Mια οφειλόμενη (και εν βρασμώ) απάντηση στο κάλεσμα της Ταξικής Αντεπίθεσης

************

Mια οφειλόμενη (και εν βρασμώ) απάντηση στο κάλεσμα της Ταξικής Αντεπίθεσης

 

Κατ'αρχήν πρέπει να δούμε κάποια δεδομένα, όχι με τους μυθολογικούς όρους με τους οποίους τα βλέπει η αριστερά και η (νέο)αριστερά, αλλά με την πραγματική τους αξία και εικόνα. Το κεντρικό νόημα του κειμένου-καλέσματος της Τ.Α, παρόμοιο με την ανακοίνωση καταγγελία των ΕΑΑΚ, αναπαράγει ότι οι καταληψίες παίζουν το ρόλο της καταστολής η οποία επεδίωκε να ακυρώσει τον εορτασμό. Αυτό το μύθευμα, το οποίο δεν πατάει σε καμία λογική βάση, είναι και το άλλοθι με το οποίο ξεμπερδεύουν με τις βαθύτερες αιτίες και φυσικά τα περιεχόμενα της κατάληψης, εξοβελίζοντας τα κίνητρα των καταληψιών στα σκοτεινά εξουσιαστικά παράκεντρα, κάτι σύνηθες για την αριστερά των εύκολων νοημάτων, όχι όμως για κομμάτια προερχόμενα από τον α/α χώρο. Για να γίνει το πράγμα πιο ξεκάθαρο, ο σύριζα, ειδικά φέτος, δεν θα μπορούσε σε καμία περίπτωση να εκπονήσει σχέδιο ακύρωσης του τριημέρου, απλά επειδή δεν έχει κανένα λόγο για να το κάνει - αντιθέτως μια μικρή φιέστα υπέρ της δημοκρατίας και εναντίον της ''δεξιάς'', όταν θα φτάνει ο Τσίπρας να καταθέσει στεφάνι θα ήταν πιο λογική κίνηση από μεριάς εξουσίας. Προφανώς, οι θεωρίες ότι η εξουσία φοβάται το νόημα της εξέγερσης κτλ, ειδικά στην κατάσταση που είναι το κοινωνικό κίνημα σήμερα αποτελούν ευσεβείς πόθους και τίποτα περισσότερο.

 

Κατά δεύτερον πρέπει να παίξει ένα ξεκαθάρισμα σχετικά με την ίδια την κατάληψη. Η κίνηση της είναι πολιτικά άστοχη και εν πολλοίς ασύνδετη με τα περιεχόμενα που βάζει. Δηλαδή το ζήτημα της καπηλείας του χώρου του πολυτεχνείου από τις κομματικές παρατάξεις αποτελεί σαφώς ένα ζήτημα, πλην όμως σε καμία περίπτωση δεν είναι ένα κοινωνικό πρόβλημα το οποίο θα μπορούσε να κινητοποιήσει κάποια κοινωνικά ή έστω κινηματικά κομμάτια. Ουσιαστικά, η παρουσία εαακιτών και κνιτών, περισσότερο αδιάφορη ήταν, (με δεδομένο ότι και οι δύο αυτές δυνάμεις βρίσκονται στο ναδίρ της δύναμης τους) παρά ενοχλητική για τον κόσμο που επεδίωκε να δράσει την δεδομένη χρονική περίοδο. Συμπληρωματικά, η αιτηματολογία (απεργία πείνας Ε.Α, 8 της Πέτρου Ράλλη, 35 της Μόρια) δεν συνδέεται με κάποιο προφανές νόημα με την εκδίωξη των κομματικών παρατάξεων καθιστώντας την πράξη της κατάληψης ακόμα πιο δυσνόητη σε κάποιον που δεν γνωρίζει (πολύ) συγκεκριμένες πολιτικές θέσεις και αντιλήψεις. Τέλος, ακόμα περισσότερο προβληματικό είναι ότι η ίδια η κατάληψη του πολυτεχνείου επαναλαμβάνεται και επιδιώκεται συνεχώς (ρωμανός, μεταναστευτικό, 17/11/16) σε μια λογική συνεχών πειραμάτων εκ των οποίων το ένα κάποια απροσδιόριστη στιγμή θα πετύχει. Συμπληρωματική είναι υπό συζήτηση και το ηθικό ζήτημα της απαγόρευσης των πολιτικών οργανώσεων και το κατά πόσο μπορεί να έχει και εξουσιαστικές αποπολιτικοποιητικές αποκλείσεις - ένα ζήτημα που τέθηκε και στην περίπτωση των αγανακτισμένων. Μέχρι εδώ όμως όσον αφορά τις ευθύνες της μιας πλευράς γιατί ακόμα και έτσι δεν μπορεί να αιτιολογηθεί σε καμία περίπτωση η καταστολή της, γιατί περί αυτού πρόκειται.

