Βραζιλία: Παγκόσμιο Εναλλακτικό Φόρουμ για το Νερό. Το νερό είναι δικαίωμα, όχι εμπόρευμα.

Το Παγκόσμιο Εναλλακτικό Φόρουμ για το Νερό θα είναι ένα από τα πιο σημαντικά πεδία του 2018 για τον προβληματισμό και την αντιμετώπιση των εταιρικών συμφερόντων της ιδιωτικοποίησης, εμπορευματοποίησης και χρηματοποίησης της ζωής. http://www.mst.org.br/2018/02/23/america-latina-e-caribe-em-defesa-da-agua.html

  

 

Από φίλους της Γης της Λατινικής Αμερικής και της Καραϊβικής (ATALC) 
Da Alba Movimientos


Φεβρουάριος 2018.


Υπολείπεται ένας μήνας από την έναρξη του Fórum Alternativo Mundial da Água (FAMA) Παγκόσμιο Εναλλακτικό Φόρουμ για το Νερό, η οποία θα πραγματοποιηθεί 17-22 Μαρτίου στη Βραζιλία, χώρα της Νότιας Αμερικής που κατά το πρόσφατο παρελθόν, υπέστη ένα πραξικόπημα από την νεοφιλελεύθερη δεξιά και εκπροσωπείται από τον παράνομο Πρόεδρο  Michel Temer, βραζιλιάνικοι και διεθνείς οργανισμοί οργανώνουν τις προετοιμασίες για το γεγονός, το σύνθημα του οποίου είναι ότι "το νερό είναι δικαίωμα, όχι εμπόρευμα".


Σε αντίθεση με τις επιθέσεις και την καταστολή που σαρώνουν τη χώρα, η FAMA συγκαλείται ως ένας δημοκρατικός χώρος που επιδιώκει να συγκεντρώσει οργανώσεις και κοινωνικά κινήματα που αγωνίζονται για την υπεράσπιση του νερού ως θεμελιώδες δικαίωμα διατήρησης της ζωής. Στόχος αυτής της παγκόσμιας έκκλησης για τη FAMA είναι να ενώσει τις προσπάθειες για να μετατρέψει το νερό σε δικαίωμα, ειδικά για τα άτομα που υποφέρουν από φτώχεια, κοινωνικό αποκλεισμό και πόλεμο, για εκείνους τους οποίους το νερό είναι ανέφικτο λόγω των συμφερόντων των  εταιριών  οι οποίες, λόγω της οικονομικής, πολιτικής και στρατιωτικής εξουσίας τους, υποστηρίζουν την επιστροφή του συντηρητισμού στην περιοχή μέσω των πραξικοπημάτων και άλλων στρατηγικών του νεοφιλελεύθερου μοντέλου.


Σε αντίθεση με τη δημοκρατική δράση των κοινωνικών κινημάτων που καλούν τη FAME και πάλι, αυτή την φορά στη Βραζιλία, για να υπερασπιστούν τα νερά, τα εδάφη και τους λαούς τους, τα κανονιστικά πλαίσια και οι πολιτικές της ιδιωτικοποίησης  του νερού, θα  εμβαθύνουν και θα διαπραγματευτούν στο 8ο Παγκόσμιο Φόρουμ των υδάτων που συγκαλείται από το Παγκόσμιο Συμβούλιο Υδάτων, υποστηριζόμενο από εταιρείες και χρηματοπιστωτικά ιδρύματα, συμπεριλαμβανομένης της Παγκόσμιας Τράπεζας, ενός από τους δημιουργούς του. Το Παγκόσμιο Φόρουμ για το Νερό (AMF) είναι τριετής συναντήσεις που έχουν ως αποκλειστικό σκοπό τη σύναψη συμφωνιών σχετικά με την ιδιωτικοποίηση και εμπορευματοποίηση του κοινού αγαθού του νερού, μια εμπορική έκθεση που προωθεί την εμπορευματοποίηση και την χρηματιστικοποίηση του νερού και, με τη φερόμενη συμμετοχή της κοινωνίας  των πολιτών, υπογράφει τις διεθνείς κατευθυντήριες γραμμές για τη δημόσια πολιτική που εφαρμόζονται αργότερα σε διάφορες χώρες,


