Η ημέρα όπου η αστυνομία πήρε ρεπό.

Πολιτικά μαγαζιά στήνονται, όσο η ανοχή μας σε τέτοιες συμπεριφορές, δίνει χώρο στην εσωτερική καταστολή.

Στις 15 Νοέμβρη 2017, αναρχικοί προχώρησαν σε κατάληψη του πολυτεχνείου [Ανακοίνωση κατάληψης Πολυτεχνείου], επιχειρώντας να σαμποτάρουν την επετειακή διαδικασία. Σε αυτό το κείμενο ωστόσο, δεν θα εστιάσουμε στο πολιτικό πλαίσιο της κατάληψης, αλλά σε όσα ακολούθησαν τη κατάληψη. Θα επαναφέρουμε επίσης στη μνήμη μας, παλαιότερες καταστάσεις που μπορούμε να εντοπίσουμε κοινή μέθοδο αποδόμησης μιας δράσης και του πολιτικού σκεπτικού πίσω από αυτή, καθώς και της συνεχούς διασποράς ψευδών ειδήσεων για τη δημιουργία εντυπώσεων. Πριν από όλα ωστόσο, να ξεκαθαρίσουμε ότι ουδεμία σχέση έχουμε με την κατάληψη του Πολυτεχνείου, καθώς για διάφορους, επιλέξαμε να μην τη στηρίξουμε.

Ξεκινώντας, θα αναφερθούμε στην κομμουνιστική τάση, που τα τελευταία χρόνια προσπαθεί να επιβάλλει τα χαρακτηριστικά της στο αντιεξουσιαστικό κίνημα, πλήττοντας έτσι, την όποια προσπάθεια για ένα ευρύ πολύμορφο κίνημα και τις αξίες που πολλοί από εμάς φέρουμε πίσω από την αναρχική πολιτική μας ταυτότητα.
Η πολιτική ήττα του χώρου, να θέσει τις βάσεις για ένα επαναστατικό σχέδιο χειραφέτησης όλων εκείνων που επιθυμούν να αποδεσμευθούν από το κράτος, δομώντας κοινότητες αγώνα και παίρνοντας τη ζωή τους στα χέρια τους, οδήγησε ένα κομμάτι του αναρχικού χώρου, στη λεγόμενη κομμουνιστικοποίηση. Όχι ότι πριν οι θέσεις τους ήταν ικανές να δομήσουν μια αναρχική κοινωνία, ωστόσο μέσα στην αναρχοκομμουνιστική σύγχυση, μπορούσαμε να βρούμε πολλά περισσότερα κοινά στοιχεία απ' ότι σήμερα. Αυτό φυσικά δεν είναι κακό. Ούτε η εξέλιξη ενός σημαντικού κομματιού του χώρου που έτεινε προς τον κομμουνισμό, μπορεί να χαρακτηριστεί ως ασυνέπεια(τουλάχιστον όχι από εμάς). Κρίνουμε όμως σημαντικό, να διαχωριστούμε πλήρως από αυτούς, καθώς μέχρι και σήμερα, υπάρχει μια σημαντική ανοχή στους αποχωρήσαντες, οι οποίοι, μη θέλοντας να αποχωριστούν την αναρχική πολιτική ταυτότητα, επιχειρούν να φέρουν την αναρχία στα μέτρα τους. Κάτι τέτοιο δεν θα ήταν πρόβλημα, αν αυτό συνέβαινε στο πλαίσιο της αυτοεξέλιξης τους. Ωστόσο αναγνωρίζουμε πλέον πως κινούνται επιθετικά σε οποιονδήποτε δεν ακολουθεί τη κεντρική πολιτική γραμμή που κάποιοι επιθυμούν να επιβάλλουν, καταργώντας έτσι την αυτονομία του εκάστοτε υποκειμένου και θέτοντας το, υπόλογο, στα καφενειακά λαϊκά δικαστήρια και τις μονοπωλιακές κεντρικές συνελεύσεις, όπου τοποθετούνται πάντα συγκεκριμένοι καθοδηγητές και οι υπόλοιποι παρακολουθούν αμέτοχοι, τον κανιβαλισμό διαφορετικών πολιτικών θέσεων, στο όνομα της "κινηματικής ιστορίας" και του κομφορμιστικού αυτονόητου.

