Συρία: γιατί είναι βασικό, θεμελιώδες να υποστηρίξουμε την Αφρίν;

Afrin”. Πού είναι; Τι είναι; Ακόμα ένα όνομα που αναδύεται, άγνωστο, από τα χρονικά του κόσμου, από τα καπνισμένα χαλάσματα του εμφύλιου πολέμου της Συρίας. Κάποτε ήταν η Deraa, σε άλλες φάσεις αυτής της ιστορίας, και εν μέρει σε μια διαφορετική ιστορία, μετά η Kobane, στους μήνες της προώθησης του Isis που φαινόταν ασταμάτητη, μετά το Χαλέπι, η Raqqa. Αυτή η ιστορία είναι μεγάλη, πλατιά. Οδηγεί πίσω στην Τύνιδα και το Κάιρο, στην Υεμένη και το Μπαχρέιν, μέχρι την Τεχεράνη.

Siria: perché è fondamentale sostenere Afrin?

24 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ 2018 | IN CONFLITTI GLOBALI. ΣΤΙΣ ΠΑΓΚΟΣΜΙΕΣ ΣΥΓΚΡΟΥΣΕΙΣ

Stampa

 

42234

Afrin”. Πού είναι; Τι είναι; Ακόμα ένα όνομα που αναδύεται, άγνωστο, από τα χρονικά του κόσμου, από τα καπνισμένα χαλάσματα του εμφύλιου πολέμου της Συρίας. Κάποτε ήταν η Deraa, σε άλλες φάσεις αυτής της ιστορίας, και εν μέρει σε μια διαφορετική ιστορία, μετά η Kobane, στους μήνες της προώθησης του Isis που φαινόταν ασταμάτητη, μετά το Χαλέπι, η Raqqa. Αυτή η ιστορία είναι μεγάλη, πλατιά. Οδηγεί πίσω στην Τύνιδα και το Κάιρο, στην Υεμένη και το Μπαχρέιν, μέχρι την Τεχεράνη.

 
 

Συρία: γιατί είναι βασικό να στηρίξουμε, να προστατεύσουμε την Αφρίν; Siria: perché è fondamentale sostenere Afrin?
 

Η αντίσταση που η Αφρίν, σε αυτές τις ώρες, διεξάγει κατά του δεύτερου στρατού του ΝΑΤΟ, μόνη όπως ο Δαβίδ κατά του Γολιάθ, ανάμεσα στα πτώματα των παιδιών που παραμένουν κάτω από τα ερείπια των βομβαρδισμών ενός στρατού που διαθέτει την ισραηλινή τεχνολογία, ιταλικά ελικόπτερα και γερμανικά τεθωρακισμένα, είναι μόνο το αποτέλεσμα επτά χρόνων ανασχηματισμών και χάους που ακολούθησαν τη λαϊκή εξέγερση των αραβικών ανοίξεων. Δεν είναι δυνατόν να κατανοήσουμε το νόημα των γεγονότων της Αφρίν αν δεν κρατήσουμε σταθερή αυτή την πλατιά οπτική, που μας αναγκάζει να επιστρέψουμε μόνο στο χθες. Τι συνέβη με τις «ανοίξεις», ποιες διαδικασίες έχουν θέσει σε κίνηση; Τι συνέβη με τις εξεγέρσεις, τις εκλογές, τα πραξικοπήματα, τους εμφύλιους πολέμους που διεξήγαγαν οι πληθυσμοί της Βόρειας Αφρικής και της Μέσης Ανατολής;

