια αυθεντική συνιστώσα της νεομαρξιστικής πολιτικής σκέψης που ξεκινά το 1962 με τη δημοσίευση του περιοδικού «Quaderni rossi», ‘κόκκινα Τετράδια’, με πρωτοβουλία μιας ομάδας διανοούμενων μεταξύ των οποίων ξεχώριζαν τα ονόματα των Raniero Panzieri, Mario Tronti, Alberto Asor Rosa, και Toni Negri. Εσωτερικές θεωρητικές διαμάχες στη συντακτική ομάδα έφεραν ρήξη η οποία ενθάρρυνε το 1964 τη γέννηση ενός άλλου περιοδικού – που είχε ρόλο καταλυτικό στην ιστορία του ‘εργατισμού’ δηλαδή το «Classe operaia», ‘εργατική Τάξη’ που έζησε μέχρι το 1967. Σε συνέχεια των φοιτητικών αγώνων του 1968, και εκείνων των εργατικών του επόμενου χρόνου, ένα μέρος αυτών που διέσχισαν εκείνες τις εμπειρίες συνέβαλαν στη δημιουργία της εξωκοινοβουλευτικής ομάδας Potere operaio, εργατική Εξουσία, που θα διαλυθεί το 1973, ακριβώς με τη γέννηση του χώρου της Autonomia operaia.

Εκτός από το χώρο εργατικής καταγωγής, στη σύνθεση της περιοχής συνέτρεξαν και άλλες πραγματικότητες από αγωνιστικές συλλογικότητες που προέρχονταν από τάσεις του μαρξισμού-λενινισμού, ελευθεριακές, αναρχοσυνδικαλιστικές, ουλτραριζοσπαστικές. Τα επόμενα χρόνια ο χώρος της αυτονομίας πλουτίστηκε με άλλες διακλαδώσεις που προέρχονταν από κυκλώματα της αντικουλτούρας, του φεμινισμού, από τη λανθάνουσα μέχρι εκείνη τη στιγμή οικολογία. Πήρε τροφή από τις κρίσεις όλο και περισσότερο μη αναστρέψιμες στη μορφή-κόμμα που είχαν αναλάβει και ασκούσαν οι εξωκοινοβουλευτικές οργανώσεις γεννημένες τη διετία ’68,’69, κυρίως από τη Lotta continua, αξιοποιώντας προς όφελός του τις αγωνιστικές λιποταξίες που προέκυψαν. Παρά την επιμονή κάποιων συνιστωσών του, δεν κατάφερε εκείνα τα χρόνια να επιτύχει μια οργανωτική διαδικασία ολοκληρωμένη

Η πολιτική ‘τύχη’ που η Αυτονομία απόλαυσε, ήταν αποτέλεσμα της ιδιαίτερης θεωρητικής ανάγνωσης των αποτελεσμάτων της κρίσης στην κοινωνία που προήλθαν από τον δεκαετή κύκλο εργατικών και προλεταριακών αγώνων. Οικονομική κρίση, πολιτική, πολιτιστική, συνολική κοινωνική κρίση τέλος πάντων. Ανάγνωση τόσο ιδιαίτερη ώστε να απελευθερώσει στο εσωτερικό του τότε κομουνιστικού κόμματος και των οργανώσεων του επίσημου συνδικαλιστικού εργατικού κινήματος ολοκληρωτική αποδοκιμασία και αντίθεση. Διότι περί τούτου επρόκειτο : της εκ διαμέτρου αντίθετης ερμηνείας της κρίσης και των πιθανών πολιτικών εξόδων. Και ήταν σύγκρουση.

Το 1973 αποδείχθηκε έτος κρίσιμο. Το στρατιωτικό πραξικόπημα στη Χιλή, που το Σεπτέμβρη έπνιξε στο αίμα την εμπειρία της Unidad Popular, έπαιξε υποστηρικτικό ρόλο στη θεωρητικοποίηση του ‘ιστορικού συμβιβασμού’ από μέρους του Enrico Berlinguer, γραμματέα του Partito comunista italiano. Ενάντια στον κίνδυνο αυταρχικής στροφής, σημάδι της οποίας ήταν η ‘στρατηγική έντασης’, «strategia della tensione», που σημαδεύονταν από σφαγές που εκτελούσαν κομμάτια των μυστικών υπηρεσιών που εκτρέπονταν και των νεοφασιστικών ομάδων, η πρόταση Μπερλινγκουέρ ΉΤΑΝ ΑΝΑΖΉΤΗΣΗ μιας συμφωνίας ανάμεσα στις πολιτικές αντιπροσωπεύσεις των λαϊκών καθολικών δυνάμεων, σοσιαλιστικών, κομουνιστικών, λαϊκών και προοδευτικών για μια κυβέρνηση ικανή να εξασφαλίσει τις δημοκρατικές θεσμικές δομές, και να βγάλει τη χώρα απ’ την οικονομική κρίση. Κρίση η οποία επιτείνεται εξ αιτίας της απόφασης των χωρών παραγωγών πετρελαίου, στο πλαίσιο του πολέμου στη Μέση Ανατολή, να αυξήσουν τη τιμή στο ακατέργαστο και να μειώσουν τις προμήθειες στις δυτικές χώρες, κυρίως ευρωπαϊκές.