 

Γράφει η Τ.Α στο κείμενο της: ''Το Πολυτεχνείο είναι χώρος εργατικής και νεολαιίστικης συσπείρωσης, χώρος ανταλλαγής και ζύμωσης επαναστατικών ιδεών, τόπος κοινωνικής αντίστασης και εξέγερσης.''. Είναι έτσι όμως; ποια ζύμωση μεταξύ ποιανών λάμβανε χώρα στα κομματικά (και μη) τραπεζάκια; Τι προσέφεραν και τι προσφέρουν στο κοινωνικό κίνημα το γραφειοκρατικό μόρφωμα των εαακ και το (προφανώς) αντεπαναστικό μόρφωμα της κνε. Από που κρινόμαστε εν τέλει από αυτά που λέμε; ή από την διαδρομή ανθρώπων και πολιτικών χώρων εντός του κινήματος; Η απάντηση είναι ότι τα τραπεζάκια των εαακ, μλ -κκε, εεκ κτλ, στο βαθμό που η εξεγερτική τους δράση αυτές τις μέρες θα περιοριστεί σε μια πορεία και στο μοίρασμα κειμένων δεν προσφέρουν τίποτα περισσότερο από την κομματική τους στρατολόγηση. Στο ίδιο επίπεδο η ανυπαρξία των συγκεκριμένων γραφειοκρατικών μηχανισμών σε όλα τα κεντρικά ζητήματα των τελευταίων ετών (μνημόνια,δεκέμβρης κ.α) δείχνει ακριβώς αυτό, ότι δεν έχουν καμία σχέση με εξεγερτικά γεγονότα. Το αυτονόητο δικαίωμα τους να μοιράζουν το υλικό τους θα έπρεπε να το διεκδικήσουν οι ίδιοι ή τουλάχιστον θα έπρεπε να ενδιαφέρει μόνο αυτούς. Επειδή όμως δεν μπορούν έρχεται η Τ.Α εν είδη θεματοφύλακα της ''κινηματικότητας'' να το διεκδικήσει για αυτούς ποντάροντας κυρίως στις ευαίσθητες ισορροπίες του α/α χώρου. Πέρα από αυτά όμως αναπόφευκτα μπαίνει και το εξής ερώτημα: έστω ότι η Τ.Α πετυχαίνει το ''άνοιγμα του πολυτεχνείου''. Πόσο ανοιχτό θα είναι αυτό; θα επανέλθει και η κνε / πανσπουδαστική – νο8 για να συνεχίσει την ιστορική σκύλευση γεγονότων που τα αντιμετώπισε εχθρικά εξ'αρχής; θα καταθέσει στεφάνι και ο τσίπρας; αν όχι γιατί δεν υπάρχει καμία αναφορά;

 

Σε δεύτερο χρόνο εμφανίζονται και άλλα σημαντικότατα θέματα. Το ζήτημα της κατάθεσης στεφανιών από αστούς πολιτικούς, αν και δεν θίγεται στο κείμενο της Τ.Α αποτελεί ένα σαφέστατο ζητούμενο αυτών των ημερών, τουλάχιστον έτσι όπως εξελίχθηκαν τα πράγματα. Η ακύρωση της μετατροπής της 17ν σε φιέστα της δημοκρατίας αποτελούσε πάντα προτεραιότητα του α/α χώρου – ουσιαστικά για αυτόν τον λόγο γίνονταν συγκρούσεις στις πορείες της 17ν, αυτό φωνάζει το σύνθημα ''το πολυτεχνείο δε ήταν γιορτή κτλ''. Στην προκειμένη περίπτωση επιδιώκεται κάτι τέτοιο, αν και με όρους αρκετά προβληματικούς. Ποιά είναι η θέση αυτών που καλούν συγκέντρωση ενάντια στην κατάληψη; είναι δυνατόν να μην παίρνουν θέση για αυτό; Κυρίως και το πιο δυστυχές: είναι δυνατόν η Τ.Α, έστω και παραπλεύρως να λύσει ένα θέμα που λογικά θα αποσχολούσε μόνο την κυβέρνηση και την αστυνομία;

 