Από την ίδρυσή του στο Μαρακές, στο Μαρόκο, το 1997, το Παγκόσμιο Φόρουμ για το Νερό (AMF) συστηματικά καταγγέλθηκε για  τις αντιδημοκρατικές του θέσεις, στις οποίες μεγάλες πολυεθνικές του νερού επιδιώκουν να επωφεληθούν από πολιτικές αποφάσεις για τη δημιουργία αγορών για αυτό το ζωτικής σημασίας υγρό. Σχετικά με αυτό, απλά να θυμάστε ότι κατά τη διάρκεια της FMA που πραγματοποιήθηκε στο Μεξικό το 2006 και στην Κωνσταντινούπολη το 2009, δεν έγινε αποδεκτή η αναγνώριση του νερού  ως θεμελιώδες δικαίωμα, το οποίο ορίστηκε μόνο ως βασική ανάγκη του ανθρώπου κάτι που για την  επενδυτική λογική θα αποτελέσει απαραίτητη προϋπόθεση για να ευνοηθεί το φαινόμενο της ιδιωτικοποίησης [1].


Στην τελευταία FMA, που πραγματοποιήθηκε στη Daegu & Gyeongbuk, Δημοκρατίας της Κορέας, το 2015, μια νέα προσέγγιση ξεκίνησε με βάση την επιστήμη και την τεχνολογία ως μια στρατηγική για την «καινοτομία» της πολιτικής των υδάτων και το άνοιγμα νέων αγορών. Πρώτον, η προσέγγιση αυτή επικεντρώνεται στη συλλογή πληροφοριών για τα οικοσυστήματα (Νερό έξυπνης τεχνολογίας) και στην αποδοτικότητα της χρήσης των υδάτων και της τεχνολογίας για την αντιμετώπιση των καταστροφών λόγω της αλλαγής του κλίματος. Αυτή η νέα στρατηγική, εκτός του ότι εκφράζετε αποκλειστικά από εταιρείες και, ως εκ τούτου, καθοδηγήτε αποκλειστικά από μεγάλες πολυεθνικές αγνοεί επίσης τις εναλλακτικές και προγονικές σχέσεις, ιστορικά, δημόσιες και κοινοτικές ότι οι άνθρωποι έχουν χτίσει πάνω από το νερό και  παραλείπει τη σχετική διεθνή συζήτηση για τεχνολογικούς ελιγμούς και καινοτομίες και τη χρήση τους στην υπηρεσία των λαών, όπως παρουσιάστηκε και ακούραστα τεκμηριώθηκε απο το Δίκτυο Κοινωνικής Αξιολόγησης της Τεχνολογίας στην Λατινική Αμερική (Rede TECLA), που εμπεριέχει ερευνητές και επιστήμονες ταγμένους στην κοινωνία και τα κοινωνικά κινήματα.


Ταυτόχρονα, το Παγκόσμιο Φόρουμ για το Νερό προωθεί την πράσινη οικονομία, η οποία έχει σημειώσει τη μεγαλύτερη πρόοδο με προγράμματα εταιρικού περιβαλλοντικού ελέγχου, και θεωρείται καλή επιχειρηματική ευκαιρία και εμβαθύνει την οικονομικοποίηση της φύσης (World Water Council, 2015 ). Αυτές οι δύο στρατηγικές συγκλίνουν με την πρόταση της εταιρικής διακυβέρνησης, έναν συγκεκαλυμμένο λόγο για ιδιωτικοποιήσεις, καθώς δημιουργεί νέους επιχειρηματικούς τομείς στις πολιτικές αποφάσεις για το νερό.
 

Διαμαρτυρία ενάντια στην αγροτική επιχείρηση στη Correntina-BA.