Η βόρεια Συρία σύντομα έγινε διφορούμενο επίκεντρο της συριακής επανάστασης, με όλες τις ασάφειες και αντιφάσεις του. Τον Ιούλιο του 2012, ενώ οι συμμορίες των ισλαμιστών από την αγροτική περιοχή γύρω από την Manbij και Jarablus επιτίθονταν στο Χαλέπι, η Afrin, μια πόλη στα μακρινά βόρειο-δυτικά, έδιωχνε τις κυβερνητικές δυνάμεις και ανακοίνωνε την κοινότητα της, σε συντονισμό με την Kobane. Το ανάλογο αυτοδιοικούμενο όργανο που ανακοινώνονταν στη Shech Maxsud, κουρδική συνοικία του Χαλεπίου, θα εκκενωθεί με χιλιάδες πρόσφυγες να φθάνουν ακριβώς στην Afrin, ενώ η αρχαία συριακή πόλη ήταν συγκλονισμένη από συγκρούσεις μεταξύ καθεστώτος, ισλαμιστών και YPG. Ακόμα και σήμερα, η κοινότητα του Χαλεπίου πραγματοποιεί συναντήσεις στην Afrin, ένα από τα πιο όμορφα μέρη στη Συρία, που υπερασπίζονται με αποτελεσματικότητα οι YPG, αν και περιβάλλεται χρόνια από την εχθρική Τουρκία στα βόρεια και δυτικά και τις ισλαμιστικές δυνάμεις συμμάχους προς αυτήν στα νότια και ανατολικά . Ακόμα και τώρα το καντόνι της Αφρίν, συνοσπονδισμένο με την Manbij, Kobane, Qamishlo και Hasakah μέχρι την Raqqa, αποτελεί μόνιμο καταφύγιο για χιλιάδες πρόσφυγες που προέρχονται από το Χαλέπι, την Idlib και άλλα εδάφη. Ακριβώς μια ολόκληρη οικογένεια αράβων προσφύγων είναι από τα πρώτα θύματα των συνεχών
βομβαρδιστικών επιθέσεων από την τουρκική αεροπορία αυτές τις ώρες.

Λέγαμε: Afrin, Χαλέπι, Kobane, Raqqa. Είμαστε συνηθισμένοι να τις θεωρούμε ξεχωριστές ιστορίες, αλλά είναι ένα κομμάτι γης, και τα πολιτικά τους ιστορικά, ακόμα και κατά τη διάρκεια του πολέμου, είναι πιο συνδεδεμένα από ό, τι νομίζουμε. Όταν οδηγούσα στις περιοχές αυτές, το 2016, ήταν παράξενο να κατευθύνομαι προς τον Ευφράτη από το Tel Abyad και να βλέπω γραμμένο: «Χαλέπι: 30 χιλιόμετρα» ή «Raqqa: 50 χιλιόμετρα». «Τουρκία σύνορα: 5 χιλιόμετρα». Όλα ήταν πολύ κοντά, αλλά απέχοντα, μακρινά. Η συνομοσπονδιακή επανάσταση, το καθεστώς, το ισλαμικό Κράτος. Ήμασταν όλοι εκεί, ανάμεσα σε δρόμους μεγάλους όσο οι επαρχιακές οδοί ανάμεσα στη Νάπολη και το Σαλέρνο, ή το Μιλάνο και την Κρεμόνα, αλλά ξέραμε ότι θα χρειάζονταν χρόνια, και χιλιάδες θανάτους, για να ανοίξουν, και ακόμη πολλοί από αυτούς τους δρόμους σε αυτό τον τομέα είναι κλειστοί, λόγω της εισβολής εκείνο το καλοκαίρι από την Τουρκία, η οποία αφαίρεσε αδικαιολόγητα από τον σύριο πληθυσμό τις πόλεις Jarablus, Al-Rai και Al-Bab, παραδίδοντας τες σε πολιτοφυλακές δολοφόνων ισλαμιστών που κόβουν κεφάλια και συνδέονται με την συριακή πτέρυγα της Αλ-Κάιντα, τους οποίους οι ανεπανάληπτοι Ιταλοί δημοσιογράφοι αποκαλούν «μετριοπαθείς» και τώρα, κάτω από την σημαία «μιας χρήσης» εκείνου που ένας αξιολύπητος Τύπος εξακολουθεί να αποκαλεί «Ελεύθερο συριακό Στρατό, Free Syrian Army», θα ήθελε να οδηγήσει στην Afrin, μια πόλη που γνωρίζει έξι χρόνια αυτοδιοίκησης και την επανάσταση των γυναικών, ο μεσαιωνικός σκοταδισμός του τούρκου πρόεδρου – ή κάτι χειρότερο.

