Είναι πραγματοποιήσιμο το αναρχικό ιδανικό;

Ο Ανρί Μπαρμπύς απαντά

post image

Η «La Revue Anarchiste» θα πραγματοποιήσει μια έρευνα σε κάθε θέμα.

Στόχος της είναι να συγκεντρώσει όλες τις απόψεις, από όπου και αν προέρχονται και όσο δυσμενείς και αν είναι.

Κάθε μήνα έτσι, η «La Revue Anarchiste» θα θέτει ένα ερώτημα στους εκπροσώπους όλων των σφαιρών της κοινωνίας που σχετίζονται με τον τομέα στον οποίο ασκούν τις δραστηριότητές τους.

Τον Ιανουάριο η «Revue» θα δημοσιεύσει τις απαντήσεις στο ακόλουθο ερώτημα:

Είναι πραγματοποιήσιμο το αναρχικό ιδανικό; Μπορεί ο άνθρωπος να ζήσει χωρίς εξουσία, στο παρόν ή στο μέλλον; Θα είναι ποτέ η κατάργηση όλων των περιορισμών κάτι άλλο πέρα από προνόμιο μικροσκοπικών μειοψηφιών;

Η «La Revue Anarchiste» δεν θα κάνει κανένα σχόλιο. Οι αναγνώστες της θα έχουν αρκετό κριτικό πνεύμα για να βγάλουν από το σοκ των διαφόρων απόψεων εκείνες τις ιδέες που συμμορφώνονται πιο πολύ με την ψυχοσύνθεσή τους,

Σε αυτό το άρθρο δημοσιεύουμε την απάντηση του Ανρί Μπαρμπύς, Γάλλου μυθιστοριογράφου

Ανρί Μπαρμπύς

Αγαπητοί σύντροφοι:

Ευχαρίστως αποδέχομαι τη φιλική πρόσκληση της «La Revue Anarchiste» απαντώντας στην έρευνα που έχει ξεκινήσει.

Είναι πραγματοποιήσιμο το αναρχικό ιδεώδες; Χωρίς καμία αμφιβολία, είναι πραγματοποιήσιμο θεωρητικά. Στην πραγματικότητα, μπορούμε απολύτως να φανταστούμε, χωρίς να φεύγουμε από το πεδίο του πιθανού, ότι σε μια δεδομένη χρονική στιγμή κάθε άνθρωπος, έχοντας επίγνωση του κοινωνικού του ρόλου, θα συμμορφώσει την ατομική του δράση σε αυτό, από μόνος του, με δικιά του θέληση, ωθούμενος από τη δικιά του ορθή κρίση. Από την άλλη μεριά, δεν νομίζω ότι έχουμε φτάσει ακόμα σε αυτήν τη γενίκευση της κοινωνικής συνείδησης, μια γενίκευση που απαιτεί μακρά προετοιμασία στον τομέα της τάξης και της δράσης.

Τα στοιχεία που πρέπει κανείς να διαθέτει προκειμένου να αναπροσαρμόσει αυθόρμητα στην προσωπική του σφαίρα τις ανάγκες και τις επιθυμίες της συλλογικότητας εξακολουθούν να είναι προνόμιο προσωπικοτήτων που είναι διανοητικά και κυρίως ηθικά πολύ ανώτεροι από το μέσο όρο, και η δραστηριότητα των οποίων μπορεί να ακολουθηθεί από το σύνολο της ανθρωπότητας μόνο με κάποια καθυστέρηση. Αυτός είναι ο λόγος που, αποδίδοντας φόρο τιμής στην ομορφιά του αναρχικού ιδανικού και πρόθυμα αναγνωρίζοντας ότι αποτελεί ένα ιδιαίτερα παραπάνω στάδιο της κοινωνικής συνειδητοποίησης, πιστεύω ότι αυτή η θεωρία δεν είναι προς το παρόν βιώσιμη. Προκύπτει από τα ανωτέρω ότι εκείνοι που παίρνουν την πρωτοβουλία να το διασπείρουν θα έπρεπε να το θεωρούν σαν μια φόρμουλα με την οποία μπορούμε να προετοιμάζουμε μόνο τις μάζες στις παρούσες συνθήκες, χωρίς να προσπαθούμε να το υλοποιήσουμε με ένα θετικό και συγκεκριμένο τρόπο στη σύγχρονη κοινωνία. Θα έπρεπε να σημειωθεί, μάλιστα, ότι αυτή η φόρμουλα, μεγάλης απλότητας, η κορωνίδα της συλλογικής ζωής των μαζών στη γη, μπορεί να υπάρξει μόνο αν είναι καθολικά αποδεκτό. Η πλήρης απουσία περιορισμών απαγορεύει την πιθανότητα σχισμάτων και εξαιρέσεων στον κοινωνικό οργανισμό.