Δεν είναι περιστασιακό ότι  χρηστή διακυβέρνηση στην Ολοκληρωμένη Διαχείριση των Υδατικών Πόρων ορίζεται ως «εκείνη κατά την οποία η αρχή παίζει λιγότερο σημαντικό ρόλο» (Dominguez, 2011) και ότι επιτρέπει παράγοντες «πιο αποτελεσματικούς» να ενεργούν στους πολιτικούς χώρους της απόφασης, όπως οι εταιρίες προσπαθούν να παρουσιαστούν. Πρόκειται αναμφίβολα για ένα νέο σενάριο της νεοφιλελεύθερης προσπάθειας να νομιμοποιήσει τις επιταγές της που είχαν προηγουμένως ηττηθεί από τις λαϊκές κινητοποιήσεις των διεθνών κοινωνικών κινημάτων, όπως η ίδια πρόταση για την  πράσινη οικονομία του Προγράμματος Περιβάλλοντος των Ηνωμένων Εθνών (UNEP), που καταγκέλθηκε το 2012, επίσης στη Βραζιλία, από τη Λαϊκή Σύνοδο Κορυφής για την Κοινωνική και Περιβαλλοντική Δικαιοσύνη για την Προάσπιση των Κοινών Αγαθών, η οποία έλαβε χώρα παράλληλα με τη Διάσκεψη των Ηνωμένων Εθνών Ρίο + 20.


Υπό αυτές τις απειλές, οι προκλήσεις του Παγκόσμιου Εναλλακτικού Φόρουμ του  Νερού (FAMA) είναι λίγες και απέχουν μεταξύ τους. Μπορούμε να ξεκινήσουμε παρουσιάζοντας ορισμένα γεγονότα που συνθέτουν την ουσιαστική συζήτηση για το νερό στην περιοχή της Λατινικής Αμερικής και της Καραϊβικής. Από τη μία πλευρά, δεδομένου ότι τα τελευταία χρόνια η περιοχή γνώρισε μια άνευ προηγουμένου αύξηση των συγκρούσεων για το νερό, ως αποτέλεσμα του νεοφιλελεύθερου μοντέλου που, εκτός από την παροχή της διαχείρισης των υδάτων στις επιχειρήσεις, προωθεί τις εξορυκτικές δραστηριότητες και μεταποίησης αγροτικών προϊόντων που περιλαμβάνουν η εντατική χρήση των φυσικών πόρων - ειδικότερα του νερού - που έχουν αντίκτυπο στις συνθήκες διαβίωσης του πληθυσμού και του περιβάλλοντος. Επομένως, οι συγκρούσεις για το νερό δεν συνίστανται σε πραγματική ή φυσική έλλειψη αυτού του ζωτικού υγρού, είναι το προϊόν της έλλειψης που προκαλείται από τη συσσώρευση, τη ρύπανση, την κακοδιαχείριση, την μονοπώληση, και την αδιαφορία για τους παραδοσιακούς ιθαγενικούς τρόπους χρήσης.


Σε σχέση με αυτό, είναι απαραίτητο το FAMA να επικεντρωθεί στις εναλλακτικές λύσεις για τον ψεκασμό εδάφους που παράγεται από το μοντέλο ανάπτυξης που βασίζεται στην γεωργία, τη δασοκομία, την εξόρυξη, την ενέργεια και την εξόρυξη νερού. Συγκεκριμένα, οι καταστροφικές συνέπειες της εφαρμογής αυτού του μοντέλου είναι ευρέως γνωστές και έχουν αφήσει βαθιά ίχνη στις υδρογραφικές περιοχές της ηπείρου μας. Τον Νοέμβριο του 2017, η μεγαλύτερη περιβαλλοντική καταστροφή στην ιστορία της Βραζιλίας πρίν δύο χρόνια: η ρήξη του φράγματος Fundão, που διευθύνεται από την εταιρεία εξόρυξης Samarco, που ελέγχεται από την Vale SA και την αγγλοαυστραλιανή BHP Billiton. Εξήντα εκατομμύρια κυβικά μέτρα τοξικής ιλύος ταξίδεψαν πάνω από 650 χιλιόμετρα κατά μήκος του ποταμού Doce και αφαιρόντας τις ζωές περισσότερων από 19 ανθρώπων, καταστρέφοντας ολόκληρα οικοσυστήματα και μετατρέποντας την όμορφη περιοχή σε βιολογικό νεκροταφείο. Κατά τη διάρκεια των τελευταίων τριών ετών στην Αργεντινή, συστηματικές διαρροές εκατομμυρίων λίτρων κυανίου και άλλων βαρέων μετάλλων σημειώθηκαν στα ποτάμια της επαρχίας San Juan υπό την ευθύνη του Barrick Gold. Παρά το γεγονός ότι θεωρείται το μεγαλύτερο ατύχημα στον εξορυκτικό τομέα της χώρας, μέχρι στιγμής δεν είναι γνωστή με βεβαιότητα  η ποσότητα των λίτρων που χύθηκαν στις λεκάνες απορροής της περιοχής εξαιτίας της αμέλειας της εταιρείας και της απουσίας του κράτους. Με αυτό τον τρόπο, θα μπορούσαμε να θυμηθούμε διαδοχικά τις κακές περιπτώσεις που συνέβησαν σχεδόν σε όλες τις χώρες μας, με ανυπολόγιστες συνέπειες για τους λαούς και τα εδάφη τους. 