Σήμερα η Afrin αντιστέκεται ως αποτέλεσμα μιας μακράς διαδικασίας, η οποία έχει σίγουρα τις ρίζες της βαθιά μέσα στην ιστορία του συριακού εμφυλίου πολέμου και του αγώνα για την ευρύτερη απελευθέρωση του Κουρδιστάν, αλλά και στην πολύπλοκη κατάσταση των αρχικά αραβικών ανοίξεων, έπειτα κουρδικών, και σήμερα και περσικών . Ήταν δύσκολο, ποτέ δεν θα το θυμούμαστε αρκετά, να καταλάβουμε τι ήταν αυτές οι «ανοίξεις». Πολλοί, ας θυμηθούμε ξανά, θεώρησαν δεδομένο ότι ήταν απλώς η επιθυμία για «ελευθερία» μεταξύ των νέων: λιγότερη γραφειοκρατία, λιγότερη αστυνομία, ίσως λιγότερη παράδοση. Μόλις τρία χρόνια αργότερα, το 2014, όταν μια βάναυση δικτατορία στην Αίγυπτο, εν μέρει ευλογημένη από την αριστερά, κατέστειλε ένα εντυπωσιακό ισλαμιστικό κύμα, και μέρος της Συρίας και του Ιράκ ήταν στα χέρια ενός αυτοαποκαλούμενου ισλαμικού Κράτους που προκαλούσε τρόμο και ανατριχίλα, όλοι ήταν έτοιμοι να ορκιστούν ότι στην κοιλιά των μουσουλμανικών περιοχών, ειδικά όταν είναι άδεια και όταν διαμαρτύρεται, υπάρχει πάντα και μόνο το Ισλάμ, και ότι μιας άνοιξης «δημοκρατικής» και κατά κάποιο τρόπο «ψεύτικης» που ταράζεται εσωτερικά από αντιδραστικές λογικές, ακολούθησε ένας σαλαφιτικός χειμώνας.

Δεν μπορεί να γίνει αντιληπτή η τρέχουσα πρόκληση-μονομαχία στους λόφους της Αφρίν αν δεν προσπαθήσουμε να διαλύσουμε και να καταλάβουμε εκείνο τον κόμπο, εκείνο το κομβικό σημείο που δεν έχει ακόμη επιλυθεί: απελευθέρωση ή σαρία; Τι θέλουν αυτές οι κοινωνίες; Τι θέλει η Συρία, η Τουρκία; Οι σημερινές κοινωνίες είναι όχι μόνο κοινωνικά στρωματοποιημένες, αλλά κοινωνικά διασπασμένες, και όχι σύμφωνα με κατευθυντήριες γραμμές που ακολουθούν δουλικά τα ταξικά όρια. Ο Ayman al-Zawahiri, παγκόσμιος ηγέτης της Αλ Κάιντα, ήταν προσεκτικός το 2011. Οι λεπτομέρειες και το περιεχόμενο των διαδηλώσεων δεν ανταποκρίνονταν στο μέλλον για εκείνους τους λαούς που έχει κατά νου η Αλ Κάιντα. Αντίθετα, εκείνες οι διαδηλώσεις φαίνονταν να αποτελούν κίνδυνο για την ισλαμιστική κοινωνική ηγεμονία τόσο όσο και για τα όργανα, τους θεσμούς που βρίσκονται στην εξουσία, όχι με την έννοια ότι ήταν αντιθρησκευτικοί, αλλά επειδή οποιαδήποτε «αυτόνομη» πρωτοβουλία σημαντικών μερών του πληθυσμού αποτελεί για τα σαλαφιστικά κινήματα την αρχή του δρόμου της καταδίκης, της τιμωρίας. Οι ισλαμιστές, αν και μερικές φορές εμπνεύστηκαν από οργανωτικής άποψης από τα μαρξιστικά κινήματα της δεκαετίας του Εξήντα (ας σκεφτούμε τον Αιγύπτιο Sayyed al-Qutb, σημαντικό ακριβώς για τον Zawahiri) είναι εξ ορισμού κάτι διαφορετικό από την avant-garde, από μια πρωτοπορία, δεδομένου ότι το δίκαιο που σκοπεύουν να αποκαταστήσουν, δεν μπορεί να παραχθεί, ακόμη και με μεσολαβητικό ή έμμεσο τρόπο, από μια λαϊκή «θέληση» ή «συμφέρον».