Ειδικά στο πεδίο οικονομικής πολιτικής η κομουνιστική πρόταση μεταφράστηκε, στην περίπτωση των συνδικάτων που ήταν πιο δεμένα στο κόμμα, σε ένα σχέδιο αποκατάστασης στους χώρους δουλειάς των απαραίτητων συμβατοτήτων για την ανάκτηση της καπιταλιστικής ανάπτυξης, συμβατότητες που είχαν σοβαρά ραγίσει από τα νικηφόρα αποτελέσματα των αυτόνομων εργατικών αγώνων που επικεντρώθηκαν στο στοιχειώδες, αλλά πολύ αποτελεσματικό σύνθημα ,μεγαλύτερος μισθός, μικρότερο ωράριο’. Επρόκειτο για την αρχή της χρήσης του μισθού σαν ‘μεταβλητή ανεξάρτητη από την παραγωγικότητα’ που είχε τεθεί υπό συζήτηση από την πλευρά των επίσημων συνδικάτων, που επωφελήθηκαν από την ανάκτηση της πρωτοβουλίας που εν μέρη κατάφεραν να έχουν στον έλεγχο των αυτόνομων αγώνων στις μεγαλύτερες συγκεντρώσεις εργατών.

Η αποκατάσταση της συμβατότητας του καπιταλιστικού μοντέλου με αντάλλαγμα ‘διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις’ , και της νομιμοποίησης της υποψηφιότητας στη κυβέρνηση της χώρας από μέρους του κομουνιστικού κόμματος, βρήκε έντονο ενδιαφέρον στην πλευρά των συνομιλητών του καταφέρνοντας να καταλάβει άμεσα την κεντρικότητα στη πολιτική συζήτηση, πολιτιστική και των μέσων ενημέρωσης. Φάνηκε πως βρέθηκε μια λύση στο μακροχρόνιο και ανώμαλο κομουνιστικό πρόβλημα της χώρας μας, ‘ο παράγοντας Κ’, «il fattore K», ΣΤΟ ΠΛΑΊΣΙΟ ΤΩΝ ΕΥΑΊΣΘΗΤΩΝ διεθνών ισορροπιών που προέρχονταν από τις διεθνείς μεταπολεμικές συμβάσεις της Γιάλτα.

Εκείνη η μοναδική στρατηγική του ‘ιταλικού δρόμου προς τον σοσιαλισμό’ προκάλεσε το ενδιαφέρον και τόνωσε τη θεωρητική γνώση και σε εκείνους που πέρασαν με τιμές και αξία από την ‘εργατική’ εμπειρία των ετών Εξήντα, αρνούμενοι την μειοψηφική υπόθεση της θεμελίωσης των οργανώσεων της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς, προσγειώνονται, ή εγκρίνουν εκ νέου, στις ακτές των ιστορικών κομμάτων της αριστεράς. Σε αυτούς, εκείνη την ευαίσθητη στιγμή και τόσο ντελικάτη δίοδο, δεν έλειψε με τίποτα η εξυπνάδα να κρατήσουν σε κύρια αναφορά της ανάλυσης εκείνο που τεκμηρίωνε υλιστικά την αντίληψη περί του ρόλου, λειτουργία, δύναμη και αποφασιστικότητα της αυτονομίας της εργατικής τάξης.