Πιθανώς ένα άλλο στοιχείο προβληματισμού που θα αναπτυχθεί στο FAMA είναι η παγκόσμια τάση επαναδημοτικοποίησης, που θεωρείται ως η ανάκτηση υπηρεσιών ύδρευσης από ιδιωτικές εταιρείες σε δημόσιες επιχειρήσεις. Παρά το γεγονός ότι η ιδιωτικοποίηση της διαχείρισης και των υποδομών μέσω συμπράξεων δημόσιου-ιδιωτικού τομέα (ΣΔΙΤ), μεταξύ των άλλων, δεν κατέληξαν σε πολλά μέρη του κόσμου,  το μοντέλο άρχισε να αποτυχάνει λόγω των αρνητικών συνεπειών του: τα ανίκανα μονοπώλια, τις ανεπαρκείς επενδύσεις, την αξιοθρήνητη συντήρηση και τις διεφθαρμένες και γραφειοκρατικές διοικήσεις. Έτσι, τα τελευταία δεκαέξι χρόνια, περισσότερες από 235 πόλεις σε 37 χώρες έχουν δημοτικοποιήσει τις υπηρεσίες ύδρευσης (Gonzalez, 2015). Σήμερα, περισσότερο από ποτέ, είναι θεμελιώδες να προβληματιστούμε για την έννοια του κοινού, ακριβώς όταν οι εμπορικές συμφωνίες, όπως τo Acordo sobre Comércio de Serviços (Trade In Services Agreement -TISA), προσπάθησαν να υποχρεώσουν τις κρατικές Εταιρείες να λειτουργήσουν σύμφωνα με τις  εμπορικές αντιλήψεις , παρεκτρέποντας τες απο την κοινωνική τους διάσταση και σκοπό (Barreto & Chavez, 2017) [3].


Σε αυτό το πλαίσιο, είναι μια πρόκληση για να προωθήσουμε και να κατανοήσουμε τη σημασία των κοινοτικών οργανώσεων στη διαχείριση των υδάτων, την επανερμηνεία της έννοιας του κοινού - και όχι μόνο στην έμφαση στην επαναδημοτικοποίηση, η οποία αν και σημαντική, εξακολουθεί να έχει σε εκκρεμότητα ανάλυση τη σχέση με τον νεοφιλελεύθερο έλεγχο  στα περισσότερα κράτη της περιοχής. Επί του παρόντος, υπάρχουν 80.000 κοινοτικές οργανώσεις  στη διαχείριση των υδάτων στη Λατινική Αμερική, που παρέχουν ύδρευση και αποχέτευση σε περίπου 70 εκατομμύρια άτομα - που αντιπροσωπεύουν περίπου το 10% του πληθυσμού της ηπείρου. Ωστόσο, η διαχείριση της ήταν αόρατη και, δυστυχώς, σε πολλές περιπτώσεις, βρίσκεται σε ένα καθεστώς μόνιμης ιδιωτικοποίησης. Έτσι, πριν από την εμφάνιση του νοήματος και αναδιαμόρφωση του κοινού, το κοινονικό μοντέλο παρουσιάζει μαθήματα αλληλεγγύης και αμοιβαιότητας, όπου η συλλογική εργασία σέβεται τους υδάτινους κύκλους και πάντα θεωρεί το νερό ώς κοινό αγαθό.