Τη δυσπιστία της Αλ Κάιντα για τις ανοίξεις μοιράστηκαν, ιδιαίτερα στην Αίγυπτο, οι ίδιοι οι Αδελφοί μουσουλμάνοι, οι οποίοι παραδέχονται επίσης την πολιτική συμμετοχή σε κοσμικά θεσμικά όργανα για την αποκατάσταση ενός ισλαμικού κράτους: οι ηγέτες τους στέκονταν να παρακολουθούν τις διαδηλώσεις του ιανουαρίου και του φεβρουαρίου. Τόσο αυτοί όσο και οι σαλαφιστές μπόρεσαν να περιμένουν και να εισχωρήσουν την ατζέντα τους όταν η καταστολή προκάλεσε προβλέψιμες βίαιες κατακρημνίσεις της κατάστασης σε διαφορετικά πλαίσια και συγκυρίες. Αυτή η πολιτική της αναμονής και της βίαιης παρέμβασης των ισλαμιστικών οργανώσεων ήταν δυνατή κυρίως χάρη στις ιδεολογικά παρόμοιες πολιτικές και επιχειρηματικές τάξεις με αυτές που βρίσκονται στην εξουσία στο Κατάρ, στις χώρες του Κόλπου, στην Τουρκία. Ο Erdogan, ειδικότερα, είχε την ικανότητα να παρουσιάσει τον εαυτό του ως ένα είδος ηθικού εκπροσώπου τoυ υποτιθέμενου πυρήνα ταυτότητας που, ως εκ τούτου, αναλήφθηκε λάθρα ως «ισλαμικό» των ανοίξεων των αραβικών χωρών, υποθηκεύοντας ένα πολιτικό προφίλ λόγω της συγκατάθεσης των μαζών που δεν συμμετείχαν απαραίτητα στις διαδηλώσεις , πόσο μάλλον στις συνελεύσεις, αλλά θα πήγαιναν έτσι κι αλλιώς στις κάλπες στο πλαίσιο που είχε διαστρεβλωθεί από τα νέα σενάρια. Εκεί που οι κάλπες δεν άνοιξαν ποτέ, όπως στη Συρία, ενήργησε με σκληρότητα, οπλίζοντας χιλιάδες πολιτοφύλακες που ενδιαφέρονταν να δημιουργήσουν ένα ισλαμικό κράτος κάτω από διάφορα ακρωνύμια και σημαίες. Αυτός ο συνδυασμός υποστήριξης εκλογικών κομμάτων ή πολιτοφυλακών είχε ως αποτέλεσμα, παράλληλα με την ανάλογη δράση της Αραβίας και του Κατάρ, τη μετατροπή του ιστορικού ανοίγματος του 2011 σε μια απλή συλλογή ισλαμισμένων και κρατικοποιημένων «αντιπολιτεύσεων».