Άλλωστε, ο συντηρητισμός που πηγάζει από τον πολιτικό καριερισμό, είναι λογικό να ωθήσει εκείνους που απειλούνται με απώλεια της άτυπης κυριαρχίας τους, στην αντίδραση. Μια αντίδραση που δεν είναι ξένη σε εμάς. Θα μπορούσαμε να πάμε αρκετά πίσω ιστορικά, θυμίζοντας τον ρόλο που είχαν πάντα οι αγωνιστές που οδηγούνταν σε σύμπραξη με τις σοσιαλιστικές δυνάμεις και στο τέλος κατέληγαν οι "χρήσιμοι ηλίθιοι" των εξουσιαστών. Επειδή ωστόσο αναγνωρίζουμε τις ουσιαστικές ιστορικές διαφορές, επιλέγουμε να αναφερθούμε στην πολύ σύντομη ιστορία και πιο συγκεκριμένα, από εκείνο το σημείο, όπου άρχισε να γίνεται έντονη η αντίδραση σε κάθε θεωρία ή πράξη που δεν ανταποκρίνεται στις πολιτικές στοχεύσεις συγκεκριμένων ομάδων.

Γυρίζουμε πίσω μόλις δύο χρόνια πριν, στην κατάληψη της Νομικής σχολής από αναρχικούς νεολαίους, όπου επιδεικνύοντας γρήγορα αντανακλαστικά, συντονίστηκαν και προέβησαν σε μία δράση με αναμφίβολα πολλές προβληματικές σε ότι αφορά το πολιτικό πλαίσιο και κατ' επέκταση του τρόπου περιφρούρησης της κατάληψης. Αυτά ωστόσο δεν αφορούν το παρών κείμενο και όποιος θέλει να ενημερωθεί περαιτέρω, μπορεί να καταφύγει στις σχετικές δημοσιεύσεις. Το ζήτημα που θα αναδείξουμε σε αυτό το κείμενο, είναι η απομόνωση των καταληψιών και η λασπολογία που ακολούθησε, από συγκεκριμένους κινηματικούς κύκλους, που ουδέποτε εμφανίστηκαν στη κατάληψη προκειμένου να αναζητήσουν ενημέρωση για τα όσα ακούγονταν από τα ΜΜΕ, τα οποία και υιοθέτησαν, ενώ δεν δίστασαν να μιλήσουν για face control, τραμπουκισμούς συντρόφων και άλλα τέτοια ανυπόστατα, που μόνο οι νεολαίοι της Νέας Δημοκρατίας και οι κομπλεξικοί αριστεροί ξεστόμιζαν. Και για να μην κουράζουμε με αυτό το σκέλος, η περιφρούρηση μιας κατάληψης, οφείλει περιφρουρεί τα πολιτικά χαρακτηριστικά που τίθενται από τη διαχειριστική συνέλευση, ακολουθώντας τα κοινώς συμφωνηθέντα. Συνεπώς, αντιλαμβανόμαστε πλήρως το ότι ειδικά όταν οι δυναμική είναι περιορισμένη, η προσοχή οφείλει να είναι στα ανώτερα δυνατά επίπεδα. Επίσης, με έκπληξη ακούγαμε εκείνο το διάστημα, πως οι καταληψίες, δεν ήταν παρά πλατειακοί με αντικοινωνική συμπεριφορά, μηδενιστές και πολλά άλλα που δεν μπορέσαμε να διαπιστώσουμε αναζητώντας την αλήθεια.

Φυσικά δεν αναφερόμαστε τυχαία στη Νομική. Όχι μόνο επειδή οι κατηγορίες περί αντικοινωνικών συμπεριφορών κ.τ.λ. είναι κοινές με αυτές της κατάληψης του Πολυτεχνείου, αλλά και επειδή η ιστορία έδειξε πως όταν οι κατήγοροι μπορούσαν να συνυπάρξουν αβίαστα με τους αντικοινωνικούς μπαχαλάκιδες της Νομικής στη Πρυτανεία στη συνέχεια αλλά και όχι μόνο. Άλλωστε, το πρόβλημα ποτέ δεν ήταν η αντικοινωνική συμπεριφορά των δεύτερων. Η ουσία του προβλήματος, πάντα θα αντιμετωπίζεται στο θεωρητικό χάσμα που πιθανών να υπάρχει, στις προσωπικές διαφορές που ενδέχεται να υπάρχουν και τέλος στη προσπάθεια άντλησης πολιτικής υπεραξίας στα γνωστά πηγάδια του κινηματικού ανταγωνισμού.