Από την άλλη πλευρά, το θεμελιώδες δικαίωμα του νερού, μια σημαντική νίκη, αποτέλεσμα του αγώνα των λαών στην υπεράσπιση των κοινών αγαθών, βρίσκεται σε ένα σενάριο αμφισβήτησης. Στη διεθνή συζήτηση, ιδίως μετά το 2010, όταν τα Ηνωμένα Έθνη αναγνώρισαν το δικαίωμα αυτό, υπάρχουν όμως πολλές προσπάθειες να παραποιηθεί η γλώσσα αυτή, δηλώνοντας ότι το δικαίωμα στο νερό (συχνά μεταμορφωμένο ως δικαίωμα της πρόσβασης στο νερό) μπορεί να παρέχεται από ιδιωτικές εταιρείες, όπως  για παράδειγμα, ο δημαγωγικός λόγος της FMA, ο οποίος υποτίθεται ότι επιχειρεί να συζητήσει το νόημα και το εύρος αυτού του δικαιώματος. Έτσι, μία από τις σημαντικότερες προκλήσεις είναι να συνεχίσουμε να προσπαθούμε να  οικειοποιηθούμε την έννοια του θεμελιώδους δικαιώματος στο νερό, όχι μόνο μειωμένου σε απλή πρόσβαση στο νερό, αλλά που να εμπεριέχει και την προστασία και τη φροντίδα των κύκλων της φύσης, των περιοχών του νερού που επιτρέπουν τη μονιμότητα και την αύξηση της ζωής. Είναι απαραίτητη η ενσωμάτωση των απαιτήσεων που συνδέονται με τις προοπτικές για συζήτηση και δράση, όπως του δικαίωματος της κυριαρχίας του λαού να αποφασίζει για τη χρήση και διαχείριση των υδάτων και των εδαφών του υπό , ιστορικές, πολιτιστικές, πνευματικές και άλλες πτυχές, και τις βαθιές σχέσεις που αυτές οι πτυχές έχουν με την επισιτιστική κυριαρχία, τη φροντίδα των σπόρων, τη δυνατότητα σίτισης και μονιμότητας χιλιάδων ανθρώπων που κατοικούν στην περιοχή.


Πράγματι, το Εναλλακτικό Παγκόσμιο Φόρουμ για το Νερό θα είναι ένα από τα πιο σημαντικά σενάρια σε αυτό το 2018 για την αντανάκλαση αυτών και άλλων βασικών σημείων για την αντιμετώπιση των εταιρικών συμφερόντων των ιδιωτικοποιήσεων, της εμπορευματοποίησης και οικονομισμού της ζωής, εδραιωμένο ως ένας νέος χώρος για την κατασκευή των εναλλακτικών λύσεων και δημοκρατικών, βιώσιμων και κοινωνικών λύσεων γύρω από το νερό. Ομοίως, είναι το ιδανικό μέρος για την ενοποίηση των κοινών κοινωνικών και περιβαλλοντικών , λᨴικών και κυριαρχικών αγώνων  στη Λατινική Αμερική και την Καραϊβική, αναγνωρίζοντας ότι ο διάλογος για το νερό είναι ένας διάλογος για τη ζωή.


Το νερό είναι δικαίωμα, όχι εμπόρευμα.

 

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

To μέγιστο μέγεθος των αρχείων είναι 16ΜΒ. Επιτρέπονται όλες οι γνωστές καταλήξεις αρχείων εικόνας,ήχου, βίντεο. ΠΡΟΣΟΧΗ! Για να υπάρχει η δυνατότα embed ενός video πρέπει να είναι της μορφής mp4 ή ogg.

Νέο! Επιλέξτε ποιά εικόνα θα απεικονίζεται στην αρχή του σχόλιου.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License