Και λοιπόν; Δεν είναι μήπως φυσικό τα κράτη να προτείνουν τις δικές τους αλλαγές, τις πολιτιστικές και πολιτικές τους δεξαμενές, τα σχέδιά τους για ανάκαμψη και κυριαρχία; Δίχως άλλο. Αυτό που θα πρέπει να μας ενδιαφέρει είναι το γιατί δεν υπάρχει μια εναλλακτική πολιτική από τις επαναστατικές δυνάμεις που είναι εξίσου επιδέξιες και οργανωμένες. Πουθενά, αν όχι στις κουρδικές περιοχές, εκείνοι που ήθελαν πραγματική αλλαγή είχαν την ευκαιρία να βασιστούν σε μια πολιτική οργάνωση που υποστήριζε, ερμήνευε και υπερασπίζονταν τον πληθυσμό και τις προσδοκίες του. Οι αραβικές αριστερές έδειξαν για άλλη μια φορά ποια είναι η κατάσταση στην οποίαν βρίσκονται, καταλήγοντας στη στήριξη των καθεστώτων, εκφράζοντας φραξιονιστικές και αδιευκρίνιστες-ασαφείς θέσεις ή συμφιλίωση με τους υπάρχοντες θεσμούς. Σε αυτό, έδειξαν ποιες και πόσες είναι οι συγγένειες, σήμερα, μεταξύ της αραβικής και της ευρωπαϊκής αριστεράς. Ήταν το πνευματικό κενό μιας οργανωμένης προοπτικής απελευθέρωσης – που δεν μπορεί να προέλθει από το τίποτα, αλλά πρέπει να προέρχεται από μονοπάτια βαθιά ριζωμένα και ικανά να μιλήσουν, και να ομιληθούν από, τους πληθυσμούς – που άφησε τις μάζες στην Αίγυπτο, Τυνησία, Υεμένη, και μεγάλου μέρους της Συρίας στα χέρια της κρατικής προπαγάνδας ή των αντιπάλων τους κρατών, των οποίων οι ισλαμιστικές οργανώσεις ήταν οι λακέδες. Οι δεκαετίες εμπειρίας και η πολιτική και στρατιωτική δύναμη του PKK στην Τουρκία, στο Ιράκ, του Pyd στη Συρία και του ανάλογου κόμματος Pjak, που δραστηριοποιείται τις τελευταίες εβδομάδες στο Ιράν, επέτρεψαν και επιτρέπουν μια συγκεκριμένη και διαφορετική εναλλακτική λύση. Μια εναλλακτική λύση που, αν και αρχικά περιοριζόταν στην κουρδική περιοχή, μπόρεσε – όπως φαίνεται στη Συρία, αλλά και στην Τουρκία και το Ιράν – να βγει πλατιά από το Κουρδιστάν με όρους ακόμη περισσότερο πολιτικούς παρά στρατιωτικούς, και να συνεργαστεί με πραγματικότητες μη κουρδικές δρώντας, πράγμα ακόμη πιο σημαντικό, στον ορίζοντα της παραγωγής νέων αραβικών, γυναικείων και ανδρικών πολιτικών υποκειμένων, στη Συρία.

Για το λόγο αυτό, αν η αντίσταση του Afrin ενάντια στον πρόεδρο Erdogan δεν μπορεί να είναι αυτή τη στιγμή παρά στρατιωτική, το νόημά της είναι πολιτικό. Τριάντα χρόνια μετά την κατάρρευση του Τείχους του Βερολίνου και έναν αιώνα μετά την Οκτωβριανή Επανάσταση, τη βούληση να δράσουμε μαζί με την συνειδητοποίηση ότι χωρίς μια επαναστατική οργάνωση θα καταλήξουμε όμηροι στο κεφάλαιο και το κράτος, ακόμη και όταν θέλουμε να τα ανατρέψουμε, μπορούμε να τη βρούμε στους λόφους της Αφρίν, όχι αλλού. Ίσως αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο τα λίγα τεθωρακισμένα και τα λίγα τανκς των Ypg μπορεί να φανούν σε κάποιους ότι είναι η τελευταία ευκαιρία, η τελευταία πολεμική κραυγή μιας ιστορικά τελειωμένης λαχτάρας-επιθυμίας – με τα ελευθεριακά της καλέσματα, την άκαμπτη προπαγάνδα της, τον μαοϊκό της ίλιγγο, κι όμως, αν είναι αλήθεια ότι δεν υπάρχει ουδέτερη θεώρηση της ιστορία, και ότι το καθήκον μας είναι να βλέπουμε τις τάσεις που δίδονται ουσιαστικά- υλικά για την ενδυνάμωσή τους, η Afrin είναι σήμερα η αρχή για εμάς.

Η αντίληψη αυτού του είδους του πολιτικού κινδύνου από εκείνους που επανoπλίζουν τα καλάσνικοφ και τα πολυβόλα Dushka ανάμεσα στα χωριά και στους λόφους τους αυξάνεται αυτές τις ώρες ή μειώνεται, όχι τυχαία, με την αύξηση των αποστάσεων. Η τουρκική κυβέρνηση θεωρεί αυτή τη γειτνίαση ως απτή απειλή όχι επειδή οι YPG σκοπεύουν να επιτεθούν στην Τουρκία – μια γελοία ιδέα – αλλά επειδή η μόλυνση στην Τουρκία, συνεχίζεται εδώ και αρκετά χρόνια, σε έναν πολύ σκληρό αγώνα που, μέσα στην σχεδόν ολική αδιαφορία του υπόλοιπου κόσμου, αναστατώνει-διαταράσσει τελείως εκείνη την κοινωνία. Aντιθέτως, για τη Ρωσία, την Ευρώπη και τις Ηνωμένες Πολιτείες, που ορθώς δεν λαμβάνουν υπόψη αυτή την μόλυνση, γνωρίζοντας το διαμέτρημα των αντιπάλων στο σπίτι τους, οι παρτιζάνοι της Αφρίν δεν είναι τίποτε άλλο παρά χρήσιμα πιόνια όταν τους χρειάζονται, για να τους χρησιμοποιούν και να τους θυσιάζουν ανάλογα με τις συγκυρίες. Τέλος, για τον Άσαντ, είναι «προδότες» ή μάλλον τόσο αλαζονικοί ώστε να πιστεύουν ότι μπορούν να αποφύγουν την υποταγή στο do ut des των δολοπλοκιών της Μέσης Ανατολής με το να μην γίνονται με τη σειρά τους κρατικοποιημένη αντιπολίτευση.