Για όλα αυτά η δική τους ανάγνωση αποκάλυπτε πως οι αυτόνομοι εργατικοί αγώνες, βγαίνοντας έξω από την περιοχή του εργοστασίου, είχαν εντυπώσει μεγάλο δυναμισμό στις κοινωνικές σχέσεις και μια πλατιά διαδικασία εκδημοκρατισμού, όμως ακριβώς η αυτονομία από τις κομματικές οργανώσεις προκαλούσε τώρα την αποσύνθεση της μεταρρυθμιστικής τους δύναμης. Η αυτονομία της εργατικής τάξης, δηλαδή, ακριβώς τη στιγμή της μεγαλύτερης ανάπτυξης, στην κοινωνικοποίησή της έξω απ’τα σύνορα του εργοστασίου, από μόνη της δεν έφτανε πλέον για να εκτελέσει το ρόλο πολιτικών ρήξεων με σθένος επαναστατικό. Σε εκείνο το σημείο ωρίμανσης της μάχης ήταν η πολιτική που αξιώνει τον αυτόνομο ιστορικό της ρόλο από τη δυναμική των αγώνων, που τους διαβάζει αυθόρμητους, ήταν δηλαδή η εξωτερική λειτουργία του κόμματος να αναλαμβάνει τώρα απόλυτη στρατηγική σημασία.

Εδώ λοιπόν αναβιώνει, κλασικά, η θεωρία της ‘αυτονομίας της πολιτικής’ ,για να επιβεβαιώσει τη διάσπαση, που συνέβη το ’67 στο εσωτερικό του κυκλώματος του περιοδικού «Classe operaia», γύρω από την εκτίμηση της πιθανότητας ή όχι αυτοδιαχείρισης των αυτόνομων αγώνων. Διότι από εκείνη την εκτίμηση προέρχονταν η υπόθεση της ανακάλυψης μιας νέας θεωρίας και πρακτικής της επαναστατικής πράξης που ξεπερνούσε την ύπαρξη των κομματικών και συνδικαλιστικών επίσημων δομών. Για τους εργατιστές που είχανε συγκλίνει στο Κκι η θεωρητικοποίηση της νέας εργατικής φιγούρας που είχε παράξει εκείνη η κρίση, εκείνος που είχε ονομαστεί ‘κοινωνικός εργάτης’, ήταν το αποτέλεσμα της απομόνωσης, της περικύkλωσης της αληθινής αυτονομίας του εργάτη. Γι αυτό το λόγο, το ‘κόμμα του κοινωνικού εργάτη’ δεν μπορούσε παρά να είναι το κόμμα του γκέτο και της περιθωριοποίησης.

Τέτοιες θεματικές υποστηρίχθηκαν καλύτερα στη συνέχεια στο συζητημένο βιβλίο του Asor Rosa, Le due società, Οι δύο κοινωνίες. Αντίστροφα, για τους θεωρητικούς της εργατικής Αυτονομίας τα υποκείμενα της ‘δεύτερης κοινωνίας’, αυτοί οι ονομάστηκαν ‘μη εγγυημένοι’, δηλαδή οι επισφαλείς όλων των δεσμίδων, ήταν σαφώς περισσότερο εκμεταλλευόμενοι από τους εργάτες με εγγύηση. Υπήρχε, από την οπτική τους γωνία, μια αντικειμενική υποτίμηση της εrγατικής τους αξιολόγησης σε σχέση με αυτή των εγγυημένων εργατών [αυτών που είχαν σταθερή, εγγυημένη εργασία]. Το Κκ και οι συνδικαλιστικές οργανώσεις του εργατικού Κινήματος, κατηγορούντο όχι μόνο διότι αποδέχονταν εκείνο το διαχωρισμό, αλλά μάλιστα πως γίνονταν υποστηρικτές ενός ανταγωνισμού ανάμεσα σε εργατικές μάζες διαφορετικά τοποθετημένες στην αγορά εργασίας. Προφανώς αυτές, και όχι μόνο αυτές οι διαφοροποιήσεις στην ανάλυση και τη θεωρία δεν ήταν μικρό θέμα, τόσο που σε εκείνη την ιστορική συγκυρία σχημάτισαν το φόντο, πάντα, σε μια σκληρή διαμάχη πολιτική, πολιτιστική, υπαρξιακή.