Αυτό πιστεύω, αγαπητοί σύντροφοι, για ολόκληρη την αναρχική θεωρία. Σας στέλνω αυτήν την περίληψη με τις αδελφικές μου ευχές.

– Henri Barbusse

Στο επόμενο απαντά ο  Γάλλος αναρχο-ατομικιστής Χαν Ράινερ

Μετάφραση: Αιχμή

Ακολουθήστε την ΑΙΧΜΗ στο twitter: https://twitter.com/aixmi_kd

Η «La Revue Anarchiste» θα πραγματοποιήσει μια έρευνα σε κάθε θέμα.

Στόχος της είναι να συγκεντρώσει όλες τις απόψεις, από όπου και αν προέρχονται και όσο δυσμενείς και αν είναι.

Κάθε μήνα έτσι, η «La Revue Anarchiste» θα θέτει ένα ερώτημα στους εκπροσώπους όλων των σφαιρών της κοινωνίας που σχετίζονται με τον τομέα στον οποίο ασκούν τις δραστηριότητές τους.

Τον Ιανουάριο η «Revue» θα δημοσιεύσει τις απαντήσεις στο ακόλουθο ερώτημα:

Είναι πραγματοποιήσιμο το αναρχικό ιδανικό; Μπορεί ο άνθρωπος να ζήσει χωρίς εξουσία, στο παρόν ή στο μέλλον; Θα είναι ποτέ η κατάργηση όλων των περιορισμών κάτι άλλο πέρα από προνόμιο μικροσκοπικών μειοψηφιών;

Η «La Revue Anarchiste» δεν θα κάνει κανένα σχόλιο. Οι αναγνώστες της θα έχουν αρκετό κριτικό πνεύμα για να βγάλουν από το σοκ των διαφόρων απόψεων εκείνες τις ιδέες που συμμορφώνονται πιο πολύ με την ψυχοσύνθεσή τους,

Σε αυτό το άρθρο δημοσιεύουμε την απάντηση του Ανρί Μπαρμπύς, Γάλλου μυθιστοριογράφου

Ανρί Μπαρμπύς

Αγαπητοί σύντροφοι:

Ευχαρίστως αποδέχομαι τη φιλική πρόσκληση της «La Revue Anarchiste» απαντώντας στην έρευνα που έχει ξεκινήσει.

Είναι πραγματοποιήσιμο το αναρχικό ιδεώδες; Χωρίς καμία αμφιβολία, είναι πραγματοποιήσιμο θεωρητικά. Στην πραγματικότητα, μπορούμε απολύτως να φανταστούμε, χωρίς να φεύγουμε από το πεδίο του πιθανού, ότι σε μια δεδομένη χρονική στιγμή κάθε άνθρωπος, έχοντας επίγνωση του κοινωνικού του ρόλου, θα συμμορφώσει την ατομική του δράση σε αυτό, από μόνος του, με δικιά του θέληση, ωθούμενος από τη δικιά του ορθή κρίση. Από την άλλη μεριά, δεν νομίζω ότι έχουμε φτάσει ακόμα σε αυτήν τη γενίκευση της κοινωνικής συνείδησης, μια γενίκευση που απαιτεί μακρά προετοιμασία στον τομέα της τάξης και της δράσης.