Επτά χρόνια μετά την έναρξη των επαναστάσεων και του πολέμου, αυτή η άρνηση δείχνει ότι είναι δυνατή μια φωτεινή έξοδος στις κοινωνικές ανατροπές. Δείχνει ότι ο σλαφιστικός χειμώνας ή, στην Ευρώπη, ο παλαιοεθνικιστικός και φασιστικός, είναι σίγουρα μια πραγματικότητα, αλλά όχι μια αναγκαιότητα. Οι γυναίκες και οι άνδρες της Afrin το έχουν καταστήσει σαφές: αντί να παραδώσουν τα όπλα στο καθεστώς ή στους ισλαμιστές, θα αντισταθούν μόνοι τους, με πνεύμα θυσίας. και προτιμώντας αυτή την πορεία προς το όνειρο μιας επανάστασης που αρνούνται να συλλάβουν διαφορετικά παρά σαν παγκόσμια, πέφτουν στο παράδοξο να αποδείξουν ότι κάτι τέτοιο υπάρχει απλά με τη δική τους αντίσταση. Θα μας ξυπνήσουν από τον ζοφερό ύπνο που μας είχε πείσει, κατά περιόδους, ότι οι νίκες προέρχονται από μια περισσότερο ή λιγότερο υλιστική μοίρα και όχι από την πίστη σε αυτές και τοποθετούμενοι απαραίτητα με αφοσίωση προς αυτές; Προς το παρόν, για τη δυνατότητα να σταματήσουμε αυτόν τον ύπνο, δεν υπάρχουν άλλες αποδείξεις παρά μόνο αυτή, η Αφρίν. Δεν πρέπει να την υποστηρίξουμε και να την υπερασπιστούμε γιατί αλλιώς «πέφτει». Μια τέτοια εμπειρία δεν μπορεί να πέσει. Η Afrin κερδίζει ακόμα κι αν πεθάνουν όλοι οι σύντροφοι, εξαιτίας μιας παράξενης αλήθειας που πρέπει να μας είναι γνωστή. Είμαστε εμείς αυτοί που, αν δεν το καταλαβαίνουμε, είμαστε καταδικασμένοι να παραδεχτούμε ότι επιβιώνουμε στα γόνατα.

 

Davide Grasso

https://www.infoaut.org/conflitti-globali/siria-perche-e-fondamentale-sostenere-afrin

https://aenaikinisi.wordpress.com/2018/01/31/%CF%83%CF%85%CF%81%CE%AF%CE%B1-%CE%B3%CE%B9%CE%B1%CF%84%CE%AF-%CE%B5%CE%AF%CE%BD%CE%B1%CE%B9-%CE%B2%CE%B1%CF%83%CE%B9%CE%BA%CF%8C-%CE%B8%CE%B5%CE%BC%CE%B5%CE%BB%CE%B9%CF%8E%CE%B4%CE%B5%CF%82-%CE%BD/

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

To μέγιστο μέγεθος των αρχείων είναι 16ΜΒ. Επιτρέπονται όλες οι γνωστές καταλήξεις αρχείων εικόνας,ήχου, βίντεο. ΠΡΟΣΟΧΗ! Για να υπάρχει η δυνατότα embed ενός video πρέπει να είναι της μορφής mp4 ή ogg.

Νέο! Επιλέξτε ποιά εικόνα θα απεικονίζεται στην αρχή του σχόλιου.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License