Διαμέσoυ ποιών πολιτικών δυναμικών θεωρητικοποιήθηκε και πραγματοποιήθηκε ο ένοπλος αγώνας στην Ιταλία ; Τι ρόλο είχε η εργατική Αυτονομία σε αυτό το γεγονός ;

Είναι αδύνατο να απαντήσουμε εδώ σε αυτή την ερώτηση, να εξαντλήσουμε το θέμα. Μπορώ απλά να αναφερθώ σε μερικά γενικά θέματα. Από το τέλος του 1974, δε διάφορες ιταλικές πόλεις, μικρότερες ή μεγαλύτερες, μέσα στα σενάρια στις πλατείες, με αφορμή πορείες που ήδη γίνονταν τουλάχιστον μια φορά την εβδομάδα, οι ομάδες της αυτονομίας σχηματίζουν τμήματα που, ξεκινώντας από πίσω όπου είναι τοποθετημένα, βήμα βήμα ανεβαίνουν προς τα εμπρός έχοντας συχνά μάχες πρόσωπο με πρόσωπο με τις ομάδες περιφρούρησης των εξωκοινοβουλευτικών οργανώσεων καταφέρνοντας μέσα στο γύρο δύο περίπου χρόνων να πάρουνε κεφάλι.

Αρχίζουν να εμφανίζονται, πέρα από τις συνηθισμένες μποτίλιες μολότοφ, τα πρώτα όπλα : πιστόλια και ρεβόλβερς, καμιά φορά και λουπάρες, lupare, [τουφέκια πριονισμένα] και winchester. «Qual è la via? L’autonomia!»; «Carabiniere, sbirro maledetto, te l’accendiamo noi la fiamma sul berretto»; «E se un caramba spara, lupara lupara, se spara un poliziotto P38», που πάει να πει : ‘Ποιός είναι ο δρόμος ; Η αυτονομία’. ‘Καραμπινιέρε, καταραμένε μπάτσε, θα σου ανάψουμε εμείς τη φλόγα στο μπερέ σου’, ‘Και εάν ένας καράμπα πυροβολεί, λουπάρα λουπάρα, εάν πυροβολήσει ο αστυνομικός Ρ38’, φωνάζουν πίσω από τους σκούφους τους, φουλάρια, κασκόλ – αγριεμένοι, ζοφεροί και απειλητικοί – οι αυτόνομοι, κουνώντας στον αέρα επίσης λαβές από φτυάρια, παγοθραύστες, σιδερόβεργες, αγγλικά κλειδιά και τα πασίγνωστα τρία δάκτυλα να σχηματίζουνε πιστόλι.

Ήδη από το ξεκίνημα του 1976, και τουλάχιστον για τα επόμενα δύο χρόνια ευνοημένη από μια συνεχιζόμενη και αυξανόμενη συμμετοχή αγωνιστών, όλο και περισσότερων, κυρίως στις μεγάλες πόλεις αλλά και σε περιφερειακές μικρότερες, η Αυτονομία δύναται πλέον να διοργανώνει μόνη της πορείες και διαδηλώσεις κατά τη διάρκεια των οποίων γίνονται όλο και συχνότερα επιθέσεις – με φωτιές, λεηλασίες, καταστροφές και ανταλλαγή πυροβολισμών – σε θεσμικούς στόχους και όχι μόνο [κομματικά γραφεία, κυρίως των φασιστών και της χρηστιανοδημοκρατίας, νομαρχίες, αστυνομικά τμήματα και στρατόπεδα καραμπινιέρων, γραφεία βιομηχανιών και εταιρειών και των ενώσεών τους, εφημερίδων, ‘γιάφκες μαύρης εργασίας’, μπαράκια όπου σύχναζαν αγωνιστές ή συμπαθούντες της δεξιάς κλπ]. Επιπλέον, αλληλοδιαδέχονται οι απαλλοτριώσεις σε σούπερ μάρκετς και πολυτελή καταστήματα, αφοπλισμοί ιδιωτικών αστυνομικών και φυλάκων, επιθέσεις και λεηλασίες οπλοπωλείων.

Εκείνο που θα περάσει στην ιστορία σαν ‘κίνημα του ’77’ ωριμάζει με ταχύτητα μέσα στους προηγούμενους μήνες ανάμεσα σε πόλη και επαρχία, βορρά και νότο, κέντρο και περιφέρεια, με τη συμμετοχή δεκάδων χιλιάδων ανθρώπων με αποκορύφωμα τις ταραχές κα τις συγκρούσεις με εξεγερσιακά χαρακτηριστικά των οποίων η μέγιστη συμπύκνωση θα σημειωθεί το 1977, τις μέρες 11 και 12 Μαρτίου στη Μπολόνια και στις 12 Μαρτίου στη Ρώμη.