Πέρα από τα κεντρικά υπάρχουν και απόνερα. Γράφει η Τ.Α ''Για τους αναρχικούς και τους κομμουνιστές, για τα εργατικά σωματεία και τους φοιτητικούς συλλόγους, για τις πολιτικές οργανώσεις του αναρχικού χώρου και της Αριστεράς το Πολυτεχνείο είναι ο φυσικός τους χώρος.''. Για όποιον συμμετείχε στις εκφράσεις των φοιτητικών ταραχών τα τελευταία χρόνια ήταν δεδομένο ότι οι φοιτητικοί σύλλογοι δεν ήταν τίποτα περισσότερο από ένα γραφειοκρατικό μόρφωμα – τροχοπέδη στις κινηματικές διαδικασίες. Οι αναρχικοί, οι ανεξάρτητοι και οι φοιτητές που ριζοσπαστικοποιήθηκαν κατά την διάρκεια των κινηματικών διαδικασιών είχαν από τις πρώτες μέρες ξεπεράσει την καθεστώσα συνδικαλιστική ιεραρχία (με τους διαδρόμους, τα διοικητικά συμβούλια, τις παραταξιακές λυκοφυλίες) και την αντιμετώπιζαν όπως τους αντιμετώπιζε και αυτή: εχθρικά. Στον αντίποδα εμφανίστηκαν, αν και με μεγάλες ανεπάρκειες, κριτικές στη σύσταση ακριβώς αυτών των συλλόγων, στην φοιτητική ''ταυτότητα'' όπως και κινήσεις που είχαν να κάνουν περισσότερο με την έννοια του αυθόρμητου και την δύναμη της μάζας. Χοντρικά κανείς δεν ρώτησε τους φοιτητικούς συλλόγους για να συγκρουστεί με τα ματ στις πολυάριθμες φοιτητικές πορείες προ δεκαετίας, ούτε για να καταλάβει τα πανεπιστημιακά κτήρια το '08 ή στην απεργία πείνας των πολιτικών κρατουμένων. Τότε ξεπεράστηκαν από την ορμή των πραγμάτων, τώρα που δεν μπορούν να ξεπεραστούν η Τ.Α επανεφευρίσκει τους φοιτητικούς συλλόγους και τους τοποθετεί και μάλιστα ''εντός του κινήματος''. Οι σχολές που κάνει κουμάντο η ΔΑΠ είναι και αυτές κινηματικές;

 

Η κατάληψη του πολυτεχνείου αναμφίβολα τάραξε κάποια λιμνάζοντα νερά και μπορεί να λειτουργήσει προς διάφορες κατευθύνσεις. Κανείς δεν θα κλάψει για τους εαακίτες στο βαθμό που ενδιαφέρει ελάχιστους η ίδια τους η ύπαρξη, που σε τελική ανάλυση δεν μπορούν να την διεκδικήσουν κι'ολας. Αν από την μια πλευρά το ζήτημα της εκδίωξης των παρατάξεων από το πολυτεχνείο μοιάζει ανεπίκαιρο, αυτό δεν σημαίνει ότι είναι και λάθος, η κατάσταση ήταν σάπια εξ'ορισμού. Το ζήτημα είναι ότι στο κείμενο της συγκέντρωσης που καλεί η Τ.Α δεν υπάρχει κριτική, ''Η διαχρονική του καπηλεία από τις κυβερνήσεις και τα κόμματα του καθεστώτος δεν μπορεί να αποτελεί άλλοθι ....'', μόνο οι κυβερνήσεις και τα αστικά κόμματα συνέβαλαν στην απονοηματοδήτηση της εξέγερσης - οι αριστερές γκρούπες κρατάνε το νόημα της εξέγερσης ψηλά μια λιτανεία και χίλια ψηφίσματα το χρόνο. Για αυτους τους λόγους η Τ.Α με αυτή την κίνηση, κινείται στην κατεύθυνση της συντήρησης αυτής ακριβώς της κατάστασης.

 

Τέλος επειδή και τα σύμβολα έχουν την αξία τους η Τ.Α καλεί συγκέντρωση αναφερόμενοι στον Λαο, την Αριστερα κ.α με κεφαλαία γράμματα και ταυτόχρονα αφορίζει της αντικινηματικές, αντιαναρχικές και αντικομμουνιστικές συμπεριφορές, δημιουργώντας άλλη μια αντίληψη της απόλυτης αλήθειας, βερμπαλίζοντας για να ακουστεί όσο πιο εκκωφαντικά γίνεται. Φωνάζει για τα σύμβολα αλλά δεν βρίσκει μια λέξη να πει για την νοηματοδότηση της αστικής δημοκρατίας που και η ίδια η Τ.Α μάχεται σαν το ανάστροφο καλό του εκτρωματικού ειδώλου της δικτατορίας. Φωνάζει για τα μικρά χωρίς να πει για τα μεγάλα – για την εξουσιαστική φιέστα που αυτή έχει καταστρέψει το νόημα της εξέγερσης. Και όποιος φωνάζει δεν έχει πάντα δίκιο.

O σχολιασμός έχει απενεργοποιηθεί.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License