Τα στοιχεία που πρέπει κανείς να διαθέτει προκειμένου να αναπροσαρμόσει αυθόρμητα στην προσωπική του σφαίρα τις ανάγκες και τις επιθυμίες της συλλογικότητας εξακολουθούν να είναι προνόμιο προσωπικοτήτων που είναι διανοητικά και κυρίως ηθικά πολύ ανώτεροι από το μέσο όρο, και η δραστηριότητα των οποίων μπορεί να ακολουθηθεί από το σύνολο της ανθρωπότητας μόνο με κάποια καθυστέρηση. Αυτός είναι ο λόγος που, αποδίδοντας φόρο τιμής στην ομορφιά του αναρχικού ιδανικού και πρόθυμα αναγνωρίζοντας ότι αποτελεί ένα ιδιαίτερα παραπάνω στάδιο της κοινωνικής συνειδητοποίησης, πιστεύω ότι αυτή η θεωρία δεν είναι προς το παρόν βιώσιμη. Προκύπτει από τα ανωτέρω ότι εκείνοι που παίρνουν την πρωτοβουλία να το διασπείρουν θα έπρεπε να το θεωρούν σαν μια φόρμουλα με την οποία μπορούμε να προετοιμάζουμε μόνο τις μάζες στις παρούσες συνθήκες, χωρίς να προσπαθούμε να το υλοποιήσουμε με ένα θετικό και συγκεκριμένο τρόπο στη σύγχρονη κοινωνία. Θα έπρεπε να σημειωθεί, μάλιστα, ότι αυτή η φόρμουλα, μεγάλης απλότητας, η κορωνίδα της συλλογικής ζωής των μαζών στη γη, μπορεί να υπάρξει μόνο αν είναι καθολικά αποδεκτό. Η πλήρης απουσία περιορισμών απαγορεύει την πιθανότητα σχισμάτων και εξαιρέσεων στον κοινωνικό οργανισμό.

Αυτό πιστεύω, αγαπητοί σύντροφοι, για ολόκληρη την αναρχική θεωρία. Σας στέλνω αυτήν την περίληψη με τις αδελφικές μου ευχές.

– Henri Barbusse

Στο επόμενο απαντά ο  Γάλλος αναρχο-ατομικιστής Χαν Ράινερ

Μετάφραση: Αιχμή

Ακολουθήστε την ΑΙΧΜΗ στο twitter: https://twitter.com/aixmi_kd

Η «La Revue Anarchiste» θα πραγματοποιήσει μια έρευνα σε κάθε θέμα.

Στόχος της είναι να συγκεντρώσει όλες τις απόψεις, από όπου και αν προέρχονται και όσο δυσμενείς και αν είναι.

Κάθε μήνα έτσι, η «La Revue Anarchiste» θα θέτει ένα ερώτημα στους εκπροσώπους όλων των σφαιρών της κοινωνίας που σχετίζονται με τον τομέα στον οποίο ασκούν τις δραστηριότητές τους.

Τον Ιανουάριο η «Revue» θα δημοσιεύσει τις απαντήσεις στο ακόλουθο ερώτημα:

Είναι πραγματοποιήσιμο το αναρχικό ιδανικό; Μπορεί ο άνθρωπος να ζήσει χωρίς εξουσία, στο παρόν ή στο μέλλον; Θα είναι ποτέ η κατάργηση όλων των περιορισμών κάτι άλλο πέρα από προνόμιο μικροσκοπικών μειοψηφιών;

Η «La Revue Anarchiste» δεν θα κάνει κανένα σχόλιο. Οι αναγνώστες της θα έχουν αρκετό κριτικό πνεύμα για να βγάλουν από το σοκ των διαφόρων απόψεων εκείνες τις ιδέες που συμμορφώνονται πιο πολύ με την ψυχοσύνθεσή τους,

Σε αυτό το άρθρο δημοσιεύουμε την απάντηση του Ανρί Μπαρμπύς, Γάλλου μυθιστοριογράφου

Ανρί Μπαρμπύς

Αγαπητοί σύντροφοι:

Ευχαρίστως αποδέχομαι τη φιλική πρόσκληση της «La Revue Anarchiste» απαντώντας στην έρευνα που έχει ξεκινήσει.