Εκείνου του κινήματος οι οργανωμένες συστάσεις της εργατικής Αυτονομίας, αργά αλλά αδυσώπητα, κατακτούν την ηγεμονία, για να τη χάσουν στη συνέχεια οριστικά την άνοιξη του 1978 με την απαγωγή και την εκτέλεση από μέρους των Ερυθρών Ταξιαρχιών του προέδρου της Χριστιανικής Δημοκρατίας Aldo Moro. Μια εντυπωσιακή εμφάνιση που εγκαινιάζει μια φάση που θα διαρκέσει μέχρι και ολόκληρο το 1982, που κυριαρχείται από τις ενέργειες των ένοπλων ομάδων, οργανωμένων και διάσπαρτων.

Αυτό είναι που συνέβαινε στις πλατείες και στους δρόμους της Ιταλίας εκείνα τα χρόνια. Μα η χρήση της βίας στην πολιτική επαναστατική σύγκρουση ,η θεωρία, μα πάνω απ’ όλα η πρακτική της, δεν ήταν με τίποτα απόλυτο προνόμιο των τόσο δαιμονοποιημένων αυτόνομων. Οι τότε εξωκοινοβουλευτικές οργανώσεις, μηδεμιάς εξαιρουμένης, είχαν θεωρητικοποιήσει και δρούσαν βίαια τόσο στο δρόμο όσο και στη καθημερινή πολιτική δραστηριότητα σε κάθε μορφή του κοινωνικού. Όλες οι οργανώσεις είχαν την ‘ομάδα περιφρούρησης’ , μια μικρή, λιγότερο ή περισσότερο, δομή συχνά σκληρή που ακολουθούσε στρατιωτικές συμπεριφορές χρησιμοποιώντας μπαστούνια, σιδερόβεργες, αγγλικά κλειδιά, σφεντόνες και μποτίλιες μολότοφ.

Μα εάν από την πλευρά των εξωκοινοβουλευτικών ομάδων η πρακτική της βίας ήταν συνήθης, δεν είχε επιτευχθεί κάποια θεωρία και σε σχέση με αυτό συνήθιζαν να παραπέμπουν, με ασάφεια και αμηχανία, σε κλασικά κείμενα του λενινισμού, τροτσκισμού, μαοϊσμού, γκεβαρισμού κλπ. Το ζήτημα του ένοπλου αγώνα στο πλαίσιο της ιταλικής πολιτικής κατάστασης εκείνων των χρόνων είχε αντιθέτως με σοβαρότητα αντιμετωπιστεί, θεωρητικά και πρακτικά, από εξωτερικούς παράγοντες και σε πολεμική με τις εξωκοινοβουλευτικές οργανώσεις. Πρώτα απ’ όλα από τις Gruppi di azione partigiana [που διαλύονται το 1972 με το θάνατο του εκδότη Τζιαν Τζιάκομο Φελτρινέλλι, αρχηγού και ιδρυτή τους] στη συνέχεια από τις Brigate rosse και τα Nuclei armati proletari. Είναι με αυτές τις πραγματικότητες που η Αυτονομία στις διάφορες μορφές της ,από τη γέννησή τους, ξεκινούν διαλεκτική αντιπαράθεση που θα γίνει όλο εντονότερη, μέχρι τη σαφή ρήξη που προήλθε από την επιχείρηση Μορο. Μέχρι εκείνη τη στιγμή η Αυτονομία, στις διάφορες συνιστώσες της, υπογραμμίζοντας τις επιφυλάξεις της, ανέκαθεν εξέφραζε την δίχως όρους αλληλεγγύη της προς τις ένοπλες οργανώσεις. Είναι λοιπόν σωστό να πούμε πως μέχρι τη στιγμή της απαγωγής Μορο το ζήτημα του ένοπλου αγώνα διατηρεί οξύ χαρακτήρα, πολιτικής τομής, ανάμεσα στους χώρους των εξωκοινοβουλευτικών οργανώσεων από τη μια πλευρά και εκείνους της εργατικής Αυτονομίας και των ένοπλων οργανώσεων από την άλλη.

Τι διαφορές υπήρχαν ανάμεσα στην Αυτονομία και τον ‘εξτρεμισμό’ ;

Απαντώ με ένα απόσπασμα από το συντακτικό κείμενο περιοδικού της Αυτονομίας στη μέση του κινήματος του ’77 :