Έπειτα από τον αγώνα των πολιτικών κρατούμενων, θυμόμαστε καλά τις τοποθετήσεις επί του θέματος.
Σε συνέλευση στη Νομική, προτάθηκε μεταξύ άλλων, η δημιουργία ομάδας καταστολής ανάλογων περιστατικών μελλοντικά
Παράλληλα μάθαμε, πως ο λόγος που συμβαίνουν τέτοια γεγονότα, είναι η μη ύπαρξη κεντρικών δομών "διαπαιδαγώγησης"
Από τότε μέχρι και σήμερα, έχουμε έλθει αντιμέτωποι με πληθώρα τοποθετήσεων αποπολιτικοποίησης των νέων συντρόφων που εισέρχονται στον αναρχικό χώρο και δεν ακολουθούν τις πολιτικές γραμμές συγκεκριμένων ομάδων που θεωρούν πως κατέχοντας τη μοναδική αλήθεια και εκπροσωπούν την αναρχία.

Φυσικά κάποιοι δεν έμειναν στα λόγια:

Πολιτικά μαγαζιά στήνονται, όσο η ανοχή μας σε τέτοιες συμπεριφορές, δίνει χώρο στην εσωτερική καταστολή.

Εχθές παρευρεθήκαμε στο κατειλημμένο πολυτεχνείο ώστε να διαπιστώσουμε αν όντως ισχύουν τα όσα γράφονταν στο indymedia. Αντίθετα, διαπιστώσαμε πως το πολυτεχνείο ήταν ανοιχτό από τη πλευρά της Στουρνάρη, ενώ κανένα πρόβλημα δεν αντιμετωπίσαμε με τους καταληψίες, παρότι δεν μας γνώριζαν. Σήμερα, μάθαμε πως ομάδες της αριστεράς "άνοιξαν" το ήδη ανοιχτό Πολυτεχνείο, στον λαό. Στον λαό εννοώντας στους δεκάδες εξουσιαστές αριστερούς που περίμεναν στη πύλη της Πατησίων, ώστε να εισέλθουν με τη συνεισφορά των χρήσιμων που αναφέραμε και πιο πάνω. Καμία εντύπωση δεν μας έκανε το γεγονός της ανακατάληψης του χώρου από πλευράς της εξουσίας.
 
Κρατάμε ωστόσο, ότι σήμερα το κράτος δεν χρειάστηκε ΜΑΤ. Έδωσε ρεπό στις δυνάμεις καταστολής, αφού οι ψηφοφόροι της κυβέρνησης και υποστηρικτές του ψευδοδιλήμματος του δημοψηφίσματος, με μερικούς γραφικούς αριστερούς και φυσικά τους "χρησίμους φίλους τους", ήταν εκεί και με βαθιά συνείδηση των ευθυνών τους, έναντι του ανταγωνιστικού κινήματος και της κοινωνίας, αποφάσισαν, μετά τις χθεσινές αναρχικές εκδηλώσεις μιας οργανωμένης μειοψηφίας να καταστείλουν μια αναρχική κατάληψη, προς αποκατάσταση της διασαλευθεισης τάξεως.
 



Η 16/11/2017, θα μείνει στη μνήμη μας, ως η μέρα που λαμβάνει τέλος η ανοχή στην ενδοκινηματική καταστολή της πολυμορφίας

Η 16/11/2017, θα μείνει στη μνήμη μας, ως η μέρα που η αστυνομία πήρε ρεπό!

 
 
 
Αθήνα, 16/11/2017
Αντικομφορμιστικός Πυρήνας

O σχολιασμός έχει απενεργοποιηθεί.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License