Είναι πραγματοποιήσιμο το αναρχικό ιδανικό; Χωρίς καμία αμφιβολία, είναι πραγματοποιήσιμο θεωρητικά. Στην πραγματικότητα, μπορούμε απολύτως να φανταστούμε, χωρίς να φεύγουμε από το πεδίο του πιθανού, ότι σε μια δεδομένη χρονική στιγμή κάθε άνθρωπος, έχοντας επίγνωση του κοινωνικού του ρόλου, θα συμμορφώσει την ατομική του δράση σε αυτό, από μόνος του, με δικιά του θέληση, ωθούμενος από τη δικιά του ορθή κρίση. Από την άλλη μεριά, δεν νομίζω ότι έχουμε φτάσει ακόμα σε αυτήν τη γενίκευση της κοινωνικής συνείδησης, μια γενίκευση που απαιτεί μακρά προετοιμασία στον τομέα της τάξης και της δράσης.

Τα στοιχεία που πρέπει κανείς να διαθέτει προκειμένου να αναπροσαρμόσει αυθόρμητα στην προσωπική του σφαίρα τις ανάγκες και τις επιθυμίες της συλλογικότητας εξακολουθούν να είναι προνόμιο προσωπικοτήτων που είναι διανοητικά και κυρίως ηθικά πολύ ανώτεροι από το μέσο όρο, και η δραστηριότητα των οποίων μπορεί να ακολουθηθεί από το σύνολο της ανθρωπότητας μόνο με κάποια καθυστέρηση. Αυτός είναι ο λόγος που, αποδίδοντας φόρο τιμής στην ομορφιά του αναρχικού ιδανικού και πρόθυμα αναγνωρίζοντας ότι αποτελεί ένα ιδιαίτερα παραπάνω στάδιο της κοινωνικής συνειδητοποίησης, πιστεύω ότι αυτή η θεωρία δεν είναι προς το παρόν βιώσιμη. Προκύπτει από τα ανωτέρω ότι εκείνοι που παίρνουν την πρωτοβουλία να το διασπείρουν θα έπρεπε να το θεωρούν σαν μια φόρμουλα με την οποία μπορούμε να προετοιμάζουμε μόνο τις μάζες στις παρούσες συνθήκες, χωρίς να προσπαθούμε να το υλοποιήσουμε με ένα θετικό και συγκεκριμένο τρόπο στη σύγχρονη κοινωνία. Θα έπρεπε να σημειωθεί, μάλιστα, ότι αυτή η φόρμουλα, μεγάλης απλότητας, η κορωνίδα της συλλογικής ζωής των μαζών στη γη, μπορεί να υπάρξει μόνο αν είναι καθολικά αποδεκτό. Η πλήρης απουσία περιορισμών απαγορεύει την πιθανότητα σχισμάτων και εξαιρέσεων στον κοινωνικό οργανισμό.

Αυτό πιστεύω, αγαπητοί σύντροφοι, για ολόκληρη την αναρχική θεωρία. Σας στέλνω αυτήν την περίληψη με τις αδελφικές μου ευχές.

– Henri Barbusse

Στο επόμενο απαντά ο  Γάλλος αναρχο-ατομικιστής Χαν Ράινερ

Μετάφραση: Αιχμή

Ακολουθήστε την ΑΙΧΜΗ στο twitter: https://twitter.com/aixmi_kd

https://aixmi.wordpress.com/

Εικόνες:

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

To μέγιστο μέγεθος των αρχείων είναι 16ΜΒ. Επιτρέπονται όλες οι γνωστές καταλήξεις αρχείων εικόνας,ήχου, βίντεο. ΠΡΟΣΟΧΗ! Για να υπάρχει η δυνατότα embed ενός video πρέπει να είναι της μορφής mp4 ή ogg.

Νέο! Επιλέξτε ποιά εικόνα θα απεικονίζεται στην αρχή του σχόλιου.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License