‘Είναι γι αυτό που οι αυτόνομοι κερδίζουν : όχι επειδή έχουν το Ρ38 αλλά διότι είναι πιο έξυπνοι και προετοιμασμένοι, ιστορικά περισσότερο ριζωμένοι, ξένοι σε όλη τη σοσιαλδημοκρατική σαπίλα. Όχι, δεν είναι περιθωριοποιημένοι, οι αυτόνομοι νικούν, διότι είναι η αναδυόμενη κορυφή της νέας σύνθεσης της εργατικής προλεταριακής τάξης, οι αντιπρόσωποι, σε πρώτο πρόσωπο, όλης της εκμεταλλευόμενης κοινωνικής εργασίας, όχι, όπως το κομουνιστικό Κόμμα, αντιπρόσωποι εργατικών αριστοκρατιών, κλαδικών γραφείου, μαφίες καταστηματαρχών. Οι αυτόνομοι είναι η αντιπροσώπευση του κομουνισμού του παγκόσμιου προλεταριάτου. Γι αυτό είναι αλαζόνες και βίαιοι : διότι εκφράζουν, είναι, ερμηνεύουν την πραγματικότητα του ταξικού αγώνα στον αιώνα μας. Γι αυτό επιτρέπουν στον εαυτό τους να αγωνίζονται με σκληρότητα αυξανόμενη : γιατί είναι ανίκητοι, όπως ήταν πάντα οι εκπρόσωποι μιας νέας παραγωγικής βάσης.

Συνθέτουμε : οι αυτόνομοι είναι αλαζόνες και βίαιοι διότι είναι εξυπνότεροι και πιο προετοιμασμένοι. Αυτό έλεγαν για τους εαυτούς τους οι αυτόνομοι το 1977. Κάτι διαφορετικό λέει ένας από αυτούς, από τους κυριότερους θεωρητικούς, είκοσι χρόνια αργότερα : ‘Ίσως να μην είμαστε καλοί πολιτικοί, πράγματι ηττηθήκαμε, είμαστε όμως καλοί επιστήμονες, κάτι είναι κι αυτό’. Και επίσης : ‘Κάναμε λάθος να σκεφτούμε πως η πολιτική ωρίμανση του νέου υποκείμενου θα έρχονταν τόσο γρήγορα, και σε κάθε περίπτωση με μια δυναμική τέτοια ώστε να εξουδετερώσει, να αντισταθεί και να ξεπεράσει τη κατασταλτική αντεπίθεση που η καπιταλιστική τάξη και οι προδότες του επίσημου εργατικού κινήματος είχαν εξαπολύσει. Για να το πούμε όπως το λέγαμε και τότε : »υπερεκτιμήσαμε τις δυνάμεις μας». […] Συχνά τονίσαμε αυτό το λάθος μας, γενόμενοι πιο εξτρεμιστές όσο περισσότερο κουφή και αποφασισμένη γίνονταν η δράση της εξουσίας εναντίον μας. Από μια τέτοια αυξανόμενη δεν γινόταν παρά να ενισχυθεί η Κρατική βία. Έτσι έγινε. Και ηττηθήκαμε’.

Αυτό όσον αφορά το παρελθόν. Σήμερα, οι λεγόμενοι ‘μεταεργατιστές’, εάν θέλετε οι ‘απόγονοι’ των αυτόνομων του τότε, δεν έχουν τίποτα κοινό, να δουν ή να κάνουν, με τους αναρχικούς ή ακόμα λιγότερο με τις τάσεις ‘νεοπρωτογονιστών’. Οι εργατιστές ήταν κομουνιστές. Οι μεταεργατιστές είναι κομουνιστές. Απλά και καθαρά.

https://aenaikinisi.wordpress.com/2013/12/02/%CE%B7-%CE%B1%CF%85%CF%84%CE%BF%CE%BD%CE%BF%CE%BC%CE%AF%CE%B1-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CF%84%CE%BF-%CE%B1%CF%81%CF%87%CE%B5%CE%AF%CE%BF/

ξέρω οτι σε-σας κούρασα, νομίζω όμως πως έδωσα μια όσο το δυνατόν περισσότερο διεξοδική εικόνα για εκείνο που υπήρξε το κίνημα της αυτονομίας, μέσα από τα δικά μου λόγια και άλλων δυο συντρόφων αγωνιστών εκείνης της υπέροχης εποχής.
Ευχαριστώ για την υπομονή
πάντα φίλος Μιχάλης

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

To μέγιστο μέγεθος των αρχείων είναι 16ΜΒ. Επιτρέπονται όλες οι γνωστές καταλήξεις αρχείων εικόνας,ήχου, βίντεο. ΠΡΟΣΟΧΗ! Για να υπάρχει η δυνατότα embed ενός video πρέπει να είναι της μορφής mp4 ή ogg.

Νέο! Επιλέξτε ποιά εικόνα θα απεικονίζεται στην αρχή του σχόλιου.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License